Америка Тәуелсіздік Соғысының алғашқы теңіз шайқастары

Кіріспе

Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы теңіз шайқастары

Валькур аралы шайқасы, сондай-ақ Валькур шығанағы шайқасы деп те аталады, 1776 жылдың 11 қазанында Шамплен көлінде болған теңіз шайқасы еді. Шайқастың негізгі бөлігі Нью-Йорк құрлығы мен Валькур аралы арасындағы тар Валькур шығанағында өтті. Бұл шайқас Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы теңіз шайқастарының бірі және АҚШ Әскери-теңіз күштері жүргізген алғашқы шайқастардың бірі саналады. Бенедикт Арнольдтың басқаруындағы американдық флоттың көп бөлігі генерал Гай Карлтонның басшылығымен британдық күштерге түсіп қалды немесе жойылды. Дегенмен, Шамплен көліндегі американдықтардың қорғанысы британдықтардың Гудзон өзенінің жоғарғы аңғарына жету жоспарларын тоқтатты. Континенталдық армия 1776 жылдың маусым айында британдық күштердің күшеюінен кейін Квебектен Тикондерога және Крон-Пойнт бекіністеріне шегінді. 1776 жылдың жазында олар осы бекіністерді нығайтып, көлдегі шағын американдық флотты күшейту үшін қосымша кемелер салды. Генерал Карлтон Форт-Сен-Жанда 9 мың сарбазға ие болды, бірақ оларды көлге тасымалдау үшін флот құру қажет болды. Америкалықтар шегінген кезде көлдегі көптеген кемелерді басып алды немесе жойды. Қазан айының басында британдық флот, американдық флоттан әлдеқайда күшті болғандықтан, іске қосылуға дайын болды. 11 қазанда Арнольд британдық флотты олардың артықшылықтарын шектеу үшін мұқият таңдалған позицияға тартып алды. Соңынан болған шайқаста американдық кемелердің көпшілігі зақымдалды немесе жойылды. Сол түні Арнольд американдық флотты британдық флоттың қасынан жасырын түрде өткізіп, Краун-Пойнт және Тикондерогаға қарай шегінуді бастады. Қиын ауа-райы американдықтардың шегінуіне кедергі келтірді, және флоттың көп бөлігі тұтқындалды немесе жағаға тірелді және Краун-Пойнтқа жетпей тұрып өртенді. Краун-Пойнтқа жеткеннен кейін Арнольд бекіністің ғимараттарын өртеп, Тикондерогаға шегінді. Британдық флот құрамында кейіннен Корольдік теңіз күштерінің адмиралдары болған төрт офицер болды: Томас Прингл, Джеймс Дакрес, Эдвард Пеллев және Джон Шэнк. Валькур шығанағы, шайқас болған жер, қазір Ұлттық тарихи ескерткіш болып табылады, Филадельфия да сондай, ол 11 қазан шайқасынан кейін батып, 1935 жылы қайта көтерілді. 1997 жылы табылған Спитфайрдің су астындағы орны Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген.

The Battle of Valcour Island, also known as the Battle of Valcour Bay, was a naval engagement that took place on October 11, 1776, on Lake Champlain. The main action took place in Valcour Bay, a narrow strait between the New York mainland and Valcour Island. The battle is generally regarded as one of the first naval battles of the American Revolutionary War, and one of the first fought by the United States Navy. Most of the ships in the American fleet under the command of Benedict Arnold were captured or destroyed by a British force under the overall direction of General Guy Carleton. However, the American defense of Lake Champlain stalled British plans to reach the upper Hudson River valley. The Continental Army had retreated from Quebec to Fort Ticonderoga and Fort Crown Point in June 1776 after British forces were massively reinforced. They spent the summer of 1776 fortifying those forts and building additional ships to augment the small American fleet already on the lake. General Carleton had a 9,000 man army at Fort Saint Jean, but needed to build a fleet to carry it on the lake. The Americans, during their retreat, had either taken or destroyed most of the ships on the lake. By early October, the British fleet, which significantly outgunned the American fleet, was ready for launch. On October 11, Arnold drew the British fleet to a position he had carefully chosen to limit their advantages. In the battle that followed, many of the American ships were damaged or destroyed. That night, Arnold sneaked the American fleet past the British one, beginning a retreat toward Crown Point and Ticonderoga. Unfavorable weather hampered the American retreat, and more of the fleet was either captured or grounded and burned before it could reach Crown Point. Upon reaching Crown Point Arnold had the fort's buildings burned and retreated to Ticonderoga. The British fleet included four officers who later became admirals in the Royal Navy: Thomas Pringle, James Dacres, Edward Pellew, and John Schank. Valcour Bay, the site of the battle, is now a National Historic Landmark, as is Philadelphia, which sank shortly after the October 11 battle, and was raised in 1935. The underwater site of Spitfire, located in 1997, is on the National Register of Historic Places.

Өмірбаян

1775 жылғы сәуірде Лексингтон мен Конкорд шайқастарымен басталган Америка революциялық соғысы 1775 жылғы қыркүйекте Континенттік армия британдық Квебек провинциясына шабуыл жасағанда кеңейді. Екінші Континенттік конгресс провинцияны британдық күштердің бүлікші колонияларға шабуыл жасап, бөлінуіне мүмкіндік беретін жол ретінде қарады және сол кезде қорғанысы нашар болды. 1775 жылғы 31 желтоқсанда Квебек шайқасы америкалықтар үшін апатқа ұшырады. 1776 жылдың көктемінде Квебекке 10 000 британдық және неміс әскері келді, ал провинцияның губернаторы генерал Гай Карлтон Континенттік армияны Квебектен шығарып, Тикондерога фортына қайтарып жіберді. Карлтон содан кейін Хадсон өзеніне жету мақсатымен шабуылдарын бастады, оның кеме жүретін бөлігі Шамплен көлінің оңтүстігінде басталып, Нью-Йорк қаласына дейін созылады. Гудзон өзенінің жоғарғы ағысын бақылау британдықтарға Квебектегі күштерін Нью-Йорктегі күштермен біріктіруге мүмкіндік берер еді, оны генерал-майор Уильям Хоу жақында Нью-Йорк науқанында басып алған. Бұл стратегия Жаңа Англияның американдық колонияларын оңтүстікке қарай орналасқан колониялардан бөліп, бүлікті басып тастауға бағытталған. Шамплен көлі – соңғы мұз дәуірінде мұздықтардың әсерінен пайда болған, ұзын және салыстырмалы түрде тар көл. Ол Вермонттың Грин-Маунтинс тауларын Нью-Йорктің Адирондак тауларынан бөледі. Оның ұзындығы 120 миль (193 км), ең үлкен ені 12 миль (19 км) және 550 мильден (885 км) астам жағалау сызығы бар, көптеген шығанақтары, бұғаздары және мүйістері бар. Көлдің бетінде 70-тен астам арал бар, бірақ су деңгейінің төмендеуі мен көтерілуіне байланысты бұл көрсеткіштер өзгеруі мүмкін. Көлдің орташа тереңдігі 20 метрді құрайды. Оңтүстікке қарай ағып, көл Ришелье өзеніне құяды, онда Квебектегі Сент-Жандағы сарқырамалар кеме жүзудің ең солтүстік шегін белгілейді. Көлдің оңтүстік жағындағы Крон-Пойнт және Тикондерога форттары американдықтардың бекіністері болып табылды. Бұл қорғаныстарды жою үшін әскерлер мен жабдықтарды британдықтар бақылайтын Сент-Лоуренс аңғарынан солтүстікке қарай 90 миль (145 км) тасымалдау қажет болды. Жолдар қиын немесе болмағандықтан, көлде су көлігі ең қолайлы нұсқа болды. Квебектен американдықтардың шегінуінен кейін көлдегі жалғыз кемелер – 1775 жылғы мамырда Тикондерога фортын басып алғаннан кейін Бенедикт Арнольд жинаған, қару-жарағы жеңіл кемелердің шағын флоты болды. Бұл флот, тіпті британдықтардың қолында болған жағдайда да, үлкен британдық армияны Тикондерога фортына тасымалдауға жеткіліксіз болды.

The American Revolutionary War, which began in April 1775 with the Battles of Lexington and Concord, widened in September 1775 when the Continental Army embarked on an invasion of the British Province of Quebec. The province was viewed by the Second Continental Congress as a potential avenue for British forces to attack and divide the rebellious colonies and was at the time lightly defended. The invasion reached a peak on December 31, 1775, when the Battle of Quebec ended in disaster for the Americans. In the spring of 1776, 10,000 British and German troops arrived in Quebec, and General Guy Carleton, the provincial governor, drove the Continental Army out of Quebec and back to Fort Ticonderoga. Carleton then launched his own offensive intended to reach the Hudson River, whose navigable length begins south of Lake Champlain and extends down to New York City. Control of the upper Hudson would enable the British to link their forces in Quebec with those in New York, recently captured in the New York campaign by Major General William Howe. This strategy would separate the American colonies of New England from those farther south and potentially quash the rebellion. Lake Champlain, a long and relatively narrow lake formed by the action of glaciers during the last ice age, separates the Green Mountains of Vermont from the Adirondack Mountains of New York. Its 120 mile (193 km) length and 12 mile (19 km) maximum width creates more than 550 mile (885 km) of shoreline, with many bays, inlets, and promontories. More than 70 islands dot the surface, although during periods of low and high water, these numbers can change. The lake is relatively shallow, with an average depth of 64 feet (20 m). Flowing south to north, the lake empties into the Richelieu River, where waterfalls at Saint Jean in Quebec mark the northernmost point of navigation. The American held strongholds of Fort Crown Point and Fort Ticonderoga near the lake's southern end protected access to the uppermost navigable reaches of the Hudson River. Elimination of these defenses required the transportation of troops and supplies from the British controlled St. Lawrence Valley 90 mile (145 km) to the north. Roads were either difficult or nonexistent, making water transport on the lake the best option. The only ships on the lake after the American retreat from Quebec were a small fleet of lightly armed ships that Benedict Arnold had assembled following the capture of Fort Ticonderoga in May 1775. This fleet, even if it had been in British hands, was too small to transport the large British Army to Fort Ticonderoga.

Кіріспе

Квебектен кері шегінгенде америкалықтар Шамплен көліндегі британдықтарға пайдалы болуы мүмкін барлық кемелерді мұқият басып алды немесе жойды. Арнольдтың әскері, армияның артқы сапын құраған күштер, Сент-Жан бекінісін тастап кеткенде, қолдана алмайтын барлық қайықтарды өртеп немесе батырып, ағаш кесетін зауытты және бекіністі өртеп жіберді. Бұл әрекеттер британдықтардың көлге бірден ену үмітін жойды. Екі тарап флоттар құруға кірісті: британдықтар Сент-Жанда, ал американдықтар көлдің екінші жағындағы Скенсборо (қазіргі Уайтхолл, Нью-Йорк) қаласында. Карлтон әскері Сент-Жанға жеткенде, ондай кемелер келген еді. Бұл кемелер және тағы басқаларын Ришелье өзенінің жоғарғы ағысында кеме жасаушы шеберлер құрастырды. Сондай-ақ, Квебек қаласында бөлшектелген және өзенге бөліктеп тасымалданған 180 тонналық "Inflexible" соғыс кемесі де құрастырылды. Жалпы алғанда, британдық флоттың (25 қарулы кеме) америкалықтардың 15 кемесінен артық оттық күші болды, 80-нен астам зеңбірек 74 кіші американдық зеңбіректен басым болды. Карлтонның екі кемесі – "Inflexible" (18 12 фунттық зеңбірек) және "Thunderer" (алты 24 фунттық зеңбірек, алты 12 фунттық зеңбірек және екі миномет) – американдық флоттың оттық күшін асып түсті. "Inflexible" және "Thunderer" кемелерінен басқа, флотқа 14 зеңбіректі "Schooner", 12 зеңбіректі "Royal Savage" және 6 зеңбіректі "Loyal Convert" кірді, сондай-ақ әрқайсысы екі зеңбірекпен қаруланған 20 бір мачталы пушка қайықтары да болды. Шілде айының соңына қарай Скенсборо қаласында 200-ден астам кеме жасаушы жұмыс істеді. Шеберлерге қоса, кемелер салынған Скенсбороға немесе оларды жабдықтау үшін Форт Тикондерогаға теңіз саласына қатысты материалдар мен жабдықтар жеткізілуі керек болды. Скенсбородағы кеме жасауды Герман Шайлер (мүмкін генерал-майор Филип Шайлердің туысы) қадағалады, ал жабдықтауды әскери инженер Джедутан Болдуин басқарды. Шайлер сәуір айында көлдегі көліктер үшін қолданылатын шағын, аз суға батып кететін қайықтарға қарағанда, ұрыс үшін үлкен және қолайлы қайықтар жасауды бастады. Бұл процеске тәжірибелі кеме капитаны генерал Арнольд және теңіз тәжірибесі бар Коннектикут милициясының жетекшісі Дэвид Уотербери де қатысты. Кеме жасау жұмыстарына жауапты генерал-майор Хорацио Гейтс Арнольдтан көбірек жауапкершілік сұрады, себебі "Мен теңіз істері туралы толыққанды хабардар емеспін". Арнольд бұл міндетті қуана қабылдады, ал Гейтс оған флоттың басшылығын тапсырып, "[Арнольд] теңіз істерін жақсы біледі, сонымен қатар, өте батыл және лайықты офицер" деп жазды. Арнольдтың тағайындалуы мәселесіз болған жоқ; флоттың бұрынғы басшысы Джейкобс Винкоп Гейтстің өзінен билік құқығы бар екенін қабылдамай, тұтқындалды. Тамыздың ортасында кеме жасаушылар арасында аурудың таралуы кеме жасау жұмыстарын айтарлықтай баяулатты. Әскер басшылығы жұқпалы ауруға шалдыққан адамдарды басқалардан бөліп ұстауға тырысқанмен, кеме жасауды бірнеше аптаға баяулатқан ауру – қызбаның бір түрі болды. Екі тарап та кеме жасаумен айналысқанда, өсіп келе жатқан американдық флот Шамплен көлінің суларын күзетті. Тамыз айының бір күні Арнольд флоттың бір бөлігін көлдің солтүстік шетіне, Сент-Жаннан 20 миль (32 км) қашықтыққа жүзіп, шайқасқа дайындық шебін құрды. Британдық аванпосты алыс болғандықтан, шепке бірнеше оқ атты, бірақ ешқандай әсері болмады. 30 қыркүйекте британдықтардың жақын арада келуін күтіп, Арнольд Валькур аралының қорғанысына шегінді. Көлді аралаған кезде Арнольд 12 зеңбірегі бар және Дэвид Хоули басқарған "Royal Savage" шхунасынан флотқа басшылық етті. Шабуыл басталғанда Арнольд өзінің туын "Congress" қатарлы галереясына көшірді. Флоттағы басқа кемелерге 8 зеңбірегі бар екі мачталы шхуналар "Revenge" және "Liberty", сондай-ақ 12 зеңбірегі бар "Enterprise" шлюпы және пулемет қайықтары ретінде жабдықталған 8 гундалоу (әрқайсысы үш зеңбірекпен): "New Haven", "Providence", "Boston", "Spitfire", "Philadelphia", "Connecticut", "Jersey", "New York", "Lee" кескіші және "Trumbull" және "Washington" қатарлы галереялары кірді. "Liberty" шайқаста болмады, себебі Тикондерогаға азық-түлік алуға жіберілген. Соғысқа дейін саудамен айналысқан Арнольд Еуропа мен Батыс Үндістанға кемелерді жіберіп, британдық флотпен кездесуге қолайлы жерді мұқият таңдады. 1 қазанда алған сенімді ақпарат бойынша, британдықтардың күші өзінікінен әлдеқайда басым екені анықталды. Өзінің күші нашар болғандықтан, ол Шамплен көлі мен Валькур аралының (қазіргі Платсбург, Нью-Йорк) арасындағы тар, тасты су жолын таңдады, онда британдық флот өзінің басым оттық күшін тиімді пайдалана алмайды және оның тәжірибесі аз теңізшілерінің нашар шеберлігі аз әсер етеді. Арнольдтың кейбір капитандары ашық суларда шайқасуды қалады, онда олар Форт Краун-Пойнттың қорғанысына шегіне алады, бірақ Арнольд флоттың басты мақсаты – өмірді сақтау емес, Краун-Пойнт пен Тикондерогаға британдық шабуылды келесі көктемге дейін кешіктіру екенін айтты.

During their retreat from Quebec, the Americans carefully took or destroyed all ships on Lake Champlain that might prove useful to the British. When Arnold and his troops, making up the rear guard of the army, abandoned Fort Saint Jean, they burned or sank all the boats they could not use, and set fire to the sawmill and the fort. These actions effectively denied the British any hope of immediately moving onto the lake. The two sides set about building fleets: the British at Saint Jean and the Americans at the other end of the lake in Skenesborough (present day Whitehall, New York). While planning Quebec's defenses in 1775, General Carleton had anticipated the problem of transportation on Lake Champlain, and had requested the provisioning of prefabricated ships from Europe. By the time Carleton's army reached Saint Jean, ten such ships had arrived. These ships and more were assembled by skilled shipwrights on the upper Richelieu River. Also assembled there was the Inflexible, a 180 ton warship they disassembled at Quebec City and transported upriver in pieces. In total, the British fleet (25 armed vessels) had more firepower than the Americans' 15 vessels, with more than 80 guns outweighing the 74 smaller American guns. Two of Carleton's ships, Inflexible (18 12 pounders) and Thunderer (six 24 pound guns, six 12 pound guns, and two howitzers), by themselves outgunned the combined firepower of the American fleet. In addition to Inflexible and Thunderer, the fleet included the schooners , (14 guns), (12 guns), and Loyal Convert (6 guns), and 20 single masted gunboats each armed with two cannons. By the end of July there were more than 200 shipwrights at Skenesborough. In addition to skilled help, materials and supplies specific to maritime use needed to be brought to Skenesborough, where the ships were constructed, or Fort Ticonderoga, where they were fitted out for use. The shipbuilding at Skenesborough was overseen by Hermanus Schuyler (possibly a relation of Major General Philip Schuyler), and the outfitting was managed by military engineer Jeduthan Baldwin. Schuyler began work in April to produce boats larger and more suitable for combat than the small shallow draft boats known as bateaux that were used for transport on the lake. The process eventually came to involve General Arnold, who was an experienced ship's captain, and David Waterbury, a Connecticut militia leader with maritime experience. Major General Horatio Gates, in charge of the entire shipbuilding effort, eventually asked Arnold to take more responsibility in the effort, because "I am intirely uninform'd as to Marine Affairs." Arnold took up the task with relish, and Gates rewarded him with command of the fleet, writing that "[Arnold] has a perfect knowledge in maritime affairs, and is, besides, a most gallant and deserving officer." Arnold's appointment was not without trouble; Jacobus Wynkoop, who had been in command of the fleet, refused to accept that Gates had authority over him and had to be arrested. The shipbuilding was significantly slowed in mid August by an outbreak of disease among the shipwrights. Although the army leadership had been scrupulous about keeping people infected with smallpox segregated from others, the disease that slowed the shipbuilding for several weeks was some kind of fever. While both sides busied themselves with shipbuilding, the growing American fleet patrolled the waters of Lake Champlain. At one point in August, Arnold sailed part of the fleet to the northernmost end of the lake, within 20 mile (32 km) of Saint Jean, and formed a battle line. A British outpost, well out of range, fired a few shots at the line without effect. On September 30, expecting the British to sail soon, Arnold retreated to the shelter of Valcour Island. During his patrols of the lake Arnold had commanded the fleet from the schooner Royal Savage, carrying 12 guns and captained by David Hawley. When it came time for the battle, Arnold transferred his flag to Congress, a row galley. Other ships in the fleet included Revenge and Liberty, also two masted schooners carrying 8 guns, as well as Enterprise, a sloop (12 guns), and 8 gundalows outfitted as gunboats (each with three guns): New Haven, Providence, Boston, Spitfire, Philadelphia, Connecticut, Jersey, New York, the cutter Lee, and the row galleys Trumbull and Washington. Liberty was not present at the battle, having been sent to Ticonderoga for provisions. Arnold, whose business activities before the war had included sailing ships to Europe and the West Indies, carefully chose the site where he wanted to meet the British fleet. Reliable intelligence he received on October 1 indicated that the British had a force significantly more powerful than his. Because his force was inferior, he chose the narrow, rocky body of water between the western shore of Lake Champlain and Valcour Island (near modern Plattsburgh, New York), where the British fleet would have difficulty bringing its superior firepower to bear, and where the inferior seamanship of his relatively unskilled sailors would have a minimal negative effect. Some of Arnold's captains wanted to fight in open waters where they might be able to retreat to the shelter of Fort Crown Point, but Arnold argued that the primary purpose of the fleet was not survival but the delay of a British advance on Crown Point and Ticonderoga until the following spring.

Шайқас

Капитан Томас Прингл басқаратын Карлтон флоты, құрамында 50 қарусыз көмекші кеме болды, 9 қазан күні Шамплейн көліне ішкі ағысқа жүзіп кірді. Олар Арнольд флотының белгілерін іздеп, оңтүстікке қарай сақтықпен жылжуды бастады. 10 қазан күні түнінде флот Арнольдтың орналасқан жерінен солтүстікке қарай шамамен 24 шақырым жерге тоқтады, бірақ оның қайда екенін әлі білмеді. Британдық канонерлік қайықтарының бір бөлігі оған қарай бет алды, ал капитан Хоули мен оның адамдары асығыс кемені тастап кетті. "Лоял Конверт" кемесіндегілер оған кіріп, 20 адамды тұтқынға алды, бірақ американдықтардың қарқынды атысынан кейін кемені тастап кетуге мәжбүр болды. "Royal Savage" кемесі британдықтар өртеген кезде жойылды, Арнольдтың көптеген құжаттары осымен бірге жоғалып кетті. Британдық канонерлік қайықтар мен Карлтон американдықтардың шебіне жақындап маневр жасады. "Thunderer" мен "Maria" желге қарсы жылдамдық ала алмады және шайқасқа қатыспады, ал "Inflexible" қиылысқа қатысу үшін жеткілікті жақынға келді. Сағат 12:30-да шайқас қызу жүріп, екі тарап та бір-біріне кең ауқымды және артиллериялық оқтармен шабуылдады, бұл шайқас бүкіл түстен кейін де жалғасты. "Revenge" кемесі ауыр зақымдар алды, "Philadelphia" да қирады және кешкі сағат 6:30 шамасында батып кетті. Карлтонның қарулары американдықтардың кішкентай гандалоуларына қарсы қиратушылық әсер етті, ол көптің назарына ілікті. Сәтті бір оқ оның кең жағын ұстап тұрған сызықты үзіп жіберді, нәтижесінде кеме ауыр зақымдар алды және американдықтардың шебінен алыстатылмастан бұрын шығарылды. Оның шығындары көп болды: сегіз адам қаза тауып, тағы сегіз адам жарақат алды. Карлтон кемесінде мичман болып қызмет еткен жас Эдвард Пеллев, капитан Джеймс Дакрес және басқа офицерлер жарақат алғанда кемені қауіпсіздікке жеткізу арқылы өзін таныстырды. Тағы бір сәтті америкалық оқ британдық канонерлік қайықтың оқ-дәрі қоймасына тиді, нәтижесінде кеме жарылды. Күн батуға таяп, "Inflexible" ақыры шайқасқа қосылды. Оның үлкен қарулары Арнольд флотының көп бөлігін тез арада үнсіздікке мәжбүр етті. Британдықтар американдықтардың құрлыққа шегіну мүмкіндігін жоққа шығару үшін Валкур аралына және көл жағалауына одақтас тайпа өкілдерін түсіре бастады. Қараңғылық түскенде американдық флот шегінді, ал британдықтар шабуылды тоқтатты, себебі кейбір қайықтарда оқ-дәрісі бітіп қалды. Таң атқанда олар шамамен 13 шақырым жердегі Скайлер аралына жетті. Карлтон американдықтар қашқандығына ренжіді, ол дереу өз флотын Валкур аралының айналасына оларды іздеуге жіберді. Америкалықтардың онда жоқ екенін білген ол флотын қайта құрап, Арнольдты іздеу үшін барлаушылар жіберді. Жағымсыз желдер, сондай-ақ зақымдалған және сусыған қайықтар американдық флоттың жылдамдығын баяулатты. Скайлер аралында "Providence" және "Jersey" кемелері батырылды немесе өртенді, ал басқа кемелерге жеңіл жөндеу жұмыстары жүргізілді. Сағат 14:00 шамасында флот қайтадан ілгері жылжуға тырысып, қатты желге, жаңбырға және қырауға қарсы күресті. Келесі күні таңертең кемелер әлі де Crown Point-тен 32 шақырымнан астам қашықтықта болды, ал британдық флоттың мачталары көкжиекте көрінді. Жел ақыры өзгергенде, британдықтар бірінші болып артықшылыққа ие болды. Олар тағы да жақындап, американдық флоттың артында орналасқан "Congress" және "Washington" кемелеріне оқ ашты. Арнольд Crown Point-тен 29 шақырымдай жердегі Split Rock-та баяу канонерлік қайықтарды жағаға тіреуге тырысуға шешім қабылдады. Алайда "Washington" кемесі тым ауыр зақымдалған және оны жасауға тым баяу болды, нәтижесінде ол түсін түсіріп, берілуге мәжбүр болды, 110 адам тұтқынға алынды. Арнольд содан кейін қалған кішкентай кемелерді Вермонт жағалауындағы шағын шығанаққа, қазір Арнольд шығанағы деп аталатын, Buttonmold шығанағынан оңтүстікке қарай 2 шақырым жерге алып барды, онда су британдықтардың үлкен кемелеріне өтуге тым терең болды. Содан кейін олар кемелерді жағаға тіреп, жалақтап, туларымен бірге өртке салған. Арнольд, соңғы болып құрлыққа шығып, жеке өзі "Congress" флагмандық кемесін өртеді. Аман қалған кеме экипажының шамамен 200 адамы құрлық арқылы Crown Point-ке бет алды, үнділердің шабуылынан тым жақыннан қашып құтылды. Олар Трумбулл, "New York", "Enterprise" және "Revenge" кемелерін тауып алды, олардың барлығы британдық флоттан қашқан, сондай-ақ Тикондерогадан жабдықтармен келген "Liberty" кемесі де болды.

Carleton's fleet, commanded by Captain Thomas Pringle and including 50 unarmed support vessels, sailed onto Lake Champlain on October 9. They cautiously advanced southward, searching for signs of Arnold's fleet. On the night of October 10, the fleet anchored about 15 mile (24 km) to the north of Arnold's position, still unaware of his location. Some of the British gunboats swarmed toward her, as Captain Hawley and his men hastily abandoned ship. Men from Loyal Convert boarded her, capturing 20 men in the process, but were then forced to abandon her under heavy fire from the Americans. Many of Arnold's papers were lost with the destruction of Royal Savage, which was burned by the British. The British gunboats and Carleton then maneuvered within range of the American line. Thunderer and Maria were unable to make headway against the winds, and did not participate in the battle, while Inflexible eventually came far enough up the strait to participate in the action. Around 12:30 pm, the battle began in earnest, with both sides firing broadsides and cannonades at each other, and continued all afternoon. Revenge was heavily hit; Philadelphia was also heavily damaged and eventually sank around 6:30 pm. Carleton, whose guns wrought havoc against the smaller American gundalows, became a focus of attention. A lucky shot eventually snapped the line holding her broadside in position, and she was seriously damaged before she could be towed out of range of the American line. Her casualties were significant; eight men were killed and another eight wounded. The young Edward Pellew, serving as a midshipman aboard Carleton, distinguished himself by ably commanding the vessel to safety when its senior officers, including its captain, Lieutenant James Dacres, were injured. Another lucky American shot hit a British gunboat's magazine and the vessel exploded. Toward sunset, Inflexible finally reached the action. Her big guns quickly silenced most of Arnold's fleet. The British also began landing Native allies on both Valcour Island and the lakeshore, in order to deny the Americans the possibility of retreating to land. As darkness fell, the American fleet retreated, and the British called off the attack, in part because some boats had run out of ammunition. By morning, they had reached Schuyler Island, about 8 mile (13 km) south. Carleton, upset that the Americans had escaped him, immediately sent his fleet around Valcour Island to find them. Realizing the Americans were not there, he regrouped his fleet and sent scouts to find Arnold. Adverse winds as well as damaged and leaky boats slowed the American fleet's progress. At Schuyler Island, Providence and Jersey were sunk or burned, and crude repairs were effected to other vessels. Around 2:00 pm, the fleet sailed again, trying to make headway against biting winds, rain, and sleet. By the following morning, the ships were still more than 20 mile (32 km) from Crown Point, and the British fleet's masts were visible on the horizon. When the wind finally changed, the British had its advantage first. They closed once again, opening fire on Congress and Washington, which were in the rear of the American fleet. Arnold first decided to attempt grounding the slower gunboats at Split Rock, 18 mile (29 km) short of Crown Point. Washington, however, was too badly damaged and too slow to make it, and she was forced to strike her colors and surrender; 110 men were taken prisoner. Arnold then led many of the remaining smaller craft into a small bay on the Vermont shore now named Arnold's Bay 2 miles south of Buttonmold Bay, where the waters were too shallow for the larger British vessels to follow. These boats were then run aground, stripped, and set on fire, with their flags still flying. Arnold, the last to land, personally torched his flagship Congress. The surviving ships' crews, numbering about 200, then made their way overland to Crown Point, narrowly escaping an Indian ambush. There they found Trumbull, New York, Enterprise, and Revenge, all of which had escaped the British fleet, as well as Liberty, which had just arrived with supplies from Ticonderoga.

Салдары

Арнольд, Crown Point-тің үлкен британдық әскерге қарсы қорғаныс бекітілісі ретінде маңызсыз болғанына көз жеткізіп, бекіністі қиратты және тастап кетті, ондағы әскерді Тикондерогаға көшірді. Генерал Карлтон тұтқындарды Квебекке қайтарудың орнына, оларды бітімгершілік туымен Тикондерогаға қайтарды. Олар келген соң, босатылған әскерлер Карлтонды осылай мақтап, басқа әскерлердің дезертирлік жасауына жол бермеу үшін үйлеріне жіберілді. 20 қазанда алғашқы қар басталып, шайқас маусымы аяқталуға жақын болды, қысқы жағдайда жабдықтау желісін басқару қиын болар еді, сондықтан Карлтон қыстауға солтүстікке шегінуге шешім қабылдады; Арнольдтың кешіктіру жоспары сәтті аяқталды. Карлтон армиясындағы гессендерге қолбасшылық еткен барон Ридесел: «Егер біз экспедицияны төрт апта бұрын бастағанда, барлығы осы жылы аяқталар еді деп ойлаймын», - деді. 1777 жылғы генерал Джон Бургойн басқарған британдық науқан Континенталдық әскерлермен тоқтатылды, олардың бір бөлігін генерал Арнольд Сартога шайқасында белсенді басқарды. Бургойнның кейін берілуі Францияның Америкамен одақтас ретінде соғысқа қатысуына жағдай жасады. «Мария», «Inflexible» және «Loyal Convert» кемелерінің капитандыры Принглді Арнольдтың қашуына мүмкіндік бергені үшін, арнаны тиісті түрде блокадаламағаны және шайқасты басқаруда жеткілікті агрессивтілік танытпағаны үшін сынаған хат жазды. Көрінетіндей, бұл хат Принглге де, оның авторларына да мансаптық қиындықтар тудырмады; ол және «Inflexible» кемесінің капитаны Джон Шэнк, мичман Пеллев және лейтенант Дакрес адмиралдар болды. Карлтон Валькур аралындағы жетістіктері үшін король Георг III-тен Бат орденін алды. Арнольд 1779 жылдың мамыр айынан бастап британдықтармен сенімділігін өзгерту туралы құпия келіссөздер жүргізгенімен, бұл жаңалық Филадельфиядағы қолбасшылықтан кетуіне де ықпал етті. Оның келесі бекітілісі Вест-Пойнт болды, оны британдықтарға беруді жеңілдету ниетімен іздеді. Алайда, оның жоспары 1780 жылдың қыркүйегінде ашылып, ол Нью-Йорктегі британдықтарға қашып кетті.

Arnold, convinced that Crown Point was no longer viable as a point of defense against the large British force, destroyed and abandoned the fort, moving the forces stationed there to Ticonderoga. General Carleton, rather than shipping his prisoners back to Quebec, returned them to Ticonderoga under a flag of truce. On their arrival, the released men were so effusive in their praise of Carleton that they were sent home to prevent the desertion of other troops. The battle season was getting late as the first snow began to fall on October 20 and his supply line would be difficult to manage in winter, so Carleton decided to withdraw north to winter quarters; Arnold's plan of delay had succeeded. Baron Riedesel, commanding the Hessians in Carleton's army, noted that, "If we could have begun our expedition four weeks earlier, I am satisfied that everything could have ended this year." The 1777 British campaign, led by General John Burgoyne, was halted by Continental forces, some led with vigor by General Arnold, in the Battles of Saratoga. Burgoyne's subsequent surrender paved the way for the entry of France into the war as an American ally. The captains of Maria, Inflexible, and Loyal Convert wrote a letter criticizing Captain Pringle for making Arnold's escape possible by failing to properly blockade the channel, and for not being more aggressive in directing the battle. Apparently the letter did not cause any career problems for Pringle or its authors; he and John Schank, captain of Inflexible, became admirals, as did midshipman Pellew and Lieutenant Dacres. Carleton was awarded the Order of the Bath by King George III for his success at Valcour Island. Although Arnold had already been secretly negotiating with the British over a change of allegiance since May 1779, this news contributed to his decision to resign the command of Philadelphia. His next command was West Point, which he sought with the intention of facilitating its surrender to the British. His plot was however exposed in September 1780, at which time he fled to the British in New York City.

Мұра

1930 жылдары Бірінші дүниежүзілік соғысының ардагері және тарихқа құмар Лоренцо Хагглунд, бұл бұғазда соғыстың қалдықтарын іздеуді бастады. 1932 жылы ол Royal Savage кемесінің корпусының қалдықтарын тапты, оны 1934 жылы сәтті көтерді. Елу жылдан астам сақталған қалдықтарды оның ұлы Ұлттық Азамат соғысы мұражайына сатты. 1935 жылы Хагглунд Royal Savage-ты тауып алғаннан кейін, Philadelphias кемесінің қалдықтарын да тапты, ол көлдің түбінде тік тұрған күйде болды. Ол оны сол жылы көтерді; қазір ол Смитсонов институтының Вашингтондағы Америка тарихы ұлттық мұражайында қойылған. Шайқас болған жер, Валькур шығанағы, 1961 жылдың 1 қаңтарында Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және 1966 жылдың 15 қазанында Ұлттық тізілімге қосылды. Валькур аралына қарап тұрған, АҚШ-тың 9-шы бағдарламалық жолының бойында шайқасты еске алатын кішкентай тас монумент орналасқан. 1997 жылы Шамплейн көлінің теңіз мұражайының жүргізген зерттеуі барысында тағы бір жақсы сақталған су асты кемесі табылды. Екі жылдан кейін ол Spitfire gundalow екені анықталды; бұл орын 2008 жылы Ұлттық тізілімге енгізілді және АҚШ үкіметінің «Америка қазыналарын сақтау» бағдарламасының бір бөлігі деп аталды.

Жарыс реті

Америка флотының кемесі (типі, қаруы) Командирдің жазбалары
Энтерпрайз (слуп, 12) Джеймс Смит – аурухана кемесі, қашып кетті
Ройал Саведж (схунер, 12) Дэвид Хоули – 11 қазанда жерге тіреліп, өртке түсті
Трамбулл (реу галереясы, 10) Сет Уорнер (сол жалауы, Эдвард Вигглсворт) – қашып кетті. Бұрын «Шуйлер» деп аталған. Сондай-ақ «Трамбл» деп те аталған.
Вашингтон (реу галереясы, 10) Джон Тэтчер (оң жалауы, Дэвид Уотербери) – 11 қазанда зақымдалды, 13 қазанда тұтқындалды
Ривендж (схунер, 8) Исаак Сеймон – қашып кетті
Конгресс (реу галереясы, 8) Джеймс Арнольд (флагман, Бенедикт Арнольд) – жерге тіреліп, 13 қазанда өртке түсті
Ли (реу галереясы, 6) Капитан Дэвис – 13 қазанда жерге тіреліп, қашып кетті
Бостон (гандоло, 3) Капитан Самнер – жерге тіреліп, 13 қазанда өртке түсті
Коннектикут (гандоло, 3) Джошуа Грант – 13 қазанда тастап кетілді, британдықтар қалпына келтірді. Сондай-ақ «Нью-Джерси» деп те аталған.
Нью-Хейвен (гандоло, 3) Сэмюэл Мэнсфилд – зеңбірек жарылды, қашып кетті. Бұрын «Success» деп аталған.
Филадельфия (гандоло, 3) Бенджамин Рю – 11 қазанда батып кетті, 1935 жылы көтерілді
Провиденс (гандоло, 3) Исайя Симмондс – 13 қазанда батып кетті
Спитфайр (гандоло, 3) Филипп Улмер, Джордж Скотт – негізгі шайқасқа қатыспады
Мария (схунер, 14) Джон Старк (флагман, Прингл және Карлетон) – негізгі шайқасқа қатыспады
Карлетон (схунер, 12) Джеймс Дэйкрес – 11 қазанда ауыр зақымдалды
Лойал Конверт (гандоло, 7) Эдвард Лонгкрофт – «Ройал Конверт» немесе «Лойал Консорт» деп те аталған
28 атаусыз канонерлік кеме (канонерлік кеме, 1) белгісіз – 11 қазанда біреуі жойылды, көптеген басқалары зақымдалды, екеуі шайқастан кейін жоғалды.

Кемелердің сипаттамалары мен орналасуы Нельсонның (2006) 33-бетінен алынған. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы кезеңдерінен бастап 1907 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз кемелерін атаудың стандартты әдісі болмаған, сол кезде президент Теодор Рузвельт 8 қаңтарда 549-шы атқарушы бұйрыққа қол қойды, онда барлық АҚШ Әскери-теңіз кемелері «Аталған кемелердің аты, алдымен «АҚШ кемесі» немесе «U.S.S.» әріптерімен, басқа сөздермен немесе әріптермен» деп аталуы керек екені айтылды.