Ричард Поллард: Англия крикетшісінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Англиялық крикетші, Австралиялық футболшы

Ричард Поллард (19 маусым 1912 жыл – 16 желтоқсан 1985 жыл) – Англияның Ланкашир графтығындағы Вестхогтон қаласында туған, 1946 және 1948 жылдар аралығында төрт тестілік матчта ойнаған крикетші. Жылдам орташа темпте оң қолмен доп тастаушы (боулер) және төменгі сапылдағы оң қолды соққы беруші (батсмен) болған ол, кейде пайдалы ұпайлар жинаған. 1933-1950 жылдар аралығында Ланкашир үшін ойнады, 298 бірінші сыныптық матчта 1122 қақпа алды; ол Ланкашир үшін ең көп қақпа алған ойыншылардың тізімінде 10-орында тұр. Ірі денелі және салмақты адам болған ол, еңбекқорлығымен танымал еді және 1986 жылы "Wisden" журналындағы некрологында айтылғандай, "оның талмай тырысушы ретіндегі беделі Ланкашир халқына ұнаған". Маусым сайын "Wisden" Поллардтың дәлдігі мен сенімділігіне, сондай-ақ ұзақ уақыт бойы шаршамай доп тастау қабілетіне тоқталып өткен.

Ерте мансап

Поллард өзінің бірінші сыныптық дебютын 1933 жылдың тамызында Ланкашир командасының құрамында Ноттингемширге қарсы матчта өткізді. 11-ші нөмірде ойнағанда 16 ұпай жинап, сонымен қатар Ноттингемшир капитаны Артур Каррдың қақпасын түсірді. 1934 жылы Ланкаширдің округтік чемпионатты жеңіп алған құрамында ол бірінші қатарлы боулерлерге орташа қарқынмен резерв ретінде қарастырылды. Алайда, Фрэнк Сибблс сияқты ойыншылардың жарақаттарына байланысты маусымның соңғы екі айында 11 матчқа қатысып, оларда 19.31 орташа есеппен 38 қақпа түсірді. Глостерширге қарсы матчтың екінші иннингінде Поллард 21 ұпайға 6 қақпа алды. Wisden журналы "Ол допты дұрыс ұзындықта ұстап, оны жылдам айналдырып, тиімді әсер етті" деп жазды. Бұл оның сол кездегі ең жақсы көрсеткіші болды, бұрынғы ең жақсы көрсеткішін (2/31) арттырды. Чемпионат ойындарында ол барлығы 14 ұпай жинады, бірақ маусым соңындағы Чемпиондық округтер мен "The Rest" командасы арасындағы матчта The Oval стадионында бірінші иннингте 27, екіншіде 28 ұпай жинады. "The Rest" командасы қазіргі чемпиондардан басқа округтерден келген ойыншылардан құралған еді. Сибблс пен Фрэнк Буттың жарақаттары Поллардқа 1935 жылы 23 матчқа қатысу мүмкіндігін берді және ол округтік кепкасын алды. Wisden аға боулерлердің жоғалуын Поллардтың қалай толықтырғанын атап өтті: "Ұзындығы, лайықты қарқыны және бұрылысымен Поллард өте табысты болды, егер тонзилит оны Сомерсет матчынан шеттетуге себеп болмағанда, ол команда үшін жүз қақпа түсіретін еді". Шындығында, "The Rest" командасының құрамында жаңа чемпион, Йоркширге қарсы ойнап, матчта үш қақпа түсіргені арқасында ол маусымда дәл 100 қақпаға жетті. Маусымның басында, Доверде Кентке қарсы матчта ол ең жақсы иннингтік көрсеткішін 7/87 есебіне жеткізіп, алғаш рет матчта 10 қақпа алды, соңында 11/176 көрсеткішін тіркеді.

Алдыңғы қатардағы округтік боулингші

Жасы мен жарақаттар 1936 жылы Ланкаширдің көптеген крикетшілерінің өнімділігінің төмендеуіне себеп болды, және команда округтік чемпионатта 11-ші орынды иеленді, бұл сол кезге дейінгі ең төменгі көрсеткішпен теңесті. Поллард "Wisden" журналының сын-ескертпелерінен тыс қалды – оның "біршама жақсарғаны" айтылды. Ол сонымен қатар, Олд Траффордта Суррейге қарсы өткен матчта 58 ұпай жинап, Овалдағы қайырмат матчта 55 ұпайға жетті. 1936 жылғы маусымда ол бір ойында 50 ұпайдан асып өткен жалғыз маусым болды. Поллардтың соғысқа дейінгі үш маусымдағы, 1937–1939 жылдардағы көрсеткіштері оның тұрақтылығын көрсетеді. Осы үш маусымда ол сәйкесінше 112, 149 және 111 қақпаны құлатты, ал 1938 жыл оның мансабындағы ең табысты маусым болды. Сол маусымда Поллард Англия мен "Қалғандары" арасындағы сынақ ойынына шақырылды. "Қалғандары" командасынан ойнаған ол Англияның 377 ұпайлық ойынында 5/57 нәтиже көрсетті, бірақ бұл оны Тест командасына шақыруға жеткізбеді. Дегенмен, ол Лордс стадионында өткен "Джентльмендер мен Ойыншылар" матчына іріктелді.

Соғыстан кейінгі тестілеуші

Подобно многим представителям своего поколения, Поллард потерял значительные годы в крикете из-за Второй мировой войны. В отличие от некоторых, он довольно быстро вернулся в крикет первого класса после окончания войны и был выбран для четырех из пяти "Матчей Победы", организованных между Англией и австралийскими военными командами летом 1945 года. Идентифицированный в Wisden как "сержант Р. Поллард", он стал лучшим отборщиком викетов с обеих сторон, взяв 25 викетов. В своей первой игре, второй в серии после того, как австралийцы выиграли первую, он был затмён в первом иннинге своим партнером по открытию боулинга Джорджем Поупом, который взял 5/58. Но Wisden отметил, что "самый разрушительный удар был нанесён прекрасным мячом Полларда, который выбил средний пень Хассета". А во втором иннинге 5/76 Полларда превзошли 3/69 Поупа. Его показатели были еще лучше в следующем матче: 6/75 в первом иннинге австралийцев. И он взял четыре викета в иннинге как в четвертом, так и в пятом матчах серии. Хотя Поллард сыграл несколько матчей в 1945 году, он еще не был демобилизован, и это ограничило его участие в первом полном сезоне крикета первого класса в 1946 году. Он провел всего 12 матчей в чемпионате графства за Ланкашир, хотя и взял 55 викетов в этих играх. Тем не менее, он наконец-то сыграл свой первый тестовый матч: второй матч в трехматчевой серии против Индии. На прошлой неделе он играл в ежегодном матче Джентльменов против Игроков и взял девять викетов в игре всего за 53 пробега. Во время этого матча он провел некоторое время за пределами поля, ведя переговоры со своими армейскими начальниками о своей доступности для тестового матча на "Олд Траффорде". В самом тесте он сделал сенсационное начало. После того, как индийцы достигли 124 без потерь во второй день матча, Поллард вызвал обвал, взяв четыре викета за семь пробегов в пяти оверах. В целом, в иннинге, который закончился тем, что Индия была выведена за 170, он завершил с 5/24 с 27 оверов, 16 из которых были девственными. Во втором иннинге он взял еще два викета за 63 пробега. Эта игра принесла Полларду место в турне по Пеплу 1946–47 годов, и ему с Биллом Воусом был предоставлен специальный отпуск из армии для участия в туре. Но, как написал Wisden, "ни у одного из них не было достаточной скорости, чтобы быть действительно проблемным в чистой австралийской атмосфере". 28 викетов Полларда во всем туре стоили более 36 пробегов за викет, и он не участвовал в тестах в Австралии, хотя и завоевал свой второй колпачок в единственном тестовом матче в Новой Зеландии, где он взял три викета за 73 пробега. Прибыв из страны, где семь лет действовало нормирование, Австралия была "землей, текущей молоком и медом", и Поллард вскоре набрал два камня (28 фунтов) веса. Он не претендовал на места в тестовых матчах в жарком лете 1947 года, но ответил одним из своих лучших сезонов графства. За Ланкашир в матчах чемпионата он взял 131 викет, в то время как следующий лучший показатель составлял 74. Во всех матчах он взял 144 викета со средним чуть ниже 20 пробегов за викет, что было вторым лучшим показателем в его карьере. Затем в следующей игре против Нортгемптоншира, боулинг без изменений в первом иннинге с Филлипсоном, он взял 8/33. Тур 1948 года по Англии австралийской команды под руководством Дональда Брэдмана, впоследствии названной "Непобедимыми", предоставил убедительные доказательства слабости английского крикета в международном отношении в то время. Два крупных поражения в первых двух тестовых матчах привели к возвращению Полларда, которому тогда было 36 лет, в третий матч, который проходил на "Олд Траффорде". Этот шаг оказался успешным, поскольку Англия была явно впереди, пока не вмешался дождь и матч закончился вничью. Наиболее значительным вкладом Полларда в качестве бэтсмена в тестовых матчах был "полнокровный удар" от оф-спина Яна Джонсона, который попал в австралийского открывающего бэтсмена Сида Барнса, который стоял в коротком ноге на краю поля, под ребра. Барнса вынесли на носилках, он отбил низко в австралийском порядке, а затем был вынужден выйти из-за травмы. После матча он провел 10 дней в больнице и пропустил следующий тест. Австралийцы были обеспокоены точностью Алекса Бедсера и Полларда. Три викета Полларда включали Брэдмана, пойманного перед калиткой всего за семь пробегов. Ничья на "Олд Траффорде" побудила селекционеров продолжать использовать ту же комбинацию быстрых средних боулингов в четвертом тесте на Лидсе, но в матче с высоким счетом на хорошем поле отсутствие спин-боулинга было решающим. Вклад Полларда состоял в том, чтобы за три мяча в первом иннинге взять викеты Хассета и Брэдмана, последний из которых был выбит за 33. Но это был предел его успеха, и Австралия набрала 404 очка за три викета, чтобы выиграть матч, который в то время был самым высоким общим счетом для победы в тестовом матче. Для финального матча серии на "Овале", на поле, которое, как считалось, определенно больше подходило для спин-боулинга, чем для быстрого боулинга, Поллард был боулером, исключенным, чтобы освободить место для дополнительного спин-боулера. Он больше не играл в тестовых матчах, но было короткое дополнение 54 года спустя. В 2002 году мяч, использованный Поллардом для выбивания Брэдмана за 33 в четвертом тесте в 1948 году, был продан на аукционе за 1700 фунтов стерлингов.

Like many of his generation, Pollard lost significant cricket years to the Second World War. Unlike some, though, he had a relatively swift return to first class cricket when the war ended, and he was picked for four of the five "Victory Tests" arranged between England and the Australian Services teams across the summer of 1945. Identified as "Sergeant R. Pollard" in Wisden, he was the leading wicket taker on either side, with 25 wickets. In his first game, the second of the series after the Australians had won the first, he was upstaged in the first innings by fellow opening bowler George Pope, who took 5/58. But Wisden noted that "the most damaging blow was a beautiful ball by Pollard which took Hassett's middle stump". And in the second innings, Pollard's 5/76 outshone Pope's 3/69. His figures were even better in the next match: 6/75 in the Australians' first innings. And he took four wickets in an innings in both the fourth and fifth matches of the series. Although Pollard had played several matches in 1945, he was not yet discharged from the forces, and this limited his appearances in the first full season for first class cricket in 1946. He managed only 12 County Championship matches for Lancashire, though he took 55 wickets in those games. He did, though, finally play his first Test match: the second match of the three Test series against India. The previous week, he had played in the annual Gentlemen v Players match and had taken nine wickets in the game for just 53 runs. During this match, he spent a period off the ground negotiating with his Army chiefs his availability for the Old Trafford Test. In the Test itself, he had a sensational start. After the Indians had reached 124 without loss on the second day of the match, Pollard caused a collapse with a spell of four wickets for seven runs in five overs. In the innings as a whole, which ended with India all out for 170, he finished with 5/24 off 27 overs, 16 of which were maidens. In the second innings he took two further wickets for 63 runs. That performance earned Pollard selection for the 1946–47 Ashes tour, and he and Bill Voce were given special leave from the Army to make the tour. But, Wisden wrote, "neither had sufficient pace to be really troublesome in the clear Australian atmosphere". Pollard's 28 wickets on the tour as a whole cost more than 36 runs each, and he did not feature in the Tests in Australia, although he won his second cap in a rain affected single Test in New Zealand, when he took three wickets for 73 runs. Having arrived from a country that had had seven years of rationing Australia was a 'land flowing with milk and honey' and Pollard soon put on two stone (28 lbs) in weight. He was out of the reckoning for Test places in the hot summer of 1947 but responded with one of his best county seasons. For Lancashire in Championship matches, he took 131 wickets, with the next best total being 74. In all matches, he took 144 wickets at an average just below 20 runs per wicket, the second best figures of his career. Then in the next game against Northamptonshire, bowling unchanged in the first innings with Phillipson, he took 8/33. The 1948 tour of England by the Australian team captained by Donald Bradman, and subsequently labelled The Invincibles, provided convincing evidence of the weakness in international terms of English cricket at the time. Two heavy defeats in the first two Test matches led to a recall for Pollard, then 36 years old, for the third match, which was played at Old Trafford. The move was a success, for England were well on top until rain intervened and the match ended in a draw. Pollard's most significant contribution as a batsman in Tests was a "full blooded pull" from the off spin of Ian Johnson, which caught the Australian opening batsman Sid Barnes, who was fielding at short leg on the edge of the pitch, under the ribs. Barnes was carried off on a stretcher, batted low in the Australian order and then had to retire hurt. He spent 10 days in hospital after the match and missed the next Test. The Australians were made uncomfortable by the accuracy of Alec Bedser and Pollard. Pollard's three wickets included Bradman, leg before wicket for just seven runs. The draw at Old Trafford encouraged the selectors to persevere with the same fast medium combination in the fourth Test, at Leeds, but in a high scoring match on a good pitch the lack of spin bowling was decisive. Pollard's contribution was to take, in the space of three balls in the first innings, the wickets of Hassett and Bradman, the latter bowled for 33. But that was the extent of his success, and Australia made 404 for three wickets to win the match, at the time the highest total to win a Test match. For the final match of the series at The Oval, on what was seen as very definitely a pitch that was more suited to spin than quick bowling, Pollard was the bowler dropped to make way for an extra spin bowler. He did not play Test cricket again, but there was a short codicil 54 years later. In 2002, the ball used by Pollard to bowl Bradman for 33 in the fourth Test in 1948 was sold for £1,700 at auction.

Соңғы крикет жылдары

Ланкаширдің Поллардқа деген сенімі 1948 жылғы маусымда азайды, оның округтік чемпионатта алған 95 қақпасы баяу сол қолды боулингші Уильям Робертстен сегіз қақпасымен ғана көп болды. Барлық матчтарда ол 23 орташа есебімен 116 қақпа алды және басқа бірінші сыныптық маусымдарға қарағанда шамамен 1300 овер тастады. Поллард боулингті ашуды жалғастырды және бұрынғыдай дәл болды, бірақ басқа маусымдармен салыстырғанда нәтижелері нашар болды. 1949 жылдың тамызында Ланкашир оған сыйлық ойыны ұйымдастырды, ол Дербиширге қарсы матчты таңдады, нәтижесінде £8,035 жиналды, сол кездегі үшінші ең жоғары сома. Маусым соңында, Ланкашир Сурреймен бірге округтік чемпионатты бөліскенде, Поллард бірінші сыныптық крикеттен зейнеткерлікке шығып, Ланкашир лигасы крикетіне көшті. Бірақ бұл бірінші сыныптық мансабының соңы емес еді, өйткені 1952 жылы Поллард Үндістан құрамасымен ойнаған Комонвелт XI үшін тағы бір матч өткізді. Ол матчта үш қақпа алды, екі рет қақпаны ұстады және 17 рет жүгірді.