Флоридадағы «Роял Пойнсиана» қонақүйінің тарихы

Кіріспе

Gilded Age қонақ үйі Палм-Бич, Флорида, АҚШ

Рояль Понциана қонақ үйі – АҚШ-тың Флорида штатындағы Палм-Бич қаласында орналасқан Gilded Age дәуірінің қонақ үйі. Standard Oil компаниясын құрған Генри Флаглер және шамамен 1000 жұмысшының күш-жігерімен салынған бұл қонақ үй 1894 жылдың 11 ақпанында есігін ашты. Оңтүстік Флоридадағы Флаглердің алғашқы құрылысы болған Рояль Понциана қонақ үйі, аймақтың тарихында маңызды рөл атқарды. Бұрынғы қараусыз қалған аймақты қысқы туризм орталығына айналдырып, Палм-Бич және Вест-Палм-Бич қалаларының дамуын жеделдетті. Екі айдан кейін Флаглердің Флорида Шығыс жағалау темір жолы Вест-Палм-Бичке жетті, ал 1895 жылы Лейк-Уорт лагунасы арқылы салынған темір жол көпірі қонақтарға қонақ үйге тікелей жол ашты. 1896 жылы Флаглер жақын жерде "Брейкерс" атты тағы бір қонақ үйін ашты. Екі қонақ үйдің сәттілігі 1899 және 1901 жылдары Рояль Понциана қонақ үйінің кеңейтілуіне әкелді. Сол кезде бұл ғимарат әлемдегі ең үлкен қонақ үй және ең үлкен ағаштан салынған құрылым болып есептелді. Өзінің гүлденген кезеңінде қонақ үй 1100-ге жуық бөлме, 2000 қонаққа арналған жатақхана және кем дегенде 1400 маусымдық жұмысшыны қамтыды. 1925 жылы "Брейкерс" қонақ үйінде болған ірі өрттен кейін және 1926 жылы қайта ашылғаннан соң, Рояль Понциана қонақ үйіне саяхатшылар мен уақытша тұрғындардың ағыны азайды, олардың көпшілігі жаңадан жөнделген "Брейкерс" қонақ үйін таңдады. 1928 жылғы Окичоби дауілі Рояль Понциана қонақ үйіне ауыр зақым келтірді, нәтижесінде жөндеу жұмыстары үшін ішінара жабылуға мәжбүр болды. 1930 жылдың қаңтарында толыққандай қайта ашылғанына қарамастан, қонақ үй Ұлы депрессияның салдарынан өркендемей қалды және 1934 жылы қайтадан жабылды, ал келесі жылы бұзылып жатыр.

Құрылыс

Алты қабатты, грузин стиліндегі қонақ үйді Генри Флаглер, мұнай, жылжымайтын мүлік және теміржол магнаты элита үшін қысқы демалыс орыны ретінде салған. 1890 жылдардың басында ол келгенге дейін Палм-Бич Флориданың Атлантика жағалауындағы шұғыласыз бөгеттік арал болды. Флаглер Лейк Уорт лагунасының жанындағы Фредерик пен Марсена Нельсон Роберттің үйінде болғаннан кейін, бұл аймақты «нағыз жұмақ» деп сипаттап, элиталық және бай қонақтарға арналған курорттық қонақ үйді жоспарлады. Ол көп ұзамай Уорт көлінің екі жағалауында жер сатып алып, шағын жарылыс туғызды, бұл жер бағасын 60%-ға дейін өсірді және аймаққа көбірек бизнес тартты. Содан кейін Флаглер Флориданың Шығыс жағалауы теміржолын (FEC) осы аймаққа ұзарту және Уорт көлінің шығыс жағында қонақ үй салу ниетін жариялады.

Негізгі құрылыс жұмыстары 1893 жылдың 1 мамырында басталды. Сол күні Элиша Ньютон «Кап» Димик, Урия Д. Хендрикссон және Эдмунд М. мен Джон Х. Брелсфорд Дейд округінің мемлекеттік банкін, аймақтың алғашқы банкін құрды, ол Уорт көлінің жағасында және қазіргі Корольдік Понциана жолының оңтүстігінде орналасқан. Флаглер бұл банк арқылы «Royal Poinciana» қонақ үйін салуға жұмыскерлерге ақшалай сыйақы төледі. Бұған қоса, Флаглер бастапқыда Коконат Гров үйін құрылыс жұмыскерлеріне тұрғын үй ретінде жалға алды. Алайда, 1893 жылдың қазан айында өрт Коконат Гров үйін қиратты. Осының салдарынан екі лагерь құрылды: бірі ақ жұмысшылар үшін қазіргі Сивью авеню орнында, ал екіншісі қара жұмысшылар үшін «Стайкс» деп аталды, онда Күн бату және Күн шығу даңғылдары бүгінгі Солтүстік округтік жолмен қиылысады.

Алғашқы жылдар

Мейрамхана 1894 жылдың 11 ақпанында ашылды, бастапқыда 540 бөлмесі болды, бір түнгі тұру құны 6 доллардан 100 долларға дейін ауыспалы. Алғашқы жылдары қаңтардан сәуірге дейін, ал кейіннен (Флаглердің 1902 жылы Уайтхолл сарайында өткізген Джордж Вашингтонның жылдық кешінен кейін) желтоқсанның ортасынан ақпанның соңына дейін екінші маусым деп белгіленді. 1895 жылғы наурызда «The Atlanta Journal Constitution» газеті «Royal Poinciana» қонақ үйіне 900-1000 қонақ келгенін хабарлады, бұл Флаглердің 1896 жылы жақын жерде тағы бір қонақ үй ашуына себеп болды. Бұл жағажай маңындағы қонақ үй бастапқыда «The Palm Beach Inn» деп аталды, бірақ 1901 жылы қонақтар жиі «толқындардың үстіндегі бөлмелерді» сұрағандықтан «The Breakers» деп қайта аталды. Жалпы алғанда, «Royal Poinciana» қонақ үйі 549 метрге созылып, Уорт көлінің бойында орналасқан, сол кездегі әлемдегі ең үлкен қонақ үй және ең үлкен ағаштан жасалған құрылым болып есептелді. 1903 жылдың қыркүйек айында болған дауыл қонақ үйінің кіреберісіне жақын теміржол жолын қиратты, көптеген терезелерді сынып, бірнеше кокос пальмаларын құлатты. «The New York Times» газеті 1904 жылы, «Royal Poinciana» қонақ үйі ашылғанына 10 жыл толуына орай, Палм-Бичтің кештерге, гольфқа, тенниске, қайықпен саяхаттауға, жүзуге және балық аулауға танымал туристік орынға айналғанын жазды. 1909 жылы «Royal Poinciana» қонақ үйінде Палм-Бич округінің құрылуына арналған салтанатты шара өтті, сондай-ақ Тәуелсіздік күніне арналған мерекелер де ұйымдастырылды, оған Форт-Пирстен Майамиге дейін жүздеген адам келді. Мерекелік шараларға екі әуесқой бейсбол ойыны, жергілікті музыкалық топтың өнерлеуі және әсем фейерверк көрсетілімі кірді. 1913 жылдың мамырында Флаглер қайтыс болғаннан кейін, оның отбасы Сент-Огастинде қаралы жиын өткізді, бірақ келесі наурыз айында «Royal Poinciana» капелласында еске алу рәсімі болды. Қонақтар «Royal Poinciana» қонақ үйі мен «The Breakers» арасында қонақ үй қызметкерлері итермелейтін дөңгелекті сабан креслоларында (көбінесе «Afromobile» деп аталатын) қарағай жолымен тасымалданды, ал жаяу жүргіншілерге арналған жеке пальма ағаштарынан жасалған жол бөлінді.

The hotel opened on February 11, 1894, initially with 540 rooms, ranging in price from $6 to $100 per night. Although the grand opening saw the arrival of only 17 guests,

During the second season – defined in early years as January through April and later as mid December to late February (after Flagler's annual George Washington Ball held at Whitehall, his 1902 mansion) – The Atlanta Journal Constitution reported in March 1895 that the Royal Poinciana Hotel records logged between 900 and 1,000 guests, which contributed to Flagler's decision to open another hotel nearby in 1896. This oceanfront hotel was originally called The Palm Beach Inn and later renamed The Breakers in 1901 because guests often requested rooms "over by the breakers." In total, the Royal Poinciana Hotel stretched along Lake Worth for a distance of 1,800 feet (549 m), reportedly making it both the largest hotel and largest wooden structure in the world at the time. In September 1903, a hurricane destroyed the railway approach near the entrance of the hotel, shattered many windows, and uprooted several cocoanut palm trees. The New York Times noted that by 1904, 10 years after the Royal Poinciana Hotel opened, Palm Beach was a popular tourist destination for parties, golf, tennis, boating, bathing, and fishing. The Royal Poinciana Hotel hosted a celebration for the establishment of Palm Beach County in 1909, alongside Independence Day festivities, which drew hundreds of people from Fort Pierce to Miami and included two amateur baseball games, musical performances by a local band, and a fireworks display. Following Flagler's death in May 1913, his family held a small funeral in St. Augustine, though a memorial service occurred at the Royal Poinciana Chapel during the following March. Patrons were shuttled between the Royal Poinciana Hotel and The Breakers along a pine trail in wheeled wicker chairs, often referred to as an Afromobile, powered by hotel employees, with a separate palm trail reserved for pedestrians.

1920-шы және 1930-шы жылдар

1925 жылдың наурыз айында "Брейкерлер" екінші рет ірі өртке ұшырады. 1903 жылғы өрттен ерекшелігі, бұл өрт "Брейкерлердің" коттедждері, "Палм Бич" қонақ үйі және көптеген жақын орналасқан дүкендер сияқты бірнеше басқа да ғимараттарды қиратты. Associated Press агенттігінің хабарлауынша, "вулкан күлі сияқты ұшқындар бүкіл Палм Бичтің үстінен жауды", сондықтан төтенше жағдай қызметкерлері "Royal Poinciana" қонақ үйіне өрттің одан әрі таралуын болдырмау үшін динамит әкелді және қонақтарға ғимаратты эвакуациялауды бұйырды, бірақ мыңдаған адамның жарақат алу қаупі болғандықтан жарылғыш заттарды қолданудан тартынды. "Royal Poinciana" қонақ үйінің шатыры тұтанғандай болғанымен, ғимарат өрттен құтылды. Өрттен кейін көптеген қонақтар жақын маңдағы тұрғын үйлер мен қонақ үйлерде паналады, 300-ден астам адам "Royal Poinciana" қонақ үйіне келді. Өрттен кейін төрт күн өткен соң, "Royal Poinciana" қонақ үйінде өткен "Флаглер" жүйесінің конференциясында офицерлер мен қамқорлар "Брейкерлерді" қайта жаңарту туралы шешім қабылдады. 1926 жылдың желтоқсанында "Брейкерлер" қайта ашылғаннан кейін туристер викториандық қонақ үйлерді ескірген нысандар деп қарастыра бастады, жаңа жайлылықтарды артық көріп, нәтижесінде "Royal Poinciana" қонақ үйіне келушілер азайды. Қонақ үйдің ең көп зақымдалған бөлігі солтүстік қанаты болды, ол іргесінен ығысты. Флориданың Шығыс жағалауындағы қонақ үй компаниясының вице-президенті Х.Е. Бемис 12 қазанда "Royal Poinciana" қонақ үйінің алдағы қысқы маусымда ашылмайтынын мәлімдеді. Маусымнан тыс уақытта ғимаратқа қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді, оның ішінде солтүстік қанаттың көп бөлігі бұзылып, орнына екі пергола мен консерватория салынды. Жұмысшылар бөлмелерді де жаңартты, "Чикаго Трибьюн" газеті "жаңа ванналар, жаңа жиһаздар, екі қабатты колоннада салынды; 1928 жылғы дауылдан кейін алғаш рет үлкен асхана ашылды, ал әйгілі кокос бұтағы бұрынғы сұлулығына қайта келді" деп жазды. Келесі маусымда "Royal Poinciana" қонақ үйінің сыйымдылығы 900 қонаққа дейін төмендеді, бұл дауылдан бұрынғы 1200-ден азырақ. Алайда, 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан және одан кейінгі Ұлы депрессиядан кейін қонақ үй бизнесі қиындыққа тап болды. 1932 жылдың қаңтарында "Royal Poinciana" қонақ үйі соңғы маусымын ашты. Bemis және Флориданың Шығыс жағалауындағы қонақ үй компаниясының президенті Уильям Р. Кенан, вице-президенті Л.С. Хейнс және бас кеңесшісі Скотт Лофтин арасындағы кеңестен кейін компания 27 қазан күні "Royal Poinciana" қонақ үйінің алдағы туристік маусымда ашылмағанын, бірақ оны тұрақты түрде жабуға ниеттенбейтінін мәлімдеді. Алайда, 1934 жылы екінші жыл қатарынан ашылмағаннан кейін Флориданың Шығыс жағалауындағы қонақ үй компаниясы сол жылдың 15 тамызында қонақ үйдің басым бөлігін, солтүстік қанатын, жылыжайды және колоннадаларды бұзу туралы шешім қабылдады. Жұмыс 1935 жылдың 1 желтоқсанына дейін аяқталуы керек еді. 1934 жылдың қыркүйегінен бастап Майамидің "Максвелл" компаниясы "Royal Poinciana" қонақ үйінде қалған барлық заттарды – жиһаздарды, мүлікті және құрылыстың бөліктерін сатты, бұл шамамен 4000 сатып алушыны тартты. Қонақ үйден жиналған ағаштан кем дегенде 40 үй және жүздеген басқа да үйлердің бөліктері салынды. Флориданың Шығыс жағалауындағы қонақ үй компаниясымен келісімшарт бойынша "Скотт және Уиттакер" фирмасы 1937 жылы солтүстік қанатты бұзды. 1960 жылы Палм Бичтің құрылуына көмектескен әйгілі қонақ үйдің бұрынғы орнына ескерткіш орнатылды.

In March 1925, a massive fire burned down The Breakers for a second time. Unlike during the 1903 fire, these flames also destroyed several other buildings, including The Breakers' cottages and the Palm Beach Hotel, as well as many nearby shops. Because "sparks flying like cinders from a volcano were showering down over all of Palm Beach", according to the Associated Press, emergency responders brought dynamite to the Royal Poinciana Hotel to prevent the blaze from spreading farther and ordered guests to evacuate the building, but hesitated to use the explosives due to the risk of injuring thousands of people. Although the roof of the Royal Poinciana Hotel appeared to smolder, the structure was spared from the fire. In the immediate aftermath of the fire, many guests from the destroyed lodgings sought refuge at nearby residences and hotels, with more than 300 people arriving at the Royal Poinciana Hotel. Four days after the fire, a Flagler System conference held at the Royal Poinciana Hotel led to a decision among officers and trustees to rebuild The Breakers. After The Breakers reopened in December 1926, tourists began to consider Victorian hotels as relics, instead preferring new luxuries. Consequently, attendance at the Royal Poinciana Hotel declined. Among the worst impacted sections of the hotel was the north wing, which shifted off its foundation. Florida East Coast Hotel Company vice president H. E. Bemis announced on October 12 that the Royal Poinciana Hotel would not be able to open during the upcoming winter season, citing immense impacts to the building due to the storm. The building underwent additional repairs and modifications during the off season, including the razing of much of the north wing and replacing part of that section with two pergolas and a conservatory. Workers also renovated existing rooms, with the Chicago Tribune noting "there are new baths, new furniture, a two story colonnade; the great dining room opened for the first time since the 1928 hurricane, and the famous cocoanut grove restored to its former beauty." Upon opening for the following season, the capacity for the Royal Poinciana Hotel stood at about 900 guests, down from 1,200 prior to the storm. However, business at the hotel struggled in the aftermath of the Wall Street Crash of 1929 and the subsequent Great Depression. In January 1932, the Royal Poinciana Hotel opened for what would be its final season. Following a conference between Bemis and Florida East Coast Hotel Company officers such as president William R. Kenan Jr., vice president L. C. Haines, and general counsel Scott Loftin, the company announced on October 27, 1932, that the Royal Poinciana Hotel would not open during the upcoming tourism season, but did not intend to keep the hotel closed permanently. However, after failing to re open for a second consecutive season in 1934, the Florida East Coast Hotel Company decided on August 15 of that year to demolish the vast majority of the hotel, aside from the north wing, greenhouse, and colonnades, with work to be completed by December 1, 1935. Beginning in September 1934, Maxwell Co. of Miami conducted a sale of every item remaining at the Royal Poinciana Hotel, including furniture, fixtures, and pieces of the structure itself, attracting approximately 4,000 buyers. Lumber scavenged from the hotel built at least 40 homes and parts of hundreds of others. although the Scott and Whittaker firm, under contract from the Florida East Coast Hotel Company, demolished the north wing in 1937. In 1960, a marker was placed at the former site of the grand hotel which had helped establish Palm Beach.

Негролар лигасының бейсбол командасы

1915-1916 жылдың қысында Royal Poinciana Hotel C.I. Тейлорды және оның Индианаполис ABCs командасының, негр лигасы құрылғанға дейінгі бейсбол командасының көптеген ойыншыларын Breakers ұйымдастырған қарсы командамен ойнау үшін жалдады. Осы ойындарда сол кездегі негр лигасының жұлдыздары Бен Тейлор, C. I. Тейлор, Кенди Джим Тейлор, Джон Дональдсон, Эшби Данбар, Джим Джеффрис, Джимми Лайонс және Спот Полс қатысты.

Мұра және қиратудан кейінгі кезең

1894 жылғы ақпанда аяқталуымен, Роял Понциана қонақ үйі Уорт көлінің лагуна аймағындағы төртінші мәлім қонақ үйі болды. Оған дейін 1880 жылы Элиша Ньютон "Кап" Димиктің Коконат Гроув үйі, 1888 жылы Харлан П. Дайдің Лейк Уорт қонақ үйі және 1888 жылы Аллен Хейзердің Оак Лоун үйі салынған болатын. Бұл тұру орындары кейде көптеген адамдарды, соның ішінде 1885 және 1893 жылдар аралығында Коконат Гроув үйіне шамамен 4500 қонақ келген, бірақ Флаглер келгеннен кейін олардың ешқайсысы ұзаққа созылмады, себебі Коконат Гроув үйі мен Лейк Уорт қонақ үйі 1893 және 1897 жылдары өрттен қирады. Флаглер бұл аймаққа 1888 және 1889 жылдары Сант-Августинде Понс-де-Леон қонақ үйі мен Альказар қонақ үйін, ал 1890 жылы Ормонд Бичте Ормонд қонақ үйін салғаннан кейін, сондай-ақ 1888 жылы Сант-Августинде Casa Monica қонақ үйін сатып алғаннан кейін, әсем қонақ үйлер салумен танымал болғаннан кейін келді. Көптеген туристерді тартудан басқа, Роял Понциана қонақ үйі Palm Beach округі болып қалыптасқан аймақтың дамуында маңызды рөл атқарды. Қонақ үйдің құрылысы кезінде Флаглер Уорт көлінің батыс жағалауындағы қалашықты Палм-Бичтегі жобаларын қолдау үшін коммерциялық және тұрғын үй қауымдастығы ретінде көріп отырды. О. С. Портер мен Луис Хиллхаусқа олардың жерлері үшін 45 000 доллар төлегеннен кейін, Флаглер округтік жер өлшеуші Джордж Поттерге Уорт көлінің батыс жағалауында 48 блоктан тұратын жоспар жасауды тапсырды. 1894 жылғы 8 ақпанда Роял Понциана қонақ үйінде осы учаскелерге алғашқы аукцион өтті. Осы жаңа қалыптасқан ауданның тұрғындары сол жылдың 5 қарашасында Батыс Палм-Бич деп аталған муниципалитет болуға дауыс берді. Сонымен қатар, кейін Slat House деп аталған жылыжай, 50 Cocoanut Row мекенжайында орналасқан және Роял Понциана қонақ үйінің жалғыз қалған бөлігі болып табылады. Негізгі ғимараттың бөлігі болмаса да, Роял Понциана капелласы және Seagull Cottage (Роял Понциана қонақ үйінен бұрын салынған), екеуі де қонақ үй аумағында орналасқан. Роял Понциана қонақ үйінің шайханасы да сақталған, бірақ ғимарат бірнеше рет көшіріліп, қазіргі уақытта Лантанадағы Киелі Қорғаншыл Періштелер шіркеуінде орналасқан, ол қазір "Киелі Рух капелласы" деп аталады.

Upon completion in February 1894, the Royal Poinciana Hotel became the fourth known hotel in the Lake Worth Lagoon region, preceded by Elisha Newton "Cap" Dimick's Cocoanut Grove House in 1880, Harlan P. Dye's Hotel Lake Worth in 1888, and Allen Heyser's Oak Lawn House in 1888. Although these lodgings occasionally attracted a number of people, including approximately 4,500 guests at the Cocoanut Grove House between 1885 and 1893, none lasted long after Flagler's arrival, as the Cocoanut Grove House and Hotel Lake Worth burned down in fires in 1893 and 1897, respectively, Flagler also arrived in the area after having already acquired a reputation for building grand hotels, such as the Ponce de Leon Hotel and Hotel Alcazar in St. Augustine in 1888 and 1889, respectively, and the Ormond Hotel in Ormond Beach in 1890, while also purchasing the Casa Monica Hotel in St. Augustine in 1888. In addition to attracting many tourists throughout its existence, the Royal Poinciana Hotel played a significant role in the development of the region that eventually became Palm Beach County. During the construction of the hotel, Flagler envisioned a town on the west shore of Lake Worth as a commercial and residential community to support his projects in Palm Beach. After paying O. S. Porter and Louis Hillhouse $45,000 for their properties, Flagler instructed county surveyor George Potter to plat 48 blocks on the west shore of Lake Worth. The Royal Poinciana Hotel hosted the first auction for these lots on February 8, 1894, prior to its opening for business. Residents of this newly platted area, named West Palm Beach, voted to become a municipality on November 5 of that year. Additionally, the greenhouse later became known as the Slat House, stands at 50 Cocoanut Row and is the only remaining part of the Royal Poinciana Hotel. While not part of the main building, the Royal Poinciana Chapel and Seagull Cottage (which pre dates the Royal Poinciana Hotel), both located on the hotel grounds, remain standing. The Royal Poinciana Hotel tea house is also still intact, although the building has been moved several times and is currently located in Lantana at the Church of the Holy Guardian Angels, where it is now known as the "Chapel of the Holy Spirit".