Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макмиллан су қоймасы – Вашингтон қаласында орналасқан және қаланың тұрғын-үй шаруашылық суының басым бөлігін қамтамасыз ететін су қоймасы. Бұл су қоймасы бастапқыда Говард университеті су қоймасы немесе Вашингтон қаласы су қоймасы деп аталған, және 1902 жылы АҚШ Армиясының инженерлік корпусымен аяқталған.
The McMillan Reservoir is a reservoir in Washington, D. C., that supplies the majority of the city's municipal water. It was originally called the Howard University Reservoir or the Washington City Reservoir, and was completed in 1902 by the U. S. Army Corps of Engineers.
Құрылыс тарихы
Макмиллан су қоймасы 1902 жылы бұрын ауыз су үшін пайдаланылған Смит бұлағының орнында салынды. Вашингтонның алғашқы тұрғындары табиғи бұлақтарға тәуелді болған, бірақ қала халқының өсуімен бұл жеткіліксіз болып қалды. 1850 жылы Конгресс қаланың басты су көзі Потомак өзені болуы тиіс деп шешті.
The Macmillan Reservoir was built in 1902 on the site of Smith Spring, one of the springs previously used for drinking water. Washington's earliest residents relied on natural springs but this came to be inadequate as the city's population grew. In 1850, Congress determined that the Potomac River should be the city's principal source of water.
Вашингтон қаласының туннелі
Жұмыс істеудің алғашқы жылдарында су жүйенің екі бұрын салынған су қоймалары – Dalecarlia және Georgetown арқылы бағытталды, олар судан шөгіндіні тоқтату үшін жобаланған. 1873 жылы Армия инженерлік корпусының майоры Гаррет Лайдекер басшылығымен жаңа су құбырының құрылысы басталды. Бұл туннель Вашингтон Сити туннелі деп аталды, жүйе үшін қосымша сақтау, шөгінді тоқтату және тарату мүмкіндіктерін қамтамасыз ету мақсатында. Лайдекер туннельдің құрылысы шамамен 53 000 долларға жететінін болжады. Туннельдің құрылысы 1880 жылдары қаржыландыру тапшылығы, шығындардың жоспардан асып кетуі, парақорлық және құрылыс процесімен байланысты алаяқтық сияқты түрлі проблемаларға байланысты тоқтатылды. Қалалық су жүйесіне кезеңдік жақсартулар 1920 жылдары басталды. Хлорды дезинфекциялау құралы ретінде жүйелі қолдану 1923 жылы Макмиллан сүзгі зауытында басталды. 1928 жылы Далекарлия су қоймасының жанында, жаңа технологияны – жылдам құм сүзгісін пайдалана отырып, тағы бір тазарту зауыты аяқталды. Соғыстан кейін бұл аумақ жұртшылыққа жабық болды, бірақ қаланы сүзгіленген сумен қамтамасыз етуді жалғастырды. Қала халқының өсуі 1950 жылдары Далекарлия аумағында одан әрі кеңейтуге әкелді. 1985 жылы Макмилландағы баяу құм сүзгілеу жүйесі ескі жүйеге іргелес салынған жылдам құм сүзгілеу жүйесімен ауыстырылды. 1991 жылы Макмиллан су қоймасы DC тарихи ескерткіші деп жарияланды. 2000 және 2005 жылдары ол "Ең қауіпті мүліктер тізіміне" енгізілді. Тазарту қондырғысынан шығатын жартылай қатты қалдықтар (шлам) Далекарлия су қоймасында орналасқан қалдықтарды өңдеу қондырғысында өңделеді. Қалдықтарды өңдеу қондырғысы 2012 жылы жұмысын бастады.
In the early years of operation the water was routed through the system's two earlier built reservoirs, Dalecarlia and Georgetown, which were designed to settle sediment out of the water. In 1873 the Army began construction of a new water supply tunnel, led by Garrett Lydecker, a major in the Army Corps of Engineers. The tunnel was known as the Washington City Tunnel, to provide more storage, sedimentation and distribution capacity for the system. Lydecker predicted the tunnel would cost about $53,000 to build. Construction of the tunnel was halted in the 1880s due to a variety of problems including funding shortages, cost overruns, bribery and fraud associated with the construction process. Subsequent improvements to the city water system were initiated beginning in the 1920s. The regular use of chlorine as a disinfectant began in 1923 at the McMillan filtration plant. Another treatment plant was completed in 1928 adjacent to the Dalecarlia Reservoir using a newer technology, a rapid sand filter. After the war, the property remained closed to the public, but continued to supply the city with filtered water. The growth of the city population led to further expansions at the Dalecarlia site in the 1950s. The slow sand filtration system at MacMillan was replaced with a rapid sand filtration system, built adjacent to the old system, in 1985. In 1991, the McMillan Reservoir site was designated a DC Historic Landmark. In 2000, and again in 2005, it was placed on the "List of Most Endangered Properties." The semi solid residuals (sludge) produced by the treatment plant are processed at a residuals handling facility located at the Dalecarlia Reservoir. The residuals facility began operation in 2012.
Макмиллан фонтаны
Макмиллан фонтаны – американдық суретші Герберт Адамстың су қоймасы аумағында орналасқан қоғамдық өнер туындысы. 1912 жылы аяқталып, 1919 жылғы қазан айында ашылған фонтан, қызғылт гранит тақтасына орнатылған «Үш қасиет» қола мүсінінен тұрады. «Римдік қола жұмыстары» шеберханасында құйылған бұл фонтан бастапқыда Чарльз А. Платт жобалаған кең ландшафттың бір бөлігі болған. Джеймс Макмилланға құрмет көрсету мақсатында тұрғызылған фонтанды Мичиган штатының азаматтары қаржылаған, олар мектеп оқушыларының салған тиындары, бес тиындық және он тиындық монеталары арқылы 25 000 доллар жинаған. Конгресс де құрылысты аяқтауға қосымша 15 000 доллар бөлген.
The McMillan Fountain is a public artwork by American artist Herbert Adams located on the Reservoir grounds. The fountain, completed in 1912 and dedicated in October 1919, consists of a bronze The Three Graces placed upon a pink granite base. Cast by Roman Bronze Works, the fountain was originally part of a large landscape setting designed by Charles A. Platt. A tribute to James McMillan, the fountain was paid for by citizens of Michigan, who raised $25,000 by way of pennies, nickels and dimes donated by public school children. Congress also funded totaling $15,000 towards the completion.