Индия актрисасы Лила Наиду: өмір және мансабы

Кіріспе

Индиялық актриса, хинди және ағылшын фильмдерінде ойнаған

Лила Найду (1940 – 28 шілде 2009) – хинди және ағылшын фильмдерінде неше түрлі рольдерде ойнаған үнді актрисасы. Оның ең танымал фильмдерінің қатарында Нанавати ісіне негізделген «Ех Расте Хайн Пяр Ке» (1963) және «Мерчант Айвори Продакшн» компаниясының тұңғыш фильмі – «Күй иесі» бар. 1954 жылы «Femina Miss India» атанды, ал «Vogue» журналында Махарани Гаятри Девимен бірге «Әлемдегі ең әдемі он әйел» тізіміне енді. Ол 1950-1960 жылдар аралығында әлемдік танымал сән журналдарында осы тізімде үздіксіз болды. Ол керемет классикалық сұлулығымен және нәзік актерлік шеберлігімен есте қалады.

Ерте өмір

Лила Найду Үндістанның Бомбей қаласында (қазіргі Мумбай) дүниеге келді. Оның әкесі, доктор Паттипати Рамая Найду, белгілі ядролық физик, Андхра-Прадеш штатының Читтур ауданындағы Маданапалле қаласынан шыққан және Парижде Нобель сыйлығының лауреаты Мари Кюридің жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғаған. Ол Париждегі Мари Кюриге тиесілі зертханалардың бірін басқарды. Содан кейін ЮНЕСКО-ның Оңтүстік-Шығыс Азия айманы бойынша ғылыми кеңесшісі, ал кейін Tata тобының кеңесшісі болды. Оның анасы, журналист және Индияны зерттейтін ғалым, доктор Марте Манге Найду, француз-швейцариялық тегі бар, Оңтүстік Франциядағы Понт-д'Авиньон қаласынан шыққан және Сорбонна университетінде докторлық диссертациясын қорғаған. Марте жеті рет бала тастағандықтан, Лила сегіз жүктіліктің жалғыз тірі қалған баласы болды. Лила ата-анасының әлеуметтік байланыстары мен мүмкіндіктерінен пайдаланды. Ол Еуропада өсті, Швейцарияның Женева қаласындағы элиталық мектепте білім алды, ал жасөспірім шағында Жан Ренуардан актерлік өнер сабақтарын алды. Лила Париждегі Grand Hotel Opera қонақ үйінде Сальвадор Далимен кездесіп, оның Мадонна суретіне поза берді.

Мансап

Лила Найду 1954 жылы «Femina Miss India» атағын жеңіп алды, және сол жылы «Vogue» журналының әлемдегі ең әдемі он әйелдің тізіміне енді.

Кино мансабы

Найду өзінің кинодағы алғашқы рөлін Балрадж Сахнимен бірге Анурадха (1962) фильмінде ойнады, бұл фильмді Хришикеш Мукерджи түсірген. Мукерджи Камаледеви Чаттопадхьяй түсірген суретінің бірін көріп, Найдуды осы рөлге шақырды. Найдудың келесі фильмі Нитин Боздың "Умид" (1962) болды, онда Ашок Кумар мен Джой Мукерджи де ойнады. Ол Р.К. Найярдың "Ех Растей Хэйн Пьяр Ке" (1963) фильмінде адал жақсылықтан айырылған әйел рөлін сомдады. Сунил Датт пен Рехманның қатысуымен түсірілген бұл фильм К.М. Нанавати мен Махараштра штаты арасындағы нақты сот ісіне негізделген. Фильмнің өзектілігі мен даулы тақырыбына қарамастан, ол сәтсіз аяқталды, алайда "Ye Khaamoshiyaan, Ye Tanahaaiyaan" әні сияқты бірнеше әні өте танымал болды. 1963 жылы Найду Джеймс Айворидің "Торғай" фильміндегі басты рөлді ойнады, бұл Merchant Ivory тобының тұңғыш фильмі болды. 2009 жылғы жартылай өмірбаяндық кітабында Лила айтуынша, Айвори мен Исмаил Мерчант оған археолог туралы фильм түсіруді ұсынған, бірақ фильмнің сценарийін қолдаушылар ұнатпағандықтан бұл жоба іске аспады. Содан кейін ол Merchant Ivory-ге Рут Правер Джабваланың "Үй иесі" кітабын экранизациялауды ұсынды, бұл олардың Рутпен танысуына және ұзақ жылға созылған жемісті серіктестікке әкелді. Сатьяжит Рей өзінің түсірілім тобын берді, өзінің фильмдерінде ойнаған актерлердің көптегенін осы фильмге шақырды, музыка мен музыканттарды таңдады, соңғы нұсқаны қайта кесті және өңдеді, осылайша Merchant Ivory-ге кино түсірудегі өнерін үйретті, олар осы білімін кейінірек марапатталған фильмдер мен деректі фильмдерде сәтті пайдаланды. Фильмдегі оның ойынына тәнті болған Сатьяжит Рей Марлон Брандо, Шаши Капур және Найдумен бірге "Сапар" атты ағылшын тіліндегі фильм түсіруді жоспарлады, бірақ бұл фильм ешқашан түсірілмеді. Ол Виджай Анандтың "Guide" (1965) фильміндегі Рози рөліне қарастырылды, бірақ рөлге биші қажет болды, сондықтан Найду Вахида Рехманға жол берді. Оның хинди тіліндегі соңғы фильмі "Баги" (1964) болды, онда Прадип Кумар, Виджая Чоудхури және Мумтаз да ойнады. Кейін Найду Merchant Ivory-дің "Гуру" (1969) фильмінде эпизодтық рөл ойнады. 1985 жылы ол Шьям Бенагалдың "Трикаал" тарихи фильмінде Гоандық әйелдің рөлін ойнап, киноға оралды. Прадип Кришеннің "Электрлік ай" (1992) фильміндегі рөлі оның соңғы кино рөлі болды. Ол Радж Капурдың фильмдеріне түсу туралы ұсынысын төрт рет қабылдамады. Дэвид Лин оны "Доктор Живаго" фильмінде Тоня рөліне шақыруды жоспарласа, Сатьяжит Рей онымен және Марлон Брандомен бірге фильм түсіруді армандады. Лила Найду "Айқын балалық шақ" атты мүгедек балалар туралы деректі фильм түсірді, бұл Кумар Шахнидің "Лила Найду Фильмз" туымен түсірген тұңғыш режиссерлік жобасы болды. Кейін ол "Юникорн Филмс" атымен "Үйсіз Бомбей" фильмін түсіруге тіркелді, бірақ бұл жоба да іске аспады. Ол қысқа уақыт Бомбейде шығарылатын "Key Notes" журналында редактор болып жұмыс істеді. 2009 жылдың қыркүйегінде Бидиша Рой Дас пен Приянжана Даттаның Лила Найду өміріне арналған "Лила" деректі фильмі жарық көрді.

Naidu made her film debut alongside Balraj Sahni in Anuradha (1962), directed by Hrishikesh Mukherjee. Mukherjee cast Naidu in the role after he happened to see one of her pictures taken by Kamaladevi Chattopadhyay. Naidu's next film was Nitin Bose's Umeed (1962), alongside Ashok Kumar and Joy Mukherjee. She played an offbeat role as an adulterous wife in Yeh Rastey Hain Pyar Ke (1963), directed by R. K. Nayyar. The movie, which co starred Sunil Dutt and Rehman, was based on the real life case K. M. Nanavati vs. State of Maharashtra. Despite its topical nature and controversial theme, the movie flopped; however, some of its songs, notably "Ye Khaamoshiyaan, Ye Tanahaaiyaan", became quite popular. In 1963, Naidu played the lead role of a rebellious young bride in the first Merchant Ivory film The Householder, directed by James Ivory. According to Leela in her 2009 semi biography, Ivory and Ismail Merchant had approached her about making their first ever feature movie with a story about an archaeologist, but this fell through as the backers did not like the film script. She then suggested to Merchant Ivory, making a movie about a book called The Householder by Ruth Prawer Jhabvala, which led to their introduction to Ruth and a fruitful lifelong partnership. Satyajit Ray lent his crew, got many of the actors he used in his movies to act in this movie, selected the music and musicians, re cut and reedited the final version, thus guiding and teaching Merchant Ivory in movie making technique which they successfully used in their award winning movies and documentaries in the future. After watching her performance in the film, Satyajit Ray planned an English film, The Journey, with Marlon Brando, Shashi Kapoor and Naidu, but the film was never made. She was considered for the role of Rosie in Vijay Anand's Guide (1965), but the role required a trained dancer, and so Naidu lost out to Waheeda Rehman. Her last film in Hindi mainstream cinema was Baghi (1964), a costume extravaganza co starring Pradeep Kumar, Vijaya Choudhury and Mumtaz. Later, Naidu made a guest appearance in the Merchant Ivory film, The Guru (1969). She returned to cinema in 1985 to play a Goan matriarch in Shyam Benegal's period film Trikaal. Her appearance in Electric Moon (1992), directed by Pradip Krishen, turned out to be her last cinematic role. She turned down Raj Kapoor four times when he approached her for casting her in his films. David Lean wanted to cast her as Tonya in Dr. Zhivago, Satyajit Ray wanted to make a film with her and Marlon Brando. Leela Naidu produced a documentary on mentally challenged children A Certain Childhood, which was Kumar Shahni's first directorial project under the banner of Leela Naidu Films. Later, she registered under Unicorn Films to make another film Houseless Bombay, but it was never made. She briefly held a job as an editor at the Bombay based magazine Key Notes. In September 2009, Lila, a documentary on Leela Naidu's life, by Bidisha Roy Das and Priyanjana Dutta was released.

Жеке өмір

1956 жылы 17 жасында ол сәнді Оберой қонақүйлер тізбегінің негізін қалаушы Мохан Сингх Оберойдың ұлы Тилак Радж Оберойға тұрмысқа шықты. Тилак Радж, "Тикки" деген атпен танымал болған, сол кезде 33 жаста еді. Найду мен Оберойдың Майя және Прия есімді екі қызы болды. Ұзаққа солмаған неке ажырасып, Оберой қыздардың күтіміне ие болды. Кейіннен Найду Лондонда философ Джидду Кришнамуртимен танысып, оның ұстанымдарына терең қызығушылық танытты. 1969 жылы ол екінші рет Мумбай ақыны Дом Мореске үйленді. Олар шамамен 25 жыл Гонконг, Нью-Йорк, Нью-Дели және Мумбай қалаларында өмір сүрді. Қарым-қатынас аяқталғаннан кейін Найду Мумбай қаласындағы Колаба ауданында көбінесе жалғыз өмір сүрді.

Өлім

Лила Найдудың екінші күйеуі Мореспен ажырасуы оның қоғамдық өмірден кетуіне себеп болды. Ол жалғыз өзі, Таталар әкесіне мирас қалдырған үлкен әрі сәнді ескі пәтерде, Саргент үйінде, ескі Бомбейдің Колаба Коузвей көшесінің жанында, Мумбайда тұрды. Найду өмірінің соңғы он жылын көбінесе үй ішінде өткізді, бірақ ол өте жақсы әңгімеші болғандықтан, оның қонақтары жиі келіп тұратын. Ол достарына қоңырау шалып, екі қызы мен немерелерімен байланыста болды. Оның қызы Прия 2008 жылдың 8 ақпанында жүрек талмасынан қайтыс болды. Лила Найду 2009 жылдың 28 шілдесінде Мумбайда 69 жасында ұзаққа созылған тұмаудан кейін өкшесінің жұмысы тоқтауынан қайтыс болды. Оның жаназасы 29 шілдеде Чанданвади крематорийінде өтті, оған қызы Мая, немерелері мен достары қатысты.

Теледидар

Әлемнің адамы доктор Баханди (1 эпизод – "Шекара", 1962)
Ченнинг Күндегі Бет (1 эпизод – "Жас және батыл", 1964) Анна