Saturday Night Live: Екі жылдық сынақтар мен әңгімелер

Кіріспе

"Airtime for Gasping: Two Years in the Trenches of Saturday Night Live" - 2004 жылы жазылған, "Saturday Night Live" бағдарламасының бұрынғы қатысушысы Джей Мордың естеліктері. Онда Мор, басқа нәрселермен қатар, паникалық шабуылдармен күрескенін, Роб Шнайдер мен Эллен Клегорн актерлерінің қорқытуына тап болғанын, Аль Фрэнкенмен жанжалдасқанын, қайтыс болған Крис Фарли мен Фил Хартман актерлеріне деген құрметін, актер және комедияшы Рик Шапиродан материал ұрлағанын мойындағанын және скетчтерге жеткілікті жиі түспегендігіне байланысты депрессияға түскенін айтады. Бұрынғы SNL қатысушысы Бобби Мойньян бұл кітапты SNL туралы ең сүйікті кітаптарының бірі деп атап, оны "SNL-де не істемеу керектігінің нұсқаулығы" деп сипаттады.

Сыни қабылдау

Booklist оны "Жақсы инсайдерлік ақпарат" деп атады: "Мор сол жылдарды өзіне тән ескерасты зейінмен, сондай-ақ өткен шаққа және бала кезіне деген сағынышпен суреттейді. Бұл оқиға жақсы жағынан емес. Оның эскиздерінің көбі эфирге шықпады, киім ауыстыратын бөлмесі бір кезде лифт шахтасы болды, тіпті камера алдында өліп қалармын деп қорқып, үрейленуге ұшырады. Бірақ ол сонымен қатар жігерлендіретін адамдармен (Майкл МакКин) танысты және әртүрлі танымал тұлғалармен (Эрик Клэптон) бірге уақыт өткізе алды. Сондықтан ол шоуда бастан кешкен қиындықтарды айтса да, осы тәжірибені керемет деп сипаттайды." Publishers Weekly болса, бұл "сәл қатты, бірақ шыншыл естелік" тек "сыртқы ақпараттан" тұрады деп санайды: "Оның эскиздерінің азы ғана эфирге шықты, Рики Лейк, Кристофер Уолкен және Дик Витальді еліктеуінен басқа, ол камера алдында сирек көрінді. (Эфирде болғанда, ол көбінесе бетін жыртылмайып тұра алмағанын мойындайды.) Мор оқырмандарға марқұм Крис Фарли туралы жылы және қызықты әңгімелер айтады, бірақ оның кітабы комедия институтының құпия жақтарын ашатын шырынды оқиға емес, керісінше, жоғары стресс пен тұрақсыздыққа толы жұмыс орнында жетілмеген жас жігіттің күресі туралы әңгіме: "Saturday Night Live-ды дайындау кестесі 1970-жылдары, барлығы кокаин қолданған кезде жасалған. Бірақ қазір ешкім кокаин қолданбайды, ал бізден сол кестеге сәйкес жұмыс істеу күтілуде." Kirkus Reviews былай жазды: "Мор шаршаған және сәл тітіркендіретін болып көрінуден қашпайды: бүкіл бірінші маусымда ол көзге қарамайтын, идеялары сынға ұшырайтын, ақымақ сұрақтар қоятын және көбінесе эфирге шыға алмайтын жаңа адам. Ашулы болғанымен (екі маусымнан кейін Мор негізінен Кристофер Уолкенді еліктеуімен ғана танымал болды), бұл естелік Фил Хартман, Крис Фарли және Майкл Маккин сияқты адамдарды мақтауда жомарт. Дэвид Спейд сияқты басқа актерлер туралы ақпарат, ол "модельдермен ұйықтау үшін ғана шоуға келді" оқырманды көбірек білуге жетелейді. Стилистикасы қиын болғанымен, бұл комедия мен дисфункцияның қиылысын шыншыл түрде көрсетеді." Kliatt Мохр оқыған аудиокітапқа "А" бағасын берді: "Мохрдың тәжірибесі шоудың қалай эфирге шығатынын ойға келтіреді. Ол актерлер мен қонақтардың кейбіреулері туралы жағымсыз пікірлер айтады, ал Фил Хартман мен Крис Фарли туралы жылы сезімдермен әңгімелейді. Өзінің де кемшіліктерін жасырмайды. SNL жанкүйерлері үшін. "Дөңгелек тілде сөйлеу" оқу білімі жоғары студенттер мен ересектерге ұсынылады."

Booklist called it "Good insider dish": "Mohr chronicles those years with the sly wit he's become known for, as well as nostalgia for both the time he had and the kid he was. That's not to say things went well. He barely got any sketches on air, his dressing room was once an elevator shaft, and he suffered panic attacks so severe he thought he would die on camera. But he also met some encouraging people (Michael McKean) and was able to spend a little time hanging out with various luminaries (Eric Clapton), so even though he moans and whines about what he endured on the show, he ends up describing the experience as glorious." Publishers Weekly, on the other hand, found "this stilted but honest memoir" to serve only "mostly superficial dish": "Few of his sketches aired, and aside from his impressions of Ricki Lake, Christopher Walken and Dick Vitale, he was rarely on camera. (When he was on air, he admits, he often couldn't keep a straight face.) Mohr treats readers to some affectionate, entertaining tales of the late Chris Farley, but his book is less a juicy inside story of the comedy institution than a tale of an immature young man's struggle with a high stress, erratic workplace: 'The schedule for putting together Saturday Night Live was made back in the seventies when everyone was on coke Problem was, no one did coke [anymore] and we were expected to keep the same hours.'" Kirkus Reviews wrote, "Mohr is unafraid to come off as nervous and a little grating: the whole first season he's just the new guy nobody will look in the eye, whose ideas get shot down, who's always asking dumb questions and almost never gets on the air. Though tinged with bitterness (after two seasons, Mohr was basically known only for his Christopher Walken impersonation), this account is generous in its praise for people like Phil Hartman, Chris Farley, and Michael McKean. Profiles of other costars like David Spade, who "was only on the show so he could sleep with models"—are just dishy enough to leave the reader wanting more. Despite stiff prose, an engagingly honest look at the crossroads of comedy and dysfunction." Kliatt gave the Audiobook, read by Mohr, an A: "Mohr's experiences make one wonder how the show ever gets on the air. He dishes unflattering portraits of some of the cast and some guest hosts while speaking most fondly of Phil Hartman and Chris Farley. He does not shy from revealing his warts as well. For fans of SNL. Raw language Recommended for advanced students and adults."