Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері (1782–1845)
United States Navy officer (1782–1845)
Джесси Дункан Эллиотт (14 шілде 1782 – 10 желтоқсан 1845) – АҚШ Әскери-теңіз күштері офицері және 1812 жылғы соғыс кезінде Эри көліндегі американдық теңіз күштерінің қолбасшысы, әсіресе Эри көлі шайқасындағы даулы әрекеттерімен белгілі.
Jesse Duncan Elliott (14 July 1782 – 10 December 1845) was a United States naval officer and commander of American naval forces in Lake Erie during the War of 1812, especially noted for his controversial actions during the Battle of Lake Erie.
Ерте өмір
Эллиотт Мэриленд штатының Хагерстаун қаласында дүниеге келген. Оның балалық шағындағы үйі, Эллиот Бестер үйі, 1975 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіліміне қосылған. Ол 1804 жылдың сәуір айында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне мичман болып қабылданды және 1805-1807 жылдар аралығында Барбарий соғыстары кезінде Жерорта теңізінде қызмет етті, коммодор Джеймс Баррон басқаратын USS Essex кемесінде болып. 1807 жылдың маусым айында Эллиотт USS Chesapeake кемесінде болғанда, коммодор Барон HMS Leopard кемесін тексеруге рұқсат беруге мәжбүр болды.
Elliott was born in Hagerstown, Maryland. His childhood home, the Elliot Bester House, was listed on the National Register of Historic Places in 1975. He enlisted in the US Navy as a midshipman in April 1804 and saw action in the Mediterranean Sea during the Barbary Wars between 1805 and 1807, serving on board the USS Essex under Commodore James Barron. In June 1807, Elliott was on board USS Chesapeake when Commodore Barron was forced to allow a search of the ship by HMS Leopard.
1812 жылғы соғыс
Эллиотт 1810 жылғы сәуір айында лейтенант шеніне көтеріліп, 1812 жылғы соғыс басталғанда Эри көліндегі АҚШ теңіз эскадрильясының құрылысын қадағалау үшін Эри көліне тағайындалды. 1812 жылғы 8 қазанда ол және армия капитаны Нейтан Таусон Ниагара өзенінің жоғарғы ағысындағы британдық Эри бекітігіне жақын жерде орналасқан британдық бригтерді, сондай-ақ бұрынғы АҚШ бригі «Адамс»-ты басып алды. «Каледония» жүктелген терімен американдық портына қашып, «USS Caledonia» болып қайта аталды. «Детройт» Ниагара өзенімен ағызылып, британдықтардың қаруларының жететін қашықтығына келді. Эллиотт оқ-дәрісі бітіп қалғанша жағалаудағы нығайтылған бекініске қарсы күресті, содан кейін кемені Скво аралында (қазіргі Унити аралы) жағаға тіреп, өзеннің американдық жағына қашты. Британдық және американдық артиллерия жағаға тірелген кемені қиратты. Кейіннен Эллиотт пен Таусон Конгресс тарапынан осы іс-әрекеттері үшін мақталып, награда алды. Алайда 1813 жылғы ақпан айында Эллиотт Эри көлі эскадрильясының командирі лауазымынан босатылып, Оливер Х. Перри оның орнына тағайындалды. Онтарио көліне ауыстырылған Эллиотт коммодор Исаак Чонсидің қол астында «Мэдисон» флагманының капитаны болып қызмет етті және 1813 жылғы 27 сәуірде Йорк шайқасына, ал 27 мамырда Форт-Джордж шайқасына қатысты. Шілде айында ол майстер-командир шеніне көтеріліп, Эри көлі эскадрильясына коммодор Перридің орынбасары болып қайта тағайындалды. Ол Перридің жеткіліксіз жауынгерлік тәжірибесі бар екенін ойлады және әсіресе Перридің кеме құрылысы үшін Преск аралын таңдауына қарсы болды.
Elliott won promotion to lieutenant in April 1810 and was assigned to Lake Erie to oversee construction of the US naval squadron on Lake Erie upon the outbreak of the War of 1812. On 8 October 1812, he and Army Captain Nathan Towson captured the British brigs and , formerly the United States brig Adams, anchored near the British Fort Erie in the upper reaches of the Niagara River. Caledonia escaped to an American port with a load of furs and became the USS Caledonia. Detroit was swept down the Niagara River into range of the British guns. Elliott battled the shore emplacement until his ammunition ran out and then beached the ship on Squaw Island (today known as Unity Island) and fled to the American side of the river. British and American guns destroyed the beached ship. Elliott and Towson were later commended for this action by Congress. In February 1813, however, Elliott was replaced as commander of the Lake Erie squadron by Master Commandant Oliver H. Perry. Transferred to Lake Ontario, Elliott served under Commodore Isaac Chauncey as captain on board the flagship the Madison, and took part in the Battle of York on 27 April 1813 and the Battle of Fort George on 27 May. He was promoted to master commandant in July and reassigned to the Lake Erie squadron, to serve as Commodore Perry's second in command. He felt Perry had insufficient combat experience, and was particularly critical of Perry's choice of Presque Isle for his shipyard.
Эри көлінің шайқасы
10 қыркүйекте Эри көлі шайқасында капитан Роберт Барклей басқаратын британдық эскадрильяға қарсы Елиотт "Ниагара" бригін басқарды. Перри "Ниагараның" бауырласы "Лоуренс" кемесінің командасын басқарды. Америкалық жауынгерлік шептің ортасында "Ниагара" "Каледониядан" кейін, ал "Каледония" "Лоуренс" кемесінен кейін орналасты. Шабыстың басында "Лоуренс" британдық ең ауыр кемелерге қарсы жалғыз күресті, ал "Ниагара" шайқасқа көбінесе қатыспады. "Лоуренс" қирағаннан кейін Перри "Ниагараға" қолбасшылықты алды, ал Элиотт қайықпен майданның артындағы кішкентай американдық канонерлік қайықтарды жақын шайқасқа шақыру үшін жіберілді. Шабыс бүкіл британдық эскадрильяның тапсыруымен аяқталды. Элиотт өзінің іс-қимылдары үшін және Перридің ресми мақтауы үшін ерекше көзге түсті, сондай-ақ келесі айда Эри көлі эскадрильясының басшылығына тағайындалды. Дегенмен, оның шайқастағы әрекеттеріне қатысты пікір таластары болды. Кейбіреулер (Перри сияқты) оның "Ниагараны" шайқастың басында әдейі ұстап қалғанын күдіктенді, және олар өмірінің соңына дейін осы мәселеде дауласты.
During the Battle of Lake Erie against a British squadron under Captain Robert Barclay on 10 September, Elliott commanded the brig Niagara. Perry commanded the Niagaras sister ship, Lawrence. In the center of the American line of battle, the Niagara was astern of the Caledonia which in turn was astern of the Lawrence. During the early stages of the battle, the Lawrence fought alone against several of the heaviest British ships while the Niagara was scarcely engaged. After the Lawrence was battered into a wreck, Perry took command of the Niagara while Elliott was dispatched by boat to urge the smaller American gunboats at the rear of the line of battle into closer action. The battle ended with the surrender of the entire British squadron. Elliott won distinction for his actions and official praise from Perry, and was given command of the Lake Erie squadron the next month. There was nevertheless controversy over his actions during the battle. Some (including Perry) suspected that he had deliberately held Niagara out of the battle in the beginning, and they would feud over this point to the end of their lives.
Құрметтер
1814 жылғы 6 қаңтарда Эллиотт пен Перри екеуі де Конгресс Алтын медалімен және Конгресс Алғыс хаттарымен марапатталды. (Қараңыз 3 Stat. 141) Бұл тарихта тұңғыш рет британдық теңіз эскадрильясы толығымен қарсы тарапқа берілгенін мойындау үшін жасалды. Перри 1819 жылы Венесуэлаға дипломатиялық миссияға кеткен кезде өзінің айыптамалары мен ерекшеліктерінің тізімін досы Коммодор Стивен Декатурға тапсырды, сол миссия барысында ол қайтыс болды. Эллиотт 1820 жылы капитан Джеймс Барронның екіншісі болды, ол Декатурды дуэльде өлтірді. Декатурдың әйелі Перри жасаған айыптамаларды жылдардан кейін жариялады, өйткені ол Эллиотты күйеуінің өліміне кем дегенде жартылай жауапты деп санады.
On January 6, 1814, both Elliott and Perry were each honored with a Congressional Gold Medal, and the Thanks of Congress. (See 3 Stat. 141.) This was in recognition of the first time in history when an entire British naval squadron had surrendered. Perry left his list of charges and specifications with his friend Commodore Stephen Decatur when he left on his diplomatic mission to Venezuela in 1819, during which he died. Elliott served as the second to Captain James Barron in the duel in which Barron killed Decatur in 1820. Decatur's widow published the charges made by Perry years later as she held Elliott to be at least partially responsible for her husband's death.
Кейінгі мансап
Эллиотт екінші Барбария соғысы кезінде USS Ontario шлюпінің командирі болды және 1818 жылы капитандыққа көтерілді. Ол 1822 жылға дейін әскери-теңіз кемежайларын, маяқтарды және басқа да жағалау қорғаныстарын салу үшін жерлерді таңдаған әскери-теңіз комиссиясында қызмет етті. 1820 жылы Эллиотт коммодор Джеймс Барронның екіншісі болған кезде, ол Стивен Декатурды дуэльде қаза таптырды. 1825 жылы Бразилия эскадрильясына ауыстырылып, екі жыл бойы USS Cyane кемесінің капитаны болды, ал кейін 1829-1832 жылдары Батыс Индия эскадрильясына қолбасшылық етті. Эллиотт 1833 жылы Бостон әскери-теңіз кемежайының басшысы болып тағайындалды, ал 1835 жылдың 3 наурызынан 1838 жылдың 18 тамызына дейін фрегат USS Constitution және Жерорта теңізі эскадрильясының командирі болды. Жерорта теңізіндегі қызметі кезінде бірнеше кіші офицерлер оған ресми лауазымын жеке пайдаға қолдану және Constitution кемесінде сатып алған жануарларды тасымалдау сияқты ұсақ құқық бұзушылықтар жасады деп айып тақты. Эллиотт 1838 жылы АҚШ-қа қайтарылды. Ол сол кезде саяси жағынан танымал болмады (мүмкін, Эри көліндегі шайқастағы және Перримен болған кейінгі араздығына байланысты), сондықтан осы айыптаулар бойынша сотталып, президент Джон Тайлер 1843 жылдың қазан айында қалған айыптауларды жойғанға дейін төрт жылға қызметтен шеттетілді. 1844 жылдың желтоқсанында Филадельфия әскери-теңіз кемежайының командирі болып тағайындалған Эллиотт 1845 жылдың 10 желтоқсанында қайтыс болғанға дейін сол қызметте болды. Ол Филадельфиядағы Маунт Мориа зиратында жерленген. Ұзақ жылдар бойы қабірі қамытқа кеткеннен кейін, 2012 жылы қайта анықталды.
Elliott commanded the sloop USS Ontario during the Second Barbary War, and was promoted to Captain in 1818, serving on a naval commission selecting sites for navy yards, lighthouses, and other coastal fortifications, until 1822. In 1820, Elliott was second to Commodore James Barron when the latter fatally shot Stephen Decatur in a duel. He was transferred to the Brazil Squadron in 1825, served as captain of the USS Cyane for two years, and later commanded the West Indies Squadron from 1829 to 1832. Elliott was appointed commander of the Boston Navy Yard in 1833 and of the frigate USS Constitution and the Mediterranean Squadron from 3 March 1835 to 18 August 1838. During the Mediterranean assignment, he was charged with minor offenses by several of his junior officers, including using his official position for personal gain and transporting animals he had purchased aboard Constitution. Elliott was recalled to the United States in 1838. He was politically unpopular at the time (possibly stemming back to his performance during the Battle of Lake Erie and subsequent feud with Perry), and was convicted of these charges and suspended from duty for four years until the remaining charges were dismissed by President John Tyler in October 1843. Appointed commander of the Philadelphia Navy Yard in December 1844, Elliott remained there until his death on 10 December 1845. He is buried in Mount Moriah Cemetery in Philadelphia. After being overgrown for many years, his grave was re identified in 2012.