Джозеф Невилл: Американ саяхатшысы, әскери және саяси қайраткері

Кіріспе

Американдық саясаткер

Британдық спорттық атушы

Джозеф Невилл-младший (2 желтоқсан 1733 – 4 наурыз 1819) – Вирджиния штатынан шыққан американдық әскери қызметкер, плантатор және саясаткер. Американдық революциялық соғыс және 1812 жылғы соғыстағы әскери қызметінен бөлек, Невилл Гэмпшир округін Вирджинияның буржуаздар палатасында, Вирджинияның бірнеше революциялық конвенцияларында және Америка революциялық соғысы кезінде Делегаттар палатасында өкілдік етті. Оның әріптес заң шығарушылары оны екі рет АҚШ Өкілдер палатасына сайлады, онда ол 1793 жылдан 1795 жылға дейін қызмет етті. Өмірінің соңына дейін Харди округінде 85 жасында қайтыс болды.

Ерте өмір

Жозеф Невилл кіші 1733 жылдың 2 желтоқсанында Вирджиния колониясындағы Глостер округінде, Жозеф Невилл аға мен оның екінші әйелі Энн Боханнон Невилл отбасында дүниеге келді. Оның кем дегенде бес ағасы және екі апасы ересек жасқа жетті. Оның үлкен ағасы Джон кәсіби әскерге айналды, алдымен Аппалач шекарасында француз және үнді соғысында қызмет етті. Оның кіші ағалары капитан Уильям Невилл мен қарапайым сарбаз Джеймс Невилл де Вирджиния жасағында немесе Континенталдық армияда қызмет етті. Оның әкесі, сол аттас жер иесі, соғысуға тым ескі болған, бірақ Америка революциясы кезінде әскерге азық-түлік және жабдықтармен көмектесті. Невилл тегі ерте заманғы құжаттарда әртүрлі формаларда кездеседі: Неавил, Невил, Невилл және Неавел – осы есімнің басқа да көп тараған түрлері. Невилл 1764 жылы Вирджиния штатының Бедфорд округінде Агнес Браунға үйленді. Олардың он баласы болды.

Мансап

1772 жылы Александр Уайт Гэмпшир окруғының король адвокаты (прокуроры) лауазымын қабылдағанда, Невилл (немесе оның әкесі, төменде талқыланғандай) Бургестер палатасының уақытша делегаты ретінде оны алмастырды. Ол салыстырмалы түрде жаңа қоныс аударғанмен, резидент емес заңгер және жылжымайтын мүлікке инвестиция жасаған Джон Мерсермен бірге қызмет етті. Екеуі де 1774 жылы Лорд Данмор соғысы кезінде (оның бауыры Джон Невилл Вирджиния ополчениесінің офицері болған) қайта сайланды. Вирджиниялықтар «Төзбеушілік актілер» деп атаған жағдайға наразылық білдірген кезде, Джозеф Невилл 1774 жылдың мамырында импортты шектеу туралы келісімге қол қойды, ал Мерсер тамызда қол қойды. Аппалачи тауларының батысындағы салыстырмалы түрде жаңа және сирек қоныстанған округтер өкілдерінің штаттық астанаға, ол Уильямсбург (Тайдуотер аймағында) немесе кейін Ричмонд болған, саяхат шығындарын қаржыландыруда қиындықтарға тап болды, өйткені саяхаттау да қиын және уақытты көп алатын еді. Сондықтан, оның әріптесі, Гэмпшир окруғының делегаты Джеймс Мерсер Фредериксбургте тұрды, бірақ Мерсер отбасы Аппалачи тауларының батысында жер иеленді (оның бір бөлігі Хайт отбасымен ұзаққа созылған дауға қатысты) және транс-Аппалачи қонысын ынталандырған Огайо компаниясында белсенді болды. Губернатор заң шығарушы жиналысты таратып жіберген кезде, Гэмпшир окруғының сайлаушылары Невилл мен Мерсерді Уильямсбургте және кейін Ричмондта өткен алғашқы төрт революциялық конвенцияда өкілдік ету үшін сайлауды жалғастырды, бірақ Невиллдің төртінші конвенциядан басқа ешқайсысына қатысқандығы туралы жазба жоқ (1775–1776 жылдардың қысында). Содан кейін сайлаушылар Невиллді сайлады және 1777–1778 жылдары делегаттар палатасында оларды өкілдік ету үшін ізашар полковник Абрахам Хайтті тағайындады, бірақ 1778 жылғы сессияда Невиллдің орнын Енох Иннис басты. Гэмпшир окруғының сайлаушылары Невиллді 1780 жылы Делегаттар палатасындағы соңғы мерзіміне сайлады, ол Роберт Паркермен бірге қызмет етті. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Невилл полковник шенімен Гэмпшир окруғының лейтенанты болды, ал оның ағасы (бастапқыда полковник болған) Джон Невилл Вирджинияның түрлі роталарын басқарды, соның ішінде Нью-Джерсидегі Трентон және Монмут шайқастарындағы 4-ші Вирджиния полкі, кейіннен қазіргі Питтсбург, Пенсильваниядағы Форт Питт қорғанысын басқарды. 1776 жылдың мамырында Джозеф Невиллге «капитан Абель Вестфолл ротасына қажетті заттар» үшін 381 фунт төленді (Гэмпшир округынан шақырылған 8-ші Вирджиния), ол 1777 жылдың ақпанына дейін Оңтүстік Каролинаның Чарльстон қаласын қорғады. 8-ші Вирджиния кейіннен 12-ші Вирджиниямен біріктірілді (сонымен қатар Гэмпшир округында жалданып, полковник Абрахам Хайт басқарды) және 1780 жылдың мамырында капитуляция жасамас бұрын Чарльстон, Оңтүстік Каролина қоршауына төтеп берді. Джозеф Невиллдің Вирджинияның жаңа құрылған үкіметіне қызметі Вирджинияның губернаторы қызметінен қуылғаннан кейін Джон Мюррейдің, 4-ші Дунмор графының тәркіленген мүлкін жоюды қамтыды. Заң шығарушылар Невилл мен Энох Иннеске (Делегаттар палатасында Невиллдің орнын бастан басқарған) бұл жұмысты атқаруды тапсырды. 1782 жылы Невилл мен Пенсильванияның полковнигі Александр Маклин Мэриленд/Пенсильвания шекарасын белгілеген бұрынғы зерттеуден тыс Мейсон-Диксон сызығын зерттеуге жалданады, Пенсильванияның батыс шекарасын белгілеу үшін. Олар губернатор Бенджамин Харрисонға және Вирджиния Ассамблеясына есеп берді. Ақырында, Вирджинияның Йохогания округі деп аталған Батыс Аугуста округіне жататын бөлігі Вашингтон округіне, Пенсильванияға, ал қалғаны Огайо округі мен Вирджиниядағы Мононгелия округіне (Америка Азамат соғысында Батыс Вирджинияға айналды) айналды. Заң шығарушы орган 1784 жылы түзетілген есепті қабылдады, ал 1849 жылы қайта тексерілгенде (осы округтер мен Огайо өзені арқылы өтетін көпір туралы дауға байланысты) ол негізінен дұрыс деп танылды. Сондай-ақ 1784 жылы Джозеф Невилл салыстырмалы түрде жаңа Моурфилд қалашығының сенімділерінің бірі болды (содан кейін Гэмпшир округына кіретін). Ол фермер болғандықтан, Балтимор нарығына (аудандағы көптеген басқа адамдар сияқты) ірі қара малын өсіріп, семірді, сонымен қатар Исаак Хайдер ұстаған қаланың жалпы дүкеніне қызығушылық танытты. 1785 жылғы заң шығару сессиясында Гэмпшир округының делегаты, жақсы орналасқан отбасынан шыққан Исаак ВанМеттер Гэмпшир округын бөлуді және Харди округын құруды ұсынды. Заң жобасы қабылданды және губернатор Патрик Генри қол қойды. ВанМеттер және Невилл отбасы жаңа Харди округында тұрды. Моурфилд округ орталығына айналды және Харди жаңа округтың алғашқы шерифі және алғашқы жер өлшеушісі болды. Жағдайды усложнитұрып, Хардидің сол аттас әкесі 1783 жылы Питтсильвания округында (оңтүстік-шығысқа қарай) қайтыс болды немесе 1790 жылдарға дейін өмір сүрді. Келесі жылы, 1785 жылы, Джозеф Невилл Харди округында төрт ересек құлы болды, ал 1795 жылы жеті ересек құлы болды. 1787 жылғы Вирджиния халық санағында «Джозеф Невил» деген есіммен екі адам тіркелген, олар мемлекеттің қарама-қарсы ұштарында. Қызығы, (жер өлшеу жұмыстары саяхатты талап етуі мүмкін болғандықтан) Исл оф Уайт жазбасы да, Харди округы жазбасы да (ол үш құлданған қара ер және үш қара балаға ие екенін көрсетеді) «Джозеф Невил» резидент емес екенін көрсетеді. 1790 жылдары, болашақ бас судья Джон Маршалл Лорд Фэрфакстың Оңтүстік филиалының жерлерін сатуды бастағаннан кейін, Джозеф Невилл жердің бұрынғы даулы бөлігін сатып алған жергілікті тұрғындардың ондаған адамының бірі болды. 2 желтоқсан күні, 1792 жылы Вирджиния Ассамблеясы штаттың әр округында ополчение құруға рұқсат беретін заңды қабылдады. Осы округтік ополчениелер бригадалар мен бөлімдерге ұйымдастырылды. Джозеф Невилл 14-ші, 46-шы және 77-ші полктерді қамтитын 18-ші бригадаға қолбасшылық етті. Оның ағасы Джон Невилл қазір Пенсильванияда тұрды, сонымен қатар генерал шеніне ие болды және федералды салық жинаушы болып жұмыс істеді. 1794 жылы Джон Невилл салыққа қарсы наразылық жасаған топтың шабуылына қарсы тұрып, бір адамды атты, содан кейін наразылық жасағандар оның үйін өртеп жіберді, бұл Вашингтондағы шенеуніктердің оны «Виски бүлігі» деп белгіленген шайқасқа қарсы әскер жіберуіне әкелді. Ол Питтсбургтің алғашқы пионері 1803 жылы, оның құрметіне Невилл округі деп аталған жерде (табиғи себептерден) қайтыс болды. 1812 жылғы соғыста Джозеф Невилл Харди округынан Вирджиния ополчениесіне полковник шенімен басшылық етуді жалғастырды. Оның қызметі негізінен резервтік рөлде болды, ол полковник Якоб ВанМеттер мен өзінің ұлы (болашақ делегат) полковник Джетро Невилл басқаруындағы 55 адамды Норфолк қорғауға жіберді. 1814 жылғы Ричмонд, Вирджиниядағы әскери бас штабтан келген хатта Невилл басқа ополчение генералдарымен бірге әскерлерін «ешқандай ескертусіз» дайындыққа келтіруге бұйрық берілгендердің қатарында есімдері аталады.

In 1772, when Alexander White accepted the position of King's attorney (prosecutor) for Hampshire County, Neville (or his father as discussed below) replaced him in the part time position of delegate to the House of Burgesses. Although a relatively recent settler, he served alongside non resident lawyer and real estate investor John Mercer. Both men won re election in 1774, during Lord Dunmore's War (during which his brother John Neville was a Virginia militia officer). As the colony chafed under what Virginians called the Intolerable Acts, Joseph Neville signed the non importation pact in May 1774, and Mercer signed in August. Relatively new and unpopulated counties west of the Appalachians had difficulty funding the travel of representatives to the state capital, either when it was Williamsburg (in the Tidewater region), or later Richmond, and travel was also difficult and time consuming. Thus, his fellow Hampshire County delegate James Mercer actually lived in Fredericksburg, although the Mercer family owned land west of the Appalachian mountains (some of it involved in a long running dispute with the Hite family) and were active in the Ohio Company which encouraged trans Appalachian settlement. When the governor dissolved the legislature, Hampshire County voters continued to elect Neville and Mercer to represent them in the first four Revolutionary Conventions, held in Williamsburg and later Richmond, although no record exists that Neville actually appeared for any but the Fourth Convention (in the winter of 1775–1776). Voters then elected Neville and established pioneer Col. Abraham Hite to represent them in the House of Delegates in 1777–1778, but Enoch Innis replaced Neville for the 1778 session. Hampshire County voters elected Neville to his final term in the House of Delegates in 1780, and he served alongside Robert Parker. During the American Revolutionary War, Neville was the Hampshire county lieutenant with the rank of colonel, and his brother (initially also a colonel) John Neville led various Virginia companies, including the 4th Virginia Regiment at the battles of Trenton and Monmouth in New Jersey, and later led the defenses of Fort Pitt (at modern day Pittsburgh, Pennsylvania). In May 1776, Joseph Neville was reimbursed 381 pounds for "necessities for Captain Abel Westfall's Company" (the 8th Virginia recruited from Hampshire county), which defended Charleston, South Carolina until February 1777. The 8th Virginia would later be consolidated with the 12th Virginia (also recruited in Hampshire County and led by Col. Abraham Hite), and withstood a siege at Charleston, South Carolina before finally surrendering in May 1780. Joseph Neville's services to the newly formed government of Virginia included disposing of the confiscated estate of John Murray, 4th Earl of Dunmore, following his ouster as the governor of Virginia. Legislators commissioned Neville and Enoch Innes (who replaced Neville in the House of Delegates) to do the job. In 1782 Neville and Colonel Alexander McLean of Pennsylvania were hired to survey the Mason–Dixon line beyond the previous survey that had demarcated the Maryland/Pennsylvania border to demarcate Pennsylvania's western boundary. They submitted a report to Governor Benjamin Harrison, and the Assembly of Virginia. Ultimately, the part of West Augusta County that Virginians called Yohogania County would become Washington County, Pennsylvania, and the remainder Ohio County and Monongelia County in Virginia (became West Virginia in the American Civil War) The legislature accepted the corrected report in 1784, and when rechecked in 1849 (in another dispute concerning those counties and a bridge over the Ohio River) it was found substantially correct. Also in 1784, Joseph Neville became one of the trustees of the relatively new town of Moorefield (then in Hampshire County). A farmer, he raised and fattened cattle for the Baltimore market (as did many others in the area), as well as held an interest in the town's general store kept by Isaac Hider. During the 1785 legislative session, Hampshire County delegate Isaac VanMeter, of a well established family, moved to divide Hampshire County and create Hardy County. The bill passed and was signed into law by governor Patrick Henry. The VanMeter and Neville families lived in the new Hardy county. Moorefield became the county seat and Hardy became the new county's first sheriff as well as its first surveyor. Complicating matters, Hardy's father of the same name either died in Pittsylvania County (substantially to the southeast) in 1783 or lived until the 1790s. The following year, 1785, Joseph Neville owned four adult slaves in Hardy County, and in 1795 he owned seven adult slaves. The 1787 Virginia census includes entries for two men named 'Joseph Nevil', at opposite ends of the Commonwealth. Oddly (although surveying duties may have involved travel) both the Isle of Wight entry and the Hardy County entry (which shows him as owning three enslaved Black men and three Black boys), show 'Joseph Nevil' as a nonresident. In the 1790s, after the future chief justice John Marshall began selling lands in what had been the South Branch Manor of Lord Fairfax, Joseph Neville was one of the dozens of local residents purchasing parts of the property once disputed in Martin v. Hunter's Lessee. On December 2, 1792, the Virginia Assembly passed an act allowing militias to be established throughout every county of the commonwealth. These county militias were further organized in brigades and division. Joseph Neville commanded the 18th Brigade, which included the 14th, 46th, and 77th Regiments. His brother John Neville continued to live in what was now Pennsylvania, and also held a general's rank, and a job as federal tax collector. In 1794, John Neville defied an anti tax mob and shot a man, so the mob burned his house, which led officials in Washington to send troops against what became known as the Whiskey Rebellion. That early Pittsburgh pioneer would die (also of natural causes) in 1803, in what was named after him Neville Township. In the War of 1812, Joseph Neville continued to lead the Virginia Militia from Hardy County, with a rank of Brigadier General. His service was mainly in a reserve role, sending 55 men under Col. Jacob VanMeter and his own son (and future delegate) Col. Jethro Neville to defend Norfolk. An 1814 letter from the adjutant general's office in Richmond, Virginia, mentions Neville among several other militia generals who were ordered to stand ready to mobilize their respective troops "at a moment's warning".

Өлім

Невилл 1819 жылдың 4 наурызында Вирджиния штатының Харди округінде 85 жасында қайтыс болды. Оның әйелі екі жыл бұрын дүниеден озған.