Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саксофонист, композитор және оркестр жетекшісі (ту. 1939 жылы)
American saxophonist, composer, and bandleader (b. 1939)
Пол Уинтер (1939 жылдың 31 тамызында туған) – американдық саксофонист, композитор және оркестр жетекшісі. Ол әлемдік музыка мен жер музыкасының алғашқы қадамдарын жасаған музыкант, ол жабайы табиғаттың дыбыстарын классикалық, джаз және әлемдік музыканың аспаптық дыбыстарымен үйлестіреді. Музыка көбінесе импровизацияланып, табиғатта жазылады, осылайша қоршаған ортаның ерекшеліктерін көрсетеді.
Paul Winter (born August 31, 1939) is an American saxophonist, composer, and bandleader. He is a pioneer of world music and earth music, which interweaves the voices of the wild with instrumental voices from classical, jazz and world music. The music is often improvised and recorded in nature to reflect the qualities brought into play by the environment.
Ерте өмір
Уинтер АҚШ-тың Пенсильвания штатындағы Альтуна қаласында дүниеге келген. 1960 жылдардың ортасында Уинтер Бразилияда бір жыл өмір сүрді. Бұл ел оған екінші үй сияқты болды, және ол онда бірнеше альбом жазды. «Рио» альбомы 1965 жылы Винисиус де Мораестің түсіндірмелерімен шықты.
Winter was born in Altoona, Pennsylvania, United States. In the mid 1960s, Winter lived for a year in Brazil. It became a second home for him and he recorded several albums there. Rio was released in 1965 with liner notes by Vinicius de Moraes.
Резидент суретші
Винтер Уильям Ирвин Томпсон құрған Линдисфарн қауымдастығының мүшесі, ғалымдар, суретшілер, зерттеушілер және планеталық мәдениетті зерттеу мен іске асыруға арналған ойшылдардың қатарында болды. Осы ұйым арқылы Винтер Нью-Йорк қаласының Әулие Иоанн соборының деканы, өте реверен Джеймс Паркс Мортонмен танысты. 1980 жылы Мортон дин оны соборға тұрақты суретші ретінде шақырды, музыкасы арқылы руханилық пен қоршаған орта арасында байланыс орнатуды мақсат етті. Әулие Иоанн соборы – әлемдегі ең ірі готикалық собор және «жасыл собор» деп белгілі. 1980-ші және 1990-шы жылдары ол экология, қоршаған орта және әлемдік бейбітшілік мәселелерімен айналысқан ойшылдар мен ізденушілердің маңызды орталығына айналды. Космолог, әке Томас Берри Винтерге әсер етіп, адамдардағы бірлестік сезімін ояту ниетін қолдады. 1980 жылдан бері Винтер және Пол Винтер тобы соборда 100-ден астам шара өткізді, оның ішінде Аль Хуанмен бірге «Бахтың Таосы», Жаңбырлы ормандарға арналған карнавал және арқанмен жүруші Филипп Петидің қатысуымен өнер көрсетті. Әр жыл сайын Әулие Франциск Ассизскийдің мерекесінде жүздеген адамдық хор, госпел әншісі Тереза Томассон және Табиғат күштері би театры Винтердің экологиялық және экуменикалық Missa Gaia (Жерлік мисса) литургиялық өнерін орындауға қосылады. Миссаның негізгі бөлімдері кит, тырнақ тұмсықты иттің және қасқырдың дауыстарына негізделген.
Winter is a member of the Lindisfarne Association, founded by William Irwin Thompson, of scientists, artists, scholars, and contemplatives devoted to the study and realization of a planetary culture. Through this organization, Winter met the Very Reverend James Parks Morton, Dean of New York City's Cathedral of St. John the Divine. In 1980, Dean Morton invited him to become artist in residence there, to build bridges between spirituality and the environment with his music. St. John the Divine Cathedral is the largest gothic cathedral in the world and known as "the green cathedral." In the 1980s and 1990s, it became the center of a vital community of thinkers and seekers working on issues of ecology and environment and world peace. Cosmologist Father Thomas Berry influenced Winter and affirmed his intent to awaken in people as sense of community. Since 1980, Winter and the Paul Winter Consort have presented over 100 events at the Cathedral, including "Tao of Bach" with Al Huang, Carnival for the Rainforest, and with tightrope walker Philippe Petit. Every year on the feast day of Saint Francis of Assisi a choir of hundreds of voices, gospel singer Theresa Thomason, and the Forces of Nature Dance Theatre join the Consort in a liturgical performance of Winter's ecological and ecumenical Missa Gaia (Earth Mass). The major movements of the mass are based on the voices of whale, harp seal, and wolf.
Жер музыкасы
1968 жылы Нью-Йорктегі Рокфеллер университетінде Роджер Пейннің кит әндері туралы лекциясын тыңдағанда, Пейн мен Скотт Маквей дөңгелек киттердің "әндер" деп аталатын күрделі үлгіде дыбыстар шығаратынын анықтады. Бұл үлгілер уақыт өте келе өзгереді және бір киттен екіншісіне ауызша беріліп келе жатқан мәдени дәстүрді көрсетеді. Винтер бұл киттердің жанды дауысына, Чарли Паркер сияқты джаз саксофонистерді алғаш естіген кездегідей, қатты әсерленді. Киттердің ұзақ, күрделі әндерін тыңдағанда, олардың музыкалық интеллектіне таң қалды, ал осы керемет жандардың тез арада жойылып кету қаупінде екенін білгенде қатты ойға келді. Олар табиғаттың симфониясына жол ашты және Винтердің музыкалық өмірінің бағытын өзгертті. Тағы бір маңызды оқиға – Роджер Пэйннің 1970 жылы шыққан «Дөңгелек киттердің әндері» альбомын тыңдаған кез. Бұл альбом кит әндерін кеңінен танымал етті және адамзаттың киттерге деген қызығушылығын оятуға зор үлес қосты. Бұл – табиғи дыбыстардың жазбаларының бастауы және бестселлер болды, ол әлемдегі миллиондаған адамдардың жүрегіне тиді. (Винтер бұл альбомды 1990 жылы Living Music лейблінде қайта шығарды.) 1970 жылдары Винтер киттер және олардың керемет музыкасы туралы әлемге хабар тарату қозғалысына қатысты. 1976 жылдың соңында Калифорния губернаторы Джерри Браун «Кит күнін» жариялады. Ол Сакраментода үш күндік кит конференциясын өткізіп, Джон Лили сияқты биологтарды, кинорежиссерлерді, экологтарды, Гари Снайдер сияқты ақындарды, Джони Митчелл және Пол Винтер тобы сияқты музыканттарды, сондай-ақ киттердің жанкүйерлерін жинады. 1970 жылдардың басында, мәдениетте киттерге деген сана пайда болған кезде, Жапония кит аулау операцияларын жалғастырғаны үшін кеңінен сынға ұшырады. Sacramento whale conference-тен Жапонияны бойкоттаудың орнына, жапондық экологтармен байланыс орнату және олармен киттер туралы жиналған ақпаратты және оларды қорғау қажеттілігін бөлісу керек деген идея туды. Келесі сәуірде биологтар мен музыканттардың үлкен тобы (оның ішінде Пол Винтер тобы, Мими Фариня, Джексон Браун және Стив Гадд қатысқан «Stuff» фьюжн-тобы), губернатор Браунмен бірге Токиоға бір апталық гастрольдік сапар жасады. «Жапония киттер мен дельфиндерді құттықтайды» деп аталған бұл шара Жапонияда өткізілген алғашқы экологиялық іс-шара болды. Винтер «Киттерді сақтау» науқанымен бірнеше рет Жапонияға саяхаттады, Greenpeace және басқа да ұйымдарға арналған қайырымдылық концерттерін өткізді, Кейп-Кодта және Баха Калифорнияда музыка жасау және киттерді бақылау семинарларын ұйымдастырды. 1975 жылы Винтер Greenpeace V балық аулауға қарсы экспедициясында Ванкувер аралының (Тофино) жағалауында жабайы сұр киттерге үш күн бойы саксофон ойнап жүзді. Бұл әрекетте оған Мельвилл Грегори мен Уилл Джексон да қосылды. Винтер мен киттердің суреттері (Рекс Вейлердің түсіргені) әлемдік телеарналарда және БАҚ-та жарияланып, совет кит аулаушыларына қарсы миссияның табысқа жетуіне көмектесті. 1978 жылы Винтер «Common Ground» альбомын шығарды, онда оның музыкасы мен жануарлардың дыбыстары (құйрықтар, бүркіттер және киттер) біріктірілген. 1980 жылы Баха Калифорнияның жағажайында жабайы теңіз арыстанының баласымен кездейсоқ кездесу Винтерге қатты әсер етті және оны балықтар және қасқырлар туралы білуге батылдықпен кіріскендей, бауыры бар жануарлар әлемі мен олардың өміріндегі дыбыстың рөлін зерттеуге шақырды. Ол үш жыл бойы теңіз сүтқоректілерін бақылап, тыңдап, кейде саксофонымен ойнап жүрді. Оның зерттеу экспедициялары Ньюфаундленд, Британ Колумбиясы, Шотландияның Ішкі Гебрид аралдары, Калифорнияның жағалау аралдары, Багамадағы Сан-Сальвадор және тағы екі рет Баха Калифорниядағы Магдалена аралына сапар жасады. Нәтижесінде шыққан «Callings» альбомы Конгресс жыл сайын 1 наурызды «Мөр күні» деп жариялау үшін сәтті науқанды бастауға көмектесті. Доктор Роджер Пэйнмен одан әрі ынтымақтастық нәтижесінде «Whales Alive!» альбомы шықты, актер Леонард Нимой қатысты. Бұл Пэйн мен Винтердің киттердің әуендеріне негізделген музыканың бүкіл альбомын жасау туралы ұзақ уақыт бойы армандағандығын іске асырды. Альбомда киттер туралы проза мен поэзияның оқылуы киттердің дауыстарына жауап ретінде импровизацияланған музыкамен араластырылады, киттердің әуендерін киттердің өздері біртіндеп өзгеріп, ұзақ, күрделі әндерін өсіретін сияқты кеңейтеді. 1990 жылы Пол Роджер Пэйнге Жапонияға, оның ішінде Шожи мен Огасавараға, кит аулаушы қалаларға, киттерді бақылаудың кит аулаудан гөрі тиімді бизнес альтернативасы болатынын көрсететін бірлескен бағдарламаны көрсетуге көндірді.
In 1968, when he attended a lecture on whale songs by Roger Payne at Rockefeller University in New York City, Payne and Scott McVay discovered that humpbacks produce sounds in intricate patterns that fit the definition of "songs." These change over time and represent a cultural tradition passed orally from one whale to the next. Winter was thrilled by the soulful beauty of these humpback whale voices, in much the same way as when he had first heard jazz saxophonists like Charlie Parker. Listening to the long, complex songs the whales repeat, he was amazed by their musical intelligence, and shocked to learn that these extraordinary creatures were rapidly being hunted to extinction. They opened the door to the whole symphony of nature and changed the direction of Winter's musical life. Another milestone was hearing Roger Payne's 1970 album, Songs of the Humpback Whale, which popularized the whale songs, and was perhaps the greatest single contribution to awakening humanity to whales. The grandfather of all natural sound recordings, and a bestseller, it touched the hearts of millions of people throughout the world. (Winter believed that it contributed more, perhaps, towards saving whales and sea mammals than all other efforts put together, and re released the album on his Living Music label in 1990.) During the 1970s, Winter became involved in the movement to bring awareness of whales and their extraordinary music to the world. In late 1976, Governor Jerry Brown declared Whale Day" in California. He convened a three day whale conference in Sacramento, bringing together biologists such as John Lily; filmmakers; environmentalists; poets, including Gary Snyder; musicians such as Joni Mitchell and the Paul Winter Consort; and fans of the whales. During the early 1970s, as whale consciousness emerged in the culture, Japan began to come under widespread criticism for its continued whaling operations. From the Sacramento whale conference came the idea that, rather than boycott Japan, efforts should be made to communicate with Japanese environmentalists and share with them the growing body of information about whales and why they should be protected. This resulted the next April in a large contingent of biologists and musicians (including the Paul Winter Consort, Mimi Fariña, Jackson Browne, and the fusion band, Stuff, featuring Steve Gadd), along with Governor Brown, traveling to Tokyo for a week of performances. Called "Japan Celebrates the Whale and Dolphin," it was reportedly the first environmental event ever held in Japan. Winter traveled to Japan several times with the "Save the Whale" campaign; played benefits for Greenpeace and other organizations; and led music making and whale watching workshops on Cape Cod and in Baja California. In 1975, Winter sailed aboard the Greenpeace V anti whaling expedition for three days of playing saxophone to wild gray whales off the coast of Vancouver Island (Tofino). He was accompanied in this effort by Melville Gregory and Will Jackson, musicians attempting to "communicate" with the whales using various instruments and a Serge synthesizer. Photos of Winter and the whales [by Rex Weyler] appeared on wire services and in media around the world, helping the ultimate success of the mission against Soviet whalers. In 1978, Winter released Common Ground, an album that combined his music and animal sounds (wolves, eagles, and whales). In 1980, a chance encounter with a wild sea lion pup off Baja California affected Winter deeply, and inspired him to explore the realm of pinnipeds and the role of sound in their lives, in the same way he had immersed himself in learning about whales and wolves. He spent three years observing, listening to, and occasionally playing his saxophone to sea mammals. His research expeditions took him to Newfoundland, British Columbia, Scotland's Inner Hebrides, the California coastal islands, San Salvador in the Bahamas, and twice again to Magdalena Island in Baja California. The resulting album, Callings, helped initiate a successful campaign to have Congress designate March 1 each year as "The Day of the Seal." A further collaboration with Dr. Roger Payne resulted in the album Whales Alive!, with actor Leonard Nimoy, It realized a long standing dream shared by Payne and Winter to create an entire album of music based on melodies by whales. The album intersperses readings of prose and poetry about whales with music improvised in response to recordings of the whale voices, extending the whale melodies in a way similar to how the whales themselves gradually change and grow their long, complex songs. In 1990, Paul convinced Roger Payne to come to Japan to various whaling cities, including Shoji and Ogasawara to tour a joint program showing how whale watching could be a viable business alternative to whale killing.
Қыс және қасқырлар
1968 жылдың соңында Винтер алғаш рет қасқырларды Джон Харрис ұйымдастырған бағдарламада Коннектикут штатының Рединг орта мектебінде көрді. Харрис елді аралап, қасқырлар туралы хабардарлықты арттыруға және осы жануарлардың жабайы табиғаттан құрылуына себеп болған жағдайға қарсы тұруға тырысты. Бағдарламадан кейін Харристің фургонының артында отырған қасқырдың көзіне қарап, Винтер "Қасқыр көзі" атты шығармасын жазуға шабыттанды. Ол қасқырдың лирикалық дауысын және адамдар ұзақ жылдар бойы дұрыс түсінбеген және жамандаған жаратылыстың ерекше, нәзік бейнесін ұсынды. 1973 жылы Сент-Луисте өткен жабайы табиғат конференциясында Винтер қасқыр биологы Фред Харрингтонмен танысты, ол оны Миннесотаға шақырды, онда Винтер алғаш рет жабайыда қасқырдың дауысын естіді. 1970 жылдардың ортасында Калифорния тауларындағы қасқыр сақтағышында Айда есімді тұтқын қасқыр Винтердің сопрано саксофонымен дуэтте айқайлады, ал оның дауысы Винтердің өмірдің барлық жағына арналған тұңғыш музыкалық мәлімдемесі болған Common Ground альбомында жарияланды. Бұл жойылып бара жатқан түрлердің дауыстарын қамтитын алғашқы альбом болды – кит, қасқыр және бүркіт символдық түрде теңіз, құрлық және ауа әлемін бейнеледі. Редингтегі бағдарламадан кейін Винтер Джон Харриске көп рет барып, Харрис пен қасқырлар кейде Винтердің шаруа қожалығында қонақтап тұрды. 1978 жылғы Common Ground турнесі кезінде Винтер Харристі өзінің қасқырын сахнада таныстыруға шақырды, соның ішінде 1978 жылдың 8 қыркүйегінде Карнеги залында Аудубон қоғамының қайырымдылық кешінде, одан кейін қасқыр The New York Times газетінің бірінші бетінде пайда болды.
In late 1968, Winter saw wolves for the first time in the Redding, Connecticut, middle school, at a program given by John Harris. Harris was touring the country to raise awareness about wolves and trying to counter the prejudice that was responsible for the extermination of these creatures from the wild. Looking into the eyes of the wolf as it sat in the back of Harris' van after the program, Winter was inspired to write his piece "Wolf Eyes." It presented the lyrical voice of the wolf, and a different, gentle, image of a creature so long misunderstood and vilified by humans. In 1973, at a wildlife conference in St. Louis, Winter met wolf biologist Fred Harrington, who invited him to Minnesota, where Winter heard wolves in the wild for the first time. In the mid 1970s, at a wolf preserve in the mountains of California, a captive wolf named Ida howled a duet with Winter's soprano sax, and her voice was featured on the Common Ground album, Winter's first musical statement about the entire family of life, and the first album to feature voices of endangered species – symbolically representing with whale, wolf, and eagle the realms of sea, land, and air. After the Redding program, Winter visited John Harris many times, and Harris and the wolves sometimes stayed on Winter's farm. During the 1978 Common Ground tour, Winter invited Harris to introduce his wolf on stage, including on September 8, 1978, at a benefit for the Audubon Society at Carnegie Hall, after which the wolf was featured on the front page of The New York Times.
SoundPlay-дегі оқиғалар
1968 жылы Уинтер Консорттың концерттеріне импровизацияны енгізе бастады, бұл топтың (виолончель, альт-флейта, ағылшын мүйізі және саксофон) еркін ойнауына мүмкіндік берді. Топ әр концертте барлық жарықтар өшірілген күйінде бір "еркін пьесаны" орындады. Белгісіздікке жасалған ортақ бұл саяхат көбінесе көрермендер үшін ең қызықты сәттердің бірі болды. 1971 жылы Консорттан Харт музыка мектебінде "шеберлік сабақтарының" резиденциясын өткізуді сұрағаннан кейін, Уинтер әр адамның ішіндегі ерекше музыканы ашу процесін әзірлеуді бастады, осы арқылы еркін өзара әрекеттесу үшін қауіпсіз және қызықты жағдайлар жасады. Ол өзінің семинарларын "SoundPlay-дегі оқиғалар" деп атайды. "Бұрыс ноталар" болмайды, виртуоздыққа табыну жоқ, қорқуды жеңу – осының бәрі жаңа жолдар ашуға көмектесті. Уинтер шамамен 300-ге жуық осындай сессияны музыкалық мектептерде, университеттерде және Эсален, Крипалу, Роу және Омега сияқты орталықтарда өткізді.
In 1968, Winter began introducing improvisations into the Consort's concerts as a way for the group (cello, alto flute, English horn and sax) to play freely. The band would perform one "free piece" with all the lights turned out in every concert. This shared adventure into the unknown was often a high point with audiences. After the Consort was asked to do a residency of "master classes" at the Hartt School of Music in 1971, Winter began developing a process for unlocking the unique music inside each person, by creating safe, fun contexts for free interplay. He calls his workshops "Adventures in SoundPlay" No "wrong notes", no worship of virtuosity, the dissolving of fears – all these things served to open new paths. Winter has conducted about 300 of these sessions at music schools, universities, and at centers such as Esalen, Kripalu, Rowe, and Omega.
Марапаттар
Уинтер Біріккен Ұлттар Ұйымынан Global 500 сыйлығын, Америка Құрама Штаттарының Гуманитарлық қоғамынан Джозеф Вуд Круч медалін, Бейбітшілік Аббаттығының «Ар-ождан батылдығы» сыйлығын, Нью-Йорктегі Святой Иоанн соборында табыс етілген «Қала рухы» сыйлығын және Хартфорд университетінің құрметті музыка докторы дәрежесін алды. Ол сонымен қатар Джеймс Паркс Мортонның дінаралық сыйлығымен марапатталды. Пол Уинтер 1986 жылдан 2010 жылға дейін 6 Грэмми сыйлығын және 13 Грэмми номинациясын жеңіп алды. «Spanish Angel» альбомы 1993 жылы оған «Үздік New Age» альбомы үшін алғашқы Грэмми сыйлығын әкелді. Оның басқа Грэмми сыйлықтары «Prayer for the Wild Things» (2005), «Celtic Solstice» (1999), «Silver Solstice» (2005), «Crestone» (2007) және «Miho: Journey to the Mountain» (2010) альбомдары үшін табыс етілді.
Winter has received a Global 500 Award from the United Nations, the Joseph Wood Krutch Medal from the United States Humane Society, the Peace Abbey's Courage of Conscience Award, the Spirit of the City Award presented at New York's Cathedral of St John the Divine, and an honorary Doctorate of Music from the University of Hartford. He also received the James Parks Morton Interfaith Award. Paul Winter received 6 Grammy Awards and 13 Grammy nominations between 1986 and 2010. Spanish Angel earned Winter his first Grammy Award in 1993 for Best New Age Album. His other Grammy wins were for the albums Prayer for the Wild Things (2005), Celtic Solstice (1999), Silver Solstice (2005), Crestone (2007), and Miho: Journey to the Mountain (2010).