Уэльс крикетшісі және регбиші У.Г.А. Паркхаус

Кіріспе

Уэльстік крикетші және регби футболшысы Уильям Гилберт Энтони Паркхаус (12 қазан 1925 – 10 тамыз 2000).

Крикетші ретінде, ол жылдам ұпай жинаушы және шебер соққы беруші болатын. Wisden Cricketers' Almanack-тегі некрологында былай делінген: "Техникасында көзге түсетін кемшіліктер болған жоқ: ол дәстүрлі стильде ойнады және қарсыластың жылдам немесе баяу доптарына қарсы тұруға дайын болды. Ол шебер "хук" соққысын орындады. Ең жақсы есте қалатыны – оның күшсіз, әдемі қақпақпен ойнауы және керемет драйв соққылары." Ол 1948 жылы маусымға дайындық матчинде үшінші нөмірде алғашқы сыныптық ойынына қатысты және сол маусым бойы сол позицияда ойнады, нәтижесінде Гламорган алғашқы округтік чемпионатын жеңіп алды. Чемпионаттағы алғашқы матчинде Эссекске қарсы 46 және 59 ұпай жинады. Маусым ортасында Суонсиде Суссекске қарсы 117 ұпай, ал бір аптадан кейін Халлда Йоркширге қарсы 103 ұпай жинады. Бірінші маусымында, тамыз айында формасы төмендесе де, ол 25,07 орташа есеппен 1204 ұпай жинады және округтік басқарушысының бас киімін алды. 1949 жылы Гламорган чемпионатын сақтап қала алмады, бірақ Паркхаус көрсеткіштерін жақсартты, 33.13 орташа есеппен 1491 ұпай жинады.

Сынақ ойыншысы

1950 жылғы маусымда Паркхаус, Wisden айтуынша, "дәуірге жеткендей өркендеген" өсуге ие болды. Ол бір маусымда ғасырлар саны бойынша Гламорганның рекордтарын жаңартты және 1000 ұпайға жетудің ең жылдам уақытын көрсетті. Ашылушы Фил Клифт қолжетімді болмағандықтан, Гламорган Паркхаусты үшінші нөмірден ашылуға көшірді, ал Эмрис Дэвистің қатысуымен соққы беру сапын өзгертті. Бұл шешім бірден нәтежесін берді: Паркхаус Сомерсетке қарсы өткен алғашқы екі ойында 121 және 148 ұпай жинады, соңғысы оның осы күнге дейінгі ең жоғары көрсеткіші болды. Келесі бірінші сыныптық матчта ол Combined Services командасына қарсы үш ойынның үстінен 127 ұпай жинады. Ал он күннен кейін Суррейге қарсы 161 ұпай жинап, жеке рекордтарын жаңартты. Осы табысы Паркхаусты 1950 жылы Лордста өткен Вест-Индияға қарсы екінші тестіге Англия құрамасына қосты. Бұл матчқа Денис Комптонның жарақаты және Рег Симпсон мен Тревор Бейлидің соңғы сәтте бас тартуы себеп болды. Паркхаус бесінші нөмірде шабуылдап, алғашқы иннингте Сони Рамадин мен Альф Валентиннің айналысына қарсы 30 допқа соқпады. Екінші иннингте жақсы өнер көрсетті: Сирил Уошбрукпен төртінші қақпа үшін 78 ұпайдан 48 ұпай жинап, Уошбруктан кейін екінші ең жоғары ұпай жинаған ойыншы болды. Wisden осы ойынды мақтап жазды: "Паркхаус өзінің алғашқы тестісін өте жақсы ойынмен таныстырды, ол жігерлендіретін сенімділік пен әртүрлі соққыларды көрсетті. Бірақ төртінші күнің соңғы оверінде 50 ұпайға екі ұпай жетпей қалғанда, толық допты тікелей silly mid off-қа соқты. Бұл қателік Уошбруктың, егер біреу онымен бірге тұрса, матчты құтқара алатыны туралы ойлар тудырды". Бұл Вест-Индияның Англиядағы алғашқы жеңісі болды. Гламорганға оралған Паркхаус бір ай ішінде Глостерширге қарсы Stradey Park, Лланеллиде өткен ойында 161 ұпай жинап, өзінің ең жоғары көрсеткішімен теңесті. Ал келесі ойында Уорстерширге қарсы Киддерминстерде өткен матчта 162 ұпай жинап, одан да жақсы нәтиже көрсетті. Бұл матч жаңбыр салдарынан тоқырады. Трент-Бридждегі үшінші тесті Паркхаустың алдыңғы матчындағы үлгісін қайталады: алғашқы иннингте көңіл көншітпейтін ойын, одан кейін жақсырақ екінші иннинг. Үшінші нөмірде шабуылдаған ол алғашқы иннингте Англияның 25/4 есебінен 13 ұпай жинады, бірақ команда 223 ұпайға дейін жетті. Вест-Индия 558 ұпаймен жауап бергеннен кейін Симпсон мен Уошбрук Англияның екінші иннингін 212 ұпаймен ашты, бірақ екеуі де жарты сағат ішінде аут болды. Wisden хабарлағандай: "Осыған қарамастан, Англия әлі де жеңіліске ұшырамады, өйткені (Джон) Дьюс пен Паркхаус бірінші жұп сияқты сенімді болмаса да, жақсы өнер көрсетті, ал бір кезде Англия тоғыз ұпайдан артта қалғанда есеп 326/2 болды". Бірақ Паркхаус 69 ұпайға аут болды, одан кейін тағы екі ойыншы тез аут болды, нәтижесінде Англия 10 қақпамен жеңілді. Англия құрамасының 11 ойыншысының 10-ы келесі күні Лордста жыл сайынғы Gentlemen v Players матчына жиналды, бұл Тест командасына кімнің үміткер екенін көрсететін маңызды көрсеткіш болды. Паркхаустың екінші иннингтегі 81 ұпайы ойыншыларға жеңіс сыйлады. Бірақ "Овал" стадионында өтетін төртінші тестіге команданың құрамы жарияланғанда, Паркхаус сияқты 11 ойыншының сегізі құрамаға енбеді. Бірақ Wisden газетінде хабарланғандай, бұл оның "суық тиюінен" болды. Ол округтік крикеттен 10 күн қалысты. 1950 жылғы маусымдағы барлық крикет матчтарында ол 45.38 орташа есеппен 1997 ұпай жинады. Паркхаус бірінші тестілік матчқа дейін тек бір бірінші сыныптық матчта ойнады және сол үшін таңдалмады. Содан кейін ол "Австралиялық XI" деп аталатын төрт күндік матчта 58 және жеңілмейтін 46 ұпай жинады, бұл командаға Артур Моррис, Кит Миллер және Нил Харви сияқты жас ойыншылар кірді, олардың көпшілігі кейін Тесттік крикетте ойнады. Wisden Паркхаустың "пайдалы ұпайларға қарамастан, ең жақсы деңгейде ойнамағанын" айтты. Осы екі иннинг оны Мельбурнда өткен екінші матчқа тестілік құрамаға қосты. Ұпайдың аз болған алғашқы иннингте ол Англияның жоғарғы сапының құлдырауына байланысты 9 ұпай жинады. Екінші иннингте алтыншы нөмірде шабуылдаған ол Англияның 179 ұпайдан 29 ұпайға жеңіліп қалғанда 28 ұпай жинады. Жаңа Оңтүстік Уэльске қарсы келесі матчта ол турдағы ең жоғары көрсеткішін – 92 ұпай жинады, бұл Сиднейдегі үшінші матчта тестілік құрамадағы орнын нығайтты. Бірақ Англия командасының тағы бір жеңілісінде ол 25 және 15 ұпай жинады. Серия жоғалғаннан кейін Англия төртінші тестіге Паркхаусты алмастыру үшін Дэвид Шеппардты шақырды. Мүмкіндіктердің шектелуі және әсерлі емес ұпайлардың үйлесімі оның Тесттік орынды қайтаруына мүмкіндік бермеді. Жаңа Зеландиядағы турдың аясында жарақат салдарынан ол екінші матчқа қайта оралды. Ұпайдың аз болған матчта ол 2 және 20 ұпай жинады.

In the 1950 season, Parkhouse had what Wisden termed an "almost meteoric rise to fame", in which he beat the Glamorgan records for number of centuries in a single season and for the fastest time to 1,000 runs. With opener Phil Clift not available, Glamorgan shuffled the batting line up around before promoting Parkhouse from No 3 to open with Emrys Davies from early June. The move was an instant success: Parkhouse scored 121 and 148 against Somerset in his first two innings as an opening batsman, the latter his highest score to date. In the next first class match, he made 127 against Combined Services for three centuries in consecutive innings. And only 10 days later, he hit 161 against Surrey, again bettering his personal best. This form propelled Parkhouse into the England team for the second Test in the 1950 series against the West Indies, played at Lord's. It was a somewhat makeshift side hit by injury to Denis Compton and late withdrawals by Reg Simpson and Trevor Bailey. Parkhouse batted at No 5 and faced 30 balls without scoring in the first innings against the spin of Sonny Ramadhin and Alf Valentine before Valentine bowled him. The second innings was better: he made 48 out of a partnership of 78 for the fourth wicket with Cyril Washbrook, and was second highest scorer behind Washbrook. The innings won praise from Wisden: "Parkhouse signalised his first Test with a very good innings, in which he showed encouraging confidence and a variety of strokes until he hit a full toss straight to silly mid off in the last over of the fourth day when wanting only two runs for 50. This mistake came at a time when thoughts were raised that Washbrook might be capable of saving the match if someone could stay with him." The victory was West Indies' first over England in England. Returning to Glamorgan, Parkhouse equalled his best score with a second innings of 161 within a month, this time against Gloucestershire at Stradey Park, Llanelli. And in the very next game, he went one better, scoring 162 against Worcestershire at Kidderminster in a match ruined by rain. The third Test, at Trent Bridge, followed the pattern of Parkhouse's previous match, with a disappointing first innings followed by a better second. Batting at No 3, he made 13 in a first innings collapse that saw England at 25 for four before recovering to 223 all out. After West Indies had replied with 558, Simpson and Washbrook opened England's second innings with a stand of 212, before both were out within a quarter of an hour. "Even then," Wisden reported, "England were far from finished, for (John) Dewes and Parkhouse, without looking as safe as the first pair, batted well, and at one period the score stood 326 for two with England only nine runs behind." But then Parkhouse was out for 69, two other batsmen followed quickly and the match was lost by 10 wickets. Ten of the 11 England team reconvened at Lord's the next day for the annual Gentlemen v Players match, often an indication of who was in the running for the Test team, and Parkhouse's 81 in the second innings almost won the match for the Players. But when the team for the fourth Test at The Oval was announced, eight of the 11, including Parkhouse, had gone, though in his case, Wisden reported, it was because he had "a bad cold". He missed 10 days of county cricket. In all cricket in the 1950 season, he made 1997 runs at an average of 45.38. Parkhouse played in only one of the first class matches before the first Test match, and was not selected for that. He then made 58 and an unbeaten 46 in a four day match against what was termed "An Australian XI", consisting of Arthur Morris, Keith Miller and Neil Harvey with younger players, most of whom later played Test cricket: Wisden said that Parkhouse despite "useful scores was not at his best". The two innings got him into the Test team for the second match, played at Melbourne. In the first innings of a low scoring match, he scored nine in a general collapse of England's upper batting order. In the second innings, batting at No 6, he made 28 as England failed by 29 runs to make a target of just 179. A score of 92, his highest of the tour, in the next match against New South Wales cemented his place in the Test side for the third match, at Sydney. But in yet another defeat for the England team, he made 25 and 15. With the series already lost, England brought David Sheppard in to replace Parkhouse for the fourth Test, and a combination of limited opportunity and unimpressive scores meant that he did not reclaim a Test place until, on the New Zealand leg of the tour, an injury crisis brought him back to the side for the second of the two match series. In a low scoring match, he made 2 and 20.

Аудандық абыройлы

Паркхаус 1951 жылы Гламорганмен округтік крикетке қайта оралды және Клифттің бастапқы соққышы ретінде оралуымен ол бұрынғы No 3 соққы позициясын қайта иеленді. 1950 жылғы деңгейімен салыстырғанда, ол шамалы маусым өткізді, 27.86 орташа есеппен 1282 ұпай жинады, тек екі жүздік соқты. Шындығында, 1951 жылғы маусым Паркхаустың мансабының келесі сегіз маусымы үшін үлгі болды. 1951 жылдан 1958 жылға дейінгі әр маусымда ол жылдық 1000 ұпайдан асты, бірақ бір маусымда екі жүздіктен астам соқпады, ал 1952 және 1958 жылдары мүлдем соқпады. Оның осы маусымдардың көпшілігіндегі соққы орташасы шамамен 30 болды, 1957 жылы 35.69 орташа есеппен 1642 ұпай ең жақсы көрсеткіш болса, ал 1958 жылы 24.47 орташа есеппен 1126 ұпай ең нашар көрсеткіш болды. Ал екі жыл өткен соң, 1956 жылы Суонсиде Кентке қарсы матчта ол көрсеткішін 201-ге дейін көтерді.

Үндістандық жаз

1959 жылғы маусым Паркхаус үшін жақсы формаға оралумен өтті, оның соққы стилі және округтың ашылу жұбы ретінде Хеджеспен бірге көрсеткен жылдам ойыны, Wisden пікірінше, 1958 жылы Гламорганның округтік чемпионаттың төменгі деңгейінен көтеріліп, титул үшін күресуіне ықпал етті. Маусымның ортасына қарай Паркхаус төрт жүздік соқты, ал өткен қыста Австралиядағы Аш сериясіндегі сәтсіздіктен кейін, Үндістанға қарсы сынақ ойындарында тәжірибе жасау маусымында Англия құрамасы оны жас, сол жақтан соққы беретін Ланкашир ойыншысы Джефф Пуллармен бірге Лидстегі үшінші сынаққа ашылу жұбы ретінде таңдады. Wisden басылымы жаңа жұптың «өте қанағаттанарлық» болғанын хабарлады. Бірлескен алғашқы иннингте жинаған 146 ұпай «Англияның 26 сынақ матчындағы ең жақсы бастамасы және Үндістанға қарсы бірінші қақпа үшін ең жоғары көрсеткіш» болды. Паркхаус 78, Пуллар 75 ұпай жинады, ал Англия иннингпен жеңіске жетті. Паркхаус пен Пуллар төртінші сынаққа, Олд Траффордқа қатысты, ал Пуллар өз жерінде 131 ұпай жинап, Англия құрамында Ланкаширден шыққан алғашқы жүздік соқты. Паркхаус бірінші иннингте дұрыс емес соққы берді және 17 ұпаймен шығып кетті. Англия «одан» кейін қосымша иннинг талап етпегеннен кейін, екінші иннингте Үндістан қорғаныспен ойнады және ойын қызықсыз болды: «Паркхаус пен Пуллар, екеуі де 1959–60 жылдары Батыс Индияға сапар шегетін M.C.C. құрамына ілігуге асыққандықтан, тәуекелге барудан бас тартты және мақсатсыз ойын 13 000 көрерменнің көпшілігінен сыни пікірлерге ұшырады», - деп хабарлады Wisden. Паркхаус 49 ұпай жинады, бұл иннингтегі ең жоғары көрсеткіш болды. Бірақ бұл оның сынақ ойыншысы ретіндегі соңғы ойыны болды: ол бесінші сынаққа Раман Субба Роумен ауыстырылды және қысқы турнеге қабылданбады. Осыған қарамастан, 1959 жыл Паркхаус үшін бірінші сыныптағы ең жақсы маусым болды, тіпті оның 1950 жылғы маусымынан да асып түсті. Ол барлығы 2243 ұпай жинады, маусымда 2000 ұпайдан асып түскен жалғыз жағдай және оның бір иннингке шаққандағы 48,76 ұпайдың орташа көрсеткіші оны округтік ойыншылар арасындағы бірінші сыныптық тізімде тоғызыншы орынға қойды.

The 1959 season saw a significant return to form for Parkhouse, and the style of his batting and the quick runs that he and Hedges made as the county's opening partnership were factors, in Wisden'''s view, in Glamorgan's rise from the depths of the County Championship in 1958 to challenge for the title. By mid season, Parkhouse had already made four centuries and, in a season of Test experimentation against a modest Indian side following a disastrous Ashes tour of Australia the previous winter, the England selectors picked him, alongside the young left handed Lancashire batsman Geoff Pullar, as a new opening partnership for the third Test at Leeds. Wisden'' reported that the new partnership "proved highly satisfactory". The 146 the pair put on in their first innings together "was England's best start in 26 Tests and the highest for the first wicket against India". Parkhouse made 78 and Pullar 75, and England won by an innings. Parkhouse and Pullar were retained for the fourth Test, at Old Trafford, and Pullar took advantage to score 131, the first century by a Lancastrian for England on his home ground. Parkhouse mistimed a hook in the first innings and was out for 17. In the second innings after England had not enforced the follow on, India bowled defensively and the cricket was dull: "Parkhouse and Pullar, both anxious to gain places in the M. C. C. team to tour West Indies [in 1959–60], declined to take risks and the purposeless cricket was derided by the majority of the crowd of 13,000," Wisden reported. Parkhouse made 49, which was the highest score of the innings. But it was his last innings as a Test player: he was replaced for the fifth Test by Raman Subba Row, and was not picked for the winter tour. Despite this, the 1959 was Parkhouse's best in first class cricket, surpassing even his 1950 season. He made in all 2243 runs, the only time he passed 2000 runs in a season and his average of 48.76 runs per innings put him ninth on the first class list for the season among county players.

Бірінші сыныптағы соңғы маусымдары

Паркхаустың келесі үш маусымдағы өнімділігі қалпына келді, ол 1950-жылдардағы үлгідегідей, маусымда 1000 ұпай жинап, екі немесе одан аз ғасырлық көрсеткіштер жасады және әр ойында шамамен 30 ұпай жинады. 1962 жылы Кембридж университетіне қарсы 124 ұпай жинағанда, ол Гламорган үшін 32-ші ғасырлық соққысын жасады, бұл Эмрис Дэвистің 31 ғасырлық соққысынан асып түсті. Бірақ сол маусымның соңында ол 12 округтік матчтан шығарылды, 1948 жылы дебютінен бері алғаш рет Гламорган құрамына ілікпеді. 1963 жылы ол тек 11 матчқа қатысты, ал 1964 жылы алты ойыннан кейін бірінші сыныпты крикеттен зейнеткерлікке шықты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол қысқа мерзімге Уорчестершир командасын жаттықтырды, содан кейін Эдинбургке көшіп, Стюарт Мелвилл колледжінде крикет және регбиден сабақ берді. 1987 жылы Уэльске қайта зейнеткерлікке шықты. Ол 2000 жылдың 10 тамызында Уэльстің Кармартен қаласында қайтыс болды.