Кіріспе

Процесс моделі – Австралиядағы республика мәселесі талқыланатын кезеңде, Австралияның республика болуы және оның қалай іске асырылуы туралы сұрақтарға жауап беру жолының моделі. Көптеген процесс үлгілері қарастырылған. Ұсынылған процесс модельдері республикашылдар қозғалысында пікірталас тудырады. Мұндай пікірталастар көбінесе халықтан (бір немесе бірнеше референдум немесе плебисцит арқылы) қолданыстағы жүйе мен жалпы республикалық үкімет жүйесі, нақты бір республикалық үкімет жүйесі немесе бірнеше балама республикалық үкімет жүйелерінің арасынан таңдау жасауды сұрау мәселесін қамтиды.

Өмірбаян

Австралия Конституциясына өзгеріс енгізу үшін референдум өткізілуі тиіс, және тарихи түрде азаматтар ұсынылған өзгеріске қарсы дауыс берген. Соңғы жылдары конституциялық реформаның ең маңызды мәселесі – Австралия республикасын құру мәселесі болды. Бұл мәселе даулы және техникалық сипатта болғандықтан, үкіметтер, саяси партиялар және республикалық ұйымдар өз шешімдерін халық пікірімен үйлестіруге көмектесетін процестік модельдерді жасады. Бұл шешімдерге қандай типтегі республика құру және/немесе референдум өткізу туралы мәселелер кіреді. Конституциялық монархияны қолдаушылар мұндай процесті бастаудан мүдделі емес және конвенциялар мен плебисциттердің қажетсіз екенін, сондай-ақ мемлекеттік қаражатты тиімсіз жұмсау екенін айтады.

Процесс үлгісінің оқиғалары

Процесс моделі бірнеше оқиғадан тұрады, көбінесе референдуммен немесе жобаны тоқтату туралы шешіммен аяқталады. Республикалық процесс модельдерінде әдетте мынадай оқиғалар кездеседі:

Конституциялық конвенция

Конституциялық конвенцияда мәселелерді және реформа ұсыныстарын талқылау мен дауыс беру үшін сайланған немесе тағайындалған делегаттар қатысуы мүмкін. Егер делегаттар халықтың құрамын шағылыстыратын болса, қабылданған шешімдер келесі референдум нәтижелерін болжауға мүмкіндік береді. Делегаттардың мәселелерді жан-жақты қарастыру мүмкіндігі мен ынтасының болуы – бұл бір жағынан артықшылық, екінші жағынан кемшілік. Делегаттар мәселелерді тереңірек түсінгенде хабардар шешімдер қабылдануы мүмкін, бірақ соның салдарынан олардың пікірлері жалпы халықтың пікірін толыққанды көрсетпейді. Мысалы, 1998 жылғы конституциялық конвенцияда тікелей сайлауды қолдаған делегаттар дауыс беруде қоғамдық пікір сауалдарының нәтижелерінен нашар нәтиже көрсетті.

Шектілік мәселесі

Алғашқы мәселе – Австралия республика болу керек пе? Ұсыныстың мәтіні әртүрлі болуы мүмкін, алайда қызықты мысал келтірсек, доктор Барри Гарднер: «Австралия халқының көпшілігі бекіткен үлгіні пайдалану арқылы Австралияның республика болуын қолдайсыз ба?» деп сұрайды. Дегенмен, қазіргі жағдайды сақтауды жақтаушылар үшін бұл республикалық талқылауды ұзақ мерзімге тоқтату мүмкіндігі. Конституциялық монархияны қолдаушылар (АКМ) Австралиялық Керри Джонс: «Менің ойымша, біз жеңіске жетеміз. Плебисциттер қазіргі жүйені күшейтеді, себебі адамдар: «Осының салдары қаншалықты қиын боларын қараңыз» дейді». Монархистер австралиялық конституцияны өзгерту рәсімінің мақсатын бұзады деген негізде плебисцитке ресми түрде қарсы шығады. Оппозиция бұл конституцияға деген сенімді республика құрылғанға дейін әлсіретуі мүмкін деген алаңдаушылықты білдіреді.

Атауы және басқа да плебисциттік сұрақтар

Кейбір республикашылар сайлаушылардың республикалық ұсынысқа қатысуын арттыру үшін тағы да бірнеше сұрақ қойылуы керек деп санайды. "Мемлекет басшысын қалай атауға болады?" деген сұрақ үлгілік сұрақтан көбінесе тәуелсіз және оны бір бюллетеньде қоюға болады. Мұндай сұраққа қарсылар, ол "сайлаушылардың назарын ауыртпақ" дейді. Конституцияның тиісті бөлімі нақты емес болғандықтан, "дауыс беру Парламент белгілейтін тәртіппен өтеді" делінгендіктен, мұндай ұсыныс жасау мүмкін деген пікір бар. Тим Фишер осыған ұқсас ұсыныс жасады, ол шешімді плебисцитті алдын ала өткізілетін арнайы референдумға айналдырып, осы процедураның заңдылығын толық қамтамасыз етеді. Бірақ бұл ұсынысқа қолдау аз және анық саяси және құқықтық тәуекелдер бар. Республикалық идеяға қарсылар Жоғарғы Соттан бұл ұсынысты конституцияға қайшы деп тануды сұрауы мүмкін.

Говард үкіметінің саясаты

Джон Говард 1996 жылы Австралияның премьер-министрі болған кезде, ол 1999 жылғы республикалық референдуммен аяқталған алғашқы үрдіс моделін бастады. Бұл үрдіс конституциялық конвенцияға 76 делегат сайлаумен басталды. Сайлау кезінде делегаттар саяси партияның мүшесі болу арқылы емес, республикашылдыққа қатысты жалпы көзқарастарын жариялау арқылы қолдау тапты. Тағы 76 делегат премьер-министр таңдауымен, федералды парламент пен Австралияның әртүрлі штаттары мен аумақтарындағы саяси партиялардың басшыларынан алынды. Конвенцияны ашу сөзінде премьер-министр Говард: "Егер осы конвенциядан нақты республикалық модельге айқын қолдау туындаса, менің үкіметім бұл модельді австралиялықтардың референдумына ұсынады. [Егер] бұл конвенция нақты көзқарас білдірмесе, онда халыққа барлық ақылға қонымды баламаларды ұсынатын плебисцитте дауыс беру сұралады. Содан кейін конституциялық референдум өткізіліп, қазіргі жүйе мен плебисцитте ең көп қолдау тапқан республикалық балама арасында таңдау жасалатын болады" деді. Конвент екі партиялық тағайындаудың республикалық моделін қолдап, кейін оны референдумға жіберуді қолдады. Бұл референдум 1999 жылдың 6 қарашасында өтті, бірақ сәтті болмады. Өзінің қызметінің қалған бөлігінде Джон Говард жаңа үрдіс бастаудың қажеті жоқ деді, себебі референдумнан бері ештеңе маңызды түрде өзгерген жоқ.

ARM ұсынысы

Австралиялық Республикалық қозғалысы енді үлгіні анықтау үшін міндетті емес халықтың пікірін білдіруді (плебисцит), содан кейін таңдалған үлгіні көрсететін Конституцияға өзгеріс енгізу үшін міндетті референдумды қолдайды.