Батыс Индия крикетшісі Хопни Хобах Хайнс Джонсонның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Батыс Индия крикетшісі

Хофни Хоба Хайнс Джонсон (13 шілде 1910 – 24 маусым 1987) – Батыс Индияның халықаралық крикетшісі. Оның бірінші сыныпты крикет мансабы 1935 жылы Ямайка құрамасы үшін дебют ойынымен басталып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде тоқталып, 1951 жылға дейін жалғасты. 37 жасында халықаралық аренада тұңғыш рет ойнаған оның тестілік мансабы үш матчтан тұрды. Барлық үш матч Англияға қарсы болды, ал соңғысы 1950 жылы өтті. Бірінші тестілік матчында Джонсон бірінші және екінші иннингсте бес-бес қақпаны иеленді. Ол Батыс Индия құрамасы үшін бір тестіде он қақпаны алған алғашқы жылдам тастаушы болды және дебюттік ойынында Батыс Индия ойыншысы үшін ең жақсы боулинг көрсеткіштері бойынша рекордты ұстады, бірақ оның 10/97 көрсеткіші спин тастаушы Альф Валентайнмен жаңартылды. Джонсон соңғы тестілік матчын 40 жасында ойнады.

Мансап

Джонсон өзінің бірінші сыныптық дебютін 1935 жылғы 9 наурызда 24 жасында «Мэрилебон» крикет клубына қарсы Ямайка құрамасы сапында өткізді. Бірінші сыныптық карьерасы 1952 жылға дейін жалғасып, ол 28 бірінші сыныптық матчта ойнады, оның 10-ы Ямайка үшін болды. Матчтардың үшеуі – Тест матчтары, ал қалған он бесеуі – Вест-Индия құрамасының халықаралық емес турнелердегі ойындары еді. 1935-1939 жылдар аралығында ол Ямайка үшін алты бірінші сыныптық матч өткізді, себебі аймақтағы крикет ұйымдастырылуы Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына байланысты тоқтап қалды. 1947-1948 жылдары Губби Алленнің капитаны атынан «Мэрилебон» крикет клубы Вест-Индияға турне жасады, сондай-ақ Англия Вест-Индияға қарсы төрт Тест матчын өткізді. Вест-Индия үш түрлі капитанды пайдаланғанымен, Тест сериясын 2:0 есебімен жеңіп, Англияны басып озды, бұл Норман Престонды «Уисденде» былай деп жазуға итерді: «Вест-Индияның жеңіске лайық екеніне еш күмән жоқ. Қазіргі көрсеткіштері бойынша олар Австралиядан басқа ең күшті крикет құрамасы болуы керек». Капитандық алмасумен қатар, бес түрлі жылдам боулер (екі орташа жылдамдықты боулерді есептемегенде) әрқайсысы бір матчта ойнады, соның ішінде Хайнс Джонсон да болды. Джонсон Англияға қарсы төртінші Тест матчында дебют жасады, оның командасы 1:0 есебімен алға шығып тұрған кезде. 1948 жылғы 27 наурызда матч басталғанда Джонсон 37 жаста болды. Статистикалық тұрғыдан алғанда, ол серияда ойнаған Вест-Индияның жылдам боулерлерінің ішіндегі ең табыстысы еді, соңғы Тестте жеңіске негіз салу үшін әр иннингте бес викеттен алды. Оның 97 допқа 10 викет алуы – Вест-Индия құрамасының жылдам боулердің бір матчта 10 викет алғанының алғашқы жағдайы болды. Бұл көрсеткіш Кингстондағы Тест матчтарындағы ең жақсы боулинг көрсеткіші де болды, бұл рекорд 2005 жылға дейін сақталды. Тек он бес ойыншы ғана алғашқы Тест матчында он немесе одан көп викет алған, ал Хайнс осы жетістікті алғашқы болып бағындырған Вест-Индиялық екі ойыншының бірі болды. Екінші Вест-Индиялық боулер – 1950 жылы дебютінде 11 викет алған спиннер Альф Валентайн еді; Джонсон да осы матчта ойнады. Вест-Индия 1948-1949 жылдары бес Тест матчына қатысу үшін Үндістанға турне жасады, бірақ Джонсон ойнай алмады. Вест-Индия серияны 1:0 есебімен жеңгенімен, Джонсон сияқты жылдам боулердің қатысуы Вест-Индияға тең ойындарды жеңіске айналдыруға көмектесер еді деп есептелді. Джонсон 1950 жылы Вест-Индияның Англияға жасаған турнесі кезінде халықаралық карьерасындағы үш матчтың екінші және үшінші Тесттерін өткізді. Команданың жылдам боулерлері – Джонсон, Приор Джонс және Ланс Пьер – команданың табысына үлкен үлес қосар деп күтілді, бірақ спиннерлер Альф Валентайн және Сонни Рамадин боулингке үстемдік етіп, төрт Тест сериясында 59 викет алды. Джон Годдардтың капитаны кезінде Вест-Индия әр Тестте тек бір маманды ашушы боулерді пайдаланды, Джонсон бірінші және үшінші матчтарда осы рөлді атқарды, алдымен Джерри Гоместің, содан кейін Франк Уорреллдің боулингін ашты. Жарақат Джонсонға бірінші Тестің екінші иннингінде боулинг жасаудан бас тартуға мәжбүр етті, ал екінші матчта оны Джонс ауыстырды. Джонсон үшінші Тестке қайта оралды, ол оның карьерасындағы соңғы матчы болды, ол 40 жасқа толуынан аз уақыт өткен соң өтті.

Johnson made his first class debut on 9 March 1935, at the age of 24, playing for Jamaica against the touring Marylebone Cricket Club. In a first class career which lasted until 1952, he played 28 first class matches, ten for Jamaica. Three of matches were Tests, and a further fifteen were representing the West Indies on tour outside international matches. He played six first class matches between 1935 and 1939, all for Jamaica because organised cricket in the region was interrupted by the outbreak of the Second World War. In 1947–48, the Marylebone Cricket Club under the captaincy of Gubby Allen toured the West Indies, and as England played four Tests against the West Indies. Though the West Indies used three different captains, they won the Test series 2–0 and outplayed England, prompting Norman Preston to comment in Wisden, "There was no question that West Indies deserved their triumph. On current form they must be the strongest cricketing body apart from Australia." As well as the captaincy changing hands, five different fast bowlers were used (not including two medium pace bowlers) each playing a single match, including Hines Johnson. Johnson debuted in the fourth Test against England, with his team leading 1–0. When the match started on 27 March 1948, Johnson was 37 years old. Statistically he was the most successful of the West Indian fast bowlers who played in the series, taking five wickets in each innings to lay the foundations of victory in the final Test. His haul of 10 wickets for 97 runs marked the first time a fast bowler had taken ten wickets in a match for the West Indies. They were also the best bowling figures in a Test at Kingston, a record that was only broken in 2005. Only fifteen players have taken ten or more wickets in their first Test, and Hines was the first of two West Indians to achieve the feat. The other West Indian bowler was spinner Alf Valentine, who took 11 wickets on debut in 1950; Johnson also played in the match. The West Indies toured India for five Tests in 1948–49, but Johnson was unable to play. Though the West Indies won the series 1–0 it was felt that a fast bowler of Johnson's calibre might have helped the West Indies turn the draws into victories. Johnson played the second and third Tests of his three match international career during the West Indies' tour of England in 1950. The team's fast bowlers – Johnson, Prior Jones, and Lance Pierre – were expected to be the key to the team's fortunes, but spinners Alf Valentine and Sonny Ramadhin dominated the bowling, taking 59 wickets between them in the four Test series. Under John Goddard's captaincy the West Indies fielded just one specialist opening bowler in each Test, with Johnson filling this role in the first and third matches, opening the bowling with first Gerry Gomez and then Frank Worrell. Injury prevented Johnson from bowling in the second innings of the first Test, and in the second match he was replaced by Jones. Johnson returned for the third Test, which proved to be the last of his career, shortly after his 40th birthday.

Стиль

Джонсонның дебюттік матчы туралы Wisden баяндамасында "Джонсон, 6 фут 3 дюйм бойында, шынымен ұлы жылдам дойбышы болып көрінді. Ол Англия ұрысшыларын қысқа тастау арқылы қорқытуға тырыспады, бірақ керемет жылдамдықпен допты лақтырып, оны үнемі қақпаға жақын ұстап тұрып, қарсыластарын соққы жасауға мәжбүр етті."