Америка Тәуелсіздік Соғысы: Форт Вашингтон шайқасы

Кіріспе

Америка революциялық соғысының шайқасы

Ақ жазықтар шайқасында Бас қолбасшы генерал Джордж Вашингтонның басқаруындағы Континенттік армияны жеңгеннен кейін, генерал-лейтенант Уильям Хоудың басшылығындағы британдық күштер Манхэттендегі соңғы американдық бекінісі – Форт-Вашингтонды басып алуды жоспарлады. Генерал Вашингтон генерал Натанаэль Гринге фортты тастап, оның гарнизонын шығарып алу туралы ерікті бұйрық берді, ол кезде ол 1200 адамнан тұрған, бірақ кейіннен 3000-ға дейін жетті. Солтүстік жағындағы патриоттар Гессен шабуылына қарсы күшті қарсылық көрсетті, бірақ олар да басылды. Форт құрлық және теңізден қоршалып алынғаннан кейін полковник Магау капитуляциялауға шешім қабылдады. Барлығы 59 американдық қаза тапты және 2837 адам соғыс тұтқыны ретінде алынды. Бұл жеңілістен кейін Вашингтон армиясының көп бөлігі Нью-Джерси және Пенсильвания штаты арқылы қуылды, ал британдықтар Нью-Йорк портын және Шығыс Нью-Джерсиді өз бақылауына алды.

Құрылыс және қорғаныс

Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Форт Вашингтон Манхэттен аралының ең биік нүктесінде, Манхэттен шистісінің солтүстік ұшына жақын орналасқан. 1776 жылдың маусым айында американдық патриот офицерлері Генри Нокс, Натанаэль Грин, Уильям Хит және Израиль Путнам Форт Вашингтон орналасқан жерді тексерді; олар форт дұрыс нығайтылған жағдайда оны алу мүмкін емес деп келісті. Кейін маусым айында Континенттік армияның бас қолбасшысы Джордж Вашингтон бұл жерді тексеріп, бұл аймақтың төменгі Гудзонды қорғауға арналған кілті екенін анықтады. Вашингтонның зерттеуінен кейін көп ұзамай Пенсильваниядан келген әскерлер Руфус Путнамның басшылығымен фортты салуға кірісті. Олар ең алдымен британдық кемелер Гудзон өзенімен жоғары қарай шығып, АҚШ позициясын айналып өтуіне жол бермеу үшін фриздік бөгет жасады. Бір айдан астам уақыт бойы әскерлер Манхэттеннің биіктіктерінен өзеннің жағасына тас тасымалдап, оларды ағаштан жасалған қоршаулар мен шөпшектерге салып, өзеннің арғы жағына созып қойды. Тасты жердің бетін топырақ жаппағандықтан, адамдар төменгі жерден топырақ тасуға мәжбүр болды. Олар қамалдың айналасындағы әдеттегі орларды қаза алмады. Форт бес қабырғалы бесбұрыш нысанында салынды. Әскерлер фортты айнала қорғандар салды. Қыркүйекте казармалар бітірілгеннен кейін, аймақтағы барлық әскерлер генерал-майор Уильям Хиттің қол астына берілді. Вашингтон өзінің штабын фортқа жақын орнатты. 11 қазанда жасалған сәтсіз қону әрекетінен кейін, Хоу 18 қазанда Нью-Йорк штатының оңтүстік Вестчестер округіне (қазіргі Бронкс) әскерлерді түсіруді бастады, Континенттік армияның шегіну жолын кесуді көздеді. Қауіпті сезінген Вашингтон әскерлерінің көп бөлігін солтүстікке, Уайт-Плейнске кері тартты. Ол Форт-Вашингтонда полковник Роберт Магаудың басшылығымен 1200 адамнан тұратын гарнизонды қалдырды, бірақ бұл күш ауқымды бекіністерді толық қорғауға жеткіліксіз болды. Осы уақытта Хоу Гарлем-Хайтс төмендегі Хью Перси мен шағын күшті гарнизонды бақылауға қалдырды. 27 қазан күні таңертең күзетшілер Персидің әскерлерінің Гудзон өзенімен екі фрегатпен шабуылға шығатынын Магауға хабарлады. Магау әскерлеріне фрегаттарға шабуыл жасауға бұйрық берді, және екі кеме де Форт-Ли және Форт-Вашингтонның қаруларынан ауыр зақымдар алды. Фрегаттар өз қаруларын АҚШ позицияларының биіктігіне көтере алмады. Британдықтар фрегаттарды сүйреп әкетті, бірақ британдық және американдық артиллеристер арасында біршама уақытқа созылған артиллериялық қақтығыс болды. Келесі күні гессендер сол жерді қайта басып алды, бірақ АҚШ-тың үлкен күші оларды тез қуып шықты. Бұл жолы гессендер 10 адамды өлтіріп, бір американдық жараланды. Осы шағын жетістіктерінің арқасында Магау өзіне тым сенімді болды; ол желтоқсанның соңына дейін фортты қоршаудан сәтті ұстап тұра алатынына мақтан етті. 2 қарашада Магаудың көмекшісі Уильям Демонт қашып кетіп, британдық қолбасшылығына бекіністердің егжей-тегжейлі жоспарларын тапсырды. Перси бұл ақпаратты Хоуға жіберді, ол бірнеше күн бұрын Уайт-Плейнс шайқасында Вашингтонды жеңген болатын. Вашингтонның солтүстікке шегінуі мен британдықтардың фортқа шабуыл жасауы арасындағы апталарда фортқа күшейте беру жалғасты, гарнизонның санын 3000-ға жуық адамға жеткізді. Бірақ ол Натанаэль Гриннің ықпалына түсті, ол фортты ұстап тұруға болатынына және оны ұстап тұрудың маңызды екеніне сенді. Грин фортты ұстап тұру өзен арқылы байланысты сақтайтынын және британдықтарды Нью-Джерсиге шабуыл жасаудан тоқтатуға мүмкіндік беретінін айтты. Магау мен Путнам Гринмен келісті. 4 қарашада Хоу әскерін Доббс-Ферриге қарай оңтүстікке бағыттады. АҚШ күштерін таулы жерлерде қуудың орнына, және мүмкін Демонттың сатқындауынан алынған ақпараттың ықпалымен, Хоу Форт Вашингтонға шабуыл жасауға шешім қабылдады. Вашингтон өзінің әскерін бөліп жауап берді.

During the American Revolutionary War, Fort Washington was located at the highest point of the island of Manhattan, along a large outcropping of Manhattan schist near its northernmost tip. In June 1776, American Patriot officers Henry Knox, Nathanael Greene, William Heath, and Israel Putnam examined the terrain on which Fort Washington would be located; they agreed that if the fort was properly fortified, it would be practically impossible to take. Later in June, the Commander in Chief of the Continental Army, George Washington, inspected the location and determined that the area was the key to defense of the lower Hudson. Shortly after Washington's survey, troops from Pennsylvania began construction on the fort under the supervision of Rufus Putnam. They first prepared a cheval de frise to prevent British ships from sailing up the Hudson and outflanking the U. S. position. For more than a month, the troops transported boulders from the heights of Manhattan to the edge of the river, where they loaded them into a collection of hulks and cribs made of timber and stretched it across the river. Little soil covered the rocky surface, so men had to haul soil up from the low ground. They were unable to dig the customary ditches or trenches around the fort. The fort was built in the shape of a pentagon with five bastions. The troops built an abatis around the fort. After the barracks were finished in September, all the troops in the area were placed under the command of Major General William Heath. Washington established his headquarters near the fort. After an abortive landing attempt on October 11, Howe began landing troops in southern Westchester County, New York (in today's The Bronx) on October 18, intending to cut off the Continental Army's avenue of retreat. Washington, aware of the danger, withdrew most of his troops north to White Plains. He left a garrison of 1,200 men at Fort Washington under the command of Colonel Robert Magaw, although this force was inadequate to fully defend the extensive works in hindsight. Meanwhile, Howe left Hugh Percy and a small force below Harlem Heights to monitor the garrison. On the morning of October 27, sentries informed Magaw that Percy's troops were launching an attack supported by two frigates sailing up the Hudson. Magaw ordered his troops to attack the frigates, and both ships were badly damaged by the guns from Fort Lee and Fort Washington. The frigates could not elevate their own guns to the height of the U. S. positions. The British towed away the frigates, but an artillery duel continued for some time between British and U. S. gunners. By the next day the Hessians had reoccupied the spot but were quickly driven off again by a larger U. S. force. This time the Hessians left ten dead with, again, a single U. S. wounded. Because of these minor successes, Magaw became overconfident; he boasted of being able to hold the fort through a siege to the end of December. On November 2, Magaw's adjutant, William Demont, deserted and supplied British command with detailed plans of the fortifications. Percy sent the information on to Howe, who had defeated Washington a few days earlier at the Battle of White Plains. During the weeks between Washington's northward retreat and the British assault on the fort, reinforcements continued to trickle in to the fort, increasing the size of the garrison to nearly 3,000 men. but he was swayed by Nathanael Greene, who believed the fort could be held and that it was vital to do so. Greene argued that holding the fort would keep open communications across the river and might dissuade the British from attacking New Jersey. Magaw and Putnam concurred with Greene. On November 4, Howe ordered his army south toward Dobbs Ferry. Rather than pursue the U. S. forces in the highlands, and possibly prompted by the intelligence acquired by the defection of Demont, Howe had decided to attack Fort Washington. Washington responded by dividing his army.

Бастапқы ұрыстар

16 қарашаның таңертеңіне қарай британдық және гессен әскерлері жылжыды. Книфаузен мен оның әскерлері Харлем өзенінен салалы қайықтармен өтіп, Манхэттенге қонды. Кейін салалы қайықтар өзенмен төменге бұрылып, Мэтьюдің әскерін тасымалдады. Дегенмен, су тасқынынан олар британдық әскерін жағаға жеткілікті жақындата алмады. Сонымен қатар, форттың оңтүстігінде Перси өз артиллериясымен фортқа от ашты. Персидің артиллериясы бірнеше апта бұрын британдық кемелерге зиян келтірген Магаудың қаруларына бағытталды. Түске дейін Книфаузен мен оның гессендері қайтадан шабуылға көшті. Британдық әскерлер төбеге шабуыл жасап, американдықтарды таратып, Пенсильвания еріктілерінен қорғалған бекініске жеткенше ыдыратты. Ұзақ соққан шайқастан кейін американдықтар бұрылып, фортқа қарай қашты. Форттың солтүстігінде Йоханн Ралл басқаратын гессен оң жағы Спайтен-Дюйвил ағысының оңтүстігіндегі тік төбеге американдықтардың аз ғана қарсылығына тап болды. Гессендердің алғашқы және екінші шабуылдарын Роулингтің мергендері тойтарды. Маргарет Корбин күйеуімен бірге шайқас алаңында болды, ол қайтыс болғаннан кейін дереу оның орнына отырып, қолы, кеудесі және жағына жараланғанша атып, Америка революциясындағы бірінші белгілі әйел жауынгері атанды. Сол кезде Перси шамамен 3000 сарбазымен оңтүстікке жылжыды. Артында жағалауға қонуға дайындық жүріп жатқанын естіген Кадуаладер 50 сарбазды қарсы тұруға жіберді. 50 сарбаз полковник Стерлингтің 700 сарбазынан тұратын 42-ші пехота жасағының алдауына тап болды. Атыс естігеннен кейін Перси әскерлеріне шабуылды жалғастыруға бұйырды. Кадуаладердің артында қонған Стерлингтің әскерлері, қамалдарда әскерлер бар деп ойлап, тоқтап қалды. Американдықтардың бір бөлігі Стерлингке шабуыл жасап, қалған американдық әскерлерге қашуға уақыт берді. Оңтүстікте үшінші қорғаныс шебі толыққан жоқ, сондықтан Кадуаладер форттан басқа шегінуге еш жері қалмады. Солтүстікте Роулингтің мергендері әлі де тұрып берді, бірақ қиын жағдайда.

Before dawn on November 16, the British and Hessian troops moved out. Knyphausen and his troops were ferried across the Harlem River on flatboats and landed on Manhattan. The flatboatmen then turned down the river to ferry Mathew's troops across the river. However, due to the tide, they were unable to get close enough to the shore to bring the British troops across. Also, south of the Fort, Percy had his artillery open fire on the fort itself. Percy's artillery aimed at Magaw's guns which had damaged the British ships several weeks before. By noon, Knyphausen and his Hessians restarted their advance. The British troops charged up the hillside and dispersed the Americans until they reached a redoubt defended by some Pennsylvania Volunteer companies. After brief fighting, the Americans turned and ran towards the fort. To the north of the fort, the Hessian right, commanded by Johann Rall, moved up the steep hillside south of Spuyten Duyvil Creek against almost no resistance from the Americans. The first and second charges by the Hessians were repulsed by Rawlings' riflemen. Margaret Corbin had been with her husband on the battlefield the entire time, and, after witnessing his death, she immediately took his place at the cannon, continuing to fire until she was wounded in her arm, chest, and jaw, thereby becoming the first known woman combatant in the American Revolution. Around the same time, to the south, Percy advanced with some 3,000 men. After hearing that there was a landing on the shore in his rear, Cadwalader sent 50 men to oppose it. The 50 men ran into the feint by Col. Stirling's 42nd Foot of 700 men. Upon hearing the firing, Percy ordered his troops to continue their advance. Stirling's troops, landed in the rear of Cadwalader, paused, believing that there were troops in the entrenchments. Some of the retreating Americans engaged Stirling, giving most of the rest of the American troops enough time to escape. To the south, the third defensive line had never been completed so Cadwalader had nowhere left to retreat to except the fort. To the north, the riflemen under Rawlings still held, but barely,

Өзеннің арғы жағынан шайқасты бақылап отырған Вашингтон Магауға түнгі уақытқа дейін тұруын сұрап хат жіберді, түнімен әскерлерді эвакуациялауға болатынын ойлады. Хогенштейн Кадуаладермен кездесті, ал Кадуаладер Магауға кеңесу үшін төрт сағат беруді сұрады. Хогенштейн бұл өтінішті қабылдамай, американдықтарға шешім қабылдауға жарты сағат берді. Магау өз офицерлерімен кеңескен кезде Вашингтонның хабаршысы, капитан Джон Гуч форт толығымен қоршалғанға дейін Вашингтонның түнгі уақытқа дейін тұруын сұраған хатын әкелді. Бас ие алмас бұрын Джон Гуч форттың қабырғасынан секіріп, тік жардың төменгі жағына құлап, мылтықтан және штыктан қашып, қайыққа мініп, бірден Форт-Лиге жетті. Америкалық күштерге: 3-ші Пенсильвания полкі, 5-ші Пенсильвания полкі, Мэриленд және Вирджиния мергендер полкі, және Бакс округінің милициясы кірді. Британдықтар 34 зеңбірек, екі гаубица, көптеген шатырлар, жамылғылар, құрал-жарақтар және көптеген оқ-дәрілерді жаулап алды. Британдықтар мен гессендер 84 адамды өлтіріп, 374 адамды жаралады. Американдықтардың 59-ы қаза тапты, 96-сы жараланды, 2837 адамы тұтқынға алынды. Форт-Вашингтонның құлағаннан үш күн өткен соң патриоттар Форт-Лиден кетіп қалды. Вашингтон мен армия Нью-Джерси арқылы шегініп, Делавэр өзенін кесіп, Трентонның солтүстік-батысындағы Пенсильванияға қарай жылжыды, британдық күштер оларды Нью-Брансуикке дейін қуды. Бір айдан кейін, 1776 жылғы 25-26 желтоқсан түнде Вашингтон Делавэр өзенін кесіп өтіп, Ралл басқаратын гессен гарнизонын Трентонда жеңді. Вашингтон кейін Принстонда британдықтарды жеңіп, американдық армияның және Форт-Вашингтонның құлауынан зардап шеккен отарлардың рухын көтерді. Жеті жылдан кейін, 1783 жылғы 25 қарашада бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін, генерал Вашингтон мен губернатор Джордж Клинтон соңғы британдық күштер Нью-Йорктен кеткеннен кейін төменгі Манхэттенге қарай жорық жасағанда Форт-Вашингтонды қайтадан жеңіске жетті. Форт-Вашингтонның орны қазір Манхэттеннің Вашингтон Хайтс ауданындағы Беннет паркінде, Джордж Вашингтон көпірінің солтүстігіне жақын орналасқан. Оның қабырғаларының орналасқан жері паркте орналасқан тастармен белгіленген, және естелік тақтасы бар.

Washington, who was watching the battle from the other side of the river, sent a note to Magaw asking him to hold out until nightfall, thinking that the troops could be evacuated during the night. Hohenstein met with Cadwalader, and Cadwalader requested that Magaw be given four hours to consult with his officers. Hohenstein denied the request and gave the Americans a half hour to decide. As Magaw was consulting with his officers, Washington's messenger, Captain John Gooch arrived, just before the fort was completely surrounded, with Washington's request to hold out until nightfall. Before the surrender, John Gooch leaped off the side of the fort, tumbled to the bottom of the cliff, evaded musket fire and bayonet stabs, and got onto a boat, arriving at Fort Lee a short while later. American forces consisted of: 3rd Pennsylvania Regiment, 5th Pennsylvania Regiment, Maryland and Virginia Rifle Regiment, and Bucks County Militia. The British captured thirty four cannons, two howitzers, along with many tents, blankets, tools and much ammunition. The British and Hessians suffered 84 killed and 374 wounded. The Americans had 59 killed, 96 wounded casualties, and 2,837 men captured. Three days after the fall of Fort Washington, the Patriots abandoned Fort Lee. Washington and the army retreated through New Jersey and crossed the Delaware River into Pennsylvania northwest of Trenton, pursued as far as New Brunswick, New Jersey by British forces. After about one month, on the night of December 25–26, 1776, Washington crossed the Delaware and defeated the Hessian garrison under the command of Rall at Trenton. Washington went on to defeat the British next at Princeton, which revived the morale of the American army and the colonies affected by the fall of Fort Washington. After seven years, on November 25, 1783, with the peace treaty signed, General Washington and Governor George Clinton triumphantly reclaimed Fort Washington as they marched toward lower Manhattan after the last British forces had left New York. The site of Fort Washington is now in Bennett Park in the Washington Heights neighborhood of Manhattan, just north of the George Washington Bridge. The location of its walls are demarcated by stones placed in the park, and there is a commemorative plaque.