Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швед ғалымы (1887–1970)
Swedish scientist (1887–1970)
Джон Эрик Бертран Джонсон (2 қазан 1887 – 27 қараша 1970) (туған аты – Йохан Эрик Бертран) – Швецияда туған американдық электр инженеры және физик. Ол алғашқы катодты сәулелі түтік осциллоскопын жасады және сымдар арқылы берілетін ақпаратқа кездейсоқ бөгеттердің негізгі көзін сипаттады, бұл қазір Джонсон-Найквист шуы деп аталады.
John Erik Bertrand Johnson (October 2, 1887 – November 27, 1970) (né Johan Erik Bertrand) was a Swedish born American electrical engineer and physicist. He created the first cathode ray tube oscilloscope and detailed a fundamental source of random interference with information traveling on wires, now called Johnson Nyquist noise.
Ерте өмір
Йохан Эрик Бертранд 1887 жылғы 2 қазанда Швецияның Гетеборг қаласында 20 жастағы, үйленбеген Аугуста Йохансдотте отбасында дүниеге келді. Оның ағасы Джон А. Джонсон оларға Америкаға көшіп баруға көмектескенше, отбасы өте кедейлікте өмір сүрді. Жас Джон 1904 жылғы 3 шілдеде АҚШ-қа көшті, онда оның ағасы оның білімін ұйымдастырды. Ол 1913 жылы Солтүстік Дакота университетін бітіріп, келесі жылы магистр дәрежесін алды.
Johan Erik Bertrand was born in Gothenburg, Sweden on October 2, 1887 to the 20 year old, unmarried Augusta Johansdotte. The family lived in extreme poverty until his uncle John A. Johnson helped them relocated to America. The younger John immigrated to the United States on July 3, 1904 where his uncle arranged for his education. He graduated from the University of North Dakota in 1913, receiving his Masters degree the following year.
Мансап
Джонсон 1917 жылы Йель университетінде физика ғылымдарының докторы дәрежесін алды, содан кейін Western Electric компаниясының инженерлік бөлімінде жұмыс істеді, негізінен иондалған газдарды зерттеді. Ол радиотехникада электр инженерлері қолданатын Браун түтігімен тәжірибелер жүргізді. Джонатан Зеннек Браун түтігін пайдалана отырып, электрондық түрде көрінетін толқын формаларын жасау мүмкіндігін дәлелдеді, бірақ қуат және шудың кедергісі себебінен бұл сенімді болмады. Джонсон бұл мәселені механизмге қыздырылатын катодты қосу арқылы шешті, нәтижесінде ондаған мың вольт емес, 300 вольтпен жұмыс істейтін жүйе құрылды. Бұл – алғашқы толыққанды функционалды векторлық графикалық осциллограф. Оның нәтижелері алғаш рет 1922 жылы The Physical Review журналында, кейін Bell System Technical Journal журналында жарияланды және жазылған дауыстың толқын формаларын көрсету үшін қолданылғанда кеңінен қызығушылық тудырды. Джонсон 1925 жылы Bell Телефон зертханасының қызметкерлеріне қосылды. 1928 жылы "Электрөткізгіштердегі термиялық қозғалыс" атты мақала жариялады. Электрондық жүйелерде жылу шуы (қазір Джонсон шуы деп те аталады) – өткізгіштегі электрондардың термиялық қозғалысынан туындайтын шу. Джонсонның зерттеулері барлық электрөткізгіштерде электр зарядының статистикалық ауытқуы болатынын, бұл өткізгіштің ұштары арасындағы потенциалдың кездейсоқ өзгеруіне әкелетінін көрсетті (мысалы, вакуумдық құбыр күшейткіштері және терможұптарда). Жылу шуының қуаты әр герцке, жиілік спектрінің барлық диапазонында бірдей болады. Джонсон жылу шуының барлық резисторларға тән екенін және бұл нашар дизайнның немесе өндірістің белгісі емес екенін анықтады, бірақ резисторларда артық шу да болуы мүмкін. Джонсон 1928 жылы Джулиус Эдгар Лилиенфельдтің 1,900,018 АҚШ патентіне негізделген, жұмыс істейтін өріс эффектілі транзистор жасаған алғашқы адамдардың бірі болуы мүмкін. 1949 жылы АҚШ патенттік кеңсесіндегі куәлігінде Джонсон "модуляция индексі 11 пайыз болмаса да, пайдалы шығыс қуаты айтарлықтай, ол принцип бойынша күшейткіш ретінде жұмыс істейді" деді. Алайда, 1964 жылғы мақаласында ол Лилиенфельдтің патентінің жұмыс істемейтінін жоққа шығарып, "Мен Лилиенфельдтің құрылымын оның сипаттамасына сәйкес қайта жасауға тырыстым, бірақ ешқандай күшейтуді немесе тіпті модуляцияны байқамадым" деді. 1952 жылы Джонсон Эдисон зертханасына қосылып, 1957 жылға дейін физика бөлімінің меңгерушісі болды. Ол зейнетке шықты, бірақ кейіннен 1969 жылы қайта зейнетке шыққанға дейін McGraw Edison компаниясының құралдар бөліміне қосылды.
Johnson received a PhD in Physics at Yale University in 1917, after which he went to work for Western Electric in their engineering department, primarily studying ionized gases. There he experimented with the Braun tube, a tool used by electrical engineers in radio engineering. Jonathan Zenneck had proved the possibility of creating visible waveforms electronically using a Braun tube, but it was not reliable due to power and noise interference. Johnson fixed this problem by adding a hot cathode to the mechanism, creating a system which could operate at 300 volts instead of tens of thousands. It was the first fully functional vector graphic oscilloscope. His results were first published in The Physical Review and later the Bell System Technical Journal in 1922. and attracted a wide array of interest from the mainstream press when it was used to show the waveforms of recorded voice. Johnson joined the staff of Bell Telephone Laboratories in 1925. In 1928, he published the journal paper "Thermal Agitation of Electricity in Conductors". In electronic systems, thermal noise (now also called Johnson noise) is the noise generated by thermal agitation of electrons in a conductor. Johnson's papers showed a statistical fluctuation of electric charge occur in all electrical conductors, producing random variation of potential between the conductor ends (such as in vacuum tube amplifiers and thermocouples). Thermal noise power, per hertz, is equal throughout the frequency spectrum. Johnson deduced that thermal noise is intrinsic to all resistors and is not a sign of poor design or manufacture, although resistors may also have excess noise. Johnson was possibly among the first people to make a working field effect transistor, based on Julius Edgar Lilienfeld's US Patent 1,900,018 of 1928. In sworn testimony to the U. S. patent office in 1949, Johnson reported " although the modulation index of 11 per cent is not great, the useful output power is substantial it is in principle operative as an amplifier". On the other hand, in an article in 1964 he denied the operability of Lilienfeld's patent, saying "I tried conscientiously to reproduce Lilienfeld’s structure according to his specification and could observe no amplification or even modulation." In 1952, Johnson joined the Edison Laboratory and served as the head of the physics department until 1957. He retired, but subsequently joined McGraw Edison's Instrument division until retiring again in 1969.
Жеке өмірі
1919 жылы Клара Луиза Конгерге (1961 ж. қайтыс болды) үйленді, ал 1961 жылы Рут Мари Севертсон Боуденге үйленді. Бірінші некесінен екі ұлы болды: Бертран Конгер және Алан Уильям. Джон Бертран Джонсон 1970 жылдың 27 қарашасында АҚШ-тың Нью-Джерси штатындағы Ориндж қаласында 83 жасында қайтыс болды.
In 1919 he married Clara Louisa Conger (d.1961) and in 1961 he married Ruth Marie Severtson Bowden. He had two sons by his first marriage, Bertrand Conger and Alan William. John Bertrand Johnson died aged 83 in Orange, New Jersey, US, on November 27, 1970.