Ұлттық Негр Комитеті: NAACP-ның алға құрылысы

Кіріспе

Африкалық америкалық азаматтық құқық тобы (1909–10); NAACP-тің алдыңғысы.

Ұлттық негр комитеті (құрылған: Нью-Йорк қаласы, 31 мамыр және 1 маусым 1909 – тоқтатылды: Нью-Йорк қаласы, 12 мамыр 1910) 1908 жылы Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында афроамерикалық қауымға қарсы болған нәсілдік тәртіпсіздіктерге жауап ретінде құрылды. Көрнекті афроамерикалық белсенділер мен ақ нәсілді прогрессивтілер афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарын талқылау үшін ұлттық конференция шақыруды ұсынды. Олар афроамерикалықтардың әлеуметтік, экономикалық және саяси құқықтарын қарастыру үшін жиналды. Бұл жиын Түсті адамдардың жетілуі үшін ұлттық қауымдастығының (NAACP) алғысы болды, ол 1910 жылғы мамырда өткен екінші жиналыста ресми түрде аталды.

Шығу тегі

1908 жылдың қыркүйек айының басында америкалық социалист Уильям Инглиш Уоллинг «The Race War in the North» атты мақаласын «The Independent» (Нью-Йорк) басылымында жариялады. Ол Иллинойс штатының Спрингфилд қаласындағы, марқұм президент Авраам Линкольннің туған қаласындағы қара нәсілді тұрғындарға бағытталған ауқымды ақ нәсілділердің бүліктерін сипаттады. Бүлік салдарынан 7 адам қаза тауып, 40 үй мен 24 кәсіпорын қирады, ал өз үйлерін қорғауға тырысқан афроамерикандықтарға қарсы 107 айып тағылды. Уоллинг АҚШ-тағы қара нәсілділерге көмек көрсету үшін күшті азаматтар тобының қажет екенін айтып қорытындылады. Мэри Овингтон Уоллингке осы тақырыпқа деген қызығушылығын білдіріп, Нью-Йорктегі пәтерінде әлеуметтік жұмыскер доктор Генри Московицпен кездесті. Үшеуі 1909 жылдың 12 ақпанында Нью-Йоркте Авраам Линкольннің туған күнінің 100 жылдығына орай африкалық американдықтардың азаматтық және саяси құқықтары жөніндегі ұлттық конференция ұйымдастыруды шешті. Олар прогрессивтілерге үндеу жасады, көптеген адамдар жауап берді. Олар Ұлттық негр комитетін құрды, ол 1909 жылдың 31 мамыры мен 1 маусымында Нью-Йорктегі төменгі Шығыс жағындағы Генри көшесіндегі қоныс үйде алғашқы отырысын өткізді. Комитет басшылары танымал Букер Т. Вашингтонды танымал болу үшін кездесулерге қатысуға көндіруге тырысты. Уильям Ллойд Гаррисонның немересі және негіздеушілердің бірі Освальд Г. Виллард Вашингтонның афроамерикандықтарға қатысты «нағыз әділетсіздіктерді» елемеуіне наразы болғанмен, оны шақыру ұйымның күш алуына көмектесетінін білді. Виллард Вашингтонға ұйымның W. E. B. Du Bois сияқты радикалды белсенділер мен ғалымдармен одақтаспайтынын, бірақ барлық афроамерикандықтарға пайда әкелетін «Американың қазағы» сияқты болатынын айтты. Ол бұл ұйымның «радикалды саяси қозғалыс» болатынын түсіндірді. Вашингтон Оңтүстіктегі дау-дамайларға ұшырауынан қорқып, кездесудің тонын бұзу және агитациядан аулақ болу ниетімен қатысудан бас тартты. Комитет оның қатыспауына тым алаңдамады, өйткені Виллард Вашингтонның кең таралған консерватизмін сілкіндіру үшін Du Bois сияқты адамдарды тартуға көбірек қызығушылық танытты. Кездесулер Вашингтонмен және оның жақтастарымен шиеленісті тудырды. Комитет мүшелерінің көпшілігі Вашингтонпен жағдайлары нашар болған Ниагара қозғалысының құрамында болды. Кездесулерге Вашингтонның көптеген одақтастары, мысалы Эндрю Карнеги қатыспады. Комитет көптеген дау-дамайлар тудырды, кейбіреулер оның нәсілдік қатынастарды нашарлататынынан, ал басқалары оның «саяси бағытынан» қорқынышты. Көптеген адамдар конференцияны «Вашингтонға қарсы» деп мәлімдеді. Дегенмен, ұйымдастырушылар жұмысты жалғастырды. Қара және ақ белсенділердің қатысуы «расалардың табысты ынтымақтастығының» оң көрсеткіші болды. Кездесулерде әлеуметтік және экономикалық мәселелер, дауыс беру құқығы, нәсілдер арасындағы физиологиялық айырмашылықтар, линч және білім беру сияқты тақырыптар талқыланды. 1 маусымдағы кездесу ақ мүшелер мен қара мүшелер арасындағы пікір келіспеушіліктерге әкелді, олар ақ әріптестеріне сенімсіздік білдірді. Бұл шиеленістің бір себебі - Вашингтонның қолдауын алу мәселесінің қайта көтерілуі, бұл жолы оны ақ нәсілді демеушілерге қолдау көрсету үшін басқарушы комитетке енгізу. Комитет соңында Вашингтонсыз құрылды. Сондай-ақ, Ида Б. Уэллс (кейіннен ол комитетке енгізілген болса да), олар қарапайым мүшелердің пайдасына таңдалмаған, бұл пікірталасқа әкелді. Кешкі пікірталастар кезінде ақ көшбасшылар қара мүшелерге қарапайымдықпен қарады, өйткені Овингтонның өзі мойындады: Мен кейде қара адамдардың кедей емес екенін ұмытып кетемін, олар үшін мен мейірімділікпен бірдеңе істеуім керек, содан кейін өткен кешке ұқсас жиналыс болады және мен олардың өздерінің ең күшті пікірлері бар адамдар екенін білемін. Уиллард тіпті «сынап жүрген» мүшелері аз жеке топ құруды ұсынды. Du Bois ақырында кешті құтқарып, ақтарды көндіре алды. Кейінірек ол кешті «жылы және құмар» деп сипаттады және «құмарлықпен, тіпті көз жасын төгіп жылаған әйелді» сипаттады. – Ашулы тәжірибеден туған құлшыныс. – Олар бізге тағы да сатқындық жасайды – біздің ақ достарымыз. Қосымша талқылаудан кейін комитет ақырында шешім қабылдады: Біз өнеркәсіп пен ауыл шаруашылығындағы білікті емес түсті жұмысшыларды білікті жұмысшыларға айналдыру сол нәсіл мен ұлттың өмірлік маңызы бар деген кең тараған пікірмен толықтай келісеміз, бірақ біз барлық басқалар сияқты негроларға да қала, штат немесе ұлт тарапынан тегін және толық білім беруді, яғни барлығына бастауыш мектеп пен кәсіби білім беруді, ал ең дарындыларына техникалық, кәсіби және академиялық білім беруді талап етеміз. Вашингтон, түсінікті болжамды, комитеттің радикалды ұстанымына наразы болды. Бұл шешім ірі басылымдардан да қатыгез сынға ұшырады, олар «әлеуметтік революцияға» бастайтын «ақымақ негрлердің» қозғалысынан қорқыныш білдірді. 1910 жылдың мамыр айына қарай Ұлттық негр комитеті және оның екінші конференциясына қатысушылар Ұлттық афроамерикандықтарды дамыту қауымдастығын (NAACP) құрды.

In early September 1908, American socialist William English Walling published an article titled "The Race War in the North" in The Independent (New York). He described the massive white race riot directed at Black residents in Springfield, Illinois, hometown of the late President Abraham Lincoln. The riot had resulted in seven deaths, the destruction of 40 homes and 24 businesses, and 107 indictments against mostly African Americans who had tried to defend their homes. Walling concluded by saying that a powerful body of citizens needed to come to the aid of blacks in the United States. Mary Ovington wrote to Walling about her interest in this subject and met with him at his apartment in New York City, along with social worker Dr. Henry Moskowitz. The three decided to organize a national conference on the civil and political rights of African Americans, to be held in New York on the centennial of Lincoln's birthday, February 12, 1909. They issued a call to progressives, and many people responded. They formed the National Negro Committee, which held its first meeting in New York on May 31 and June 1, 1909, at the Henry Street Settlement House on the Lower East Side. The group leaders initially tried to get the famous Booker T. Washington to attend meetings to gain popularity. Although Oswald G. Villard, the grandson of William Lloyd Garrison and one of the founders, was fed up with Washington ignoring "the real injustices" that affected African Americans, Villard knew that inviting him would help the organization gain momentum. Villard told Washington that the organization would avoid allying with either the more radical activists and scholars such as W. E. B. Du Bois or the conservatism of Black Tuskegee activists, but attempt to benefit all African Americans. He nonetheless clarified that the organization would be a "radical political movement". Washington refused to attend, out of fear of ensuing Southern controversy, a concern of ruining the tone of the meeting, and a desire to avoid agitation. The Committee was not overly bothered by his absence, as Villard was more interested in attracting those like Du Bois to shake up Washington's widespread conservatism. The meetings sparked tensions with Washington and his supporters. Many of the Committee's members had been part of the Niagara Movement, which had had notoriously poor relations with Washington. The meetings also lacked many of Washington's allies, such as Andrew Carnegie, who pointedly did not attend. The Committee generated a fair amount of controversy, with some fearing that it would dramatically worsen race relations, and others expressing concern over its "political emphasis". Many claimed that the Conference was "anti Washingtonian". Nevertheless, the organizers continued on. The attendance of both Black and white activists was a positive indicator of a "successful cooperation of the races". The meetings covered topics including social and economic issues, voting rights, physiological differences between races, lynching, and education. The June 1 meeting brought about disputes between white members and Black members, who expressed a lack of trust in their white counterparts. This tension was partly due to the resurgence of the issue of courting Washington's support, this time in the context of including him in a steering committee to appeal to potential white donors. The committee was eventually formed without Washington. It also overlooked more radical members such as Ida B. Wells (although she was later included in the committee), who were not chosen in favor of more moderate members, which caused more argument. During the debates of the evening, white leaders were generally patronizing towards Black members, as Ovington herself acknowledged: I find myself still occasionally forgetting that the Negroes aren't poor people for whom I must kindly do something, and then comes a gathering such as that last evening and I learn they are men with most forceful opinions of their own. Willard even went so far as to suggest the formation of a separate group with less "trying" members. Du Bois was the eventual savior of the evening, as he managed to win over the whites. He later recounted the evening as "warm and passionate", and described a woman who stood up and "cried in passionate, almost tearful earnestness – an earnestness born of bitter experience – 'They are betraying us again – these white friends of ours. Following more discussion, the committee eventually came to a resolution: We agree fully with the prevailing opinion that the transformation of the unskilled colored laborers in industry and agriculture into skilled workers is of vital importance to that race and to the nation, but we demand for the Negroes as for all others a free and complete education, whether by city, state, or nation, a grammar school and industrial training for all, and technical, professional and academic education for the most gifted. Washington was, unsurprisingly, unhappy with the committee's more radical stance. The resolution also drew scathing criticism from large publications, who expressed fears of a "socialist revolution" sparked by "More Fool Negroes". By May 1910, the National Negro Committee and attendees at its second conference organized a permanent body known as the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP).