1962 жылғы Англия кубогы финалы: «Шахмат тақтасы» финалы
1962 FA Cup final
1962 жылғы Англия кубогының финалы: "Шахмат тақтасы финалы" атанған Tottenham Hotspur, Burnley командасын 3:1 есебімен жеңіп, кубокты иеленді. Тарихы мен нәтижесі!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1962 жылғы ФА Кубогының финалы 1962 жылғы 5 мамырда Уэмбли стадионында өтті және «Тоттенхэм Хотспур» командасы «Бернли» командасын 3:1 есебімен жеңіп алды. Ойынның құштарлық пен қызығушылықтан гөрі шыдамдылық пен сақтыққа толы болғаны үшін финал «Шахмат тақтасы финалы» деп аталды. «Тоттенхэм» өткен маусымда Лига және ФА Кубогын жеңіп, «дубль» жасаған. 1962 жылғы лигалық чемпионатты үшінші орында аяқтады. «Бернли» сол маусымда «Ипсвич Тауннан» кейін лигада екінші орынды алды.
The 1962 FA Cup final took place on 5 May 1962 at Wembley Stadium and was won by Tottenham Hotspur over Burnley, by a 3–1 scoreline. Due to the lack of passion and excitement, replaced by patience and cautious play, the final was dubbed "The Chessboard Final". Tottenham were the holders, having won the League and FA Cup Double the previous season. They had finished the 1962 league campaign in third place. Burnley finished runners up in the league that season, behind Ipswich Town.
Жарыс шолу
"Тоттенхэм Хотспур" командасы Джимми Гривстің "Бёрнли" қақпашысы Адам Блэклоудың қақпасына төменнен, сол аяғымен оң бұрышқа соққан голымен ерте басымдыққа шықты. Есеп 1–0 есебімен таймға дейін сақталды. "Бёрнли" таймның соңына қарай Джимми Робсонның голымен теңдестірді, ол Уэмблидегі ФА кубогы финалындағы 100-ші голды соқты. Бірақ Бобби Смит "Тоттенхэм Хотспур" командасы үшін тез жауап беріп, бір голмен алға шықты. Смит 1961 жылғы финалда да гол соққан болатын және келесі қырық жыл бойы қатарынан екі финалда гол соққан жалғыз ойыншы болып қалды, Арсеналдың Фредди Люнберг 2001 және 2002 жылғы финалдарда осы жетістікті қайталағанша. Ойын аяқталуға он минут қалғанда, "Бёрнли" қорғаушысы Томми Каммингс гол сызығында допты қолымен ұстады, нәтижесінде "Тоттенхэмге" пенальти берілді. Дэнни Бланчфлауэр Блэклоуды жаңылыстырып, пенальтиді голға айналдырып, "Тоттенхэм Хотспурдың" жеңісін қамтамасыз етті, осылайша команда төртінші ФА кубогын жеңіп алды. Баспасөздің ойын туралы пікіріне қарамастан, бұл матч соғыстан кейінгі кез келген финалға қарағанда жазалау алаңында көбірек қимыл-қозғалысқа толы болды, екі қақпашы да бұрынғы финалдардағы екі қақпашыдан көбірек соққыны тойтарды. Ойын екі даулы эпизодқа да толы болды. Біріншісі екінші таймның ортасында болды, Джимми Робсон "Бёрнли" үшін екінші теңдестіру голын соққандай болды. Бірақ төрешінің көмекшісі голды есепке алмады, ал BBC телеарнасының көрсеткен суреті нақты емес болғанымен, шешім өте қиын болды. Екінші даулы эпизод "Тоттенхэмнің" шешуші пенальтисіне қатысты, онда қарсы жақтан келген көмекші төреші, пенальти тағайындалған қолмен ұстау эпизодынан бірнеше секунд бұрын, қақпашы Блэклоуға қарсы бұзушылық жасалғанын көрсетті. Төреші көмекші төрешінің көрсеткенін көрмегендей, допты гол соққысы үшін белгіледі, ал "Бёрнли" ойыншыларының ешқайсысы наразылық білдірмеді.
Tottenham Hotspur took an early lead when Jimmy Greaves scored past Burnley goalkeeper Adam Blacklaw with a low left foot shot to the right corner of the net. The score remained 1–0 until half time. Burnley equalised shortly after the interval through Jimmy Robson, who in doing so had scored the 100th FA Cup Final goal at Wembley. However, Bobby Smith quickly countered for Tottenham Hotspur to restore their one goal lead. Smith had scored in the 1961 final and remained the only player to score in successive finals for the next forty years, until Freddie Ljungberg of Arsenal repeated the feat with goals in the 2001 and 2002 finals. With ten minutes remaining, Burnley defender Tommy Cummings handled the ball on the goal line and a penalty was awarded to Tottenham. Danny Blanchflower sealed victory for Tottenham with a penalty that sent Blacklaw the wrong way, securing Tottenham Hotspur's fourth FA Cup title. Despite the opinion of the final by the press, the game itself actually produced more action in the penalty area than any previous post war final, with the two keepers being forced into more saves from shots on target than any two keepers in any previous post war final. The game also pivoted on two moments of controversy. The first came midway through the second half when Jimmy Robson was put through to score what looked like a second equaliser for Burnley. The linesman's flag ruled the goal out and while BBC television pictures are not conclusive the call was an extremely close one. The second centred on Tottenham's decisive penalty when the opposite linesman flagged for a foul, presumably on goalkeeper Blacklaw seconds before the handball incident for which the penalty was awarded. The referee did not seem to see the linesman's flag and pointed to the spot while, to their credit, none of the Burnley players protested.
Құрметті қонақ
Королева мен Эдинбург герцогы ресми құрметті қонақтар болды. Ол кубокты табыс етті, ал ол ойын басталар алдында екі командамен таныстырылды. Бұл финал жеңімпаз капитанының стадионды үш рет шақырып, Ұлыбританияның Мемлекеттік гимнін ойнату дәстүрінің соңына да белгі берді. 1971 жылға дейін Мемлекеттік гимн финалдан бұрын және кейін де орындалды. Бұл Уэмблидегі ашық трибуналары бар соңғы финал болды; 1963 жылы стадионның шатыры 1966 жылғы FIFA Әлем чемпионатының дайындықтары аясында толығымен кеңейтілді. 1914 жылғы финалда жеңімпаз "Бёрнли" командасының құрамында болған Эдвин Мосскроп "Бёрнлидің" шақырылған қонағы ретінде алаңға шықты. 1980 жылы қайтыс болған ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі соңғы халықаралық ойыншы еді.
The Queen and the Duke of Edinburgh were the official guests of honour. The former presented the trophy while the latter had been introduced to the two teams before the game. This final also marked the end of the tradition of the winning captain leading the stadium in three cheers for Her Majesty and the playing of the national anthem after the presentation. The national anthem was still sung before and after the final until 1971. This was the last final with exposed terraces at Wembley; by 1963 the roof had been extended all the way around the stadium in preparation for the 1966 FIFA World Cup. Edwin Mosscrop, who featured in the winning Burnley team in the 1914 final, was an invited guest of Burnley and went onto the pitch before this final. He was the last surviving pre First World War international player when he died in 1980.
Еуропалық біліктілік
"Тоттенхэм" командасының бұл жарыстағы жеңісі оларға 1962–63 маусымында Еуропа Кубок иегерлерінің кубогында бақ сынауға мүмкіндік берді. Олар осы кубокты жеңіп алып, еуропалық турнирде жеңіс туын көтерген алғашқы ағылшын және британдық клуб атанды.
Tottenham's victory in the competition paved the way for them to compete in the European Cup Winners' Cup for the 1962–63 campaign. They went on to win the trophy, making them the first English and British club to win a European trophy.