Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Маркер – электромеханикалық телефон станцияларындағы коммутаторларда қолданылған арнайы мақсаттағы басқару жүйесінің бір түрі. Маркерлерді пайдаланатын коммутаторлар «жалпы басқару» класына жатады, себебі маркердің міндеті – шалушы және шақырылған абоненттер арасындағы тізбекті қосатын коммутациялық матрицадағы контактілердің жабылуын басқару. Бұл «тікелей басқару» коммутаторларынан өзгеше, онда коммутациялық элементтер клиенттің дискісі арқылы тікелей басқарылатын, мысалы, қадамдық коммутатор. «Маркер» термині оның коммутациялық матрица арқылы байланыстардың жолын белгілеу үшін қолданылуынан туындаған. Маркер коммутациялық матрицаның толық көрінісіне ие болғандықтан, байланыстар бос болған жағдайда бір терминалдан екіншісіне жол табуға және құрастыруға мүмкіндік берді, бұл бұрынғы прогрессивті жүйелерде мүмкін болмаған. Маркерлер кейде арнайы мақсаттағы компьютерлер деп аталған, бірақ сақталған бағдарламалық басқарудың болмауына байланысты, 20 ғасырдың ортасындағы түсінік бойынша олар компьютерлер саналмады. 1920 жылдардағы неміс әрекеттерінің сәтсіздігінен кейін, олар 1930 жылдары Bell Labs-те автоматты коммутацияның бірінші буынындағы қадамдық және панельдік коммутаторларды алмастырған жаңа буынның қиылыс коммутаторларын қолдау үшін табысты дамытылды. Белл жүйесінде алғаш рет 1938 жылы No. 1 қиылыс коммутаторында қолданылған маркер, бұрын панельдік жүйеде қолданылған декодердің технологиялық мұрагері болды. Маркерлер жүздеген немесе мыңдаған релелерден құралды және үлкен рамаларға орнатылды. Маркерлердің әртүрлі түрлері әртүрлі арнайы аппараттық операцияларды орындады. Мысалы, No. 1 қиылыс коммутаторында шалуды бастау және аяқтау үшін жеке «Шалуды бастау маркері» және «Шалуды аяқтау маркері» болды. Маркерлерді пайдаланатын телефон коммутаторларында әдетте машинаға қажетті әр түрдің бірнешеуі болды. Қалыпты жұмыс істеу кезінде трафик жүктемесі маркерлер арасында тең бөлінетін. Егер бір немесе бірнеше маркерлер ақаулық салдарынан қолжетімді болмаса, жүктеме басқару үшін қалған маркерлерге бағытталатын. Егер уақытша немесе аралық ақаулықтар туындаса, маркер әдетте қате туралы хабарлама беретін, жабдыққа басқа маркерді пайдалануға тырысуды ұсынатын. Бұл қосылыстың сәтті аяқталмауына қарамастан, шалудың жалғасуын қамтамасыз ету үшін жасалған. Маркерлер 1930 жылдардан 1960 жылдардың соңына дейін коммутаторларды жобалауда қолданылды, содан кейін олар заманауи үлгідегі бағдарламалық басқарумен электрондық компьютерлермен ауыстырылды. 20 ғасырдың ортасында Белл жүйесіндегі коммутаторларда маркерлер телефон қосылысының барысында бір немесе екі рет қана қажет болатын басқа да функцияларды иеленді, соның ішінде шығыс цифрларын аудару және клиенттерге қызмет көрсетудегі әртүрлі тарифтік саясаттарды сақтау. Бұл тәжірибе «Клиенттік топтар» құруға әкелді, бұл No. 5 қиылыс коммутаторына Centrex мүмкіндіктерін қосуға мүмкіндік берді. Бұл ең күрделі маркерлер болды және 1970 және 1980 жылдары сақталған бағдарламалық басқару маркерді телефон коммутаторларын басқарудың негізгі әдісі ретінде ығыстырған кезде қолданудан шығарылды. Маркерлер көбінесе қиылыс коммутаторларымен байланысты болған, бірақ Белл жүйесіне жатпайтын көптеген қиылыс коммутаторлары оларды пайдаланбады. Бұл коммутаторларда маркерлер болған жағдайда, мысалы, британдық TXK немесе Ericsson ARM, олар дизайны мен функционалдығы жағынан қарапайым болды. Белл жүйесінің маркерлеріне қосылған цифрларды аудару жұмыстарын басқа жабдықтар орындады.
A marker is a type of special purpose control system that was used in electromechanical telephone central office switches. Switches employing markers belong to a class of switches known as "common control", as the purpose of a marker is to control the closure of contacts in the switching fabric that connect a circuit between the calling party and the called party. This is in contrast to "direct control" switches, where the switching elements were controlled directly by the customer's dial, such as the Step by Step switch. The term marker came from its use to mark a path of links through the switching fabric. A marker's comprehensive view of the switching fabric allowed it to find and assemble a path from one terminal to another, if the links were available, unlike the earlier graded progressive systems in which a path might not be found. Markers were sometimes referred to as special purpose computers, but lacking stored program control, they were not computers according to the understanding of the middle 20th Century. After unfruitful German efforts in the 1920s, they were successfully developed at Bell Labs in the 1930s to support the then new generation of crossbar switches which were replacing the Step by Step switches and Panel switches of the first generation of automatic switching. First employed by the Bell System in the No. 1 Crossbar in 1938, the marker was a technological descendant of the decoder that was used previously in the panel system. Markers were constructed from hundreds or thousands of relays mounted together in large frames. Different types of markers performed various specialized hard wired operations. For example, No. 1 Crossbar switches had separate markers for originating and terminating calls, named "Originating Marker", and "Terminating Marker", respectively. Telephone switches that employed markers almost always had several of each type required by the machine. During normal operation, traffic load was balanced evenly among the markers. If one or more markers became unavailable due to a trouble condition, the load was directed to the remaining markers for handling. If momentary or intermittent trouble was encountered, a marker usually returned an error condition that instructed the equipment to try again using a different marker. This was done to ensure that calls still went through, even if the first try was unsuccessful. Markers were used in the design of switches from the 1930s until the late 1960s when they were replaced with software controlled electronic computers of modern design. During the middle 20th Century, markers in Bell System exchanges acquired other functions that were only needed once or twice per telephone call, including outgoing digit translation and enforcement of different policies upon different classes of service in the provision of features to customers. This practice evolved into Customer Groups, allowing the addition of Centrex features to the No. 5 Crossbar switch. These were the most complex markers made, and were abandoned in the 1970s and 1980s when Stored Program Control supplanted the marker as the primary method of controlling telephone switches. Markers were mostly associated with crossbar switches, but many non Bell System crossbar exchanges did not use them. Where those exchanges had markers, for example in the British TXK or the Ericsson ARM, they were simpler in design and function. The digit translation jobs that were added to Bell System markers were handled by other equipment.