Мельвиль аралы: тарих және «Bluenose» яхта клубының құрылуы
Armdale Yacht Club
Армдейл яхт клубы: Канада, Новая Шотландиядағы Halifax портында орналасқан. 1937 жылы құрылған, Bluenose флотының негізін қалаушы. Тарихы, орны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Армадейл яхт клубы – Канаданың Новая Шотландия провинциясындағы Галифакс портының солтүстік-батыс бөлігінде, Мелвилл аралында орналасқан яхт клубы. Клуб 1937 жылы негізі қаланды және 1947 жылы қазіргі орнына көшірілді. Клуб "Көк Мұрын" (Bluenose) флотын құрғандығымен белгілі.
The Armdale Yacht Club is a yacht club located on Melville Island, at the head of Halifax Harbour's Northwest Arm in Nova Scotia, Canada. The Club was founded in 1937 and was established at its current location in 1947. The Club is known for founding the Bluenose fleet.
Мелвилл аралы
Жерге 1804 жылдың соңында немесе 1805 жылдың басында белгілі құлдықты жоюшы Генри Дандастың құрметіне (сол кезде Адмиралтействоның бірінші лорды болып тағайындалған) ресми түрде Мелвилл аралы деп аталды. Сэр-адмирал Джон Борлаз Уоррен мен капитан Джон МакКеллар 1808 жылы Солтүстік Америка станциясында 1807 жылдан 1810 жылға дейін бас қолбасшы болған кезде офицерлер үйін, қазіргі клуб үйін салды. 1808 жылдан бастап Наполеон соғыстары кезінде тұтқындар осы жерде ұсталды. 1812 жылғы соғыс Мелвилл аралына американдық тұтқындардың көптеп келуіне әкелді; бір уақытта 1800-ге дейін адамдар оның казармаларында немесе жақын маңдағы 350 адамдық «Magnet» түрме кемесінде орналастырылды. Француз тұтқындарының көпшілігі американдықтарға орын ашу үшін босатылды немесе шартты түрде босатылды, себебі олар көбірек қауіп төндіретін деп есептелді. Ең танымал тұтқындар – 1813 жылы USS Chesapeake кемесінің тұтқындалуынан аман қалған 320 американдық, олар Мелвилл аралында интернирленді. Әскери түрме жабылғаннан кейін Мелвилл аралы 727 қара нәсілді босқындарды қабылдау орталығы ретінде пайдаланылды, 1815 және 1818 жылдар аралығында Галифаксқа келген шамамен 1600–2000 қашқан құлдар осы жерге жетті. Ирландиядағы ашаршылықтан кейін 1847 жылдың мамыр және қазан айлары аралығында 1200 ирландтық Халифаксқа қашып келді. Олар Мелвилл аралында карантинге алынды, онда 203 ирландтық науқас ауруханаға жатқызылды және 30 адам қайтыс болды. 1855 жылы Нова-Шотландия саясаткері Джозеф Хоу Мелвилл аралын Крым соғысында британдық Шетелдік легион үшін күресу үшін американдық сарбаздарды қабылдау және оқыту орталығы ретінде пайдалану жоспарын жасады. 17 жасында жазылған Хоудың алғашқы өлеңі «Мелвилл аралы» (1821) деп аталды. «Соңғы мохикан» романының авторы Джеймс Фенимор Купер өзінің «Нед Майерс: Мачта алдындағы өмір» (1843) кітабында Мелвилл аралын қысқаша сипаттады.
The land was officially named Melville Island in late 1804 or early 1805 in honour of prominent abolitionist Henry Dundas, Viscount Melville (who at the time had just been appointed First Lord of the Admiralty). Sir Admiral John Borlase Warren and Captain John MacKellar erected the officers’ quarters, the current Club House, in 1808 when he was commander in chief on the North American Station from 1807 to 1810. Beginning in 1808, during the Napoleonic Wars prisoners were kept on site. The War of 1812 brought an influx of American prisoners to Melville Island; up to 1800 at a time were housed in its barracks or on a nearby 350 person prison ship Magnet. Most of the French prisoners were released or paroled to make room for the Americans, who were seen as more of a risk. The most famous prisoners were the 320 American survivors of the capture of USS Chesapeake in 1813 who were interned on Melville Island. After the decommissioning of the military prison, Melville Island was used as a receiving depot for 727 of the black refugees, the estimated 1600–2000 escaped slaves who arrived in Halifax between 1815 and 1818. The Irish Famine led 1,200 Irish to flee to Halifax from May to October 1847. They quarantined at Melville Island, where 203 Irish patients were admitted to hospital and 30 died. In 1855, Nova Scotia politician Joseph Howe developed a plan to use Melville Island as a recruitment and training centre for American soldiers to fight for the British Foreign Legion in the Crimean War. Written when he was age 17, Howe's first poem was entitled Melville Island (1821). Author of the Last of the Mohicans, James Fenimore Cooper, briefly used Melville Island as the setting for his book Ned Myers: Life Before the Mast (1843).
Көк тұяқты флоты
1940 жылдары Уильям Джеймс Руэ Армдейл яхт-клубының бір тобының өтініші бойынша екі-үш адам оңай басқара алатын, жылдам әрі әдемі шағын бір типті шлюп дизайнын жасады. "Блюноз" шхунасы әлі де жүзіп жүрді, бірақ жүк тасымалдау үшін Вест-Индия сауда компаниясына сатылған еді. Жаңа классқа ұлы чемпионның есімін сақтап қалу мақсатында "Көк Мұрын" деген ат берілді. "Блюноз" Гаити рифінде қаза болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1946 жылдың көктемінде "Көк Мұрын" класындағы алғашқы шлюптар суға түсірілді. Алғашқы он екі "Көк Мұрын" шлюпын олардың алғашқы иелері, Жаңа Шотландияның Честер қаласындағы Баркхаус кеме жасау шебері Джон Х. Баркхаус басшылығымен бірге құрастырды. Осы алғашқы он екі қайықтың көптегені әлі де белсенді түрде жүзіп жүр немесе тіпті жарыстарға қатысады. B1 тозығына жетіп, жарамсыз болған, бірақ кейін қалпына келтіріліп, Атлантика мұражайында қойылды. Алғашқы қайықтар емен каркасындағы қарағай тақталарынан жасалған. Өндіріс алғашқы жылдары қарқынды жүрді, 1949 жылға дейін шамамен елу қайық салынды. Жаңа Шотландиядағы басқа жергілікті шеберлер де осы үлгідегі қайықтарды жасады, нәтижесінде 77 ағаш қайық аяқталды.
In the 1940s, William James Roué produced a design, at the request of a group from the Armdale Yacht Club, for a small one design sloop that would be both fast and elegant and could be sailed easily by two or three people. The schooner Bluenose was still afloat, but had been sold to the West Indian Trading Company for use as a freighter. The new class was given the name Bluenose to help perpetuate the memory of the great champion. Months after Bluenose was lost on a Haitian reef, the first Bluenose class sloops were launched in the spring of 1946. The first twelve bluenose sloops were constructed at the same time together by their first owners under the direction of master boatbuilder John H. Barkhouse, of Barkhouse Boatyard in Chester, Nova Scotia. Many of these original twelve boats are still actively sailed or even raced. B1 was allowed to fall into a state of disrepair, but has since been restored and is on display at the Maritime Museum of the Atlantic. These first boats were carvel built of pine planking on oak frames. Production was brisk in the early years, with as many as fifty boats built by 1949. Other local builders in Nova Scotia also built the design, with 77 wooden versions eventually completed.
Серіктестіктер
AYC басқа яхт клубтарымен өзара келісім шарттарына ие, мысалы, Britannia Yacht Club.
The AYC has reciprocal agreements with other yacht clubs, e. g. Britannia Yacht Club