Toyota Gazoo Racing: Автоспорт және зерттеу орталығының тарихы

Кіріспе

Toyota Gazoo Racing Europe GmbH (TGR E) – Германияның Кёльн қаласында орналасқан автоспорт және автомобильдерді зерттеу мен әзірлеу орталығы. Ол Toyota Motor Corporation компаниясына толыққанды тиесілі және оның бақылауында. TGR E-нің басты қызметі – FIA World Endurance Championship (WEC) және World Rally Championship (WRC) жарыстарында Toyota-ның Gazoo Racing бренді атынан автоспорттық көліктерді техникалық жағынан жетілдіру және оларды жарысқа тіркеу. Соңғысы Финляндияның Ювяскюля қаласындағы Toyota Gazoo Racing WRT деп аталатын серік орталықтан басқарылады. TGR E бұрын Andersson Motorsport және Toyota Motorsport GmbH (TMG) деп те белгілі болған, олар екеуі де Toyota Team Europe (TTE) командасын WRC жарысына қатыстырған.

Андерссон автоспорттық жарысы

TGR E Швецияда Andersson Motorsport ретінде басталып, ралли драйвері Ове Андерссонның өзінің автоспорттық мансабы үшін құрған компаниясы болды. Оның Toyota-мен қарым-қатынасы 1972 жылы, сол жылдың күзінде RAC раллиінде жүргізуге Toyota Celica машинасы ұсынылған кезде басталды. Бұл қарым-қатынас дамыды және 1973 жылдан бастап Андерссон Моторспорт жаңадан құрылған Әлемдік ралли чемпионатына Тойота командасы Еуропа (TTE) атынан қатысатын Тойотаның заводтық командасының жазбаларына жауапты болып тағайындалды. 1975 жылы команда мен ұйым Бельгияның Брюссель қаласына, ал 1979 жылы Германияның Кёльн қаласына көшірілді, онда Andersson Motorsport GmbH ретінде тіркелді.

Toyota Motorsport GmbH (TMG)

1993 жылы Toyota Motor Corporation Andersson Motorsport GmbH компаниясын сатып алып, оны Toyota Motorsport GmbH (TMG) деп қайта атады. Андерссон TTE командасының менеджері лауазымында қалды. Осы кезде Toyota-ның толық меншігінде болғандықтан, TMG 17 елден 300 қызметкерді жұмысқа алды. 1998 және 1999 жылдары TMG Le Mans 24 сағаттық жарысына қатысып, 1999 жылы Toyota GT One көлігімен екінші орынды жеңіп алды. 1999 жылдан кейін Toyota, 2002 жылғы F1 маусымында Formula One (F1) спортына көшуге дайындалу үшін ралли және спорттық автомобильдер жарысына қатысуын тоқтатты, бұл үшін TMG-нің бар ресурстарын пайдаланды. 2002 жылдан 2009 жылға дейін TMG өзінің бас компаниясының Panasonic Toyota Racing деп аталған Formula One командасын басқарды және 139 Гран-приге қатысты. Осы кезеңде олар 13 рет жүлделі үштіктің құрамына кірді, үш рет поул позициясын жеңіп алды және барлығы 278,5 ұпай жинады. 2005 жылы TMG сонымен қатар Jordan Formula One командасына Toyota F1 қозғалтқыштарын жеткізді, ол кейін сатылып, 2006 жылы Midland F1 Racing деп қайта аталды, бірақ 2006 жылдың соңында F1-ден шыққанға дейін Toyota F1 қозғалтқыштарын пайдалануын жалғастырды. Williams Formula One командасы 2007-2009 жылдары TMG-нің Toyota F1 қозғалтқыштарының тұрақты тапсырыс берушісі болды. 2009 жылдың 4 қарашасында Toyota F1 спортынан шығатынын жариялады. TMG 2011 жылдан бастап спорттық автомобильдер жарысына Lola Cars компаниясына қозғалтқыш жеткізуші ретінде қайта оралды және Rebellion Racing командасын қуаттандырды. 2012 жылы TMG Toyota TS030 Hybrid көлігімен Әлемдік төзімділік чемпионатына толыққанды қатысты. Бірақ бірнеше айдан кейін TMG тек қозғалтқышты дамытуға жауапты екені, ал Tommi Mäkinen Racing Oy (TMR) көлікті дамытып, Финляндиядан жарысқа қатысатыны туралы хабарланды.

Toyota Gazoo Racing Europe командасы

TMG 2020 жылдың сәуір айында Toyota Gazoo Racing Europe деп қайта аталды.

Toyota Team Europe командасы

Toyota Team Europe (TTE) 1975 жылдың ақпан айында құрылды. Сол жылдың тамызында Ханну Миккола TTE-нің алғашқы раллиі – «1000 Lakes Rally» жарысын Corolla 1600 көлігімен жеңіп алды, бұл жарыста қарсыластар 2.0 литрлік қозғалтқыштарды қолданды. 1987 жылдың қыркүйегінде TTE үлкен ғимаратқа көшті, және олар әлі күнге дейін сонда орналасқан. Сол кезде олар алғашқы төрт дөңгелекті көліктерін – Toyota Celica GT Four-ды таныстырды, оны Juha Kankkunen және Kenneth Eriksson жүргізді. Карлос Сайнц 1990 жылы ST165 көлігімен FIA World Rally Championship жүргізушілер арасындағы титулдың иегері атанды. Жаңа GT Four, ST185, 1992 жылы «Rallye Monte Carlo» жарысында дебют жасады, нәтижесінде Сайнц осы жылы тағы да титул жеңіп алды. ST185 сондай-ақ 1993 жылы Juha Kankkunen-мен, ал 1994 жылы Дидье Ауриольмен WRC жүргізуші және өндіруші титулдарын жеңіп алды. 1995 жылы TTE ST205 көлігіне заңсыз ауа шектегіш құрастырғаны үшін, оны тексерушілерден жасыру мақсатында айналма механизмдер мен серіппелі құрылғыларды қолданғаны үшін 12 айға Дүниежүзілік ралли чемпионатынан (WRC) шеттетілді. 1996 және 1997 жылдары Toyota Motorsport итальяндық HF Grifone командасы, Toyota Team Sweden, Marlboro Toyota Team Belgium және Tein Sport командаларына таңдалған WRC жарыстарында Celica ST205 көлігімен қолдау көрсетті.

Toyota Castrol командасы

WRC-нің жаңа World Rally Car дәуірінде Toyota 1997 жылғы Финляндия раллиінде Castrol майлау материалдары компаниясының демеушілігімен жаңа командалық атаумен Corolla WRC-ді ұсынды. Алайда, команда сол жылы өндірушілер чемпионатына қатыспады. 1998 жылы чемпионатта күресуге оралғанда, олар Карлос Сайнц/Луис Моя және Дидье Ауриоль/Денис Жиродет экипаждарымен Corolla WRC-мен қатысты. Олар маусымды жүргізушілер және өндірушілер чемпионаттарында екінші орында аяқтады. 1999 жылы TTE үшін үшінші рет өндірушілер чемпионаты жеңіліп алынды. Toyota Motorsport GmbH Formula One және CART жарыстарына қатысуға көшкендіктен, 1999 жылғы маусымның соңында раллиден шықты. Бұл мекеме спорттағы клиенттік командаларға қызмет көрсету және қолдау көрсетуді жалғастырды.

Toyota Gazoo Racing World Rally командасы

Toyota Motorsport 2017 жылғы Әлемдік ралли чемпионатына қатысуға дайындық мақсатында Toyota Gazoo Racing командасы үшін Toyota Yaris WRC прототипінің алғашқы нұсқасын жасады.

Спорттық автокөлік жарыстарының тарихы

Тойотаның Әлемдік ралли чемпионатындағы бастамаларын жетектеумен қатар, топ спорттық автомобильдер жарысында Toyota GT One және Toyota TS030 Hybrid машиналарын әзірлеумен және жарыстарға қатысумен айналысты. GT One 1998 және 1999 жылдары Ле-Манның 24 сағаттық жарысына қатысты, ал TS030 Hybrid 2012 жылы тұңғыш рет өнер көрсетті.

GT-Бір

1998 жылы Ле-Манға уақытында ұсынылған GT One алғаш рет мамыр айында өткен жарыстың ресми сынақ күндерінде пайда болды. GT One-нің үш машинасы қатысты, олар екінші, бесінші және он бірінші үздік уақыттарды көрсетті, арнайы жасалған прототиптерді оңай жеңіп шықты, олар жоғары кластың өкілдері болуға тиіс болған. Жарыс аптасында барлық үш машина біліктілікке сәтті қатысып, жылдамдығын сақтап, екінші, жетінші және сегізінші орындарды иеленді, оларды GT класындағы қарсыластары Mercedes Benz ғана басып өтті. Ал жарыс барысында, №28 GT One жарыстың ортасында жоғары жылдамдықпен апатқа ұшырап, жарыстан шығып қалды. Қалған екі машина үздік ондыққа кіру үшін күресін жалғастырды. Бірақ жарыс аяқталуға бірнеше сағат қалғанда, көшбасшы болып тұрған №29 GT One жарыс жеңісі үшін күрескенде беріліс істен шықты. Осылайша Toyota жалғыз қалған №27 машинасымен жарысты тоғызыншы орында аяқтады, ол жеңімпаз Porsche 911 GT1-ден 25 айналым артта қалды. 1999 жылғы 24 сағаттық Ле-Ман жарысы команданы бірнеше рет Michelin шиналарының жарылуы мазалағандықтан, қиын жағдаймен басталды, бұл жағдай 1998 жылғы оқиғаны еске түсірді, онда №1 және №2 машиналар жарыстан шығып қалған еді. №1 Toyota машинасының пилоты Мартин Брандл Мюльсанн тік жолында жоғары жылдамдықпен шинасы жарылып, машинаның артқы серпімдері зақымданып, пит-стопқа қайта алмады. №2 Toyota машинасының пилоты Тьерри Бутсен Dunlop көпірінің астында жоғары жылдамдықпен апатқа ұшырады, себебі шинасы тез қысымдан түсті. Машина қирады, ал Бутсен белгілі бір жарақат алды. Таң атқанда, №15 BMW машинасы №3 Toyota машинасынан шамамен бір айналымға алда болды, ол тұрақты жылдамдықпен жүріп жатқан еді. Жеңіске үміттенген Укё Катаяма Toyota машинасының жылдамдығын арттырып, жарыстың ең жылдам айналымын жасады. Ол айырмашылықты бір минуттан кеміткенімен, Toyota командасы тағы да шинасы жарылып қалды. Алайда Катаяма жаңа шиналар үшін пит-стопқа оралып, жарысты жалғастырды. Ол GT P класында бірінші орынды алып, екінші орынға ие болды. Дегенмен, олар Ле-Мандағы жалпы жеңіске жете алмады, бұл оларды жалпы жеңіске жеткен екінші жапондық өндіруші етер еді (Mazda 1991 жылы бірінші болған). GT One 1999 жылы Le Mans Fuji 1000 км жарысында бір рет қана жарысты. Жарысқа негізінен жапондық командалар қатысқандықтан, Ле-Манда бәсекелескен көптеген өндірушілер қатыспады, бірақ Toyota әлі де қарсыласы Nissan-ға қарсы күресуге мәжбүр болды, олар да R391 машинасымен қатысты. Ақырында GT One екінші орынға ие болды, жеңімпаз R391 машинасынан бір айналым ғана артта қалды. GT One бағдарламасы 2000 жылы жалғастырылмады, Toyota TTE-ді жаңа Toyota F1 командасының басшылары етіп тағайындады. Бұл Toyota-ның Ле-Мандағы әрекеттеріне он жылдан астам үзіліс берді, 2012 жылғы маусымға дейін, Toyota спорттық автокөлік жарыстарының ең жоғарғы деңгейінде тағы да бәсекелесуді шешкенге дейін.

Introduced in time for Le Mans in 1998, the GT One first appeared at the official testing days for the race held in May. Three GT Ones appeared, setting the second, fifth, and tenth best times, easily beating out custom built prototypes which were meant to be the superior class. For the race week itself, all three cars performed admirably in qualifying by continuing their quick pace, qualifying second, seventh, and eighth, being beaten only by their GT class competitor, Mercedes Benz. For the race itself, the No. 28 GT One suffered from a high speed accident halfway through the race, taking it out of competition. The two other entrants continued to fight on, both remaining in the top 10. However, within the closing hours, the higher ranked No. 29 GT One suffered a gearbox failure while in competition for the race win. Thus Toyota was left to take ninth place in the race with the lone No. 27 entry, which ended the race 25 laps behind the winning Porsche 911 GT1. Their 1999 24 Hours of Le Mans started bitterly after the team was plagued by multiple Michelin tyre failures, the situation becoming somewhat reminiscent of 1998, when the No. 1 and No. 2 car were retired. Martin Brundle in the No. 1 Toyota suffered a puncture at high speed on the Mulsanne Straight, the cars rear suspension was badly damaged and he was unable to get back to the pits. The No. 2 Toyota being driven by Thierry Boutsen was next to go when he suffered a high speed crash under the Dunlop bridge due to a rapid deflation. The car was destroyed and Boutsen suffered injury to his lower back. At the break of dawn, the No. 15 BMW was almost a lap ahead of the No. 3 Toyota which had been quietly cruising around at a steady pace. With this sniff of a win Ukyo Katayama put the foot down in the Toyota and set the fastest lap of the race. He narrowed the gap to less than a minute till again a tyre blowout befell the Toyota team again. Katayama was however able to return to the pits for new tyres and continued. He managed to finish second after a valiant effort placing first in the GT P class. However, they fell short of the overall victory at Le Mans, which would have made them only the second Japanese manufacturer to get an overall win (Mazda being the first in 1991). The GT One raced only once more, a single entrant appearing in the 1999 Le Mans Fuji 1000km. Although the race mostly consisted of Japanese teams, thus leaving out most of the manufacturers that had competed at Le Mans, Toyota still had to compete against rival Nissan, who also entered their R391. In the end the GT One would fall short once again, finishing second and only one lap behind the winning R391. The GT One program was not continued into 2000, Toyota instead turning TTE into leaders of the new Toyota F1 team. This would mark a hiatus in Toyota's attempts at Le Mans until the 2012 season, over a decade later, when Toyota decided to once again contest at the top tier of sports car racing.

Toyota TS030 Гибридті

2011 жылдың қазанында Toyota компаниясы 12 жылдық үзілістен кейін 2012 жылы Le Mans жарысына оралатынын жариялады, гибридтік қозғалтқышпен жабдықталған Le Mans Prototype машинасымен, оның бензиндік қозғалтқышы клиенттік P1 машиналарындағы қозғалтқышқа ұқсас болды. Автомобиль FIA World Endurance Championship-тің тұңғыш маусымында бақ сынасады, бірақ серияның бірінші кезеңін өткізіп алады. Сәуір айының соңында болған ауыр апат Toyota компаниясының 2012 жылғы 6 сағаттық Спа-Франкоршамп жарысында тұңғыш рет қатысуын тоқтатты, бірақ Le Mans-ке екі TS030 машинасы дайын болды. Өкінішке орай, екі машина да жарысты аяқтамады: Энтони Дэвидсон басқарған #8 автомобиль Ferrari 458 машинасымен ауыр соқтығысқа ұшырады (соның салдарынан Дэвидсонның екі омыртқасы сынып қалды), ал #7 автомобиль DeltaWing машинасымен соқтығысып, кейіннен қозғалтқыш бұзылуынан жарыстан шықты. Toyota WEC маусымының қалған бөлігінде бір машинамен бәсекелесіп, үш жеңіске жетті, соның ішінде Фудзидегі 6 сағаттық жарыс. 2013 жылғы 24 сағаттық Le Mans жарысында Toyota Stéphane Sarrazin, Anthony Davidson және Sébastien Buemi басқарған жаңартылған Toyota TS030 машинасымен Le Mans-те төртінші рет екінші орынды иеленді. Ал басқа машина бірнеше айналым қалып қойып, төртінші орынды жеңіп алды. Toyota WEC маусымын тағы да екінші орында аяқтады, жаңбыр салдарынан қысқартылған Фудзи және Шанхай жарыстарында екі жеңіске қол жеткізді.

Toyota TS040 Гибридті

2013 жылдың қазан айында Toyota 2014 жылы Әлемдік төзімділік чемпионатында бәсекелесетінін хабарлады. 2014 жылғы жаңа LMP1 ережелеріне сәйкес келу үшін Toyota өзінің жаңа Toyota TS040 Hybrid көлігін таныстырды. Көлік артқы дөңгелектерді қозғалтатын 3,7 литрлік V8 табиғи аспирациялық бензин қозғалтқышымен жабдықталған, сондай-ақ екі осьте де уақытша торт дөңгелекті жетекке мүмкіндік беретін регенеративті тежегіш жүйелеріне ие.

Toyota TS050 Гибридті

Toyota TS050 Hybrid 2016 жылғы FIA World Endurance Championship үшін әзірленді. Ол алғаш рет H8909 2.4L V6 қос турбо бензиндік қозғалтқышымен және 2.22 кВт⋅сағаттық батареялық гибридтік жүйемен жабдықталды.

Toyota GR010 Гибридті

Toyota GR010 Hybrid 2021 жылғы FIA World Endurance Championship жарысына жаңа Le Mans Hypercar регламенті бойынша қатысты. Онда артқы дөңгелектерге жалғанған 3.5 литрлік V6 қос турболы бензин қозғалтқышы және алдыңғы дөңгелектерге жалғанған аккумуляторлық гибридтік жүйесі бар.

FIA Дүниежүзілік төзімділік чемпионатының нәтижелері

Жыл Пилоттар 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ұпайлар 2012 Александр Вурц Никола Лапьерре Казуки Накадзима 7 SEB SPA LMSRet SIL2 SÃO1 BHRRet FUJ1 SHA1 96 2-орын Энтони Дэвидсон Себастьен Буэми Стефан Сарразин 8 LMSRet 2013 Александр Вурц Никола Лапьерре Казуки Накадзима 7 SIL4 SPARet LMS4 FUJ1 SHA2 BHRRet 142.5 2-орын Энтони Дэвидсон Себастьен Буэми Стефан Сарразин 8 SIL3 SPA4 LMS2 SÃORet COA2 FUJ27 SHARet BHR1 2014 Александр Вурц Стефан Сарразин Казуки Накадзима 7 SIL2 SPA3 LMSRet COA6 FUJ2 SHA2 BHR1 SÃO4 289 1-орын Энтони Дэвидсон Себастьен Буэми Никола Лапьерре 8 SIL1 SPA1 LMS3 COA3 FUJ1 SHA1 BHR11 SÃO2 2015 Энтони Дэвидсон Себастьен Буэми Казуки Накадзима 1 SIL3 SPA4 LMS8 NÜR5 COA4 FUJ5 SHA6 BHR4 164 3-орын Александр Вурц Стефан Сарразин Майк Конвей 2 SIL4 SPA6 LMS6 NÜR6 COARet FUJ6 SHA5 BHR3 2016 Энтони Дэвидсон Себастьен Буэми Казуки Накадзима 5 SIL16 SPA17 LMSNC NÜR5 MEXRet COA5 FUJ4 SHA3 BHR4 229 3-орын Стефан Сарразин Майк Конвей Камуи Кобаяши 6 SIL2 SPARet LMS2 NÜR6 MEX3 COA3 FUJ1 SHA2 BHR5 2017 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SIL23 NÜR3 MEX4 COA4 FUJ2 SHA4 BHR4 286.5 2-орын Майк Конвей Камуи Кобаяши SPA2 Майк Конвей Камуи Кобаяши Стефан Сарразин LMSRet Себастьен Буэми Энтони Дэвидсон Казуки Накадзима 8 SIL1 SPA1 LMS6 NÜR4 MEX3 FUJ1 SHA1 BHR1 Себастьен Буэми Казуки Накадзима Стефан Сарразин COA3 Никола Лапьерре Юджи Кунимото Стефан Сарразин 9 SPA5 Никола Лапьерре Юджи Кунимото Жозе Мария Лопес LMSRet 2018 19 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SPA2 LMS2 SILDSQ FUJ1 SHA1 SEB2 SPA6 LMS2 216 1-орын Себастьен Буэми Казуки Накадзима Фернандо Алонсо 8 SPA1 LMS1 SILDSQ FUJ2 SHA2 SEB1 SPA1 LMS1 2019 20 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SIL1 FUJ2 SHA3 BHR1 COA3 SPA1 LMS3 BHR1 241 1-орын Себастьен Буэми Казуки Накадзима Брендон Хартли 8 SIL2 FUJ1 SHA2 BHR2 COA2 SPA2 LMS1 BHR2 2021 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SPA 3 POR 2 MNZ 1 LMS 1 BHR 1 BHR 2 2061-орын Себастьен Буэми Казуки Накадзима Брендон Хартли 8 SPA 1 POR 1 MNZ 4 LMS 2 BHR 2 BHR 1 2022 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SEB Ret SPA 1 LMS 2 MNZ 3 FUJ 2 BHR 1 1861-орын Себастьен Буэми Рё Хиракава Брендон Хартли 8 SEB 2 SPA Ret LMS 1 MNZ 2 FUJ 1 BHR 2 2023 Майк Конвей Камуи Кобаяши Жозе Мария Лопес 7 SEB 1 POR 9 SPA 1 LMS Ret MNZ 1 FUJ 1 BHR 2 2171-орын Себастьен Буэми Рё Хиракава Брендон Хартли 8 SEB 2 POR 1 SPA 2 LMS 2 MNZ 6 FUJ 2 BHR 1

Year Drivers 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Points 2012 Alexander WurzNicolas LapierreKazuki Nakajima 7 SEB SPA LMSRet SIL2 SÃO1 BHRRet FUJ1 SHA1 96 2nd Anthony DavidsonSébastien BuemiStéphane Sarrazin 8 LMSRet 2013 Alexander WurzNicolas LapierreKazuki Nakajima 7 SIL4 SPARet LMS4 FUJ1 SHA2 BHRRet 142.5 2nd Anthony DavidsonSébastien BuemiStéphane Sarrazin 8 SIL3 SPA4 LMS2 SÃORet COA2 FUJ27 SHARet BHR1 2014 Alexander WurzStéphane SarrazinKazuki Nakajima 7 SIL2 SPA3 LMSRet COA6 FUJ2 SHA2 BHR1 SÃO4 289 1st Anthony DavidsonSébastien BuemiNicolas Lapierre 8 SIL1 SPA1 LMS3 COA3 FUJ1 SHA1 BHR11 SÃO2 2015 Anthony DavidsonSébastien BuemiKazuki Nakajima 1 SIL3 SPA4 LMS8 NÜR5 COA4 FUJ5 SHA6 BHR4 164 3rd Alexander WurzStéphane SarrazinMike Conway 2 SIL4 SPA6 LMS6 NÜR6 COARet FUJ6 SHA5 BHR3 2016 Anthony DavidsonSébastien BuemiKazuki Nakajima 5 SIL16 SPA17 LMSNC NÜR5 MEXRet COA5 FUJ4 SHA3 BHR4 229 3rd Stéphane SarrazinMike ConwayKamui Kobayashi 6 SIL2 SPARet LMS2 NÜR6 MEX3 COA3 FUJ1 SHA2 BHR5 2017 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SIL23 NÜR3 MEX4 COA4 FUJ2 SHA4 BHR4 286.5 2nd Mike ConwayKamui Kobayashi SPA2 Mike ConwayKamui KobayashiStéphane Sarrazin LMSRet Sébastien BuemiAnthony DavidsonKazuki Nakajima 8 SIL1 SPA1 LMS6 NÜR4 MEX3 FUJ1 SHA1 BHR1 Sébastien BuemiKazuki NakajimaStéphane Sarrazin COA3 Nicolas LapierreYuji KunimotoStéphane Sarrazin 9 SPA5 Nicolas LapierreYuji KunimotoJosé María López LMSRet 2018 19 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SPA2 LMS2 SILDSQ FUJ1 SHA1 SEB2 SPA6 LMS2 216 1st Sébastien BuemiKazuki NakajimaFernando Alonso 8 SPA1 LMS1 SILDSQ FUJ2 SHA2 SEB1 SPA1 LMS1 2019 20 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SIL1 FUJ2 SHA3 BHR1 COA3 SPA1 LMS3 BHR1 241 1st Sébastien BuemiKazuki NakajimaBrendon Hartley 8 SIL2 FUJ1 SHA2 BHR2 COA2 SPA2 LMS1 BHR2 2021 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SPA 3 POR 2 MNZ 1 LMS 1 BHR 1 BHR 2 2061st Sébastien BuemiKazuki NakajimaBrendon Hartley 8 SPA 1 POR 1 MNZ 4 LMS 2 BHR 2 BHR 1 2022 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SEB Ret SPA 1 LMS 2 MNZ 3 FUJ 2 BHR 1 1861st Sébastien BuemiRyo HirakawaBrendon Hartley 8 SEB 2 SPA Ret LMS 1 MNZ 2 FUJ 1 BHR 2 2023 Mike ConwayKamui KobayashiJosé María López 7 SEB 1 POR 9 SPA 1 LMS Ret MNZ 1 FUJ 1 BHR 2 2171st Sébastien BuemiRyo HirakawaBrendon Hartley 8 SEB 2 POR 1 SPA 2 LMS 2 MNZ 6 FUJ 2 BHR 1

Маусым әлі дамып жатыр.

TMG EV P001 электрлі машинасы

Компания жылдық шолуында Radical спорттық машинасының негізінде электрлік жарыс машинасының Кельн қаласындағы e Wolf компаниясымен бірлесіп жасалғанын мәлімдеді. TMG EV P001, F1 үшін KERS әзірлеу барысында Toyota Motorsport ұйымының алған тәжірибесіне сүйене отырып жасалды және компанияның арнайы қозғалтқыш сынау стендтері, соның ішінде "электр компоненттерін сынау стенді" пайдаланылды. 2011 жылдың тамызында ол Нюрбургринг Нордшлейфесінде электрлік көліктер арасында 7 минут 47.794 секундтық жаңа рекордтық көрсеткішті орнатты. Компания бұл олардың технологиясының жарыста бәсекеге қабілетті екенін көрсетеді және олар электрлік чемпионатқа қатысуға ниетті екенін айтады.