Қалыпты детекторлар: Радио қабылдағыштардың алғашқы компоненттері
Crystal detector
Кристалды детекторлар – 20 ғасыр басындағы радио қабылдағыштардың маңызды бөлігі. Галена, металл сым арқылы радио сигналдарын түзетті. Тарихы, ашуы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Радионың алғашқы қабылдағыш компоненттері, тарихи кристалл детекторлары
Early radio receiver component
historical crystal detectors
Кристалл детекторы – 20 ғасырдың басындағы кейбір радио қабылдағыштарда қолданылған ескірген электрондық компонент. Ол айнымалы ток радио сигналын түзетуге арналған кристалл минералынан тұрады. Ең көп таралған түрі – «мысық мұрты» детекторы, ол әдетте галенадан (қорыш сульфидінен) жасалған кристалл минералынан және оның бетіне тиетін жұқа сымнан тұрады. Кристалл мен металл арасындағы электрлік контактілер арқылы электр тогының «асимметриялық өткізгіштігі» 1874 жылы Карл Фердинанд Браун ашқан. Кристалдар алғаш рет 1894 жылы Джагадиш Чандра Боз микротолқынды эксперименттерінде радио толқындарын анықтау үшін қолданды. Боз 1901 жылы кристалл детекторды патенттеді. Кристалл детекторды радио компонент ретінде негізінен 1902 жылы кристалл түзетуін ашқан Г.В. Пикард жетілдірді, ол түзетуге қабілетті қосылыстарды жасау үшін жүздеген кристалл заттарды тапты. Олардың жұмыс істеу принциптері қолданылған кезде түсініксіз болған, бірақ 1930 және 1940 жылдары осы алғашқы нүктелік контактілі жартылай өткізгіштік қосылыстарды зерттеу нәтижесінде заманауи жартылай өткізгіштік электроника дамыды. Кристалл детекторларды қолданатын күшейтілмеген радио қабылдағыштары кристалл радио деп аталады. Кристалл радио – жалпы жұртшылық қолданған алғашқы радио қабылдағыш түрі. 1920 жылы вакуумдық түтік қабылдағыштарының дамуымен ол қолданудан шықты.
A crystal detector is an obsolete electronic component used in some early 20th century radio receivers that consists of a piece of crystalline mineral which rectifies the alternating current radio signal. The most common type was the so called cat's whisker detector, which consisted of a piece of crystalline mineral, usually galena (lead sulfide), with a fine wire touching its surface. The "asymmetric conduction" of electric current across electrical contacts between a crystal and a metal was discovered in 1874 by Karl Ferdinand Braun. Crystals were first used as radio wave detectors in 1894 by Jagadish Chandra Bose in his microwave experiments. Bose first patented a crystal detector in 1901. The crystal detector was developed into a practical radio component mainly by G. W. Pickard, who discovered crystal rectification in 1902 and found hundreds of crystalline substances that could be used in forming rectifying junctions. The physical principles by which they worked were not understood at the time they were used, but subsequent research into these primitive point contact semiconductor junctions in the 1930s and 1940s led to the development of modern semiconductor electronics. The unamplified radio receivers that used crystal detectors are called crystal radios. The crystal radio was the first type of radio receiver that was used by the general public, It became obsolete with the development of vacuum tube receivers around 1920,
Түрлері
Кристалл детекторлары жартылай өткізгіш кристалл минералдың беті мен металл немесе тағы бір кристалл арасындағы электрлік контактіден құралды. Тағы бір түрінде екі түрлі минералдан жасалған екі кристалл қолданылды, олардың беттері біріне-бірі тиіседі, ең көп таралғаны – "Перикон" детекторлары. Детектор кристалл бетіндегі нақты белгілі бір жерлерде контакті жасалғанда ғана жұмыс істейтін болғандықтан, контактілік нүкте көбінесе реттеліп тұратын болды. ХХ ғасырдың басында қолданылған кристалл детекторларының негізгі түрлері төменде келтірілген:
The crystal detector consisted of an electrical contact between the surface of a semiconducting crystalline mineral and either a metal or another crystal. Another type used two crystals of different minerals with their surfaces touching, the most common being the "Perikon" detector. Since the detector would only function when the contact was made at certain spots on the crystal surface, the contact point was almost always made adjustable. Below are the major categories of crystal detectors used during the early 20th century: