Нью-Йорктегі тарихи Челси қонақ үйі

Кіріспе

Манхэттендегі тарихи қонақ үй. The Hotel Chelsea (сонымен қатар Chelsea Hotel және Chelsea деп те аталады) – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің Челси ауданындағы 222 Батыс 23-ші көшеде орналасқан қонақ үй. 1883 және 1884 жылдар аралығында салынған бұл қонақ үйді Филип Хьюберт «Королева Аннаның жаңаруы» және Викториялық готика стилінде жобалаған. Бастапқыда тұрғын үй кооперативі болған 12 қабатты Chelsea қонақ үйі көптеген жазушылардың, музыканттардың, суретшілердің және артистердің үйі болды, олардың кейбіреулері 21-ғасырда да онда тұрды. 2022 жылдың мәліметі бойынша, Chelsea қонақ үйінің көп бөлігі сәнді қонақ үй ретінде жұмыс істейді. Бұл ғимарат Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші және Ұлттық тарихи орындар тізіміне енген. Chelsea қонақ үйінің алдыңғы фасады 11 қабаттан тұрады, ал артқы жағы 12 қабатқа дейін көтеріледі. Фасад тік бойымен бес бөлікке бөлінген және кірпіштен салынған, гүлдік өрнектермен безенілген темір балкондары бар; қонақ үйдің үстінде биік мансард шатыры орналасқан. Chelsea қонақ үйінің қабырғалары тығыз, жүктемеге төтеп беретін, қалың кірпіштен жасалған, едендері темір арқалықтармен нығайтылған және бағанасыз кең кеңістіктерге ие. Қонақ үй ашылған кезде бірінші қабат кіреберіс залына, төрт дүкенге және мейрамханаға бөлінген; жылдар өте бұл бөлімдер қайта ұйымдастырылып, бар және El Quijote мейрамханасы осы қабаттың бір бөлігін иеленді. Chelsea қаладағы дуплекс және пентхаус пәтерлері бар алғашқы ғимараттардың бірі болды, сонымен қатар төбесінде терраса да бар. Бастапқыда қонақ үйде 100-ден аспайтын пәтер болған, ол 20-ғасырда 400 пәтерге бөлінді және 2022 жылы 155 пәтерге ие болды. Chelsea идеясы Хьюберт пен Пирсон Нью-Йоркте бірнеше тұрғын үй кооперативтерін салғаннан кейін пайда болды. Chelsea қауымдастығы салған бұл ғимарат ашылғаннан кейін авторлар мен суретшілерді өзіне тартты. Қаржылық қиындықтар мен тұрғындардың көшірілуі сияқты бірнеше факторлар 1905 жылы Chelsea қонақ үйінің пәтерлік қонақ үйге айналуына себеп болды. Knott Hotels 1921 жылы қонақ үйді басқаруға алды және 1942 жылға дейін оны басқарды, содан кейін Дэвид Бард банкроттан сатып алды. Джулиус Краусс және Джозеф Гросс 1947 жылы Бардтың серіктесі болды. Дэвид Бард 1964 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Стэнли 43 жыл бойы қонақ үйді басқарды және көптеген тұрғындармен жақын қарым-қатынас орнатты. 20-ғасырдың соңында қонақ үй жағдайы нашарлағаннан кейін көптеген шағын өзгерістер енгізілді. Краусс және Гросс отбасылары 2007 жылы қонақ үйді иеленді және 2011 жылы Chelsea күрделі жөндеуге жабылатынша көптеген тұрғындармен дауға түсті. 2010 жылдары қонақ үй екі рет қожайынын ауыстырды, содан кейін 2016 жылы BD Hotels иеленді және Chelsea 2022 жылы қайта ашылды. Артур Миллер, Боб Дилан, Артур Кларк, Пэтти Смит, Роберт Мапплторп және Вирджил Томсон сияқты көптеген белгілі тұлғалар жылдар бойы Chelsea қонақ үйінде тұрды. Chelsea қонақ үйі Бардтың қонақ үйде құрған шығармашылық атмосферасы үшін көп мақтау алды. Сыншылар сонымен қатар қонақ үйдің интерьерін, оның 20-ғасырдың ортасы мен соңында таза емес екендігін, және қонақ үй бөлмелерінің сапасын бағалады. Chelsea көптеген танымал медиа туындыларының түсірілім алаңы немесе шабыт көзі болды және іс-шаралар мен түсірілімдер үшін пайдаланылды.

Historic hotel in Manhattan, New York

The Hotel Chelsea (also known as the Chelsea Hotel and the Chelsea) is a hotel at 222 West 23rd Street in the Chelsea neighborhood of Manhattan in New York City. Built between 1883 and 1884, the hotel was designed by Philip Hubert in a style described variously as Queen Anne Revival and Victorian Gothic. The 12 story Chelsea, originally a housing cooperative, has been the home of numerous writers, musicians, artists, and entertainers, some of whom still lived there in the 21st century. as of 2022, most of the Chelsea is a luxury hotel. The building is a New York City designated landmark and on the National Register of Historic Places. The front facade of the Hotel Chelsea is 11 stories high, while the rear of the hotel rises 12 stories. The facade is divided vertically into five sections and is made of brick, with some flower ornamented iron balconies; the hotel is capped by a high mansard roof. The Hotel Chelsea has thick load bearing walls made of masonry, as well as wrought iron floor beams and large, column free spaces. When the hotel opened, the ground floor was divided into an entrance hall, four storefronts, and a restaurant; this has been rearranged over the years, with a bar and the El Quijote restaurant occupying part of the ground floor. The Chelsea was among the first buildings in the city with duplex and penthouse apartments, and there is also a rooftop terrace. The hotel originally had no more than 100 apartments; it was subdivided into 400 units during the 20th century and has 155 units as of 2022. The idea for the Chelsea arose after Hubert & Pirsson had developed several housing cooperatives in New York City. Developed by the Chelsea Association, the structure quickly attracted authors and artists after opening. Several factors, including financial hardships and tenant relocations, prompted the Chelsea's conversion into an apartment hotel in 1905. Knott Hotels took over the hotel in 1921 and managed it until about 1942, when David Bard bought it out of bankruptcy. Julius Krauss and Joseph Gross joined Bard as owners in 1947. After David Bard died in 1964, his son Stanley operated it for 43 years, forming close relationships with many tenants. The hotel underwent numerous minor changes in the late 20th century after falling into a state of disrepair. The Krauss and Gross families took over the hotel in 2007 and were involved in numerous tenant disputes before the Chelsea closed for a major renovation in 2011. The hotel changed ownership twice in the 2010s before BD Hotels took over in 2016, and the Chelsea reopened in 2022. Over the years, the Chelsea has housed many notables such as Arthur Miller, Bob Dylan, Arthur C. Clarke, Patti Smith, Robert Mapplethorpe, and Virgil Thomson. The Chelsea received much commentary for the creative culture that Bard helped create within the hotel. Critics also appraised the hotel's interior—which was reputed for its uncleanliness in the mid and late 20th century—and the quality of the hotel rooms themselves. The Chelsea has been the setting or inspiration for many works of popular media, and it has been used as an event venue and filming location.

Сайт

The Hotel Chelsea 222 West 23rd Street мекенжайында Нью-Йорктегі Манхэттеннің Челси ауданында, Сегізінші авеню мен Жетінші авеню арасындағы көшенің оңтүстік жағында орналасқан. Қонақ үй үшін жеті жер учаскесі біріктірілді. Челси қонақ үйі салынғанға дейін, бұл жерде жиһаз дүкені болған; ол 1878 жылы өртенді, содан кейін төрт жыл бойы бос тұрды. Жиһаз дүкені мен жер 1870 жылдары Таммани Холл саяси тобымен байланысы бар Джеймс Ингерсоллға тиесілі болған, ол "Хуберт, Пирсон және компания" фирмасының өкілі еді. Стилі әртүрлі сипатталған: Queen Anne Revival, Викториандық готика немесе екеуінің қосындысы. Бұл Нью-Йоркте салынған алғашқы Викториандық готика стиліндегі ғимараттардың бірі болды. Салынысы аяқталған кезде, биіктігі шамамен 180 фут (55 метр) болатын қаланың ең биік тұрғын үйі еді. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясының мәліметінше, Челсидің дизайны Орталық парктің оңтүстігіндегі бұрынғы испандық үйлерді еске салады және тік бойына 25 бөлікке бөлінген. Ол бес бөлімге топтастырылған, ал қасбеттің батыс, орталық және шығыс жағында жоғары көтерілген павильондар орналасқан. Бұл павильондар екі топтағы шұңқырлы бөліктерді қоршап тұр. Сондай-ақ, ғимараттың тарихи ескерткіштер тізіміне енгендігін көрсететін тақташа бар. Жоғарғы қабаттарда кірпіш ақ тас жолақтарымен араласады. Мейманхананың екінші және сегізінші қабаттарында гүлдік өрнектермен безенілген темір балкондар орналасқан. Бұл балкондар "Париж модасы бойынша жеңіл балкондар" ретінде жоспарланған; автор Шерилл Типпинстің сөзіне сүйенсек, балкондар "төменгі қабаттарға әсемдік қосу" мақсатымен салынған. Шатырдың орталық бөлігінде екі еңісті шатырлар болған, олардың астында дуплекс пәтерлер орналасқан; осы дуплекстердің тұрғындары тікелей шатырға шыға алатын. Подвалдың тереңдігі 30 футқа (9 метр) дейін жетеді және онда ас үй, кір жуу бөлмесі, тоңазытқыштар, көмір сақтау бөлмелері, қозғалтқыштар және газбен және электр қуатымен жұмыс істейтін жабдықтар орналасқан.

The Hotel Chelsea is at 222 West 23rd Street in the Chelsea neighborhood of Manhattan in New York City, on the south side of the street between Eighth Avenue and Seventh Avenue. Seven land lots were combined to make way for the hotel, Before what became the Hotel Chelsea was developed, a furniture store had stood on the site; it burned down in 1878, and the site remained vacant for four years afterward. The furniture store and the land had belonged to James Ingersoll, who was affiliated with the Tammany Hall political ring in the 1870s. of the firm of Hubert, Pirrson & Company. The style has been described variously as Queen Anne Revival, Victorian Gothic, or a mixture of the two. It was one of the first Victorian Gothic buildings to be erected in New York City. At the time of its completion, it was the city's tallest apartment building at approximately 180 feet (55 m) tall. According to the New York City Landmarks Preservation Commission, the Chelsea's design was evocative of the demolished Spanish Flats on Central Park South. and is divided vertically into 25 bays. It is grouped into five sections, with projecting pavilions at the western end, center, and eastern end of the facade. These pavilions flank two groups of recessed bays. and another plaque mentioning that the building is on the National Register of Historic Places. On the upper floors, the brick is interspersed with white stone bands. The hotel has flower ornamented iron balconies on its second through eighth stories, These balconies were intended as "light balconies, after the Paris fashion"; according to author Sherill Tippins, the balconies were meant to "add charm to the lower floors". The center of the roof was interspersed with hip roofs, beneath which were duplex apartments; residents of these duplexes had direct access to the roof. The basement measured up to 30 feet (9 m) deep and housed the kitchen, laundry, refrigerators, coal rooms, engines, and machinery for gas powered and electric light.

Қоғамдық аумақтар

1884 жылы қонақ үй ашылғанда, бірінші қабаты кіреберіс залына, төрт дүкенге және өз асүйі жоқ тұрғындарға арналған мейрамханаға бөлінді. Лобби бастапқыда мәрмәр еденмен және махоганнан жасалған қаптамамен жабдықталған. Лоббидің сол қабырғасында әсем камин орнатылған, бұл бөлмелерде боялған шыны, оюлы гаргульдер мен лилия гүлдері сияқты әшекейлер болған. Сондай-ақ, төбесінде алтынмен әшекейленген және бұлттар мен періштелер суреттелген қабырға суреті бар еді. Бірінші қабатта және жертөледе мейрамхана, кафе, кір жуу бөлмесі, бильярд залы, нан пісіру, балық және ет дүкені, азық-түлік дүкені орналасқан. Лобби әртүрлі түсті жиһазбен жабдықталған, ал қабылдау стенді қызғылт мәрмәрмен қапталған. Қабырғаларда тұрғындар салған суреттер ілінген, ал лобби төбесі фрескалармен, гүлдермен және гирляндалармен безендірілген. Лоббиге іргелес орналасқан Лобби Бар мозаикалық плиткалармен, мәрмәр бармен, бұрынғы тұрғындардың туындыларымен және ескі шамдармен жабдықталған. Бұл бар, бұрын қойма болған, 1955 жылдан бері қонақ үйде сақталған орта ғасырлық заманауи жиһаздардың бірнеше бөліктерін қамтиды. Ресторан мәрмәр терраццо еденмен және кедір-бүдыр төбемен безендірілген. Арттағы Дульсинея және Сервантес залдары мейрамхананың отыру орындарының жартысына жуығын құрады, олар үш бөлмеде орналасқан. Бистрода винтаждық әшекейлер бар, олардың кейбіреулері Lord & Taylor ғимаратынан алынған. Сондай-ақ, бірінші қабатта "Челси гитаралары" атты шағын дүкен мен "Бард залы" деп аталатын жеке іс-шараларға арналған орын бар. Қонақ үйдің ортасындағы баспалдақ төбесінен түсетін күн сәулесімен жарықтандырылған. Баспалдақ қабырғаларында бұрынғы тұрғындар салған суреттер болған. Баспалдақ бастапқыда темір қоршаумен және мәрмәр сатылармен жабдықталған. Сондай-ақ, сыртқы әшекейлерге сәйкес келетін розеталармен безендірілген лифт шахтасы болған. Бірінші қабатта бастапқыда 90 немесе 100 пәтер болған. Әр қабатта кішкентай және үлкен пәтерлердің қосылысы болған, сондықтан әртүрлі әлеуметтік-экономикалық жағдайдағы тұрғындар бір қабатта тұруға мүмкіндік алған. Көптеген пәтерлерде қызметшілерге арналған бөлмелер де болған. Он және он бірінші қабаттардағы пәтерлер суретшілерге арналған. Бұл пәтерлер дуплекс ретінде жасалған, жоғарғы қабатта суретшілердің студиялары, ал төменгі қабатта жатын бөлмелері орналасқан. 2000 жылдарға қарай бұл сандар шамамен 240-250 бірлікке дейін азайды (кейбіреулері бірнеше бөлмелі). 2022 жылы аяқталған жөндеуден кейін кіреберіс залдары мен есіктер сияқты әшекей элементтері қонақ үй атамын қамтитын монограммалармен қайта жасалды. 1880 және 1885 жылдар аралығында қалада тоқсаннан астам тұрғын үйлер салынған. Архитектор Филипп Губерт және оның серіктесі Джеймс В. Пиррсон 1880 жылы Рембрандт үшін "Губерт үй клубын" құрды, ол 57-ші көшеде суретшілерге арналған тұрғын үй ретінде салынған алты қабатты ғимарат. Губерт мұндай клубтар Нью-Йорктің орта және жоғары тап тұрғындарының пәтерлі үйлерде тұруына ықпал етеді деп сенді.

When the hotel opened in 1884, the ground floor was divided into an entrance hall, four storefronts, and a restaurant for tenants who did not have their own kitchen. The lobby was originally furnished with a marble floor and mahogany wainscoting. On the left wall of the lobby was an elaborate fireplace mantel, These rooms had decorations such as stained glass, carved gargoyles, and fleurs de lis. Next to the lobby was a manager's office, whose ceiling had gold trimmings and a mural with clouds and angels. as well as a restaurant, cafe, laundry room, billiards room, bakery, fish and meat shop, and grocery on the ground floor and basement. The lobby contains furniture in various colors, while the front desk is clad with purple marble. In addition, various paintings by residents are hung on the beige pink walls, and the lobby's ceiling is decorated with frescoes, roses, and garlands. Adjacent to the lobby is the Lobby Bar, which contains mosaic tile floors, a marble bar, art from former residents, and old chandeliers. This bar, formerly storage space, has several pieces of mid century modern furniture which has occupied the hotel since 1955. The restaurant is decorated with a marble terrazzo floor, a rough hewn ceiling, Among the decorations are a series of murals depicting scenes from the book Don Quixote, as well as oil paintings. the Dulcinea and Cervantes rooms at the rear comprised nearly half of the restaurant's seating capacity. located within three rooms. The bistro includes vintage decorations, some taken from the Lord & Taylor Building. Also at ground level is a mom and pop store named Chelsea Guitars and a private event space known as the Bard Room. The main staircase, at the center of the hotel, is illuminated by a rooftop skylight The walls of the staircase were once lined with photos created by residents. The staircase originally had iron railings and marble treads. There was also an elevator cage, decorated with rosettes that matched the exterior decorations. Above the ground floor, there were originally either 90, or 100 apartments in total. Each floor had a mixture of small and large apartments, so residents of different socioeconomic classes could reside on the same story. Sources disagree on whether the largest apartments had eight, and many units also had servants' bedrooms. The apartments on the tenth and eleventh floors were intended for artists, These apartments were arranged as duplexes, with artists' studios on the upper level and bedrooms on the lower level, This was reduced by the 2000s to about 240 or 250 units (some with multiple rooms). Following a renovation that was completed in 2022, some decorative features, such as entry halls and doorknobs, were redesigned with monograms containing the hotel's name. Between 1880 and 1885, more than ninety apartment buildings were developed in the city. The architect Philip Hubert and his partner James W. Pirrson had created a "Hubert Home Club" in 1880 for the Rembrandt, a six story building on 57th Street that had been built as housing for artists. Hubert believed that such clubs could help entice middle and upper class New Yorkers to live in apartment buildings.

Даму

1880 жылдары тағы бірнеше «Үй клубтарын» салғаннан кейін, Хьюберт Челсиде құрылыс салуға шешім қабылдады. Бұрынғы клубтардан өзгеше, онда тұрғындар сенімдері мен әлеуметтік-экономикалық жағдайы бойынша іріктелсе, Хьюберт жаңа ғимаратта мүмкіндігінше әртүрлі тұрғындарды орналастыруды көздеді. Хьюберт философ Чарльз Фурье ұсынған идея негізінде, өзін-өзі қамтитын, мақсатты түрде салынған суретшілер қауымы ретінде құрылысты жоспарлады. Кейін «Челси» қонақ үйі деп аталған ғимарат бастапқыда «Челси» қауымдастығының ғимараты деп аталды және оны «Челси» қауымдастығы салуға тиіс болды. Ғимарат идеясын кім ойлап тапқаны белгісіз. 1883 жылдың басында Хьюберт, Пирсон & Co. 350 000 долларға бағаланған «кооперативтік клуб-пәтер үйі» үшін жоба ұсынды. 1883 жылдың тамызында «Челси» қауымдастығы ғимарат үшін «Equitable Life Assurance Society» компаниясынан 200 000 долларлық ипотекалық несие алды. Сол банк желтоқсан айында қонақ үйге 300 000 долларлық ипотекалық несие берді. 1884 жылдың наурызында «Челси» қауымдастығының ғимараты дерлік аяқталды. «The New York Times» газетінде «Челси» Хьюберт пен Пирсонның «ең табысты және танымал кәсіпорны» деп сипатталды. Бастапқы пәтерлердің үштен екісі «Челси» қауымдастығының акционерлеріне тиесілі болды, ал қалған үштен бірі жалға берілді. Бастапқыда-ақ «Челси» Хьюберттің «Үй клубтарының» ең танымалдарының біріне айналды және бос пәтерлерге қарағанда жалға алуға ниет білдіргендер көп болды. «Челси» сол кезде Нью-Йорк қаласының театр ауданының орталығында орналасқан, жанында Бут театры мен Гранд Опера үйі бар еді. «Real Estate Record and Guide» мәліметтеріне сәйкес, көптеген құрылыс материалдарын жеткізушілер мен жұмысшылар ақшалай сыйлықтан гөрі пәтерлерге көшіп келді. Бұл тұрғындар көбінесе басқа пәтерлерден көшіп келген. Басқа ерте тұрғындардың арасында суретші Руфус Фэрчайлд Зогбаум болды. 1890 жылдары «Челси» қауымдастығының көптеген бастапқы акционерлері қайтыс болды, көшіп кетті немесе заңдық және қаржылық дауларға қатысты. 1900 жылдарға қарай «Челси» көбірек қысқа мерзімді қонақтарды қабылдай бастады. 20 ғасырдың алғашқы екі онжылдығында қонақ үйде тауар сату сияқты іс-шаралар, «Челси» қоғамы және Нью-Йорк Сиракуз университетінің клубы сияқты жергілікті топтардың жиналыстары, сондай-ақ білім беру лекциялары өткізілді. 1912 жылы «Титаник» кемесінің қаза тауып, батып кеткеннен кейін, «Титаник» кемесінен келген бірнеше қонаққа да қонақ үйде бөлме берілді. Кейде қонақ үй басшылары қонақтардың денелерін қонақ үйден шығарып тастады. 1920 жылы жер қабатындағы дүкендердің бірі «Greater Engineering Company» компаниясына жалға берілді.

After constructing several more Home Clubs in the 1880s, Hubert decided to construct a structure in Chelsea. In contrast to previous clubs, where residents were selected according to their beliefs and socioeconomic status, Hubert wanted the new building to house as diverse a group of residents as possible. Hubert planned a structure as a self contained, purpose built artists' community, based on a concept by the philosopher Charles Fourier. The structure, later known as the Chelsea Hotel, was originally known as the Chelsea Association Building and was to be developed by the Chelsea Association. It is unknown who specifically devised the idea for the building. Hubert, Pirsson & Co. filed plans in early 1883 for a "cooperative club apartment house" on the site at an estimated cost of $350,000 In August 1883, the Chelsea Association obtained a $200,000 mortgage loan for the building from the Equitable Life Assurance Society. The same bank placed a $300,000 mortgage loan on the hotel that December By March 1884, the Chelsea Association Building was nearly complete. One account in The New York Times described the Chelsea as "the most profitable and popular of [Hubert and Pirsson's] enterprises". Two thirds of the original apartments were owned by Chelsea Association stockholders, and the other third were rented out. Almost from the outset, the Chelsea was one of the most popular of Hubert's Home Clubs, and there were more prospective tenants than available apartments. The Chelsea was located in what was then the center of New York City's theater district, with venues such as the Booth's Theatre and the Grand Opera House nearby. According to the Real Estate Record and Guide, many construction suppliers and workers moved into the apartments rather than accept monetary compensation. These residents largely moved from other apartment buildings. Other early residents included painter Rufus Fairchild Zogbaum, During the 1890s, many of the Chelsea Association's original stockholders either died, moved away, or had become involved in legal and financial controversies. By the 1900s, the Chelsea was accepting a larger number of short term visitors. In the first two decades of the 20th century, the hotel hosted events such a merchandise sales; meetings of local groups, like the Chelsea Society of New York and Syracuse University Club of New York; and educational lectures. Following the sinking of the RMS Titanic in 1912, several guests from the Titanic were also given rooms at the hotel. The managers sometimes removed guests' corpses from the hotel. One of the ground level stores was leased to the Greater Engineering Company in 1920.

Тораптық операция

Knott Hotels, Нью-Йорк қаласындағы көптеген бюджеттік қонақ үйлерді басқаратын отбасылық фирма, 1921 жылдың наурыз айында қонақ үйді жалға алып, Челсиді басқару үшін 222 West Twenty third Street Hotel Corporation құрды. Жалға алу мерзімі бастапқыда 1942 жылға дейін созылды. Ол кезде Челси қауымдастығының бастапқы акционерлерінің жартысы қалды, және қонақ үйдің көп бөлігі жөндеуге немесе жаңартуға мұқтаж болды. Иелігіне алғаннан кейін, Кнотттар бірнеше пәтерлерді бөліп, Челсидің әсем баспалдағының төменгі жағына ресепшн қойды, асхананы жапты және бар пәтерлерге кішкентай ас үйлер орнатты. Сонымен қатар, қонақ үйдің американдық қабаттар санау жүйесі еуропалық жүйеге ауыстырылды; мысалы, жерден тікелей жоғары орналасқан екінші қабат 1-қабат деп қайта нөмірленді. 1927 жылы Картерет қонақ үйі шығысқа қарай салынды, бұл Челсиден шығысқа қарайғы көріністің бұзылуына әкелді. 1920 жылдардың соңына қарай Челси 300-ден астам бөлмеге бөлінді. Кнотттар вестибюльдегі суреттерді обоимен ауыстырды және жылытқыш орнату үшін бастапқы вестибюль жиһазын жылжытты. Осы кезде қонақ үйдің көп бөлігі афроамерикандықтардан құралды. Телефон операторлары мен кеңсе қызметкерлері тұрғындарды лақап есімдерімен атады. Asbury Park Press газеті Челсиді «Ескі Нью-Йорктің соңғы сәнді ескерткіштерінің бірі» деп сипаттады. 1930 жылдың басында Batchelder's мейрамханасы Челсидің мейрамханасының орнын жалға алды. Осы онжылдық бойы Челси төмен жалдау ақысы, достық атмосфера және жеке өмірге кең мүмкіндік болғандықтан суретшілер мен жазушылар арасында танымал болды. Көптеген ескі пәтерлер бөлінгендіктен, әр қабатта әртүрлі бөлмелерге апаратын иректелген дәліздер болды. Атап айтқанда, төмен жалдау ақысы Джон Слоан және Эдгар Ли Мастерс сияқты суретшілерді тартты. 1934 жылдың соңында сол кездегі менеджер Джерри Гагин Джон МакКирнаннан үш саясаткерді бейнелейтін сатирикалық суреттер сериясын тапсырған кезде дау туды. Атап айтқанда, АҚШ сенаторы Хью Лонг, Нью-Йорк штатының губернаторы Альфред Э. Смит және АҚШ пошта министрі Джеймс А. Фарли. 1942 жылдың шілдесінде New York Bank for Savings аукцион арқылы ғимаратты қайтарып алды. Қазан айында Банк Челси қонақ үйін және 229 West 22nd Street мекенжайындағы үйді 561 500 долларға Chelsea Hotel Company-ға сатты. Сатып алушылар қонақ үйге салынған 220 000 долларлық ипотеканы өз мойнына алды. Кейінгі дереккөздер 1939 жылды да көрсетіп отыр.

Knott Hotels, a family owned firm that operated numerous budget hotels in New York City, leased the hotel in March 1921, establishing the 222 West Twenty third Street Hotel Corporation to operate the Chelsea. The lease initially ran until 1942. By then, half of the Chelsea Association's original stockholders remained, and many parts of the hotel needed to be repaired or upgraded. Shortly after taking over, the Knotts split up some of the apartments, added a reception desk at the bottom of the Chelsea's grand staircase, closed the dining room, and added kitchenettes to existing apartments. In addition, the hotel's American floor numbering system was changed to a European floor numbering system; for instance, the second story, directly above ground level, was renumbered as floor 1. The Hotel Carteret was erected to the east in 1927, blocking eastward views from the Chelsea. By the end of the 1920s, the Chelsea had been further subdivided into more than 300 rooms. The Knotts had replaced the lobby's paintings with wallpaper, and they had moved the original lobby furniture to make way for a heater on a banquette. Most of the hotel's bellhops and waiters were African American by this time. Switchboard operators and desk clerks called residents by their nicknames. The Asbury Park Press called the Chelsea one of the "last ornate landmarks of a Little Old New York locality". Batchelder's Restaurant leased the Chelsea's restaurant space in early 1930. During that decade, the Chelsea Hotel remained popular among artists and writers because of the low rents, the friendly atmosphere, and the fact that the residences provided large amounts of privacy. Because many of the old apartments had been subdivided, each floor had various winding corridors leading to the different rooms. The low rents in particular attracted artists like John Sloan and Edgar Lee Masters. There was controversy in late 1934 when then manager Jerry Gagin commissioned a series of satirical paintings from John McKiernan, depicting three politicians. Efn|In particular, U. S. senator Huey Long, New York governor Alfred E. Smith, and U. S. postmaster general James A. Farley. The New York Bank for Savings repossessed the building at an auction in approximately July 1942. That October, the Bank for Savings sold the hotel, along with the adjacent brownstone house at 229 West 22nd Street, to the Chelsea Hotel Company at an assessed value of $561,500 The buyers took over a $220,000 mortgage that had been placed on the hotel. efn|Later sources give varying dates of 1939,

1942 жылдың соңында АҚШ Кеме қатынасы басқармасы бірінші және екінші қабаттарды жалға алды, ал АҚШ Теңіз қызметінің мүшелері бұл кеңістікті АҚШ Теңіз қызметінің бітірушілер станциясы ретінде пайдаланды. 1944 жылы архитектор Моррис Уинстон қонақ үйді өзгертуге қатысты 5000 долларлық жоспар ұсынды. 1940 және 1950 жылдары Челси богемиялық өмірмен байланысты бола бастады. 1946 жылғы Troy Record газетінде жарияланған мақалада Челсидің 300 пәтерінің 25-інде суретшілер тұрғаны және қонақ үйде дәстүрлі атақты тұлғаларға қызмет көрсетілмейтіні айтылды. Сондай-ақ, ғимараттың бірінші қабатында Бейбітшілік жақтастарының Дүниежүзілік конгресі сияқты кеңселер де орналасқан. 1947 жылы Бард тұрғындардың шағымдарына ашуланып, акцияларының көп бөлігін кеңсе қызметкері Джулиус Краусс пен сантехник Джозеф Гросске сатты, ал ғимараттағы акцияларының бес пайызын өзінде қалдырды. Осы кезеңде қонақ үй солшыл және социалистік белсенділердің жиналатын орны болды; мысалы, бірінші қабаттағы кеңістіктің бірін Біріккен Ұлттар Ұйымының Палестинаны бөлу жоспарын қолдаған солшыл ұйымдастырушылар басып алды. Бард 1950 жылдардың басында қонақ үйдің жұмысына қайтадан қатысты. Бард, Гросс және Краусс осы онжылдықтың соңына дейін қонақ үйді бірлесіп басқарды. 1955 жылы испан иммигранттары басқарған El Quijote мейрамханасы Chelsea Hotel-ге көшіп келді. 1950 жылдардың соңына қарай Челсиде қара нәсілді тұрғындар да пайда бола бастады, олардың ішінде суретші Роберт Блэкберн де болды, және еуропалық суретшілер көбейе бастады. 1960 жылдардың басында Chelsea Hotel «23-ші көшенің жесірі» деп танылды. Аймақтағы ойын-сауық орындарының көп бөлігі төмен жалдау ақысының арқасында дүкендер мен пәтерлерге ауыстырылды. 1960 жылдары Nouveaux Realistes суретшілері де қонақ үйге жиі келе бастады, ал 1962 жылға қарай поп-суретшілер жиі бірлесіп жұмыс істеді. 1962 жылы New York Community Trust ғимараттың сыртына қонақ үйдің тарихын баяндайтын тақта орнатты. және ақын Брендан Бехан.

Стенли Бард операциясы

Стенли Бард 1964 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін менеджер болды. 1957 жылдан бері қонақ үйде сантехникке көмекші болып жұмыс істеген Стенли жарнама бермей, ауыздан ауызға тарау арқылы жаңа тұрғындарды тартты. Бард көбінесе төленбеген жалдауға қатысты көңілдік қарым-қатынас танытты; жалға төлей алмайтын тағы бір тұрғын қоңсыл ретінде жұмысқа алынды. Ол сол жердегі көркем қауымдастықты қалыптастыруға көмектесті, ал тұрғындар оның кеңсесіне еркін кіріп, онымен әңгімелесе алатын.

1960 және 1970 жылдар

1960 жылдардың ортасында қонақ үй Энди Уорхолдың Factory студиясына жиі баратын суретшілерді, сондай-ақ көптеген басқа қонақ үйлерге кіргізілмейтін рок музыканттарын тарта бастады. "Остин Американ" газеті қонақ үйді "400 бөлмелі, 150 асүйлі және 150 каминге ие" деп сипаттады. Сол кезде қонақ үй физикалық жағдайы нашарлап, маусым айында Нью-Йорк қалалық бағалау кеңесі бұл шешімді бекітті, жергілікті жоспарлау кеңесінің қарсылығына қарамастан, ол Челсиді "саспақ мекеме" деп атады. Архитектуралық және тарихи маңызы бар қонақ үйдің баспалдағы да жоғарыдан төменге қарай кезең-кезеңімен тазартылды. "Chelsea Girls" тобының және Боб Диланның, "Chelsea Hotel" тұрғыны болған, "Blonde on Blonde" альбомының танымалдылығы 1960 жылдардың соңында көптеген жас суретшілер мен актерлерді қонақ үйге тартты, оның нашар жағдайына қарамастан. 1970 жылдардың басында бөлмелердің шамамен жартысы тұрақты тұрғындармен толған; жаңа тұрғындар айына кемінде 400 доллар төлесе, ескі тұрғындар пәкірлеу ережесімен қорғалды және айына 155 доллар төледі. Қонақ үй тұрғындарының арасында көптеген сахна және кино жұлдыздары, суретшілер және "қалыпты емес атақтылар" болды, олар заманауи ыңғайлылықтың болмауына және зиянкестердің болуына қарамастан қалып қойды. Көптеген тұрғындар үшін "қонақ үйден тыс өмір болған жоқ", сондықтан олар көшіп кетуге мүкіндік сезінбеді. 1970 жылдардың басында жалпы экономикалық төмендеуге байланысты тұрғындардың көпшілігі жалдау ақысын төлей алмады, сондықтан Бард шығындарды азайту үшін кейбір тұрғындарды шығаруға мәжбүр болды. 1970 жылдардың ортасында қонақ үйдің қабырғалары граффитимен жабылып, тарақандар көбейді. Ванна бөлмелерінде есірткі қолданушылар мен дәліздерде есірткі сатушылар көрінуі жиі кездесетін құбылыс болды. Тұрғындардың өзіне-өзі қол жұмсауы мен өрттер жиі орын алды, ал 1978 жылы Челсиде болған өрт салдарынан бір тұрғын қаза тапты. Ал келесі жылы оның жігіті Сид Вишестің, оны әйелін өлтіргені үшін айыптаған, өлімі қонақ үйге одан әрі жағымсыз назар аударды. Дегенмен, Челси суретшілер мен жазушылардың панасы ретіндегі беделін сақтап қалды. Көптеген тұрғындар қонақ үйдің және айналасындағы ауданның нашарлауына қарамастан, қалып қойды. Бард алаңдаушылықты сейілтіп, қонақ үйдің богемиялық сипатына байланысты кез келген ірі қылмыс туралы ақпараттар бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланатынын айтты. 1977 жылы қонақ үй Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.

By the mid 1960s, the hotel began to attract artists who frequented Andy Warhol's Factory studio, as well as rock musicians (who were not allowed in many other hotels). The Austin American described the hotel as having "400 rooms, 150 kitchens, and 150 fireplaces". The hotel was physically decaying during that time, a decision ratified by the New York City Board of Estimate that June, despite opposition from a local planning board, which called the Chelsea a "shabby institution". The hotel, which was recognized for both architectural and historical significance, The staircase was also cleaned in phases from top to bottom. The popularity of Chelsea Girls—along with that of the album Blonde on Blonde, written by Chelsea Hotel resident Bob Dylan—attracted many aspiring artists and actors to the hotel during the late 1960s, in spite of its rundown condition. About half of the rooms were occupied by permanent residents by the early 1970s; although new residents had to pay at least $400 per month, older residents were protected by rent regulation and paid as little as $155 a month The hotel's residents included many stage and film stars, artists, and "less conventional celebrities", who stayed despite the lack of modern amenities and the presence of pests. For many residents, however, there was "no life outside the Hotel", so they did not feel compelled to move. By the early 1970s, residents were increasingly unable to pay rent because of a general economic downturn, and Bard was forced to evict some residents to reduce expenses. The hotel was in decline by the mid 1970s, with graffitied walls and a cockroach infestation. It was common to see drug users in bathrooms and drug dealers in the hallways, Resident suicides and fires were frequent, and the Chelsea was damaged in a 1978 fire that killed one resident. and the death of her boyfriend—Sid Vicious, who had been charged with her murder—the next year, brought further negative attention to the hotel. Nonetheless, the Chelsea's reputation as an artists' and authors' haven remained intact. many residents remained in spite of the decline in both the hotel and the surrounding neighborhood. Bard dispelled concerns by saying that any major crime at the hotel was covered by the media due to the Chelsea's bohemian nature. The hotel was listed on the National Register of Historic Places in 1977.

1980-2000 жылдар

Бард пен Челси тұрғындары 1983 жылдың қараша айында жүз жылдық мерекелік шараны жоспарлаған, бірақ мереке бір жылға кейінге қалдырылды. Бард сол кезде «атмосфераны көңілді, бірақ жақсы, ерекше, бірақ әдемі сақтағым келеді» деді. «Челси» әлі де арзан болды; түнгі бөлме бағасы қаладағы жоғары санаттағы қонақүйлердің үштен біріне жуық болды, ал студиялар көршілес басқаларына қарағанда төмен бағада берілді. Балконның құлауы ғимаратты кейіннен жаңартуға себеп болды. Бардтың балалары Дэвид пен Мишель 1990 жылдары қонақүйдің басқару ісіне қатысқаннан кейін, Дэвид Бард вестибюльдің жабдықтарын жаңартты. 1990 жылдары «еркелік» үшін «Челси» беделі төмендеді, бірақ Бардтың басшылығымен қонақүй көркем жалдаушыларды тартуын жалғастырды. Қысқа мерзімді қонақтар да түрлі себептермен қонақүйге келді. Кейбіреулері белгілі бір тұрғындар тұратын бөлмелерде тұруды қаласа, ал енді біреулері арзан бағасы үшін келді. Қонақ бөлмелерінде мини-бар, бөлмеде қызмет көрсету және кабельдік теледидар сияқты қазіргі заманғы ыңғайлылықтар болмады. Бардтар кең ауқымды жөндеу жұмыстарының бір бөлігі ретінде таңдалған бөлмелерді жаңартуды жалғастырды, сонымен қатар вестибюльді де жаңартты. 20-шы ғасырдың соңына қарай қонақүйдің үштен екі бөлігі ұзақ мерзімді тұрғындармен толтырылды, сондай-ақ өнер галереясы мен «Серена» атты жертөледегі бар болды. 20-шы ғасырдың соңында қонақүйді сату мүмкіндігі туралы негізсіз әңгімелер тарады. Джулиус Краустың қызы Марлен Краусс 2005 жылы Бардқа ұзақ мерзімді жалдау шартын жаңартпауды бұйырды. Ол кезде қонақүйдің 240-250 бөлмесінің бесеуінен үшеуі тұрақты тұрғындармен толған. 2007 жылдың басында «Челси» жертөлесінде «Жұлдызды лаунж» атты түнгі клуб ашылды.

Краусс-Елдер операциясы

2007 жылы төреші Бард отбасына қонақ үй құнының 58 пайызы тиесілі екенін, бірақ оның серіктестері операцияны басқаруда басым үлес иеленгенін анықтады. 2007 жылдың маусым айында Краусс пен Эльдер Бард жалға алушыларға жалдау ақысын төлемеген жағдайда да тұруға рұқсат бергенін айтқаннан кейін қонақ үй директорлар кеңесі Бардты қызметтен шеттетуге шешім қабылдады. BD Hotels қалалық құрылыс ережелерін бұзушылықтарды түзетуге және қала әкімдігінде тіркелмеген жалға алушылар туралы құжаттар алуға тырысты. Жаңа басшылар жертөледе лаунж ашып, би залын қайта жаңартылды. Краусс қысқа мерзімді қонақтар санын арттыруды жоспарлады. Көптеген қонақ үй тұрғындары бұл жоспарлар Челсидегі санаулы қалған өзгермеген жерлердің бірі – қонақ үйдің ерекшелігін өзгертеді деп қорқады. Сол кезде Краусс пен Эльдер жалға алушыларды шығарып, қонақ үйді қайта жаңартуды жоспарлап жатқан. Эльдер жалға алушыларды мақсатқа алып отырғанын жоққа шығарды, шығарылған барлық жалға алушылар жалдау ақысын төлемегенін мәлімдеді, содан кейін қонақ үй басшылығына қарсы заңсыз босату туралы сотқа шағым түсірді. Эндрю Тиллей 2008 жылдың маусым айында қонақ үйді басқаруға тағайындалды және жалға алушыларға үйден шығару туралы хабарламалар жіберуді жалғастырды. Қонақ үй Боб Дилан бұрын тұрған пәтерді бұзу мәселесі сияқты басқа да дауларға қатысты. Тилли жеті айдан кейін жұмысынан кетті, себебі жалға алушыларға қысым көрсетілді. Эльдер 2009 жылы бұрынғы Star Lounge орны бұзылғаннан кейін қонақ үйдің тікелей басқаруын өз қолына алды. "Челсидің" 15 акционері 2010 жылдың қазан айында қонақ үйді сатуға шығарды, сол кезде 125 қысқа мерзімді бөлме және 100 пәтер болды. Стенли Бардтың ұлы Дэвид қонақ үйді сатып алуға ұсыныс жасады. 2011 жылдың басында қонақ үйде "Doughnut Plant" дүкені ашылды.

Шетрит пен Шец операциясы

Жылжымайтын мүлік әзірлеушісі Джозеф Четрит 2011 жылдың мамыр айында бұл қонақ үйді 80 миллион долларға сатып алғанын хабарлады. Четрит шілде айында жаңа қонақтарға брондауды тоқтатты және келесі айда қонақ үйге құқықтың ресми иесі атанды. Джин Кауфман «Челси» қонақ үйін қайта жаңарту жобасын жасау үшін шақырылды, бұл жоба Natixis компаниясынан алынған 85 миллион долларлық несиемен қаржыландырылды. Кауфман бөлмелердің орналасуын өзгертуді және жертөле мен бірінші қабаттағы бос сауда алаңдарын жаңартуды жоспарлады. Бірақ қызметкерлер жұмыстан босатылды, сондай-ақ жалға бағасы реттелмеген тұрғындардың бір бөлігі де. Сол жылдың қыркүйек айында Зои Паппас «Челси тұрғындарының қауымдастығын» құрды, оған қалған тұрғындардың шамамен жартысы қосылды. 2011 жылдан 2013 жылға дейін тұрғындар Четритке қарсы көптеген сот процестерін бастады, бірақ қалалық Құрылыс басқармасы құрылыс нормаларын елеулі бұзуды анықтаған жоқ. 2011 жылдың желтоқсанындағы сот ісінен кейін, сот Четритке қонақ үй ішіндегі ауаны тазартуды бұйырды. 2012 жылдың қаңтарында King & Grove Hotels қонақ үйді басқару үшін жалданып алынды, ал Четрит көп ұзамай шатырға қосымша салу туралы ұсыныс жасады, оны LPC тұрғындардың алаңдаушылығына қарамастан мақұлдады. 2012 жылдың мамырында Четритке қосымша құрылыс бұзушылықтарын жою бұйрығы берілді, себебі тұрғындар жөндеу кезінде улы шаң пайда болып, көң мен тоттың таралуына себеп болды деп мәлімдеді. Басқа тұрғындардың сот процестеріне қайтыс болған тұрғынның өнер туындыларына қатысты дау және газ, жылу және ыстық су қызметіне кедеріс келтіру туралы шағымдар кірді. Сонымен қатар, Четрит 2013 жылдың басында Бардқа сотқа шағымданып, Бард қонақ үйдің құнын дұрыс емес бағалаған деп айыптады. Четрит, Дэвид Бистрицер және King & Grove Hotels бас директоры Эд Шейтц 2013 жылдың тамызына дейін қонақ үйге бірлесіп иелік етті, содан кейін Шейтц «Челси» қонақ үйін толығымен басқаруға өтті. King & Grove және қазіргі тұрғындар келесі айда жалға алу туралы келісімге келді, онда тұрғындар жаңартылған пәтерлерде тұру мүмкіндігіне ие болды. Шейтц жалға төлемін тоқтатып қойған басқа тұрғындарды да үйден шығарып жіберді. Ол кезде 65 пәтер және 170 қонақ бөлмесі қалған еді. Шейтц сондай-ақ Кауфманның жобаларын өзгерту үшін Marvel Architects компаниясын жалдады, бұл Кауфманның сотқа шағымдануына себеп болды. 2014 жылы King & Grove «Chelsea Hotels» деп қайта аталғаннан кейін, Шейтц сол жылы El Quijote мейрамханасын сатып алды. 2014 жылы «Chelsea Hotel Storefront» галереясы да жер қабатында ашылды. Тұрғындардың бастамасымен Шейтц бір кезде ақын Дилан Томас тұрған бірінші қабаттағы люксті сақтап қалуға келісті. Шейтц сонымен қатар 83 тұрғыны бар 52 пәтерді жаңартуды жоспарлады. Осыған байланысты ол олардың пәтерлерін сатып алуды, төменгі қабаттарға көшіруді немесе уақытша «Martha Washington» қонақ үйіне көшіруді ұсынды. 2015 жылдың ортасына қарай Шейтц және оның серіктестері – Билл Акман, Джозеф Штайнберг және Wheelock Street Capital жөндеуге 185 миллион доллар жұмсады, алайда жөндеудің екі жылға дейін аяқталмайтыны күтілуде. Шейтц бюджеттен шығып кету мен кешігулерге байланысты 2016 жылдың наурызында «Челси» қонақ үйі жобасынан толығымен бас тартты, бірақ оның серіктестері жобадағы үлесін сақтап қалды.

Real estate developer Joseph Chetrit announced in May 2011 that he had bought the hotel for $80 million. Chetrit stopped taking reservations for new guests that July and officially took title to the hotel the next month. Gene Kaufman was hired to design a renovation of the Chelsea, which was funded by an $85 million loan from Natixis. Kaufman intended to change the room layouts and renovate vacant retail space in the basement and ground floor. but the staff were fired. and some of the non rent regulated residents. That September, resident Zoe Pappas formed the Chelsea Tenants Association, which about half of the remaining residents joined. From 2011 to 2013, residents filed a large number of lawsuits against Chetrit. although the city's Building Department found no major violations of building codes. Following a lawsuit in December 2011, a state court ordered Chetrit to clean the air in the hotel. King & Grove Hotels was hired in January 2012 to operate the hotel, and Chetrit proposed a rooftop addition shortly afterward, which the LPC approved despite concerns from residents. Chetrit was ordered to fix additional building violations in May 2012 after tenants alleged that the renovation created toxic dust and allowed mold and rust to spread. Other tenant lawsuits included a dispute over a deceased tenant's artwork and a complaint over disrupted gas, heat, and hot water service. In addition, Chetrit sued Bard in early 2013, claiming that Bard had overrepresented the hotel's value. Chetrit, David Bistricer and King & Grove Hotels CEO, Ed Scheetz co owned the hotel until August 2013, when Scheetz took over the Chelsea Hotel. King & Grove and existing residents agreed on a rent settlement the next month, in which residents could stay in upgraded apartments. Scheetz continued to evict other tenants who had fallen behind on rent. At the time, there were 65 remaining apartments and 170 guestrooms. Scheetz also hired Marvel Architects to modify Kaufman's designs, prompting a lawsuit from Kaufman. After rebranding King & Grove as Chelsea Hotels in 2014, Scheetz bought the El Quijote restaurant that year. The Chelsea Hotel Storefront Gallery also opened at ground level in 2014. Following a campaign led by residents, Scheetz agreed to preserve a first floor suite once occupied by the poet Dylan Thomas. Scheetz also wished to renovate 52 remaining apartments, which were occupied by 83 tenants. Accordingly, he offered to buy out their apartments, move them to the lower stories, or move them temporarily to the Martha Washington Hotel. By mid 2015, Scheetz and his partners Bill Ackman, Joseph Steinberg, and Wheelock Street Capital had spent $185 million on renovations, which were not expected to be completed for two years. Scheetz had withdrawn from the Chelsea Hotel project entirely by March 2016, after a series of budget overruns and delays, although his partners retained a stake in the project.

Мәдени түсініктеме

1964 жылы "Life" журналы қонақ үйді "Нью-Йорктің ең танымал үшінші санаттағы қонақ үйі" деп сипаттады; 1965 жылы тағы бір журналист қонақ үйді "авангардтың Эллис аралы" деп атады. 1983 жылы британдық журналист Питер Акройд "Челси" қонақ үйінің "Нью-Йорктегі ең еркін қонақ үйлердің бірі" репутациясы бар екенін жазды. 1993 жылы "Нью-Йорк таймс" газеті: "Челси өзгеріске қарсы тұрады, бірақ әлі де трендтік" деп жазды. 1995 жылы The Philadelphia Inquirer бұл қонақ үйді Манхэттеннің орталығындағы, әдеби ортасымен де танымал жоғары деңгейлі Algonquin қонақ үйімен салыстырды. The Washington Post 1999 жылы қонақ үйдің бейжай басқаруын "бір ғасырлық қызмет ішінде талантты суретшілерді тартқан фактор" деп сипаттады, Variety қонақ үйді "богемиялық ортамен ұзақ жылдардан бері байланысты" десе, Аделаиданың The Advertiser газеті "Челси – Нью-Йорктің шағын көрінісі" деп жазды.

Сәулет және қонақ үйлер туралы түсініктемелер

Мейрамхана аяқталған кезде, «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің жазушысы мейрамхананың «жабдықталуы мен безендірілуі» «Central Park South-тағы Navarro Flats» мекемесіне «өте жақын екінші орынды» лайық деп санады, ал «Courier Journal» газеті «Челсиді» «цивилизацияның соңғы жеңісі» деп сипаттады. Сол жылы «Бостон глобусының» бір жазушысы дәліздерді «ұзақ жылдар бойы құлдырап келе жатқан мекеме» сияқты сезінетінін айтты. 1998 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті қонақ үйдің дәліздерінің Венеция мен Римдегі көшелерге ұқсас екенін және пәтерлердің «әртүрлі стильдердің үйлесімсіз бірігісімен» жабдықталғанын жазды. Сондай-ақ, 2022 жылы шыққан «Арман көрген қабырғалар: Челси қонақ үйінің ішінде» деректі фильмінің атқарушы продюсері Мартин Скорсезе болды. 1973 жылы PBS телеарнасында көрсетілген «Американдық отбасы» телесериалының бір бөлігі негізінен Челсиде түсірілді, сондай-ақ «Arena» деректі фильмдер сериясының эпизоды да осы жерде түсірілді. Алекс Кокстың 1986 жылғы «Сид және Нэнси» фильмі Челсиде тұратын Сид Вишес пен Нэнси Спунгеннің өмірін және Спунгеннің қонақ үйдегі өліміне әкелген жағдайларды көрсетеді. «Челси» басқа фильмдердің де түсірілім алаңы ретінде пайдаланылды. Энди Уорхол мен Пол Моррисси «Челси қыздары» (1966) фильмін түсірді, ол Уорхолдың фабрикасының тұрақты клиенттері мен олардың қонақ үйдегі өмірі туралы айтады, ал Ширли Кларктың 1967 жылғы «Жейсонның портреті» фильмі де осы қонақ үйді түсіру орны ретінде қолданды. Сэнди Дейлидің 1971 жылғы «Роберттің пирсингі» атты қысқаметражды фильмінің бір бөлігі 2000 доллардан аз бюджетпен Челсиде түсірілді. Этан Хоук 2001 жылы «Челси қабырғалары» фильмін түсірді, ол қонақ үйде тұратын жаңа буын суретшілері туралы айтады. «Челсиде» түсірілген басқа фильмдер: «Талли Браун, Нью-Йорк» (1979); «9½ апта» (1986); «Анна» (1987); «Леон: Кәсіби» (1994); және қорқынышты «Челси қонақ үйі» (2009).

Музыка

Бұл қонақ үй көптеген әндерде еске алынған. Джони Митчеллдің "Челси таңы" әнін қонақ үйдің бір бөлмесі туралы жазғаны айтылады. Леонард Коэн мен Дженис Джоплин 1968 жылы осы жерде махаббатқа берілген (бұл оқиға 2009 жылы орнатылған тақтада бейнеленген), ал Коэн кейіннен "Челси қонақ үйі" әнін, сондай-ақ "Челси қонақ үйі №2" әнін де осы қонақ үй туралы жазды. Боб Дилан "Жоаннаның көріністері" және "Төмендіктің қайғылы әйелі" әндерін осы жерде жазды, бұл туралы "Сара" атты әнінде айтқан. Jorma Kaukonen үш апта қонақ үйде тұрғаннан кейін Jefferson Airplane тобының 1971 жылғы "Bark" альбомы үшін "Челсидегі үшінші апта" әнін жазды. Ryan Adams-тың "Челси қонақ үйінің түндері", Alejandro Escovedo-ның "Челси қонақ үйі '78", Okkervil River-дің "1979 жылы Челси қонақ үйінің шатырында Брюс Уэйн Кэмпбеллпен сұхбат", және Phoebe Bridgers-тың "Челси" әндері де осы қонақ үй туралы айтылады. Бұл қонақ үй басқа да әндерде еске алынған, мысалы, Taylor Swift-тің 2024 жылғы "The Tortured Poets Department" әнінде.

Баспа құралдары

Стиллман Фостер Книланд 1914 жылы "Төбелер елі" атты өлең жазды, ол Челси қонақ үйінің төбе бағында өткізген түндерін еске алады. Артур Миллер 1960 жылдардың басында Челси қонақ үйіндегі өмірді суреттейтін "Челси әсері" атты қысқаша туынды жазды. Николая Рипс 2016 жылы "Жүзуге тырысу: Челси қонақ үйінде бойжету" атты естеліктер жинағын жариялады. Қонақ үй бірнеше ғылыми еңбектер мен фотоальбомдардың тақырыбы болды. Роберт Баралдың 1965 жылғы "23-ші көшеде батысқа бұрылыңыз" кітабы қонақ үйге арналған жеке тарауды қамтиды, ал Флоренс Тернердің 1987 жылғы "Челсиде" кітабы қонақ үй тұрғындары туралы естеліктер мен сипаттамаларды біріктіреді. 1995 жылы Челсиге көшіп келген Эд Гамильтон 2005 жылы қонақ үй туралы "Көшпенділермен бірге өмір сүру" блогын іске қосты; осы блогтағы ақпарат 2007 жылғы "Челси қонақ үйінің аңыздары" кітабында жинақталды. Қонақ үй сонымен қатар Шерил Типпинстің 2013 жылғы "Арман сарайының ішінде" кітабында, сондай-ақ Виктория Коэннің 2013 жылғы "Челси қонақ үйі" суреттер жинағында сипатталған. 2019 жылы фотограф Колин Миллер "Челси қонақ үйі: соңғы богемиялық панада өмір сүру" кітабын жариялады, онда қалған пәтерлердің интерьерлерінің суреттері бар. Бірнеше көркем шығармалар осы қонақ үйде оқиғасы өрбуінде, мысалы Стюарт Клойттің 1947 жылғы "Жарылыс" атты әңгімесі, онда ядролық соғыстан кейінгі Нью-Йорк қаласы бейнеленген. Ди Ди Рамон 2001 жылы "Челси қорқынышты қонақ үйі" кітабын жазды, ал Фиона Дэвис оны 2019 жылғы "Челси қыздары" романының оқиға ортасы ретінде пайдаланды. Джозеф О'Нилл "Нидерланд" романын жазуда қонақ үйде өмір сүрген тәжірибесіне сүйенді. Николь Бердеттің 1990 жылы сахналанған "Челси қабырғалары" пьесасы 2001 жылы осы атпен шыққан фильмнің негізі болды.