Кіріспе
Iken – Англия графтығы Саффолк құмды даласындағы шағын ауыл және азаматтық приход. Ол Солтүстік теңіз жағалауындағы Альде өзенінің сағасына жақын орналасқан, Снейптің оңтүстік-шығысында және Орфордтың солтүстігінде жатыр. Батысында 1920 жылдардан бастап Орман шаруашылығы комиссиясы құрған, қазір Sandlings Forest құрамына кіретін Tunstall Forest орналасқан. Айкен Садборн Холл иелігінің бір бөлігі болған. Ол көбінесе шаруа қожалықтары мен шаруа жұмысшыларының үйлерінен тұрған. Иелері бұл аймақты егіншілікке қарағанда аң аулау үшін бағалаған, сондықтан XVIII ғасырда Айкенде жалған тоған салынған. Иелік тарағаннан бері Айкен «жабық» ауыл болып қалып келді: тек бірнеше жаңа үй салынды және бірде-бір мемлекеттік үй салынған емес. Теміржол пайда болғанға дейін Айкен жартасы көмір мен бидай тасымалдау үшін қолданылған сауда орталығы болды, жағалауға жақын мейрамхана да болған. Су деңгейі төмендегенде жалпақ баржалар лайда отырып, жүктер арбамен тасымалданған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Айкен жартасының маңындағы соңғы шалғынды жерлер жыртылды. 1840 жылы халық саны 380 адамға жеткен, кейіннен шамамен 100 адамға дейін азайды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Айкеннің көп бөлігі және көршілес Судборн ауылы 1944 жылғы маусымдағы D-Day десантына дайындық үшін жаттығу алаңы ретінде пайдаланылды. Тұрғындар соғыс аяқталғаннан кейін қайта оралды. Бенджамин Бриттен өзінің «Кішкентай сыпырушы» операсын Айкен Холлде, сол кезде Алдебург фестивалінің негізін қалаушылардың бірі болған Марджери Спринг Райстың үйінде қойды. Снейпте тұратын Бриттен Альде өзені бойындағы Икен шіркеуіне дейінгі жаяу жолды ашық ұстау үшін күресті, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды.
Iken is a small village and civil parish in the sandlands of the English county of Suffolk, an area formerly of heathland and sheep pasture. It is near the estuary of the River Alde on the North Sea coast and is located south east of Snape and due north of Orford. To its west is Tunstall Forest, created since the 1920s by the Forestry Commission and now part of the Sandlings Forest. Iken was part of Sudbourne Hall Estate. It was composed largely of tenant farms and cottages for farm workers. The owners of the estate valued the area more for shooting than farming, and a decoy pond was built at Iken in the eighteenth century. Since the break up of the Estate Iken has remained a "close" village: only a handful of new houses have been built and no council houses have ever been built. In the pre railway era Iken Cliff was a commercial area used for transporting coal and wheat, and there was a public house near the shore. Flat barges used to sit on the mud at low tide and goods were moved in wheelbarrows. The last heathland around Iken Cliff was ploughed up after the second world war. The population reached a peak of 380 in 1840, steadily declining to around 100. During World War II most of Iken and the neighbouring village of Sudbourne were used as a battle training area in advance of the D Day landings in June 1944. The inhabitants were relocated returning sometime after the war finished. Benjamin Britten set his opera The Little Sweep in Iken Hall, then the home of Margery Spring Rice, who was one of the founders of the Aldeburgh Festival. Britten, who then lived at Snape, was involved in an unsuccessful campaign to keep open a footpath along the Alde to Iken Church.
Қасиетті Ботольф шіркеуі
Икенхоу, бұрын сағаның шетіндегі батпақ болған арал, Сент-Ботлоф аббаттығының ең мүмкін орны, бірақ бұл Линкольнширдегі Бостон және Кембриджшир/Эссекс шекарасындағы Хадсток сияқты басқа да ықтимал орындармен дау тудырады. 1977 жылы қазба жұмыстары кезінде доктор Стэнли Уэст Сент-Ботольф шіркеуінің мұнарасының қабырғасына кіріктірілген үлкен тас саксондық айқыш белгісінің бөлігін тапты. Айқышқа иттер мен қасқырлардың бастары бейнеленген, бұл орта ғасырларда Сент-Ботлофтың рәміздері ретінде дәстүрлі түрде танылған, сондықтан айқыш бастапқыда оған арналған ескерткіш болуы мүмкін деп есептеледі. Шіркеу II санаттағы мүлік; бұл ауылдағы жалғыз санатталған ғимарат. Тізімге соңғы түзету енгізілген кезде (1984 жылы) шіркеу әлі де өртенген күйде болды. Неф – ең көне бөлігі, ол 1200 жылға дейін салынған. Реформациядан кейін ғибадатхана пайдаланылмай қалды және 18 ғасырға қарай қирап кетті. Ол 1853 жылы қайта салынды. Мұнара 15 ғасырдан қалған. 1968 жылы шіркеуде өрт болды, ол отты жағудан шыққан ұшқындардың салдарынан болды. Бұл Уилфорд шіркеулерінің қайырымдылық тобындағы 18 шіркеудің бірі. Шіркеу ішіндегі ерекшеліктерге: Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған ауылдың он адамына арналған ескерткіш, Сент-Ботлофқа арналған православиелік икона және 15 ғасырлық сегізбұрышты су шашу құрылғысы кіреді. Джулиан Теннисон (1915-1945), жазушы және тарихшы, өзінің туған Саффолк графтығы туралы жазғандарымен танымал, Сент-Ботольф шіркеуінің ауласында орнатылған ескерткішпен еске алынған. Ол Бірмадағы шайқаста қаза тапты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұрынғы пасторлық үй, қазіргі Анкоридж, жеке тұлғаға сатылды, ал мүлікті беру кезіндегі қателік салдарынан шіркеуге кіру жаңа иесімен қатты шектелді.
Басқару
Бұл жерде приход кеңесі бар. Айкен өрттен кейін, танымал судья сэр Роберт Мегарридің Ікенде тікелей сот отырысын өткізу туралы шешімі арқасында ұлттық назарға түсті. Бұл шешімнің бір бөлігі Лондонға сапар шеге алмаған куәгерден жауап алу, екінші бөлігі – даулы жол құқығын анықтау үшін шартты түрде қорымдық рәсім өткізу болды. Аталған сот процесінің нәтижесінде шіркеуді қайта жарақтап салуға қажетті материалдарды жаяу әкелуге тура келді.
Ғимараттар
Ауылда екі бұрынғы паб бар: «Анкор» және «Бут», екеуі де 19 ғасырда жабылды. Сонымен қатар, 19 ғасырдың басында мұқтаждар үйі салынған. Ақын Джордж Крэбб хирург болып жұмыс істеген кезінде Айкендегі кедей науқастарды қарап емдеген, ал оның «Жұмыс үйі» поэмасы Айкен мен Альдебургтегі тәжірибесіне негізделген болуы мүмкін. Бұрынғы мұқтаждар үйі ғимаратын 1896 жылы Sudbourne Hall Estate сатып алды.
based on his experience at Iken as well as at Aldeburgh. The former workhouse building was purchased by the Sudbourne Hall Estate in 1896.