Грант Джонсон: Американдық бейсболшы, Негр лигасының легендасы. 30 жылдан астам мансабы, қуатты соққысымен танымал. Өмірбаяны, командалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық бейсболшы (1872 –1963)
American baseball player (1872 –1963)
Грант У. "Хоум Ран" Джонсон (23 қыркүйек 1872 – 4 қыркүйек 1963) – бейсболдың Негр лигасының американдық шортстопы және екінші база ойыншысы. 30 жылдан астам карьерасы бойы, "өлген доп" дәуіріндегі ең ұлы командалардың көптеген құрамында ойнап, ойынның ең күшті соққышыларының бірі болды. Ол Огайо штатының Финдлей қаласында дүниеге келіп, Нью-Йорк штатының Баффало қаласында 90 жасында қайтыс болды.
Grant U. "Home Run" Johnson (September 23, 1872 – September 4, 1963) was an American shortstop and second baseman in baseball's Negro leagues. In a career that spanned over 30 years, he played for many of the greatest teams of the deadball era and was one of the game's best power hitters. Born in Findlay, Ohio, he died at age 90 in Buffalo, New York.
Мансап
Джонсон өзінің мансабын 1893 жылы Findlay Sluggers жартылай кәсіпқой клубында шортстоп ретінде бастады. Келесі жылы ол 60 хомран соғып, "Хомрэн" деген лақап атқа ие болды. 1894 жылдың жазында Джонсон мен Бад Фаулер, Адрианнан келген үш ақ бизнесмен – Лен Хох, Говард және Ролла Тейлор бірлесіп Мичиган штатының Адриан қаласында Page Fence Giants құрды. Команда 1895 жылдың көктемінде ойынға кірісті. Шамамен екі айдан кейін басқару құрамындағы өзгерістерден кейін, наразы Фаулер 1895 жылдың шілде айының ортасында команданы тастап кетті. Дегенмен, Джонсон команданың шортстопы және төрт жыл бойы Page Fence Giants капитаны болды. 1896 жылы, сирек кездесетін питчер ретінде Джонсон Мичиган штатының Каро қаласында 25 қыркүйекте Кубалық X Giants-қа қарсы өткен қара бейсбол чемпионатының шешуші ойынында жеңіске жетті. 1898 жылдан кейін Page Fence Giants ойнауды жалғастыра алмады, сондықтан Джонсон және көптеген ойыншылар Чикагоға көшіп, 1899 жылы Чикаго Колумбия Гиантс сапында доп қуа бастады. Келесі маусымда ол Чикаго Юнионс командасында Билл Монро және Майк Мурмен бірге ойнады. Джонсон 1901 және 1902 жылдары Колумбия Гиантс құрамына оралды. 1903 және 1904 жылдары Джонсон Кубалық X Giants командасында өнер көрсетіп, 1903 жылы командаға жетекшілік етіп, Филадельфия Гиантсын жеңіп, чемпион атанды. Оның командаластары Руб Фостер және Чарли Грант болды. Джонсон 1905 жылы Филадельфия Гиантс қатарына қосылды. Огайо штатының Финдлей қаласының африкалық американдық бейсбол тарихына жасаған маңызды үлесі сол маусымның соңында 33 жасқа толды. Оның соққылары мен питчингі жаңа команданы қызықтырды. Джонсонның мүсіркеместікке бой алмайтын, қуатты соққысы командаға соққы алу, құрбандық соққылары және, әрине, 12 хомранмен көзге түсуге көмектесті. Ұлы мінез-құлық иесі, ол жерден шарларды жылдам алып, төрешілердің күмәнді шешімдеріне сирек қарсылық білдірді. Оның да шабуылға ұшырауы сирек болатын. Бір сәтте Джонсон репортерге: "Мен [шабуылға ұшырасам] өзімді таң қалдыратын едім" деді. Маусымның басында алған жарақатынан кейін 13 күн ойынға қатыса алмады. Джонсон команданың негізгі құрамына қайта оралды, бірақ нәтижесінде хомрандарының саны күрт төмендеді. Ол кейде бастапқы питчер ретінде де пайдаланылды. Керемет қабілетке ие су асты питчері, ол 1905 жылы Филадельфия Гиантс командасының төртінші питчері болды. Оның батыл питчингі барлығын неге жиі ойнамайтыны туралы ойға жегізді. 1906 жылы Джонсон Бруклин Роял Гиантс командасына ауысты, онда ол қайтадан капитан болды және команданы 1908 және 1909 жылдары чемпионаттарға жетектеді. Спорт журналисі Гарри Дэниелс 1909 жылы "All American Team" құрамына капитан Грант Джонсонды енгізіп, оны "әрқашан қатал, тұрақты соққышы, аулашы және базалық жүгіруші, сондай-ақ керемет басқарушы" деп сипаттады. 1910 жылы Джонсон Руб Фостердің Leland Giants командасымен келісімшарт жасады және .397 көрсеткішпен ойнады. Осы шамада ол бұрынғы "Хомрэн Джонсон" лақап атымен қатар "Әке" Джонсон деп те атала бастады.
Johnson began his career as a shortstop with the semipro Findlay Sluggers in 1893. The following year, he earned his nickname "Home Run" by hitting 60 home runs. In the summer of 1894. Johnson and Bud Fowler, along with three white businessmen from Adrian, Len Hoch, Howard and Rolla Taylor formed the Page Fence Giants in Adrian, Michigan. The team began play in the spring of 1895. A management shake up after only about two months of games saw a disgruntled Fowler eventually leave the squad in mid July 1895. However, Johnson was the shortstop and the team's captain for the entire four year run of the Page Fence Giants. In 1896, in a rare pitching appearance, Johnson was the winning hurler in the Black Baseball World Championship series clinching game in Caro, Michigan, on September 25, 1896, against the Cuban X Giants. After 1898, the Page Fence Giants were unable to continue playing, so Johnson and most of the other players moved to Chicago, where they played for the Chicago Columbia Giants in 1899. The next season, he played with the Chicago Unions, where he teamed with Bill Monroe and Mike Moore. Johnson returned to the Columbia Giants for 1901 and 1902. In 1903 and 1904, Johnson played for the Cuban X Giants and captained the team to the colored championship in 1903, defeating the Philadelphia Giants for the honor. His teammates included Rube Foster and Charlie Grant. Johnson joined the Philadelphia Giants in 1905. Findlay, Ohio's celebrated contribution to African American baseball history turned 33 years old late that season. His hitting and pitching electrified his new team. The unselfish qualities of Johnson's power packed swing helped him to lead the team in categories such as hit by pitches, sacrifice hits and, of course, home runs with 12. An honorable man of exemplary character, he hustled out ground balls and seldom disputed an umpire's questionable call. It was equally rare for him to strike out. In one reflective moment Johnson told a reporter, "when I did [strike out] I surprised myself." Slowed by an injury that occurred early in the season, he missed 13 days of play. Johnson was rushed back into the team's starting line up, and as a consequence his home run totals slumped dramatically. He also was used as an occasional starting pitcher. A submarine pitcher of exceptional ability, he was essentially the Philadelphia Giants' fourth starter in 1905. His gutsy mound appearances kept everyone questioning why he did not pitch more often. In 1906, Johnson moved to the Brooklyn Royal Giants, where he was again captain, and led the team to championships in 1908 and 1909. Sportswriter Harry Daniels named Captain Grant Johnson to his 1909 "All American Team" saying he "always has been a hard, consistent hitter, fielder, and base runner, and a great handler." In 1910, Johnson signed with Rube Foster's Leland Giants and hit .397. Around this time he began to be known by the nickname of "Dad" Johnson as well as his old nickname, "Home Run Johnson."