Кіріспе
Электрлік локомотивтер алғаш рет 1890 жылы ашылған Лондон метросында, тұңғыш терең деңгейлі түтік желісі – Сити және Оңтүстік Лондон темір жолында (C&SLR) қолданылды. Лондонның алғашқы жер асты темір жолдары, Метрополитен темір жолы (MR) және Округтік темір жолы (DR), өз пойыздарын терең емес туннельдер арқылы тарту үшін арнайы салынған бу локомотивтерін пайдаланды. Бұл туннельдерде бу мен түтіннің шығуына мүмкіндік беретін көптеген желдеткіш тесіктері болды. Терең деңгейлі желілердің тар, жабық туннельдерінде бу локомотивтерін пайдалану қиын болды, сондықтан балама ретінде арқанмен тарту (Глазго метросындағыдай) немесе электр локомотивтері ғана қол жетімді болды. C&SLR теміржол көлігін (пойыздар немесе трамвайлар) электр қуатымен қозғаудың алғашқы тәжірибесінен кейін бірнеше жыл өткен соң ашылды, ал алғашқы локомотивтер осының нәтижесі болды. Келесі 15 жыл ішінде моторлар кішірейтілді, беріліс және мотор аспаптары жетілдірілді, сондай-ақ сенімді көп бірлік басқару жүйесі пайда болды. Электрлік көп бірлік пойыздары стандартқа айналды, бірақ электрлік локомотивтерді де жасауды жалғастырды. 1903 жылдан бастап MR және DR өз желілерінің орталық бөліктерін электрлендіре бастады, оларды электрлік көп бірлік пойыздар (EMU) пайдаланды. Екі теміржолда да вагондарды электрлік локомотивтер тартты, олар электрленбеген учаскелерде бу локомотивтеріне ауыстырылды. Соңғы бумен жүретін жолаушылар пойыздары 1961 жылы тоқтатылды. Жолаушылар пойыздарын тартпаған кезде электрлік локомотивтер маневрлеу және ведомстволық пойыздарды тарту үшін пайдаланылды. Кейбір локомотивтер, мысалы MR-де, осы мақсаттар үшін ғана сақталды. Бұл жұмыс үшін қосымша локомотивтер сатып алудың орнына, аккумуляторлық электрлік локомотивтерге қарамастан, кем дегенде үш түрлі ескі жолаушылар вагондарынан уақытша локомотивтер жасалды. Олар жүйедегі кез келген учаскеде пойыздарды тартуға немесе Актон депосында вагондарды маневрлеуге бейімделді.
Метрополитен темір жолы
Лондон метрополитен теміржолында электр локомотивтері дәстүрлі вагондармен бірге қолданылды. Сыртқы қалалық маршруттарда Бейкер-стрит басында электр локомотиві пайдаланылды, ол жол бойында бу локомотивімен ауыстырылды. Алғашқы он локомотивтің орталық кабинасы болды және олар "түйе арқалы" деп аталды, олар 1906 жылы пайдалануға енгізілді. Бір жылдан кейін екі басындағы жүргізуші орындығы бар, қорап тәрізді дизайны бар тағы он локомотив келді. 1920 жылдардың басында олардың орнына қуаттырақ локомотивтер қойылды. Бір локомотив Лондон көлік мұражайында стационарлық экспонат ретінде сақталады, ал екіншісі, №12 "Сара Сидонс", мұралық шараларда қолданылды, соңғы рет 2019 жылы.
Аудандық темір жол
1905 жылы Округтік теміржол 10 локомотив сатып алды, олар көп бірліктеріне ұқсас болғанмен, ұзындығы 25 фут (8 метр) ғана болатын. Олар Metropolitan Amalgamated Carriage and Wagon Company компаниясымен жасалған, олардың көпшілігі бір жағында бір кабинаға ие болған. Сондықтан оларды жұптап, кабиналары сыртқа қаратылып, біріктіріп жұмыс істеді. Локомотивтер Эрлс-Корт пен Мэншн-Хаус арасындағы Сыртқы шеңбер маршрутының электрленген бөлігінде Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолының жолаушылар пойыздарын тарту үшін пайдаланылды. 1908 жылдың желтоқсанында бұл бағыттар Эрлс-Кортта аяқталды, ал локомотивтер төрт вагоннан тұратын пойыздың әр шетіне біріктіріліп, Округтік желілік пойыздарды тартты. 1910 жылдан бастап Лондон, Тилбери және Саутхенд теміржолының (LT&SR) пойыздары Округтік желісіне дейін созылды, ал Баркингте бу локомотивтері электр локомотивтерімен ауыстырылды. Лондон, Тилбери және Саутхенд теміржолы екі вагонды ұсынды, ал локомотивтер оларды жұптап Округтік теміржолының рельстерімен тартты. Қажеттілігі болмаған үш локомотив бөлшектелді, үш жұп және бір қосалқы қалды. Бастапқыда 1A-дан 10A-ға дейін нөмірленген, 1910 жылдан кейін сақталғандары L1-ден L7-ге дейін қайта нөмірленді. Олардың электр жабдықтары жаңадан енгізілген көп бірлік пойыздарға қайта қолданылды. Локомотивтер бірнеше локомотивпен жұмыс істеуге жабдықталған. Әр локомотивте жалпы қуаты 800 а.к. болатын төрт GE69 электрмоторы болды. 1922 жылы моторлар F партиясынан алынған GE260 моторларымен ауыстырылды. L2 және L7 локомотивтері 1938 жылы, ал қалғандары LT&SR қызметі тоқтатылғаннан кейін 1939 жылы бөлшектелді. Олардың электр жабдықтары F вагондарында қайта пайдаланылды, олар ауа есіктеріне ие болу үшін жаңартылды.
Акттон жұмыстарының шонкерлері
Актондағы негізгі шеберханалардың маңында вагондарды жылжыту үшін төрт электр локомотиві бұрынғы жолаушылар вагондарынан жасалды. L10 Бұл Bo-Bo локомотиві екі Хэмпстед Гейт Сток басқару вагонынан құралған. Ол 1930 жылы Актон жұмыстарында 1-ші және 3-ші вагондардан құрастырылды, ал олар бастапқыда 1907 жылы American Car and Foundry Company компаниясымен салынған. Екі вагонның басқару бөлімдері біріктіріліп, осы конструкция ескі қордан жасалған бірнеше ұқсас көліктердің біріншісі болды. Көлік құралының екі шетінде де түтіктерге немесе жер асты вагондарына сәйкес келу үшін көтеріліп-төмендеуге болатын реттегіш буферлер орнатылған. Актон жұмыстарының орналасуына байланысты, тек оңтүстік жағындағы «Актон» деп аталатын (Ealing жағынан айырмашылығы) буферлер ғана пайдаланылды, ал Ealing жағындағылар Актон жағы үшін қосалқы бөлшектер ретінде біртіндеп қолданылды. Кейіннен ол Хэмпстед вагондарының жақтауы бар орнына екі жағында жалпақ панельдермен қайта жабдықталды және ерекше клерстори шатырын жоғалтты. GE69 моторлары интерполяторы мен роликтік подшипниктері бар GE212 моторларымен ауыстырылды. Ол 1978 жылға дейін сақталды, содан кейін Cashmores компаниясы оны сол жерде бөлшектеді. L11 1964 жылы екі 1931 жылғы Standard Stock вагонынан (3080 және 3109 нөмірлері) құрастырылған бұл локомотив L10 сияқты ұғымда жасалған, себебі екі донор вагонының да жолаушылар бөлімдерінің бір бөлігі кесіліп, екі кабина және басқару бөлімдері біріктірілді. Нәтижесінде бір ғана Bo-Bo локомотиві пайда болды. Жолаушылар бөлімінің кішкентай бөлігі сақталды, ал ауа жүйесі мен тежегіш жабдықтарының көп бөлігі кадрлардың астынан оған орнатылды, осылайша оны оңай күтіп ұстауға болады. Локомотивте төрт WT54A моторлары болды, олар әр жұптың тұрақты түрде тізбектей қосылуы үшін сымдалған. Осылайша олар жарты кернеуде жұмыс істеді, бірақ баяу жылдамдық сипаттамалары маневрлеуге жақсы сәйкес келді. Түтіктерге және жер асты вагондарына арналған қос буферлер тек Актон жағында орнатылған. Алдыңғы есік жабылды, бірақ жүргізушіге буферлерді жақсы көруге мүмкіндік беру үшін төменгі деңгейдегі экранмен жабдықталды. Алғаш құрастырылғанда ол бордо түсті бояумен жабдықталған, бірақ 1983 жылы сары түспен боялды. Поезд 2014 жылы қалпына келтіріліп, қайта боялды және Эппинг метро станциясындағы жоспарланған Лондон көлік мұражайының бөлігі ретінде көпшілікке ашылады. L13A/B 1974 жылы құрылған бұл локомотив 1938 жылғы екі басқару вагонының біріктірілуінен тұрады. Өзгерістерге басқа ведомстволық көліктерге қосылуға мүмкіндік беретін жоғары деңгейдегі ауа құбырларын қосу, поршеньді компрессорлар және екі вагон арасындағы электр желілерін қосу кірді. Бұл локомотивке өте ұзын ток қабылдағыштары болды, себебі төрт доңғалақтың барлығы ток қабылдағыштарымен жабдықталған, бұл оған өте төмен жылдамдықпен ток рельсіндегі үзілістерден өтуге мүмкіндік берді. Локомотив L14A/B локомотивінің ұзақ маневрлік локомотивтің тиімділігін дәлелдегендіктен, оны бұзу үшін жасалған. L14A/B 1935 жылғы екі прототиптік вагон осы локомотивті жасау үшін қайта жабдықталды. 10011 және 11011 нөмірлі вагондар 1966 жылы Эппинг-Онгар шаттлынан алынған. Олар Актон жұмыстарына артикуляциялық эксперименттер үшін ауыстырылды, сол кезде Солтүстік желідегі пойыздарды артикуляциялау туралы ойлар туды. Екеуі де бір болат доңғалаққа орнатылды. Сыртқы доңғалақтар алюминийден жасалған жаңа жеңіл доңғалақтармен ауыстырылды және 1970 жылдың тамызында сынақтарды бастауға дайын болды. Бір жылдық сынақтардан кейін инженерлер жеткілікті деректер жинады және көлік ешқашан жолаушылар қызметіне арналмағандықтан, ол Актон жұмыстарына маневрлік локомотив ретінде жіберілді, онда ол өте пайдалы болды, себебі ток қабылдағыштары 64 фут (20 м) аралыққа дейін жете алатын. Эксперименталды жеңіл алюминийлі моторлық доңғалақтар 1975 жылы алынып тасталды және 1972 жылғы MkII вагонының 3363 нөміріне орнатылды, осылайша конструкцияны ұзақ мерзімді сынауға болады. Бұл LT-нің жалғыз буыны бар локомотивінің өмірін аяқтады, ол сол жылдың соңында Актонда бұзылды.
L13A/B Created in 1974, this locomotive consisted of two 1938 Stock Driving Motor cars coupled back to back. Modifications included the addition of high level air pipes to allow coupling to other Departmental vehicles, reciprocating compressors, and the addition of power lines between the two cars. These gave the locomotive a very long shoegear span, since all four bogies were fitted with shoe beams, enabling it to cross gaps in the current rail at very low speeds. The locomotive was built so that L14A/B, which had proved the usefulness of a long shunting locomotive, could be scrapped. L14A/B Two of the flat fronted 1935 stock prototype cars were rebuilt to create this locomotive. The donor cars, numbers 10011 and 11011, had been displaced from the Epping Ongar shuttle in 1966. They were transferred to Acton Works for articulation experiments, thought being given at the time to the articulation of trains on the Northern line. and both were mounted on a single steel bogie. The outer bogies were replaced with new lightweight ones, constructed of aluminium, and the unit was ready for testing to begin in August 1970. After a year of trials, engineers had collected sufficient data, and as it was never intended for the vehicle to enter passenger service, it was transferred to Acton Works as a shunting locomotive, where it was particularly useful, as the shoes spanned 64 feet (20 m). The experimental lightweight aluminium motor bogies were removed in 1975, and fitted to 1972 MkII car No. 3363, so that long term testing of the design could be carried out. This ended the life of LT's only articulated locomotive, which was scrapped at Acton later that year.