Кіріспе
Джулиус Розенвальд, Sears компаниясының бір бөлігінің иесі, 1917 жылы Оңтүстіктегі жетіспей жатқан қаржыға тап болған афроамерикандық мектептерге көмектесу үшін Розенвальд қорын құрды. Қоры құрылғаннан кейінгі алғашқы жылдары, қор Сарасотадағы алғашқы афроамерикандық мектептің ашылуына мүмкіндік берді, ол 7-ші көше мен Лимон авенюінің қиылысында орналасқан, себебі Эмма Букер мектептің қиын жағдайын жария еткен еді. Мектеп (төрт сынып бөлмесі мен аудиториясы бар) 1924–1925 оқу жылында сегіз сыныппен ашылды. Ашылу күні Эмма Букер өз ұстаздары мен оқушыларын «Пифийлер» жалдаған залынан жаңа мектепке бастап әкелді. 20 жыл бойы жазғы колледждерде оқып, 1937 жылы бакалавр дәрежесін алды. Букер мектептері 1930 жылдардың соңында оның құрметіне аталды және орта мектепті де қамту үшін кеңейтілді. Эмма Букер бастауыш мектебі оның құрметіне аталғанда, газет редакторы былай деп жазды:
"Эмма Букер табандылық танытып, шәкірттерді жеке түрде ынталандырып, олардың білімін жалғастыруына көмектесіп, афроамерикандықтарға ақтарға берілгендей білім алу мүмкіндіктерін қамтамасыз ету үшін әкімшілікке қысым жасады." Осы мектепте Буш екінші ұшақтың Дүниежүзілік сауда орталығына шабуылдағанын білді және 11 қыркүйек шабуылы туралы алғашқы ресми мәлімдеме жасады.
"Emma Booker persevered, personally encouraging students, underwriting their continued education and pressuring intransigent administrators to provide for blacks the same educational opportunities available to whites." It was at the school that Bush learned of the second plane crashing into the World Trade Center, and where he made his first public comments about the September 11 attacks.
Шабуыл туралы хабарлау
Дүниежүзілік сауда орталығында болған алғашқы ұшақ апаты президент мектепке келгенге шамамен он минут бұрын болды. Баспасөз тобының фотографы радиоарнадан Ақ үйдің баспасөз хатшысы Ари Флейшердің «апат» туралы сұрақтарға жауап беруге дайындалу керектігі және Кондолиза Райспен байланысуға тырысылып жатқаны туралы хабарды естіді. Буш Сандра Кей Дэниелстің екінші сыныбына кірді, онда ол сыныпты Білім министрі Род Пейджге таныстырды және миссис Дэниелспен амалдасты. Ол және мұғалім оқушыларға қарай отырып, «Жануарлардың достасы» атты балалар әңгімесін оқыды. Сағат 9:05 шамасында Ақ үй штабының меңгерушісі Эндрю Кард Буштың құлағына: «Екінші ұшақ екінші мұнараға соқты. Америка шабуылға ұшырады» деп сыбырлады. Буш алаңдағандай көрінді, бірақ шамамен жеті минут бойы отырып, балалар бір ауыздан оқитын әңгімені тыңдады, кейде миссис Дэниелстің талаптарына сай болу үшін жолдарды қайталап оқыды. Оқу «жалғасады» деген сөздермен аяқталды, сосын Буш сыныптан: «'Жалғасады' дегеніміз не?» деп сұрады. Бір оқушы жауап бергеннен кейін, ол оқушылардың оқу дағдысын мақтап, оларды жаттығуларын жалғастыруға шақырды, содан кейін рұхсат сұрап бөлмеден шықты. Билл Саммонның «Fighting Back: The War on Terrorism from Inside the White House» кітабында айтылғандай, Ари Флейшер сыныптың арт жағында бір қағазды ұстап тұрған, онда «Әзірге ештеңе айтпаңыз» деп жазылған. Саммон Буш көзілдік тақпағанмен, бұл хабарды оқып, бұқаралық ақпарат құралдарының назарынан тыс қалғанын айтады. Саммон сондай-ақ былай деді:
> Буш өзін рұхсат етіп, күту бөлмесіне шегінуге бола ма деп ойлады, онда ол не болып жатқанын білуге мүмкіндік алады. Бірақ президенттің осылай істеуі қандай әсер етеді? Ол кенеттен тұрып, ұлттық назардағы екінші сынып оқушыларының оқу сағатынан шығып кетеді?
Салдары
Буштың сыншылары, әсіресе Майкл Мур өзінің "Фаренгейт 9/11" фильмінде, Буштың шабуыл жалғасып жатқаны туралы хабарланғаннан кейін кітапты оқуын жалғастыруының шешімсіздік танытқанын көрсетеді деп таластады. 9/11 комиссиясының қызметкерлері дайындаған "Отан қорғанысын импровизациялау" атты есепте "Президент жағдайды толық түсінгенше күш пен сабырлылық танытуы керек деп ойлады" делінген. Бір аптадан соң Буш мектеп директорына хат жазып, ұзақ бола алмағаны үшін кешірім сұрады. Усама бен Ладен 2004 жылғы АҚШ президенттік сайлауы алдында жарияланған куәландырылмаған бейнеүндемінде осы оқиғаға сілтеме жасап, Буштың кітап оқуы ұшақ қадаушыларына шабуылды жүзеге асыру үшін жеткілікті уақыт бергенін мәлімдеді. Оның толық цитаты: "Бірақ оған кішкентай қызбен ешкі туралы әңгімелесу ұшақтар мен көк үйлер туралы сөйлесуден маңыздырақ көрінгендіктен, бізге операцияны орындау үшін қажетті уақыттың үш еселенген мерзімі берілді – барлық мақтау Аллаға тиесілі". Оқиғадан кейін мектептің оқытушылары мен студенттері Буштың әрекеттерін қорғады. 2007 жылы қайтыс болған директор Гвендолин Тоз Ригелл: "Менің ойымша, ешкім осы жағдайды одан жақсы шеше алмас еді. Егер [Буш] креслодан секіріп, бөлмеден қашып кеткенде қандай пайда болар еді?" деді. 2011 жылы бен Ладеннің өлімінен кейін "Тайм" журналына берген сұхбатында сыныптағы екі студент, Лазаро Дуброк және Марая Уильямс, Буштың оқиғаны аяқтауы арқасында сыныптың сабырлылығын сақтағанын айтты. Уильямс: "Мен оның бетінің қызарып қалғанын әрқашан еске аламын. Ол кенеттен өте қатыгез болып кетті. Бірақ мен түк білмедім. Мен жеті жаста едім. Ол тұрып кетпегеніне қуаныштымын, әйтпесе мен одан да қорқып, шатасып қалар едім" деді. Шанталь Герреро да келісіп: "Менің ойымша, президент біздің бұл туралы білуімізге жол бермеуге тырысты, сонда біздің ешқайсымыз қорқып кетпес еді" деді.
But because it seemed to him that occupying himself by talking to the little girl about the goat and its butting was more important than occupying himself with the planes and their butting of the skyscrapers, we were given three times the period required to execute the operations all praise is due to Allah. In the years following the incident, faculty and students of the school have come to the defense of Bush's actions. Principal Gwendolyn Tose Rigell, who died in 2007, stated, "I don't think anyone could have handled it better. What would it have served if [Bush] had jumped out of his chair and ran out of the room?" Asked about the incident for Time shortly after bin Laden's death in 2011, two of the students from the classroom, Lazaro Dubrocq and Mariah Williams, credited Bush with keeping the classroom calm by finishing the story. Williams said, "I'll always remember watching his face turn red. He got really serious all of a sudden. But I was clueless. I was just seven. I'm just glad he didn't get up and leave because then I would have been more scared and confused." Chantal Guerrero agreed: "I think the President was trying to keep us from finding out, so we all wouldn't freak out."