Авраам Линкольннің өмірі мен жолы

Авраам Линкольн: туған күні, балалық шағы, отбасы тарихы. Кентукки, Индианадағы қоныс аударулары туралы мағлұмат. АҚШ тарихы, президент Линкольн.

41 мин оқу

100%

Дереккөз: Early life and career of Abraham Lincoln — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Абрахам Линкольн 1809 жылдың 12 ақпанында Кентукки штатының Хардин округіне қарасты Ходженвиллдің оңтүстігіндегі Синкинг Спринг фермасындағы бір бөлмелі шатырда дүниеге келді. Оның бауырлары – Сара Линкольн Григсби және Томас Линкольн кіші. 1811 жылы жер дауының салдарынан отбасы көшкенге мәжбүр болды, содан кейін олар солтүстікке қарай сегіз шақырым жердегі Кноб-Крик фермасына қоныс аударды. 1814 жылы Абрахамның әкесі Томас Линкольн Кентуккидегі жерінің көп бөлігін жер иелігіне қатысты сот дауларынан жоғалтты. 1816 жылы Томас пен Нэнси Линкольн, олардың тоғыз жасар қызы Сара және жеті жасар Абрахам Индиана штатына көшіп, Перри округіндегі Ураган елді мекеніне қоныстанды. (1818 жылы құрылған Спенсер округіне олардың жері кірді.) Линкольн 7 жастан 21 жасқа дейінгі өмірін Оңтүстік-Батыс Индианадағы Спенсер округіне қарасты Литтл Пиджон Крик қауымдастығындағы отбасылық фермада өткізді. Шекарадағыдай, Линкольн он екі айға жетпеген ресми білім алды. Дегенмен, ол өмірлік тәжірибеден, оқудан және басқалардан естігендерін қайталап айту арқылы өздігінен білім алды. 1818 жылдың қазан айында Индианаға келгеннен екі жыл өткен соң, тоғыз жасар Линкольн туған анасы Нэнсиден айырылды, ол сүт ауруы деп аталатын аурудан кейін қайтыс болды. Томас Линкольн келесі жылдың соңында Кентукки штатының Элизабеттаун қаласына оралып, 1819 жылдың 2 желтоқсанында Сара Буш Джонстонға үйленді. Линкольннің жаңа өгей анасы және оның үш баласы 1819 жылдың соңында Индианадағы Линкольн отбасына қосылды. 1828 жылдың қаңтарында отбасы үшін тағы бір қайғы орын алды, Абрахамның әпкесі Сара Линкольн Григсби босанғанда қайтыс болды. 1830 жылдың наурыз айында 21 жастағы Линкольн үлкен отбасымен бірге Иллинойс штатына көшіп барды. Әкесіне Мейкон округінде ферма құруға көмектескеннен кейін, 1831 жылдың көктемінде ол өз жолымен жүрді. Линкольн Нью-Сейлем ауылына қоныс аударды, онда ол қайықшы, дүкенші, жер өлшеуші және Қара шоққы соғысында милиция сарбазы болып жұмыс істеді, содан кейін Иллинойста заңгер болды. Ол 1834 жылы Иллинойс заң шығарушы органына сайланды және 1836, 1838, 1840 және 1844 жылдары қайта сайланды. 1842 жылдың қараша айында Линкольн Мэри Тоддқа үйленді, олардың төрт ұлы болды. Заңгерлік қызметімен қатар Линкольн саясатқа да қатысып, 1846 жылы Иллинойс штатынан АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Ол 1860 жылдың 6 қарашасында АҚШ президенті болып сайланды.

none

Abraham Lincoln was born on February 12, 1809, in a one room log cabin on the Sinking Spring farm, south of Hodgenville in Hardin County, Kentucky. His siblings were Sarah Lincoln Grigsby and Thomas Lincoln, Jr. After a land title dispute forced the family to leave in 1811, they relocated to Knob Creek farm, eight miles to the north. By 1814, Thomas Lincoln, Abraham's father, had lost most of his land in Kentucky in legal disputes over land titles. In 1816, Thomas and Nancy Lincoln, their nine year old daughter Sarah, and seven year old Abraham moved to what became Indiana, where they settled in Hurricane Township, Perry County, Indiana. (Their land became part of Spencer County, Indiana, when it was formed in 1818.) Lincoln spent his formative years, from the age of 7 to 21, on the family farm in the Little Pigeon Creek community of Spencer County, in Southwestern Indiana. As was common on the frontier, Lincoln received a meager formal education, the accumulation of just under twelve months. However, Lincoln continued to learn on his own from life experiences, and through reading and reciting what he had read or heard from others. In October 1818, two years after they arrived in Indiana, nine year old Lincoln lost his birth mother, Nancy, who died after a brief illness known as milk sickness. Thomas Lincoln returned to Elizabethtown, Kentucky late the following year and married Sarah Bush Johnston on December 2, 1819. Lincoln's new stepmother and her three children joined the Lincoln family in Indiana in late 1819. A second tragedy befell the family in January 1828, when Sarah Lincoln Grigsby, Abraham's sister, died in childbirth. In March 1830, 21 year old Lincoln joined his extended family in a move to Illinois. After helping his father establish a farm in Macon County, Illinois, Lincoln set out on his own in the spring of 1831. Lincoln settled in the village of New Salem where he worked as a boatman, store clerk, surveyor, and militia soldier during the Black Hawk War, and became a lawyer in Illinois. He was elected to the Illinois Legislature in 1834 and was reelected in 1836, 1838, 1840, and 1844. In November 1842, Lincoln married Mary Todd; the couple had four sons. In addition to his law career, Lincoln continued his involvement in politics, serving in the United States House of Representatives from Illinois in 1846. He was elected president of the United States on November 6, 1860.

Шығу тегі

Линкольнның Америкадағы алғашқы танылған атасы – 1637 жылы Англияның Хингхэм қаласынан Массачусетс штатының Хингхэм қаласына көшіп келген Сэмюэл Линкольн. Сэмюэлдің ұлы Мордехай Массачусетсте қалды, ал оның немересі, Мордехай, отбасының батысқа қарай көшуін бастады. Сэмюэлдің шөбересі Джон Линкольн батысқа сапарды жалғастырды. Нью-Джерсиде туған Джон Пенсильванияға көшіп, содан кейін отбасын Вирджинияға әкелді. Джонның ұлы, капитан Абрахам Линкольн, Вирджиния милициясындағы қызметі үшін осы шенді алды, ол болашақ президенттің әкесі және осы атпен танылды. Пенсильвания штатының Беркс округінде дүниеге келген ол 1768 жылға дейін әкесімен және басқа да отбасы мүшелерімен Вирджинияның Шенандоа аңғарына көшіп келді. Отбасы Вирджиния штатының Аугуста округіндегі Линвилл-Крик маңында, қазіргі Рокингем округіне қоныстанды. Капитан Линкольн Рокингем округінде барлығы 452 акр жер сатып алды, соның ішінде әкесінің жері де болды, отбасы Кентуккиге көшерге дейін. Болашақ президенттің әкесі Томас Линкольн 1778 жылдың қаңтарында Вирджинияда дүниеге келді және шамамен бес жасында, 1782 жылы әкесі, анасы және бауырларымен бірге Кентукки штатының Джефферсон округіне көшіп келді. 1786 жылдың мамыр айында, қырық екі жасында капитан Абрахам Линкольн Кентуккидегі егістігінде жұмыс істеп жатқанда үнділердің шабуылынан қаза тапты. Сегіз жасар Томас әкесінің қазасын өз көзімен көрді және оның інісі Мордехай шабуылдаушыны атпағанда ол да құрбан болуы мүмкін еді. Капитан Линкольн қайтыс болғаннан кейін Томас Линкольннің анасы Батшеба Вашингтон округіне, Кентуккиге көшіп кетті, ал Томас Кентуккидің әртүрлі жерлерінде уақытша жұмыс істеді. Томас сондай-ақ Теннессиде бір жыл жұмыс істеді, содан кейін 1800 жылдардың басында отбасымен бірге Кентукки штатының Хардин округіне қоныстанды. Линкольннің анасының әкесінің кім екені белгісіз. Линкольннің заңгер серіктесі және бірінші биографы Уильям Херндонмен сөйлескенде, президент оның әкесінің «Вирджиниядағы плантатор немесе ірі фермер» болғанын айтты, бірақ оны анықтамады. Линкольн өзінің «талдау қабілетін, логикасын, ойлау белсенділігін, амбициясын және Хэнкс отбасының басқа мүшелерінен және ұрпақтарынан ерекшеленетін барлық қасиеттерін» осы ақсүйек әкесінен мұра еткенін сезінді. Линкольннің анасы Люси Хэнкс, қызы Нэнсимен бірге Кентуккиге көшіп келген болуы мүмкін. Линкольннің анасы Нэнси Хэнкс Линкольнның некеден тыс туғандығы туралы пікірталас болды. Люси Хэнкстің ұрпақтарының митохондриялық ДНК-тестілері осыны растады. Нэнси Вашингтон округінде, Кентуккиде Рейчел Шипли Берри және оның күйеуі Ричард Берримен бірге тұрды. Нэнси анасы Генри Спароумен үйленгеннен кейін Берри отбасында қалған деп есептеледі, бұл әйелдер Кентуккиге келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң болды. Беррилердің үйі Томас Линкольннің анасының үйінен шамамен бір жарым шақырымдай жерде болды; отбасылар он жеті жыл көрші болып тұрды. Осы уақытта Томас Нэнсимен танысты. Томас Линкольн мен Нэнси Хэнкс 1806 жылдың 12 маусымында Кентукки штатының Вашингтон округіндегі Бич Форк поселкесінде үйленді. Линкольндар үйленгеннен кейін Кентукки штатының Элизабеттаун қаласына көшіп кетті.

Lincoln's first known ancestor in America was Samuel Lincoln, who migrated from Hingham, England to Hingham, Massachusetts, in 1637. Samuel's son, Mordecai, remained in Massachusetts, but Samuel's grandson, who was also named Mordecai, began the family's western migration. John Lincoln, Samuel's great grandson, continued the westward journey. Born in New Jersey, John moved to Pennsylvania, then brought his family to Virginia. John's son, Captain Abraham Lincoln, who earned that rank for his service in the Virginia militia, was the future president's paternal grandfather and namesake. Born in Berks County, Pennsylvania, he moved with his father and other family members to Virginia's Shenandoah Valley sometime before 1768. The family settled near Linville Creek, in Augusta County, now Rockingham County, Virginia. Captain Lincoln bought a total of 452 acres in Rockingham County, including some of his father's property, before the family moved to Kentucky. Thomas Lincoln, the future president's father, was born in Virginia in January 1778 and moved west to Jefferson County, Kentucky, with his father, mother, and siblings around 1782, when he was about five years old. In May 1786, at the age of forty two, Captain Abraham Lincoln was killed in an Indian ambush while working his fields in Kentucky. Eight year old Thomas witnessed his father's murder and might have ended up a victim if his brother, Mordecai, had not shot the attacker. After Captain Lincoln's death, Thomas's mother, Bathsheba Lincoln, moved to Washington County, Kentucky, while Thomas worked at odd jobs in several Kentucky locations. Thomas also spent a year working in Tennessee, before settling with members of his family in Hardin County, Kentucky, in the early 1800s. The identity of Lincoln's maternal grandfather is unclear. In a conversation with William Herndon, Lincoln's law partner and one of his biographers, the president implied that his grandfather was "a Virginia planter or large farmer", but did not identify him. Lincoln felt that it was from this aristocratic grandfather that he had inherited "his power of analysis, his logic, his mental activity, his ambition, and all the qualities that distinguished him from the other members and descendants of the Hanks family." Lincoln's maternal grandmother, Lucy Hanks, may have migrated to Kentucky, with her daughter, Nancy. There was a debate over whether Lincoln's mother, Nancy Hanks Lincoln, was born out of wedlock. Mitochondrial DNA tests of descendants of Lucy Hanks have shown this to be true. Nancy resided with Rachael Shipley Berry, and her husband, Richard Berry Sr., in Washington County, Kentucky. Nancy is believed to have remained with the Berry family after her mother's marriage to Henry Sparrow, which took place several years after the women arrived in Kentucky. The Berry home was about a mile and a half from the home of Thomas Lincoln's mother; the families were neighbors for seventeen years. It was during this time that Thomas met Nancy. Thomas Lincoln and Nancy Hanks were married on June 12, 1806, at the Beech Fork settlement in Washington County, Kentucky. The Lincolns moved to Elizabethtown, Kentucky, following their marriage.

Дәлелсіз аңыздар

Биографтар Линкольнның әкесі туралы көптеген қауесеттерді жоққа шығарды. Тарихшы Уильям Э. Бартонның сөзіне қарағанда, осы қауесеттердің бірі 1861 жылы «Оңтүстіктің бірнеше аймақтарында түрлі нұсқалармен» тарала бастады, онда Линкольннің биологиялық әкесі Солтүстік Каролина штатының Резерфорд округының тұрғыны Авраам Энло екені айтылды, ол сол жылы қайтыс болды. Дегенмен, Бартон бұл қауесеттерді «басынан аяғына дейін жалған» деп есептеді. Энло Линкольнмен байланысын жоққа шығарды, бірақ жеке сөзінде растағандығы хабарланды. Солтүстік Каролина штатының Бостик қаласындағы Бостик Линкольн орталығы да Авраам Линкольн Резерфорд округында туды деп мәлімдейді және Нэнси Хэнкс Энло отбасы үшін жұмыс істеген кезде заңсыз бала туған деген пікірді қорғайды. Линкольннің этникалық және нәсілдік тегі туралы да қауесет тарады, әсіресе ол ұлттық саясатқа қатысқаннан кейін. Дэвид Джейкобсон Чонси Беррдің «Батыс авторының дәлелдерін келтіретін» кітапшасына сілтеме жасайтын «Катехизиміне» сүйене отырып, Линкольн «жартылай негр» екенін айтты, бірақ бұл мәлімдеме дәлелденген жоқ. Линкольнге «негр» және «мулат» деп жазылған хаттар да келді. Оның еңсесі «терідей және шафран түсті»; «сары» терісі;

Алғашқы жылдары (18091831)

Кейінгі жылдары Линкольн өзінің тегі туралы әңгімелеуден жаңылды. Ол өзін өзімен жасалған адам деп есептеді және анасы мен қарындасының ерте қайтысына байланысты ойға келген қиындықтарды бастан өткерген болуы мүмкін. Дегенмен, АҚШ президенттігіне үміткер болып ұсынылған шақта Линкольн Кентукки және Индианадағы жастық шағына қысқаша үңіліс жасауға мүмкіндік берген екі сауалға жауап ретінде екі қысқаша өмірбаяндық очерк ұсынды. 1859 жылы оның досы және әріптесі, Иллинойс штатының республикашылы Джесси В. Феллден сайлауалды өмірбаянға қатысты сұраныс келіп түсті; ал екінші сұраныс Чикаго Пресс және Трибуна газетінің журналисі Джон Лок Скриппстен болды. Линкольн Скриппске берген жауабында өзінің ерте өмірін Томас Грейдің «Ауылдық шіркеуде жазылған жоқтау» өлеңінен «кедейлердің қысқа және қарапайым тарихы» деген цитатамен сипаттады. Линкольннің ерте өміріне қатысты қосымша мәліметтер 1865 жылы оның қайтысынан кейін, Уильям Герндон Линкольннің достарынан, отбасынан және таныстарынан хаттар мен сұхбаттар жинағанда пайда болды. Герндон жинаған материалдарын «Герндонның Линкольн: Ұлы өмірдің шын тарихы» (1889) еңбегінде жариялады. Герндонның жұмысы жиі сынға ұшыраса да, тарихшы Дэвид Герберт Дональд олардың Линкольннің Кентукки, Индиана және Иллинойс штатындағы алғашқы жылдары туралы қазіргі көзқарасты қалыптастырғанын айтады.

Кентуккидегі ерте өмір (18091816)

1807 жылдың 10 ақпанында Сара Линкольн дүниеге келді. 1808 жылдың желтоқсан айында Томас, Нэнси және олардың қызы Сара Элизабеттауннан Кентукки штатының Хардин округіне қарасты Нолин сағасындағы Ходгеннің диірмені маңындағы Синкинг Спринг фермасына көшіп келді. (Ферма қазіргі Кентукки штатының ЛаРю округінде орналасқан, Абрахам Линкольннің туған жері ұлттық тарихи саябағының бөлігі.) 1809 жылдың 12 ақпанында, көшіп келгеннен кейін екі ай өткен соң, Абрахам осы фермада дүниеге келді. Жерге құқық жөніндегі дауға байланысты отбасы екі жыл ғана фермада тұрды, содан кейін көшіп кетуге мәжбүр болды. Томас сотқа жүгінді, бірақ 1816 жылдың тамызында сот ісін ұтылып алды. Кентуккиде жерді сипаттау үшін қолданылған, жердің табиғи ерекшеліктері өзгерген кезде сенімсіз болып шыққан, метрлер мен шекаралар жүйесіне негізделген жерді зерттеу әдістері болды. Бұл мәселе, бұрынғы жер берулер мен сатып алу шарттарына байланысты туындаған шатасулармен күшейіп, Кентуккиде жер иелігіне қатысты үнемі заңдық дауларға әкелді. 1811 жылдың жазында отбасы солтүстікке қарай сегіз шақырым жердегі Кноб-Крик фермасына көшіп келді, ол қазір Абрахам Линкольннің туған жері ұлттық тарихи саябағының бөлігі болып табылады. Rolling Fork өзенінің аңғарында орналасқан бұл ферма аймақтағы ең жақсы егістік жерлердің бірі болды. Линкольн балалық шағының алғашқы естеліктері осы фермамен байланысты. Томас Линкольн кіші, немесе "Томми" 1812 немесе 1813 жылы дүниеге келді және үш күннен кейін қайтыс болды. 1815 жылы тағы бір жер дауында Кноб-Крик фермасынан Линкольн отбасын шығаруға тырысқан талапкер пайда болды. Бірнеше жылдан кейін, Линкольн ұлттық саяси тұлғаға айналғаннан кейін, журналистер мен әңгімешілер оның отбасының кедейлігін және оның туған жерінің беймәлімдігін жиі асыра көрсетті. Линкольн отбасының жағдайы сол кездегі пионерлік отбасылар үшін ерекше емес еді. Томас Линкольн Кентуккинің шалғай аймағында фермер, ағаш шебер және жер иесі болды. Ол 1808 жылдың желтоқсанында 348,5 акр жерді құрайтын Синкинг Спринг фермасын 200 долларға сатып алды, бірақ жерге құқық жөніндегі сот дауынан кейін ақшалай инвестициясын және фермада жасаған жақсартуларын жоғалтты. Томас Линкольн Джордж Линдсейге тиесілі 230 акрлық Кноб-Крик фермасының 30 акрын жалға алды, бірақ басқалар жерге бұрынғы құқығын талап еткендіктен отбасы оны тастап кетуге мәжбүр болды. Томас Кентуккиде иеленген 816,5 акр жердің ішінде, жер дауынан 200 акр жерді жоғалтты. 1816 жылға қарай Томас Кентукки соттарының қамтамасыз етпейтін қауіпсіздігіне наразы болды. Ол 1814 жылы Кентуккиде қалған жерін сатып, Индианаға көшуді жоспарлай бастады, онда жерді зерттеу процесі сенімдірек болды және жеке тұлғаның жер иелігін сақтау мүмкіндігі жоғары болды. 1860 жылы Линкольн отбасының 1816 жылы Индианаға көшуінің "бір бөлігі құлдыққа байланысты болды, бірақ негізінен Кентуккидегі жер иелігімен байланысты қиындықтарға байланысты" екенін айтты. Тарихшылар Линкольннің отбасының Индианаға көшуінің екі негізгі себебі Кентуккиде жер иелігін қамтамасыз ету мәселесі және құлдық мәселесі болды деген пікірді қолдайды. Индиана территориясында, бұрынғы Солтүстік-Батыс территориясының бір бөлігі болған, федералды үкімет аумақтық жерлерге ие болды, олар жер талаптары бойынша сипаттауды жеңілдету үшін бөлімдерге бөлінді. Нәтижесінде Индианада қолданылған жерді зерттеу әдісі меншік проблемаларын азайтты және Индианаға жаңа қоныс аударушыларды тартуға көмектесті. Сонымен қатар, Индиана 1816 жылдың желтоқсанында штат болғаннан кейін, штат конституциясы құлдыққа және еріксіз құлдыққа тыйым салды. Бұрынғы келісімшарттар бойынша құлдар штатта әлі де болса да, заңсыз құлдық штат құрылғаннан кейінгі алғашқы он жылдықта тоқтатылды.

On February 10, 1807 Sarah Lincoln was born. In December 1808, Thomas, Nancy, and their daughter, Sarah, moved from Elizabethtown to the Sinking Spring farm, on Nolin Creek, near Hodgen's Mill, in Hardin County, Kentucky. (The farm is part of the Abraham Lincoln Birthplace National Historical Park in present day LaRue County, Kentucky.) Abraham was born at the farm two months after the move, on February 12, 1809. Due to a land title dispute, the family lived at the farm only two more years before being forced to move. Thomas continued legal action in court but lost the case in August 1816. Kentucky's survey methods, which used a system of metes and bounds to identify and describe land descriptions, proved to be unreliable when the natural features of the land changed. This issue, compounded by confusion over previous land grants and purchase agreements, caused continual legal disputes over land ownership in Kentucky. In the summer of 1811, the family relocated to Knob Creek farm, now a part of the Abraham Lincoln Birthplace National Historical Park, eight miles to the north. Situated in a valley of the Rolling Fork River, it had some of the best farmland in the area. Lincoln's earliest recollections of his boyhood are from this farm. A son, Thomas Lincoln, Jr., or "Tommy", was born in either 1812 or 1813 and died three days later. In 1815 a claimant in another land dispute sought to eject the Lincoln family from the Knob Creek farm. Years later, after Lincoln became a national political figure, reporters and storytellers often exaggerated his family's poverty and the obscurity of his birth. Lincoln's family circumstances were not unusual for pioneer families at that time. Thomas Lincoln was a farmer, carpenter, and landowner in the Kentucky backcountry. He had purchased the Sinking Spring Farm, which comprised 348.5 acres, in December 1808 for $200, but lost his cash investment and the improvements he had made on the farm in a legal dispute over the land title. Thomas Lincoln leased 30 acres of the 230 acre Knob Creek farm owned by George Lindsey but the family was forced to leave it after others claimed a prior title to the land. Of the 816.5 acres that Thomas held in Kentucky, he lost all but 200 acres in land title disputes. By 1816 Thomas was frustrated over the lack of security provided by Kentucky courts. He sold the remaining land he held in Kentucky in 1814, and began planning a move to Indiana, where the land survey process was more reliable and the ability for an individual to retain land titles was more secure. In 1860 Lincoln stated that the family's move to Indiana in 1816 was "partly on account of slavery; but chiefly on account of the difficulty in land titles in Kentucky." Historians support Lincoln's assertion that the two major reasons for the family's migration to Indiana were most likely due to the problem with securing land titles in Kentucky and the issue of slavery. In the Indiana Territory, once a part of the Old Northwest Territory, the federal government owned the territorial land, which had been surveyed into sections to make it easier to describe in land claims. As a result, the survey method used in Indiana caused fewer ownership problems and helped Indiana attract new settlers. In addition, when Indiana became a state in December 1816, the state constitution prohibited slavery as well as involuntary servitude. Although slaves with earlier indentures still resided within the state, illegal slavery ended within the first decade of statehood.

Ертедегі діни нанымдар

Линкольн ешқашан діни қауымға қосылмаған, бірақ оның әкесі, анасы, әпкесі және өгей анасы баптистер болған. Абрахамның ата-анасы Томас және Нэнси Линкольн Кентуккидегі Шағын Тау баптистік шіркеуінің мүшелері болды. Бұл баптистік қауым 1808 жылы үлкен шіркеуден бөлініп шықты, себебі оның мүшелері құлдыққа қолдау көрсетуден бас тартты. Осы құлдыққа қарсы шіркеуге мүшелік еткен Томас және Нэнси, Абрахам мен Сараны өте ерте жастан құлдыққа қарсы көзқараспен таныстырды. Индиана штатына қоныс аударғаннан кейін Линкольннің ата-анасы баптистік шіркеуге мүшелігін жалғастырып, 1823 жылы Үлкен Көгершін баптистік шіркеуіне қосылды. 1830 жылдың наурыз айында Линкольн отбасы Индианадан Иллинойсқа көшіп келгенде Томас және оның екінші әйелі Салли Кішкентай Көгершін Аралы баптистік шіркеуінің жақсы мүшелері болды. Салли Линкольн 1865 жылдың қыркүйегінде өгей ұлы Абрахамның "ешқандай нақты діні болмағанын" және ол туралы көп сөйлемегенін еске алды. Сондай-ақ, ол оның жиі Киелі кітап оқығанын және кейде шіркеу қызметтеріне қатысқанын есіне алды. Линкольннің қарындасы Матильда Джонстон Холл Мур 1865 жылы берген сұхбатында Линкольннің бауырларына Киелі кітапты оқып, ата-анасы шіркеуге барғаннан кейін ән шырқауға қосылатынын айтты. Линкольнді Индиана штатындағы жастық шағында білген басқа туыстары мен достары оның көбінесе бір тұқымды ағашқа шығып, балалар, достар мен әріптестерін шақырып, өткен аптада естіген уағыздарын оларға айтатынын, бұл жергілікті тұрғындардың, әсіресе балалардың қызығушылығын тудырғанын еске алды.

Индиана жылдары (18161830)

Линкольн өзінің қалыптасу кезеңінің 14 жылын, яғни өмірінің шамамен төрттен бір бөлігін 7 жастан 21 жасқа дейін Индианада өткізді. 1816 жылдың желтоқсанында Томас пен Нэнси Линкольн, олардың 9 жасар қызы Сара және 7 жасар Абрахам Индианаға көшіп келді. Олар Индиана штатының Перри округіне қарасты Ураган қалашығындағы "жарылмаған орман" жеріне қоныстанды. Линкольннің жері 1804 жылы Пянкешоу және Делавэр тайпаларымен жасалған шарттар аясында АҚШ үкіметіне берілген жерде орналасқан. 1818 жылы Индиананың Бас Ассамблеясы Линкольн фермасын қамтитын Уоррик және Перри округтерінің бөліктерінен Индиана штатының Спенсер округін құрды. Индианаға көшу бірнеше ай бұрын жоспарланған болатын. Томас 1816 жылдың жазында Индиана территориясына барып, жерді таңдап, өзінің талабын белгіледі, содан кейін Кентуккиге оралды және отбасын 1816 жылдың 11 қарашасы мен 20 желтоқсаны аралығында Индианаға әкелді, шамамен сол кезде Индиана штат мәртебесіне ие болды. Алайда Томас Линкольн 1817 жылдың 15 қазанында Винсенс штатындағы жер кеңсесіне "4-ауданның 5-батыс аймағындағы 32-бөлімнің оңтүстік-батыс тоқсаны" деп аталатын 160 акр жерді сатып алудың ресми процесін бастаған жоқ. Томас Линкольн туралы жаңа зерттеулер оның бұрынғы сипаттамаларын "көшпенді, бекерге уақыт өткізетін адам" деп қайта қарастырды. Құжатталған деректерге сүйенсек, ол сол заманның әдеттегі фермері болған. Индианаға көшу оның отбасын құлдыққа тыйым салынған штатқа орналастырды, және олар үй салуға ағаштан жасалған бұйымдарға қол жеткізетін, отбасын асырауға жеткілікті егін өсіруге жарамды топыраққа және Огайо өзені арқылы сауда жасауға мүмкіндік беретін су көздері бар жерде өмір сүрді. Томас жылқы мен мал өсірді, салық төледі, жер сатып алды, қажет болған жағдайда округке қызмет етті және жергілікті баптист шіркеуіндегі беделін сақтап қалды. Кейбір қаржылық қиындықтарға қарамастан, ол 1827 жылдың 5 маусымында Спенсер округінде 80 акр жердің толық құқығын алды, оның ішінде қарыздарды төлеу немесе басқа жерлерді сатып алу үшін кейбір жерлерінен бас тартты. 1830 жылы, отбасы Иллинойсқа көшуге дейін Томас өзінің жеріне іргелес 20 акр жерді сатып алды. Балтамен жұмыс істеуге үйренген Линкольн әкесіне Индианадағы жерді тазартуға көмектесті. Индианадағы балалық шағын еске алғанда, Линкольн 1816 жылы келгеннен бастап "осы аса пайдалы құралды үнемі қолданғанын" айтты. Жер тазартылғаннан кейін отбасы фермасында шошқа және жүгері өсірді, бұл сол кездегі Индиана қоныстанғандары үшін әдеттегі жағдай еді. Томас Линкольн сонымен қатар жиһаз жасаушы және ағаш ұстасы ретінде жұмыс істеді. Отбасы Индианаға келгеннен кейін бір жыл ішінде Томас Индиана жерінің 160 акрын иелену құқығын алды және оның жалпы сатып алу бағасының төрттен бір бөлігі - 320 долларды төледі. Линкольндер және басқалар, олардың көпшілігі Кентуккиден келген, Кентуккидегі Кноб-Крик фермасынан шамамен жүз миль қашықтықта орналасқан Кішкентай Көгершін сағаты деп аталатын жерге қоныстанды. Линкольн он үш жасқа толғанда, он жеті жасқа дейінгі қырық тоғыз баласы бар тоғыз отбасы Линкольннің үйінен бір миль қашықтықта тұрды. 1818 жылдың 5 қазанында Нэнси Линкольн сүт ауруынан қайтыс болды, бұл отбасы үшін ауыр қайғы болды. Ыбырайым тоғыз, ал оның әпкесі Сара он бір жаста еді. Нэнси қайтыс болғаннан кейін үй шаруашылығы 40 жастағы Томас, Сара, Ыбырайым және Нэнси Линкольннің жетім қалған он тоғыз жасар туысы Дэннис Френд Хэнкстен тұрды. 1819 жылы Томас Сара, Ыбырайым және Деннис Хэнксті Индианадағы фермада қалдырып, Кентуккиге оралды. 1819 жылдың 2 желтоқсанында Линкольннің әкесі Кентукки штатының Элизабеттаун қаласында үш баласы бар жесір Сара "Сэлли" Буш Джонстонға үйленді. Он жасар Абе жаңа өгей анасымен тез арада жақын болып кетті, ол екі кішкентай өгей баласын өз баласындай тәрбиеледі. 1860 жылы Линкольн оны сипаттап, ол өзіне "жақсы және мейірімді ана" болғанын айтты. Салли Линкольннің оқуға деген құлшынысын және оқығысы келетінін қолдады және онымен кітаптар жинағын бөлісті. Бірнеше жылдан кейін ол Линкольнді өзінің ұлы Джон Джонстонмен салыстырды: "Екеуі де жақсы жігіттер еді, бірақ қазір екеуі де өлгенін айтқым келеді, Әбе мен көрген немесе көруге үміттенген ең жақсы бала болды". 1865 жылы Линкольн қайтыс болғаннан кейін Уильям Херндонмен сұхбаттасқанда, Салли Линкольн өзінің асыл ұлын, әсіресе жануарлар мен балаларға, ынтымақтастық пен шағымданбайтын, адал және мейірімді деп сипаттады. Ол сондай-ақ, оның тамақ ішуіне "саласа" қарап, тамақ таңдамайтынын және денсаулығының жақсы екенін айтты. Индиананың пионерлік дәуірінде, аң ауру және балық аулау әдеттегі шаруашылық болғандықтан, Томас пен Ыбырайым олардың қызығушылығын танытпаған сияқты. Линкольн кейінірек өзі тек бір жабайы түйеқұсты атқан және өлтіргенін мойындады. Көрінетін болса, ол жануарларды өлтіруге қарсы болды, тіпті тамақ үшін болса да, бірақ кейде аю ауына қатысты, егер аюлар қоныстанғандардың фермалары мен қауымдастықтарына қауіп тудырса. 1828 жылы Линкольн отбасына тағы бір қайғы оқиғасы орын алды. Линкольннің үлкен әпкесі Сара, 1826 жылдың 2 тамызында Аарон Григсбиге үйленген, 1828 жылдың 20 қаңтарында босанғанда шамамен 21 жасында қайтыс болды. Нэнси Хэнкс Линкольн немесе Ыбырайымның әпкесі туралы көп мәлімет жоқ. Уильям Херндонмен сұхбаттасқан көршілер олардың ақылды екенін мойындады, бірақ олардың физикалық келбеті туралы қайшылы сипаттамалар берді. Линкольн екеуі туралы да аз сөйледі. Херндон Сараның толық сипаттамасын алу үшін оның туысы Дэннис Хэнкстің куәлігіне сүйенуге мәжбүр болды. Линкольнмен жасөсперім шағында танысқандар оның әпкесінің өліміне қатты қайғырғанын және кейін одан кейін Григсби отбасымен туған дауға белсенді қатысқанын есіне алды. Херндонның Линкольн туралы өмірбаянының 1, II және III томдары алғаш рет 1888 жылы Иллинойс штатының Спрингфилд қаласындағы Херндонның Линкольн баспасынан және кейін 1889 жылы Чикаго, Нью-Йорк және Сан-Франциско қалаларындағы Belford, Clarke & Company баспасынан жарық көрді. Бұл өмірбаян әртүрлі жылдары және баспа үйлерінде Херндонның Линкольн өмірі және Херндонның Линкольн сияқты әртүрлі атаулармен және түрлерде қайта басылды.

Lincoln spent 14 of his formative years, or roughly one quarter of his life, from the age of 7 to 21 in Indiana. In December 1816, Thomas and Nancy Lincoln, their 9 year old daughter, Sarah, and 7 year old Abraham moved to Indiana. They settled on land in an "unbroken forest" in Hurricane Township, Perry County, Indiana. The Lincoln property lay on land ceded to the United States government as part of treaties with the Piankeshaw and Delaware people in 1804. In 1818 the Indiana General Assembly created Spencer County, Indiana, from portions of Warrick and Perry counties, which included the Lincoln farm. The move to Indiana had been planned for at least several months. Thomas visited Indiana Territory in mid 1816 to select a site and mark his claim, then returned to Kentucky and brought his family to Indiana sometime between November 11 and December 20, 1816, about the same time that Indiana became a state. However, Thomas Lincoln did not begin the formal process to purchase 160 acres of land until October 15, 1817, when he filed a claim at the land office in Vincennes, Indiana, for property identified as "the southwest quarter of Section 32, Township 4 South, Range 5 West". More recent scholarship on Thomas Lincoln has revised previous characterizations of him as a "shiftless drifter". Documentary evidence suggests he was a typical pioneer farmer of his time. The move to Indiana established his family in a state that prohibited slavery, and they lived in an area that yielded timber to construct a cabin, adequate soil to grow crops that fed the family, and water access to markets along the Ohio River. Thomas owned horses and livestock, paid taxes, acquired farmland, served the county when necessary, and maintained his standing in the local Baptist church. Despite some financial challenges, which involved relinquishing some acreage to pay for debts or to purchase other land, he obtained clear title to 80 acres of land in Spencer County, on June 5, 1827. By 1830, before the family moved to Illinois, Thomas had acquired twenty acres of land adjacent to his property. Lincoln, who became skilled with an axe, helped his father clear their Indiana land. Recalling his boyhood in Indiana, Lincoln remarked that from the time of his arrival in 1816, he "was almost constantly handling that most useful instrument." Once the land had been cleared, the family raised hogs and corn on their farm, which was typical for Indiana settlers at that time. Thomas Lincoln also continued to work as a cabinetmaker and carpenter. Within a year of the family's arrival in Indiana, Thomas had claimed title to 160 acres of Indiana land and paid $80, a quarter of its total purchase price of $320. The Lincolns and others, many of whom came from Kentucky, settled in what became known the Little Pigeon Creek Community, about one hundred miles from the Lincoln farm at Knob Creek in Kentucky. By the time Lincoln reached age thirteen, nine families with forty nine children under the age of seventeen were living within a mile of the Lincoln homestead. Tragedy struck the family on October 5, 1818, when Nancy Lincoln died of milk sickness, an illness caused by drinking contaminated milk from cows who fed on Ageratina altissima (white snakeroot). Abraham was nine years old; his sister, Sarah, was eleven. After Nancy's death, the household consisted of Thomas, aged 40; Sarah, Abraham, and Dennis Friend Hanks, an orphaned nineteen year old cousin of Nancy Lincoln. In 1819 Thomas left Sarah, Abraham, and Dennis Hanks at the farm in Indiana and returned to Kentucky. On December 2, 1819, Lincoln's father married Sarah "Sally" Bush Johnston, a widow with three children from Elizabethtown, Kentucky. Ten year old Abe quickly bonded with his new stepmother, who raised her two young stepchildren as her own. Describing her in 1860, Lincoln remarked that she was "a good and kind mother" to him. Sally encouraged Lincoln's eagerness to learn and desire to read, and shared her own collection of books with him. Years later she compared Lincoln to her own son, John D. Johnston: "Both were good boys, but I must say—both now being dead that Abe was the best boy I ever saw or ever expect to see". In an interview with William Herndon following Lincoln's death in 1865, Sally Lincoln described her stepson as dutiful and kind, especially to animals and children and cooperative and uncomplaining. She also remembered him as a "moderate" eater, who was not picky about what he ate and enjoyed good health. In pioneer era Indiana, where hunting and fishing were typical pursuits, Thomas and Abraham did not appear to have enjoyed them. Lincoln later admitted that he had shot and killed only a single wild turkey. Apparently, he opposed killing animals, even for food, but occasionally participated in bear hunts, when the bears threatened settlers' farms and communities. In 1828 another tragedy struck the Lincoln family. Lincoln's older sister, Sarah, who had married Aaron Grigsby on August 2, 1826, died in childbirth on January 20, 1828, when she was almost 21 years old. Little is known about Nancy Hanks Lincoln or Abraham's sister. Neighbors who were interviewed by William Herndon agreed that they were intelligent, but gave contradictory descriptions of their physical appearances. Lincoln spoke very little about either woman. Herndon had to rely on testimony from a cousin, Dennis Hanks, to get an adequate description of Sarah. Those who knew Lincoln as a teenager later recalled his being deeply distraught by his sister's death, and an active participant in a feud with the Grigsby family that erupted afterwards. Volume 1, II, & III of Herndon's Lincoln biography were first published in 1888 by the Herndon's Lincoln Publishing Company of Springfield Illinois and then in a more well known 1889 edition by Belford, Clarke & Company of Chicago, New York, and San Francisco. This biography has been reprinted in various forms and under various titles including Herndon's Life of Lincoln and Herndon's Lincoln depending on the year and the publishing house.

Нью-Орлеанға алғашқы сапары (1828)

Мүмкін, әпкесінің өлімінен кейін қайғыдан арылу үшін 19 жасар Линкольн 1828 жылдың көктемінде Нью-Орлеанға жапсарлас қайықпен сапар жасады. Линкольн және Линкольн отбасының шаруашылығына жақын жердегі жергілікті дүкеннің иесі Джеймс Джентридің ұлы Аллен Джентри, Индиана штатының Рокпорт қаласына жақын Джентридің қонысынан Огайо өзені бойымен саяхатын бастады. Луизианаға жол тартқанда Линкольн мен Джентриге бірнеше афроамерикалық ер адамдар шабуыл жасап, жүктерін ұрлауға тырысты, бірақ екеуі де қайығын сәтті қорғап, шабуылшыларды кері қайтарды. Нью-Орлеанға келгеннен кейін олар Джентридің әкесіне тиесілі жүгін сатып, қаланы зерттеді. Құлдардың көп болуымен және белсенді құл саудасымен, Линкольн құл аукционына куә болған болуы мүмкін, және бұл оған есімде қаларлық әсер қалдырған болуы мүмкін. (Конгресс 1808 жылы құлдарды әкелуді тыйым салған, бірақ құл саудасы АҚШ-та дамуын жалғастырды. Линкольн ерекше бойлы (2 метр) және күшті болғанымен, көп уақытын оқуға жұмсады, сондықтан кейбір көршілері оны "оқу, жазу, есептеу, өлең жазу және т.б." үшін жалқау деп ойлады, және ауыр еңбекten қашу үшін солай істеген болуы керек. Оның әкесі де оның "дене еңбегін" ұнатпайтынын, бірақ оқуға құштар екенін мойындады. "Ол (Линкольн) тым көп оқыды, тым көп оқыды, тым аз дене жаттығулары болды, оқулары тым қиын болды", - деп бірнеше жылдан кейін, Линкольн Иллинойста тұрғанда Генри МакГенри есіне алды, "ол әлсіреп қалды және оның ең жақын достары оның ақылынан айырылып қалуынан қорқып жүрді". Оқудан басқа, Линкольн Кентукки мен Индианада өткен жастық шағында басқа да дағдылар мен қызығушылықтарды дамытты. Ол отбасына, мектептегі достарына және жергілікті қауымдастықтың мүшелеріне әңгімелер мен уағыздар айтып, қарапайым, далалық сөйлеу стилін қалыптастырды. Жиырма бір жасқа келгенде Линкольн "шешен және сауатты ораторға" айналды; алайда, кейбір тарихшылар оның сөйлеу стилі, тілдік бұрылыстары мен сөздік қоры ұлттық саясатқа қадам басқан кезде де толыққанды жетілмегенін айтады.

Possibly looking for a diversion from the sorrow of his sister's death, 19 year old Lincoln made a flatboat trip to New Orleans in the spring of 1828. Lincoln and Allen Gentry, the son of James Gentry, owner of a local store near the Lincoln family's homestead, began their trip along the Ohio River at Gentry's Landing, near Rockport, Indiana. En route to Louisiana, Lincoln and Gentry were attacked by several African American men who attempted to take their cargo, but the two successfully defended their boat and repelled their attackers. Upon their arrival in New Orleans, they sold their cargo, which was owned by Gentry's father, and then explored the city. With its considerable slave presence and active slave market, it is probable that Lincoln witnessed a slave auction, and it may have left an indelible impression on him. (Congress outlawed the importation of slaves in 1808, but the slave trade continued to flourish within the United States. Although Lincoln was unusually tall (6 feet (2 m)) and strong, he spent so much time reading that some neighbors thought he was lazy for all his "reading, scribbling, writing, ciphering, writing Poetry, etc." and must have done it to avoid strenuous manual labor. His stepmother also acknowledged he did not enjoy "physical labor", but loved to read. "He (Lincoln) read so much—was so studious—too[k] so little physical exercise—was so laborious in his studies," that years later, when Lincoln lived in Illinois, Henry McHenry remembered, "that he became emaciated and his best friends were afraid that he would craze himself." In addition to reading, Lincoln cultivated other skills and interests during his youth in Kentucky and Indiana. He developed a plain, backwoods style of speaking, which he practiced during his youth by telling stories and sermons to his family, schoolmates and members of the local community. By the time he was twenty one, Lincoln had become "an able and eloquent orator"; however, some historians have argued his speaking style, figures of speech, and vocabulary remained unrefined, even as he entered national politics.

Иллинойсқа көшіп бару (1830)

1830 жылы Линкольн жиырма бір жасқа толғанда, Линкольн отбасының он үш мүшесі Иллинойс штатына көшіп келді. Томас, Салли, Авраам және Саллидің ұлы Джон Джонстон бір отбасы болып аттанды. Деннис Хэнкс пен оның әйелі Элизабет, Авраамның әкесінен туған қарындасы, және олардың төрт баласы оларға қосылды. Хэнкстің жартылай ағасы, Сквайр Холл, оның әйелі Матильда Джонстон, Авраамның тағы бір әкесінен туған қарындасы және олардың ұлы үшінші отбасылық топты құрады. Тарихшылар көшуді кім бастағанын нақты айта алмайды, бірақ бұл Томас Линкольн емес, Деннис Хэнкс болған болуы мүмкін. Томастың Индиананы тастауына ешқандай себеп болған жоқ. Ол жер иесі болды және қауымдастықта құрметті адам еді, ал Хэнкстің жағдайы одан нашар болды. Сонымен қатар, Деннистің туысы Джон Хэнкс Иллинойс штатының Мейкон округінде тұрды. Кейін Деннис Саллидің қызы Элизабеттен айырылғысы келмегендіктен, Салли Томасты Иллинойсқа көшуге көндірген болуы мүмкін деді. Линкольн, Хэнкс және Холл отбасылары 1830 жылдың наурыз айының басында Индианадан аттанды. Олар Вабаш өзенін Индиана штатындағы Винсенс қаласынан өтіп, Иллинойс штатына келді. Отбасы Декатурдан батысқа қарай 10 миль (16 км) жердегі Мейкон округінде таңдалған жерге қоныстанды. Сол кезде 21 жастағы Авраам әкесіне үй салуға, жерді тазалауға және жүгері егуге көмектесті. Сол күзде бүкіл отбасы қызбаға шалдықты, бірақ барлығы аман қалды. 1831 жылдың қысы аса қатал болды, жергілікті тұрғындар оны өміріндегі ең суық қыс деп атады. (Иллинойс штатында бұл "Қатты қарлы қыс" деп белгілі болды.) Көктемде Линкольн отбасы Иллинойс штатының Коулс округіне көшуге дайындалып жатқанда, Авраам өз жолымен жүруге дайын болды. Томас пен Салли Коулс округіне көшіп, өмірінің соңына дейін Иллинойста тұрды. Салли Линкольн мен оның туысы Деннис Хэнкс Томас ұлын жақсы көргенін және қолдағандығын айтса да, отбасы Иллинойсқа көшкеннен кейін әке-бала қарым-қатынасы шиеленісті болды. Мүмкін, Томас ұлының амбицияларын толық түсінбеген шығар, ал Авраам Томас өмір бойында бастан кешкен қиындықтарды білмеді. 1851 жылы, Иллинойсқа көшкеннен кейін, Авраам өліп бара жатқан әкесіне барудан бас тартты және өз ұлдарын ата-анасына апармады. Тарихшы Родни О. Дэвис олардың қарым-қатынасындағы шиеленістің себебі Авраамның заңгерлік мансабында жеткен табысы және бай, аристократиялық отбасынан шыққан Мэри Тодд Линкольнмен үйленуі болды. Олардың екеуінің де өмірлік жағдайлары бір-бірімен байланысты болмады.

In 1830, when Lincoln was twenty one years of age, thirteen members of the extended Lincoln family moved to Illinois. Thomas, Sally, Abraham, and Sally's son, John D. Johnston, went as one family. Dennis Hanks and his wife Elizabeth, who was also Abraham's stepsister, and their four children joined the party. Hanks's half brother, Squire Hall, along with his wife, Matilda Johnston, another of Lincoln's stepsisters, and their son formed the third family group. Historians disagree on who initiated the move, but it may have been Dennis Hanks rather than Thomas Lincoln. Thomas had no obvious reason to leave Indiana. He owned land and was a respected member of his community, but Hanks had not fared as well. In addition, John Hanks, one of Dennis' cousins, lived in Macon County, Illinois. Dennis later remarked that Sally refused to part with her daughter, Elizabeth, so Sally may have persuaded Thomas to move to Illinois. The Lincoln Hanks Hall families departed Indiana in early March 1830. It is generally agreed they crossed the Wabash River at Vincennes, Indiana, into Illinois, and the family settled on a site selected in Macon County, Illinois, 10 mile (16 km) west of Decatur. Lincoln, who was twenty one years old at the time, helped his father build a log cabin and fences, clear of land and put in a crop of corn. That autumn the entire family fell ill with a fever, but all survived. The early winter of 1831 was especially brutal, with many locals calling it the worst they had ever experienced. (In Illinois it was known as the "Winter of Deep Snow".) In the spring, as the Lincoln family prepared to move to a homestead in Coles County, Illinois, Lincoln was ready to strike out on his own. Thomas and Sally moved to Coles County, and remained in Illinois for the rest of their lives. Although Sally Lincoln and his cousin, Dennis Hanks, maintained that Thomas loved and supported his son, the father son relationship became strained after the family moved to Illinois. Perhaps Thomas did not fully appreciate his son's ambition, while Abraham never knew of Thomas's early struggles. In 1851, after the move to Illinois, Abraham refused to visit his dying father, and failed to take his own sons to visit their grandparents. Historian Rodney O. Davis has argued that the reason for the strain in their relationship was due to Lincoln's success as a lawyer and his marriage to Mary Todd Lincoln, who came from a wealthy, aristocratic family, and the two men no longer related to each other's circumstances in life.

Жаңа Орлеанға тағы бір сапар (1831)

Линкольн, Джон Джонстон және Джон Хэнкс 1831 жылы Дэнтон Оффуттан Иллинойс штатының Спрингфилд қаласында кездесіп, Нью-Орлеанға жүк тасу туралы ұсынысты қабылдады. Спрингфилдтен сәуірдің соңында немесе мамырдың басында Сангамон өзені бойымен жолға шыққан кемелері Спрингфилдтен солтүстік-батысқа қарай 32 шақырым жерде, Нью-Сейлем ауылының жанындағы диірмен бөгетін асып өте алмай қиналды. Жаңа Сейлемнің орналасуына әсерленген Оффут, өзен арқылы ауылға дейін бу кемелері жүзе алады деп ойлады, диірменді жалға алып, жалпы дүкен ашуға кірісті. Оффут Линкольнді өзінің кеңсе қызметкері ретінде жұмысқа алды, және екеуі Нью-Орлеанда жүктерін түсіргеннен кейін Нью-Сейлемге қайтып келді.

Линкольн Нью-Салемде (Иллинойс штаты) қоныстанды

Линкольн 1831 жылдың шілде айының соңында Нью-Сейлемге оралғанда, болашаққа үміт беретін қауымды тапты, бірақ онда жүзден астам тұрғын болған емес. Жаңа Салем – бірнеше жергілікті қауымға қызмет көрсететін шағын сауда орталығы еді. Ауылда арақ-шаруашылық зауыты, астық-шатыр, темірші, құмырашы, жүн иру зауыты, бас киім тігу шеберханасы, дүкен және оннан астам ғимаратқа таралған мейрамхана болды. Оффут дүкенін қыркүйекке дейін ашпады, сондықтан Линкольн уақытша жұмыс істеді және қала тұрғындары оны еңбекқор және ынтымақтас жас жігіт ретінде тез қабылдады. Линкольн дүкенде жұмыс істей бастағаннан кейін, Нью-Салемге жабдық сатып алуға немесе жүгері ұнтақтатуға келген көршілес қауымдардан келген қоныс аударушылар мен жұмысшылардың қатал тобымен танысты. Линкольннің әзіл-қалжыңы, әңгіме айту қабілеті мен дене күші жас, шулы топқа сай келді, соның ішінде Клэри Гроув жігіттері де бар еді, ал оның орны жергілікті чемпион Джек Армстронгпен күрес жекпе-жегінен кейін нығайтылды. Линкольн Армстронгпен жекпе-жекте жеңіліп қалса да, жергілікті тұрғындардың құрметіне ие болды. Нью-Салемдегі алғашқы қысында Линкольн Нью-Салем дебат клубының отырысына қатысты. Клубтағы өнері, дүкенді, арақ-шаруашылық зауытын және астық-шатырды басқарудағы тиімділігі, сондай-ақ өзін-өзі жетілдіруге жасаған басқа да тырысқандықтары қала басшыларының назарын аударды, мысалы, доктор Джон Аллен, ментор Грэм және Джеймс Ратледж. Олар Линкольнді саясатқа түсуге шақырды, оның өздерінің қауым мүдделерін қолдауға қабілетті екенін сезінді. 1832 жылдың наурыз айында Линкольн өзінің кандидатурасын Спрингфилдте жарияланған Sangamo Journal газетінде жариялаған мақала арқылы жариялады. Линкольн Генри Клейді және оның американдық жүйесін бағалағанмен, ұлттық саяси ахуал өзгеріске ұшырады және жергілікті Иллинойс мәселелері сайлаудың басты саяси мәселесі болды. Линкольн жергілікті теміржол жобасын дамытуға қарсы болды, бірақ Сангамон өзенін кеме қатынасын арттыратындай жақсартуды қолдады. Демократтар мен вигтерге қарсы тұрған екі партиялық саяси жүйе әлі қалыптаспаған болса да, Линкольн келесі бірнеше жыл ішінде штаттық заң шығарушы органдағы жетекші вигтердің бірі болады. 1832 жылдың көктеміне қарай Оффуттың бизнесі құлдырап, Линкольн жұмыссыз қалды. Осы уақытта Қара шоқпар соғысы басталды және Линкольн Нью-Салемдегі еріктілер тобына қосылып, Иллинойстағы дәстүрлі тайпалық жерлерін қайтарып алу үшін 1500 әйел мен баламен бірге 450 жауынгерден тұратын топты басқарып отырған Қара шоқпарды тоқтатуға аттанды. Линкольн өзінің жасағының капитаны болып сайланды, бірақ ол және оның адамдары ешқашан шайқасқа қатысқан жоқ. Линкольн кейін 1850-ші жылдардың соңында өзінің әріптестерінің таңдауы "бұл маған одан бері болған кез келген қуаныштан гөрі көбірек қуаныш әкелген жетістік" деп түсіндірді. Линкольн бірнеше айлық әскери қызметтен кейін Иллинойстың орталық бөлігіне қайтып оралды. Дауыстар саналып, Линкольн он үш үміткердің ішінде сегізінші орынды иеленді. Тек төрт үміткер ғана сайланды, бірақ Линкольн Нью-Салем округінде берілген 300 дауыстан 277-сін алуға қол жеткізді. Жұмыссыз қалған Линкольн мен Блэк Хоук соғысы кезінде Линкольннің отаршылдық тобының мүшесі Уильям Ф. Берри Нью-Салемдегі Линкольн Берридің жалпы дүкені деп аталатын үш дүкеннің бірін сатып алды. Екі адам жеке жазбаларға қол қойып, бизнесті сатып алды және кейіннен басқа дүкеннің тауарын сатып алды, бірақ олардың кәсібі сәтсіз болды. 1833 жылы Нью-Сейлем енді өсіп келе жатқан қауым емес еді; Сангамон өзені коммерциялық көлік үшін жеткіліксіз болып шықты, ал жолдар немесе теміржолдар басқа нарықтарға оңай кіруге мүмкіндік бермеді. Қаңтар айында Берри алкогольдік өнімдер шығаратын лицензияға өтініш берді, бірақ қосымша табыс бизнесті құтқару үшін жеткіліксіз болды. Линкольн Берри дүкенінің жабылуымен Линкольн қайтадан жұмыссыз қалды және көп ұзамай Нью-Сейлемнен кетуі керек болды. Алайда 1833 жылдың мамыр айында Линкольн оны Нью-Салемде ұстауға мүдделі достарының көмегімен президент Эндрю Джексоннан Нью-Салемнің пошта бастығы болып тағайындалды, ол үш жыл бойы осы лауазымда болды. Осы уақыт ішінде Линкольн почта шебері ретінде 150-175 доллар табады, бұл толық уақытты табыс көзі деп санауға жеткіліксіз. Тағы бір досы Линкольнге Демократиялық партияның саяси өкілі Джон Калхунның ассистенті болып тағайындалуға көмектесті. Линкольннің геодезияда тәжірибесі жоқ еді, бірақ ол...

When Lincoln returned to New Salem in late July 1831, he found a promising community, but it probably never had a population that exceeded a hundred residents. New Salem was a small commercial settlement that served several local communities. The village had a sawmill, grist mill, blacksmith shop, cooper's shop, wool carding shop, a hat maker, general store, and a tavern spread out over more than a dozen buildings. Offutt did not open his store until September, so Lincoln found temporary work in the interim and was quickly accepted by the townspeople as a hardworking and cooperative young man. Once Lincoln began working in the store, he met a rougher crowd of settlers and workers from the surrounding communities, who came into New Salem to purchase supplies or have their corn ground. Lincoln's humor, storytelling abilities, and physical strength fit the young, raucous element that included the so called Clary's Grove boys, and his place among them was cemented after a wrestling match with a local champion, Jack Armstrong. Although Lincoln lost the fight with Armstrong, he earned the respect of the locals. During his first winter in New Salem, Lincoln attended a meeting of the New Salem debating club. His performance in the club, along with his efficiency in managing the store, sawmill, and gristmill, in addition to his other efforts at self improvement soon gained the attention of the town's leaders, such as Dr. John Allen, Mentor Graham, and James Rutledge. The men encouraged Lincoln to enter politics, feeling that he was capable of supporting the interests of their community. In March 1832 Lincoln announced his candidacy in a written article that appeared in the Sangamo Journal, which was published in Springfield. While Lincoln admired Henry Clay and his American System, the national political climate was undergoing a change and local Illinois issues were the primary political concerns of the election. Lincoln opposed the development of a local railroad project, but supported improvements in the Sangamon River that would increase its navigability. Although the two party political system that pitted Democrats against Whigs had not yet formed, Lincoln would become one of the leading Whigs in the state legislature within the next few years. By the spring of 1832, Offutt's business had failed and Lincoln was out of work. Around this time, the Black Hawk War erupted
and Lincoln joined a group of volunteers from New Salem to repel Black Hawk, who was leading a group of 450 warriors along with 1,500 women and children to reclaim traditional tribal lands in Illinois. Lincoln was elected as captain of his unit, but he and his men never saw combat. Lincoln later commented in the late 1850s that the selection by his peers was "a success which gave me more pleasure than any I have had since." Lincoln returned to central Illinois after a few months of militia service to campaign in Sangamon County before the August 6 legislative election. When the votes were tallied, Lincoln finished eighth out of thirteen candidates. Only the top four candidates were elected, but Lincoln managed to secure 277 out of the 300 votes cast in the New Salem precinct. Without a job, Lincoln and William F. Berry, a member of Lincoln's militia company during the Black Hawk War, purchased one of the three general stores in New Salem, known as the Lincoln Berry General Store. The two men signed personal notes to purchase the business and a later acquisition of another store's inventory, but their enterprise failed. By 1833 New Salem was no longer a growing community; the Sangamon River proved to be inadequate for commercial transportation and no roads or railroads allowed easy access to other markets. In January, Berry applied for a liquor license, but the added revenue was not enough to save the business. With the closure of the Lincoln Berry store, Lincoln was again unemployed and would soon have to leave New Salem. However, in May 1833, with the assistance of friends interested in keeping him in New Salem, Lincoln secured an appointment from President Andrew Jackson as the postmaster of New Salem, a position he kept for three years. During this time, Lincoln earned between $150 and $175 as postmaster, hardly enough to be considered a full time source of income. Another friend helped Lincoln obtain an appointment as an assistant to county surveyor John Calhoun, a Democratic political appointee. Lincoln had no experience at surveying, but he relied on borrowed copies of two works and was able to teach himself the practical application of surveying techniques as well as the trigonometric basis of the process. His income proved sufficient to meet his day to day expenses, but the notes from his partnership with Berry were coming due.

Саясат және құқық

1834 жылы Линкольннің екінші рет штат заң шығарушысына үміткер болу шешімі оның қарыздарын өтеу қажеттілігімен тығыз байланысты болды, ол оны әзілдеп «ұлттық қарыз» деп атады, сондай-ақ заң шығарушының жалақысынан түсетін қосымша табыс та ықпал етті. Осы кезде Линкольн виг партиясының мүшесі еді. Оның сайлауалды стратегиясы ұлттық мәселелерді талқылаудан аулақ болды, оның орнына округ бойынша саяхаттауға және сайлаушылармен амандасуға баса назар аударды. Округтың жетекші виг үміткері – Спрингфилд адвокаты Джон Тодд Стюарт еді, Линкольн оны Қара шоққы соғысы кезінде жасаған отаршылдық қызметінен таныған. Жергілікті демократтар, Стюарт Линкольнге қарағанда қауіптірек деп санап, он үш үміткердің ішіндегі екеуін қайтарып алып, Линкольнге қолдау көрсетуді ұсынды, себебі тек төрт дауыс жинағандар сайланатын еді. Өзінің жеңісіне сенімді Стюарт Линкольнге демократтардың қолдауын қабылдауға кеңес берді. 4 тамызда Линкольн 1376 дауыс жинады, бұл жарыста екінші ең көп көрсеткіш еді, және Стюарт сияқты сайлаудағы төрт орынның бірін жеңіп алды. Линкольн 1836, 1838 және 1840 жылдары штат заң шығарушы органына қайта сайланды. Линкольннің болашақ әйелі Мэри Тоддтың туысы Стюарт Линкольннің қабілетін бағалап, оны құқық тануды оқуға ынталандырды. Линкольн, әрине, сот залдарымен ерте жасынан таныс болған. Отбасы Кентуккиде тұрғанда әкесі жиі жер актілерін рәсімдеумен, қазылар құрамында жұмыс істеумен және шериф сатуларына қатысумен айналысқан, ал кейін Линкольн әкесінің құқықтық мәселелері туралы білген болуы мүмкін. Отбасы Индианаға көшкеннен кейін Линкольн үш округтік сот үйінен 15 миль (24 км) қашықтықта тұрды. Жақсы дебаттерді тыңдау мүмкіндігіне қызыққан Линкольн, шекарадағы көптеген адамдар сияқты, сот отырыстарын көрермен ретінде қатысты. Ол Нью-Сейлемге көшкеннен кейін де осы әдетін жалғастырды. Адвокаттардың оларға жиі сілтеме жасайтынын байқаған Линкольн Индиананың түзетілген заңдарымен, Тәуелсіздік декларациясымен және АҚШ Конституциясымен танысып, оларды зерттеді. Стюарт пен судья Томас Драммондтың заң фирмасынан алған кітаптарды пайдаланып, Линкольн 1835 жылдың бірінші жартысында құқық тануды шын ниетпен оқуға кірісті. Линкольн заң мектебіне бармады және: «Мен ешкіммен оқымадым» деді. Оқу барысында ол Блэкстоунның «Түсіндірмелер», Читтидің «Арыздар», Гринлифтің «Дәлелдемелер» және Джозеф Сторидің «Теңдік заңнамасы» кітаптарын оқыды. 1836 жылдың ақпанында Линкольн жер өлшеуші ретіндегі жұмысын тоқтатты, ал 1836 жылдың наурызында Сангамон округінің сот хатшысы алдында жақсы және адал адам ретінде тіркелуге өтініш беріп, практикалық адвокат болу жолындағы алғашқы қадамын жасады. Адвокаттар тобының ауызша емтиханынан сәтті өткеннен кейін Линкольн 1836 жылдың 9 қыркүйегінде заңгерлік лицензиясын алды. 1837 жылдың сәуір айында ол Иллинойс штатының Жоғарғы сотында практика жасауға қабылданды және Спрингфилдке көшіп, Стюартпен серіктестік құрды.

In 1834 Lincoln's decision to run for the state legislature for a second time was strongly influenced by his need to satisfy his debts, what he jokingly referred to as his "national debt", and the additional income that would come from a legislative salary. By this time Lincoln was a member of the Whig party. His campaign strategy excluded a discussion of the national issues and concentrated on traveling throughout the district and greeting voters. The district's leading Whig candidate was Springfield attorney John Todd Stuart, whom Lincoln knew from his militia service during the Black Hawk War. Local Democrats, who feared Stuart more than Lincoln, offered to withdraw two of their candidates from the field of thirteen, where only the top four vote getters would be elected, to support Lincoln. Stuart, who was confident of his own victory, told Lincoln to go ahead and accept the Democrats' endorsement. On August 4 Lincoln polled 1,376 votes, the second highest number of votes in the race, and won one of the four seats in the election, as did Stuart. Lincoln was reelected to the state legislature in 1836, 1838, and 1840. Stuart, a cousin of Lincoln's future wife, Mary Todd, was impressed with Lincoln and encouraged him to study law. Lincoln was probably familiar with courtrooms from an early age. While the family was still in Kentucky, his father was frequently involved with filing land deeds, serving on juries, and attending sheriff's sales, and later, Lincoln may have been aware of his father's legal issues. When the family moved to Indiana, Lincoln lived within 15 mile (24 km) of three county courthouses. Attracted by the opportunity of hearing a good oral presentation, Lincoln, as did many others on the frontier, attended court sessions as a spectator. The practice continued when he moved to New Salem. Noticing how often lawyers referred to them, Lincoln made a point of reading and studying the Revised Statutes of Indiana, the Declaration of Independence, and the United States Constitution. Using books borrowed from the law firm of Stuart and Judge Thomas Drummond, Lincoln began to study law in earnest during the first half of 1835. Lincoln did not attend law school, and stated: "I studied with nobody." As part of his training, he read copies of Blackstone's Commentaries, Chitty's Pleadings, Greenleaf's Evidence, and Joseph Story's Equity Jurisprudence. In February 1836 Lincoln stopped working as a surveyor, and in March 1836, took the first step to becoming a practicing attorney when he applied to the clerk of the Sangamon County Court to register as a man of good and moral character. After passing an oral examination by a panel of practicing attorneys, Lincoln received his law license on September 9, 1836. In April 1837 he was enrolled to practice before the Supreme Court of Illinois, and moved to Springfield, where he went into partnership with Stuart.

Иллинойс заң шығарушы органы (1834-1842)

Линкольннің Иллинойс штатының заң шығарушы жиналысындағы алғашқы сессиясы 1834 жылдың 1 желтоқсанынан 1835 жылдың 13 ақпанына дейін жалғасты. Сессияға дайындалу үшін Линкольн Сангамон округының ең бай адамдарының бірі Кольман Смутттан 200 доллар қарыз алып, оның 60 долларын өзінің алғашқы костюмына жұмсады. Осы мерзімдегі екінші жас заң шығарушы және алғаш рет қатысқан отыз алты адамның бірі болған Линкольн көбінесе бақылаушы болды, бірақ әріптестері оның «заңның техникалық тілін» меңгергенін тез мойындады және одан өздері үшін заң жобаларын дайындауды сұрады. Линкольн 1836 жылдың маусымында қайта сайлануға үміткер екенін жариялағанда, ол кеңейтілген сайлау құқығының күрделі мәселесіне тоқталды. Демократтар штатта кем дегенде алты ай тұрған ақ нәсілді ер адамдарға жалпы сайлау құқығын беруді жақтады. Олар штаттың каналдық жобаларына қызығушылық танытқан ирланд иммигранттарын демократтар ретінде дауыс беруге тіркеуді үміттенеді. Линкольн мүліктік иелерге ғана сайлау құқығын беруді қолдайтын дәстүрлі вигтердің ұстанымын ұстады. Линкольн 1836 жылдың 1 тамызында Сангамон делегациясының ең көп дауыс жинаған үміткері ретінде қайта сайланды. Екі сенатор мен жеті өкілден тұратын бұл делегацияның барлық мүшелері орташа бойдан биік болғандықтан «Ұзын Тоғыз» деп аталды. Топтың екінші жас мүшесі болғанына қарамастан, Линкольн топтың көшбасшысы және вигтердің азшылықтағы парламенттік фракциясының жетекшісі ретінде қарастырылды. «Ұзын Тоғыздың» басты мақсаты штат астанасын Вандалиядан Спрингфилдке көшіру және штат үшін ішкі жақсартулардың қарқынды бағдарламасын іске асыру болды. Линкольннің заң шығарушы орган мен партиядағы ықпалы 1838 және 1840 жылдары екі кезеңге қайта сайланғаннан кейін арта түсті. 1838–1839 жылғы заң шығару сессиясында Линкольн кем дегенде он төрт комитетте жұмыс істеді және вигтердің азшылықтағы бағдарламасын басқару үшін жасырын түрде еңбек етті. Заң шығарушы болып қызмет еткен кезде Иллинойс штатының аудиторы Джеймс Шилдс Линкольнді дуэльге шақырды. Линкольн Спрингфилд газеті «Сангамон журналында» Шилдспен әжуалайтын сипаттағы мақала жариялаған. Линкольннің болашақ әйелі Мэри Тодд және оның жақын досы Линкольннің білмеуімен Шилдс туралы хаттарды жазуды жалғастырды. Шилдс мақалаларға ашуланып, «қанағаттандыру» талап етті. Оқиға екі тараптың Миссури штатындағы Алтон қаласына жақын орналасқан Күнбағыс аралында кездесіп, Иллинойс штатында заңсыз болған дуэльге қатысуына дейін ушықты. Линкольн мақалаларға жауапкершілікті мойнына алды және оны қабылдады. Линкольн дуэльдегі қару ретінде Шилдс мергендік шеберлігімен таныс болғандықтан, атты әскердің кең семсерлерін таңдады. Дуэльге түсуге аздай қалғанда, Линкольн өзінің физикалық артықшылығын (ұзын қолдарының жеткізгіштігін) Шилдстің басынан жоғары бұтақты оңай кесіп көрсетті. Олардың екіншілері араласып, Линкольн хаттарды жазбағанын дәлелдеп, жаушылықты тоқтатуға көндірді.

Lincoln's first session in the Illinois legislature ran from December 1, 1834, to February 13, 1835. In preparation for the session Lincoln borrowed $200 from Coleman Smoot, one of the richest men in Sangamon County, and spent $60 of it on his first suit of clothes. As the second youngest legislator in this term, and one of thirty six first time attendees, Lincoln was primarily an observer, but his colleagues soon recognized his mastery of "the technical language of the law" and asked him to draft bills for them. When Lincoln announced his bid for reelection in June 1836, he addressed the controversial issue of expanded suffrage. Democrats advocated universal suffrage for white males residing in the state for at least six months. They hoped to bring Irish immigrants, who were attracted to the state because of its canal projects, onto the voting rolls as Democrats. Lincoln supported the traditional Whig position that voting should be limited to property owners. Lincoln was reelected on August 1, 1836, as the top vote getter in the Sangamon delegation. This delegation of two senators and seven representatives was nicknamed the "Long Nine" because all of them were above average height. Despite being the second youngest of the group, Lincoln was viewed as the group's leader and the floor leader of the Whig minority. The Long Nine's primary agenda was the relocation of the state capital from Vandalia to Springfield and a vigorous program of internal improvements for the state. Lincoln's influence within the legislature and within his party continued to grow with his reelection for two subsequent terms in 1838 and 1840. By the 1838–1839 legislative session, Lincoln served on at least fourteen committees and worked behind the scenes to manage the program of the Whig minority. While serving as a state legislator, Illinois Auditor James Shields challenged Lincoln to a duel. Lincoln had published an inflammatory letter in the Sangamon Journal, a Springfield newspaper, that poked fun at Shields. Lincoln's future wife, Mary Todd, and her close friend, continued writing letters about Shields without Lincoln's knowledge. Shields took offense to the articles and demanded "satisfaction". The incident escalated to the two parties meeting on Missouri's Sunflower Island, near Alton, Illinois, to participate in a duel, which was illegal in Illinois. Lincoln took responsibility for the articles and accepted. Lincoln chose cavalry broadswords as the duel's weapons because Shields was known as an excellent marksman. Just prior to engaging in combat, Lincoln demonstrated his physical advantage (his long arm reach) by easily cutting a branch above Shields's head. Their seconds intervened and convinced the men to cease hostilities on the grounds that Lincoln had not written the letters.

Ішкі жетілдірулер

Иллинойс штатының губернаторы 1835–1836 жылдары қыс мезгілінде Иллинойс және Чикаго өзендерін, сондай-ақ Мичиган көлін Миссисипи өзенімен байланыстыратын, кейін Иллинойс және Мичиган каналы деп аталатын жобаны қаржыландыру мақсатында арнайы заң шығару сессиясын шақырды. Аталған ұсынысқа сәйкес, штаттық үкімет құрылысты 500 000 долларлық несие есебінен қаржыландыруға мүмкіндік алатын еді. Линкольн осы келісімді қолдады, ол 28–27 дауыспен қабылданды. Линкольн Генри Клейдің «Америка жүйесі» көзқарасын үнемі қолдаған, ол дамыған жолдар, каналдар және кейіннен теміржолдар желісі арқылы гүлденген Американы көздейді. Линкольн осы жобаларға қаржыны федералдық үкіметтің мемлекеттік жерлерді сатуы арқылы тартуды жақтады, бұл пайыздан шығындарды болдырмауға мүмкіндік берер еді; әйтпесе, жеке капитал барлық шығынды өзі көтеруі керек. Иллинойс экономикалық дамуда басқа штаттардан қалып қояды деген қауіпті сезіне отырып, Линкольн өз ұстанымын өзгертті және штаттың жеке дамытушыларға қажетті қолдау көрсетуіне рұқсат берді. Келесі сессияда жаңадан сайланған заң шығарушы Стивен А. Дуглас одан да ары барып, Линкольн қолдаған 10 миллион долларлық штаттық несие бағдарламасын ұсынды. Алайда, 1837 жылғы экономикалық дағдарыс Иллинойстағы инфрақұрылымды жақсарту мүмкіндігін толығымен жойды. Штат «аяқталмаған жолдармен және жартылай қазылған каналдармен» толып кетті; штаттық облигациялардың құны төмендеді, ал штаттың қарызы бойынша төленген пайызы оның жалпы кірісінен сегіз есеге асып түсті. Бұл қарызды өтеуге штат қырық жыл жұмсады. Линкольннің инфрақұрылымды жақсарту бағдарламасын құтқару үшін бірнеше идеясы болды. Біріншіден, ол штаттың федералдық үкіметтен мемлекеттік жерлерді жеңілдікпен сатып алып, содан кейін оларды пайдаға жаңа қоныс аударушыларға сатуды ұсынды, бірақ федералдық үкімет бұл идеяны қабылдамады. Содан кейін ол ең құнды жерлердің иелеріне салық жүктемесінің үлкен бөлігін жүктететін прогрессивті жер салығын ұсынды, бірақ заң шығарушылардың көпшілігі инфрақұрылымды жақсарту жобаларына қосымша мемлекеттік қаражат жұмсауға дайын болмады. Штаттың қаржылық дағдарысы 1839 жылға дейін жалғасты.

The Illinois governor called for a special legislative session during the winter of 1835–1836 in order to finance what became known as the Illinois and Michigan Canal, which connected the Illinois and Chicago rivers and linked Lake Michigan to the Mississippi River. The proposal would allow the state government to finance the construction with a $500,000 loan. Lincoln voted in favor of the commitment, which passed 28–27. Lincoln had always supported Henry Clay's vision of the American System, which saw a prosperous America supported by a well developed network of roads, canals, and, later, railroads. Lincoln favored raising the funds for these projects through the federal government's sale of public lands to eliminate interest expenses; otherwise, private capital should bear the cost alone. Fearing that Illinois would fall behind other states in economic development, Lincoln shifted his position to allow the state to provide the necessary support for private developers. In the next session a newly elected legislator, Stephen A. Douglas, went even further and proposed a comprehensive $10 million state loan program, which Lincoln supported. However, the Panic of 1837 effectively destroyed the possibility of more internal improvements in Illinois. The state became "littered with unfinished roads and partially dug canals"; the value of state bonds fell; and interest on the state's debts was eight times its total revenue. The state government took forty years to pay off this debt. Lincoln had a couple of ideas to salvage the internal improvements program. First, he proposed that the state buy public lands at a discount from the federal government and then sell them to new settlers at a profit, but the federal government rejected the idea. Next, he proposed a graduated land tax that would have passed more of the tax burden to the owners of the most valuable land, but the majority of the legislators were unwilling to commit any further state funds to internal improvement projects. The state's financial depression continued through 1839.

Спрингфилдті штаттың астанасы ретінде таңдау

1830 жылдары Иллинойс штаты көптеген иммигранттарды қабылдады, олардың көпшілігі Нью-Йорк пен Жаңа Англиядан келді және штаттың солтүстік және орталық бөліктеріне қоныстануға бейім болды. Штаттың оңтүстік бөлігінде орналасқан Вандалия штат үкіметінің орталығы ретінде тиімсіз болып көрінді. Ал Сангамон округіндегі Спрингфилд "Иллинойс штатының орталық бөлігінде стратегиялық жағдайда" орналасқан және "халық саны мен дамуы" жағынан қарқынды өсіп жатты. Спрингфилдке штат үкіметін көшіруге қарсылар Сангамон округі делегациясының ықпалын әлсіретуге тырысты, округті екі жаңа округке бөлуді ұсынды, бірақ Линкольн бұл ұсынысты өз комитетінде түзетулер енгізіп, кейіннен толығымен қабылдамауға ықпал етті. Ұзақ пікірталас барысында "Линкольннің саяси шеберлігі бірнеше рет сынақтан өтті". Ол, ақыры, заң шығарушы орган таңдалған қаладан жаңа штаттық капитолий құрылысына 50 000 доллар және жер бөлуді талап ететін ұсынысын қабылдағанда сәттілікке жетті – мұндай қаржылық талапты тек Спрингфилд ғана орындай алды. Соңғы шешім екі рет кейінге қалдырылды, бірақ Линкольн қосымша қолдау табу үшін қабылдауға болатын түзетулерді тауып, оны қайта көтерілді, соның ішінде келесі сессияда қайта қарауға мүмкіндік беретін түзету де болды. Басқа аймақтарға дауыс берілмегендіктен, Спрингфилд 1837 жылғы 28 ақпанда 46-37 дауыспен таңдалды. Линкольннің басшылығымен 1838-1839 жылдарғы сессияларда қайта қарау әрекеттері сәтсіз аяқталды. Кейіннен Линкольннің жақын досы және сенімді серігі болған Орвилл Браунинг бұл заң жобасын Иллинойс Сенаты арқылы өткізді, және бұл шешім 1839 жылы күшіне енді.

Иллинойс мемлекеттік банкі

Линкольн, Генри Клей сияқты, елдің банктік жүйесіне федералдық бақылауды жақтады, бірақ президент Джексон 1835 жылға қарай Америка Құрама Штаттарының банкін тиімді түрде жойды. Сол жылы Линкольн партиялық шекараны кесіп, Иллинойс штатының банкінің жарғысын бекіту үшін банктерді қолдайтын демократтармен бірге дауыс берді. Ішкі жақсартулар жөніндегі пікірталастарда болғандай, Линкольн ең қолайлы баламаны іздеді. Тарихшы және Линкольнның өмірбаянын жазған Ричард Карвардиннің айтуынша, Линкольн былай сезінген:

Мемлекеттік банкке қарсылар 1836–1837 жылғы заң шығару сессиясында банкті жабу мақсатымен тергеу бастады. 1837 жылдың 11 қаңтарында Линкольн банкті қолдап, оның қарсыластарына шабуыл жасап, өзінің алғашқы маңызды заң шығару сөйлемін жасады. Ол «елде кеңінен таралған заңсыздық пен халықтық рухты» айыптап, «адамдар мен мүлік қауіпсіздігін қамтамасыз ететін әрбір институтты, тіпті моральдық принциптерді де толыққанды құлатуға қарай тез және қорқынышты күшпен таралып жатыр» деді. Оппозицияны толығымен саяси элитаға жүктеген Линкольн саясаткерлерді «адал адамдардан кем дегенде бір қадам алыс тұрғандар» деп атады. Линкольн былай деді: Джексон дәуіріндегі батыстықтар барлық банктерге күмәнмен қарады, және бұл 1837 жылғы үрейден кейін одан да нашарлады, осы кезде Иллинойс банкі қолма-қол төлемдерді тоқтатты. Линкольн әлі де банкті қорғады, бірақ ол құнсызданған валюта мен несиелерді мәжбүрлеп алуға әкелген нашарлаған несие жүйесімен тығыз байланысты болды, бұл көптеген саяси қолдауға ие болуын қиын етті. 1839 жылы демократтар штаттық банкке тағы бір тергеу жүргізді, Линкольн тергеу комиссиясында виг өкілі ретінде қатысты. Линкольн комиссияның қолма-қол төлемдерді тоқтату институттардың өзіндегі кемшіліктерге емес, бақылауға келмейтін экономикалық жағдайларға байланысты деген қорытындысына келуіне үлкен үлес қосты. Дегенмен, қолма-қол төлемдерді тоқтатуға рұқсат беретін заң 1840 жылдың желтоқсан айының соңында күшінен шығады, ал демократтар оны одан әрі ұзартпай тоқтатуды қалады. Кворумды болдырмау үшін Линкольн және басқа бірнеше адам бірінші қабаттан терезеден секірді, бірақ спикер оларды қатысқан деп санады және «банк жойылды». 1841 жылға қарай Линкольн штаттық банкке бұрынғыдай қолдау көрсетпеді, бірақ оны қолдау үшін штат бойынша сөйлеуін жалғастырды. Ол: «Егер штат институттарына қарсы осылай үздіксіз соғыс жалғаса берсе, оны қанша ертерек аяқтасақ, соғұрлым жақсы болар еді», - деген қорытынды жасады.

Аболиционизм

1830 жылдары құл иеленуші штаттар солтүстікте құлдыққа қарсы риториканың күшеюін байқап, назар аудара бастады. Атап айтқанда, олар "Америкалық құлдыққа қарсы қоғамның құл иелерін қатыгез жандар ретінде бейнелейтін жарнамалық материалдарына ашуланып, наразылық білдірді". Құлдыққа қарсы болмаған штаттар да кейде құлдықты жоюға қарсы шықты. 1837 жылдың қаңтар айында Иллинойс штатының заң шығарушы органы "құлдықты жою қоғамдарын құруды жоғары бағаламадық" деп жариялаған резолюция қабылдады, сондай-ақ "құлдарға иелік ету құқығы Федералдық үкімет тарапынан құл ұстайтын штаттарға қасиетті болып табылады және олардың келісімінсіз осы құқықтан айырылмайды" және "Федералдық үкімет Колумбия округіндегі құлдықты аталған округ азаматтарының еркіне қарсы жоюға құқылы емес" деп мәлімдеді. Иллинойс Сенатындағы дауыс беру 18-0, ал Палатада 77-6 болды, Линкольн мен Дэн Стоун, сондай-ақ Сангамон округынан шыққан, қарсы дауыс берді. Штаттың астанасын көшіру екеуінің күн тәртібіндегі басты мәселе болғандықтан, олар осы мәселе шешілгенге дейін өз дауыстары туралы ешқандай пікір білдірмеді. 3 наурызда Линкольн заң шығарушы органдарға ресми жазбаша наразылық жолдап, "құлдық институты әділетсіздік пен дұрыс емес саясатқа негізделген" деді. Линкольн құлдықты жоюшыларды практикалық тұрғыдан сынға алып, "құлдықты жою туралы идеялардың таралуы оның [құлдықтың] зиянын азайтудың орнына, оны күшейте түседі" деп атап өтті. Ол сондай-ақ, ұлттық астанадағы құлдық мәселесіне резолюциялардан өзгеше көзқарас танытты, "АҚШ Конгресі Конституцияға сәйкес Колумбия округінде құлдықты жоюға құқылы, бірақ бұл құқық аталған округ тұрғындарының тілегі болған жағдайда ғана қолданылуы керек" деп жазды. Николай мен Хейдің "Абрахам Линкольн: Тарих" кітабының 1-томындағы редакторлар бұл наразылық "оның құлдық мәселесіндегі позициясын қысқаша анықтады; және сол кездегідей, қазір де солай" деп мәлімдеді.

Линкольн лицейінің сөйлеуі

Линкольннің 1838 жылғы 27 қаңтарда Иллинойс штатының Спрингфилд қаласындағы Жас ерлер лицейінде жасаған сөзі "Саяси институттарымыздың сақталуы" деп аталды. Бұл сөйлеуінде Линкольн АҚШ-тағы құлдықтың қауіптілігін баяндады, оның федералдық үкіметті бұзады деп ойлады.

Стюарт пен Логанмен серіктестік

1837 жылы Стюартпен заңгерлік серіктестіктің басталуынан бастап Линкольн фирманың көптеген клиенттерін қабылдады, ал Стюарт негізінен саясат және АҚШ Өкілдер палатасына сайланумен айналысты. Заңгерлік кеңседе мүмкіндігінше көп клиент болды. Көптеген гонорарлар 5 долларға тең болды, ал ең көп таралған гонорар 2,5 доллардан 10 долларға дейін ауытқып келді. Линкольн өзінің қабілеті мен тиімділігі жағынан көптеген басқа адвокаттармен шайқасқанын тез түсінді, олар Линкольн сияқты өзіндік білім алған немесе тәжірибелі заңгермен оқыған. 1839 жылғы қарашада Стюарт Конгреске сайланғаннан кейін Линкольн практиканы өздігінен жүргізді. Линкольн, Стюарт сияқты, заңгерлік мансабын саяси амбицияларының катализаторы ретінде қарастырды. 1840 жылға қарай Линкольн заңгерлік практикасынан жылдық 1000 доллар, сондай-ақ заң шығарушы ретіндегі жалақысын алды. Алайда, Стюарт Конгреске қайта сайланғанда, Линкольн барлық жүктемені өз мойнына алуға көңіл бөлмеді. 1841 жылғы сәуірде ол Стивен Т. Логанмен жаңа серіктестікке кірді. Логан Линкольннен тоғыз жас үлкен, Сангамон округының жетекші адвокаты және Иллинойске көшіп келгенге дейін Кентуккидегі бұрынғы адвокат. Логан Линкольнді өзінің практикасына толықтыру ретінде қарастырды, Линкольннің қазылар алқасымен жұмыс істеудегі тиімділігі одан жоғары екенін мойындады. Тағы да, фирманың клиенттері көп болды, бірақ Линкольн Стюартпен болған келісіміндегідей тең бөліске емес, фирма табысының үштен бірін алды. Линкольн мен Логанның қарым-қатынасы білім алуға мүмкіндік берді. Ол Логаннан заңның нақты тұстарын және дұрыс және егжей-тегжейлі іс зерттеу мен дайындық маңыздылығын үйренді. Логанның жазбаша талаптары нақты және тиімді болды, және Линкольн оларды өзінің үлгісі ретінде пайдаланды. Алайда, Линкольннің дамуының көп бөлігі әлі де өзіндік білім беру арқылы болды. Тарихшы Дэвид Герберт Дональд Логанның оған "заңда жалпы ақыл-ойы мен қарапайым әділеттіліктен гөрі көбірек нәрсе бар екенін" үйреткенін және Линкольннің зерттеуі "процедуралар мен прецеденттерге" назар аудара бастағанын жазды. Осы уақыт ішінде Линкольн заң кітаптарын оқыған жоқ, бірақ ол "түні бойы Жоғарғы Сот кітапханасында жұмыс істеп жатқан істерге қатысты прецеденттерді іздеді". Линкольн: "Мен мәселені тамырымен қазып, оны ұстап, ақыл-ойымның отында кептіруді жақсы көремін" деді. Оның жазған өтініштері, әсіресе Иллинойс Жоғарғы Сотының істерінде маңызды, егжей-тегжейлі дайындалды, көбінесе ағылшын ортақ құқығының бастауына дейін қайта көрілді. Линкольннің дағдыларының өсуі Жоғарғы Сот алдындағы өтініштерінің көбеюімен байқалды және оның саяси мансабында жақсы қызмет ететін еді. 1861 жылы Вашингтонға барған кезде Линкольн осы соттың алдында үш жүзден астам рет пайда болған. Линкольннің өмірбаянын жазған Стивен Б. Оутс: "Дәл сол жерде ол заңгерлердің заңгері ретінде танымал болды, мұқият дайындалу және нақты аргументтерде шеберлік танытты".

In 1837, from the start of the law partnership with Stuart, Lincoln handled most of the firms clients, while Stuart was primarily concerned with politics and election to the United States House of Representatives. The law practice had as many clients as it could handle. Most fees were five dollars, with the common fee ranging between two and a half dollars and ten dollars. Lincoln quickly realized that he was equal in ability and effectiveness to most other attorneys, whether they were self taught like Lincoln or had studied with a more experienced lawyer. Following Stuart's elected to Congress in November 1839, Lincoln ran the practice on his own. Lincoln, like Stuart, considered his legal career as simply a catalyst for his political ambitions. By 1840 Lincoln was drawing $1,000 annually from the law practice, along with his salary as a legislator. However, when Stuart was reelected to Congress, Lincoln was no longer content to carry the entire load. In April 1841 he entered into a new partnership with Stephen T. Logan. Logan was nine years older than Lincoln, the leading attorney in Sangamon County, and a former attorney in Kentucky before he moved to Illinois. Logan saw Lincoln as a complement to his practice, recognizing that Lincoln's effectiveness with juries was superior to his own in that area. Once again, clients were plentiful for the firm, although Lincoln received one third of the firm's proceeds rather than the even split he had enjoyed with Stuart. Lincoln's association with Logan was a learning experience. He absorbed from Logan some of the finer points of law and the importance of proper and detailed case research and preparation. Logan's written pleadings were precise and on point, and Lincoln used them as his model. However, much of Lincoln's development was still self taught. Historian David Herbert Donald wrote that Logan taught him that "there was more to law than common sense and simple equity" and Lincoln's study began to focus on "procedures and precedents." During this time Lincoln did not study law books, but he did spend "night after night in the Supreme Court Library, searching out precedents that applied to the cases he was working on." Lincoln stated, "I love to dig up the question by the roots and hold it up and dry it before the fires of the mind." His written briefs, especially important in Illinois Supreme Court cases, were prepared in great detail with precedents noted that often went back to the origins of English common law. Lincoln's growing skills became evident as his appearances before the Supreme Court increased and would serve him well in his political career. By the time he went to Washington in 1861, Lincoln had appeared over three hundred times before this court. Lincoln biographer Stephen B. Oates wrote, "It was here that he earned his reputation as a lawyer's lawyer, adept at meticulous preparation and cogent argument."

Линкольн мен Херндон

Линкольннің Логанмен серіктестігі 1844 жылдың күзінде Логанның ұлымен серіктестікке кірген кезде таратылды. Линкольн, әлдебір белгілі адвокаттардың ішінен таңдау мүмкіндігі болғанымен, кіші серіктес болудан жалықты және Логан мен Линкольннің кеңсесінде заң оқыған Уильям Херндонмен серіктестікке кірісті. Херндон, Линкольн сияқты, белсенді виг болды, бірақ сол кезде Иллинойс штатындағы партия екі топқа бөлінді. Линкольн Мэри Тоддқа үйлену арқылы партияның ескі, "жібек шұлықты" тобымен байланысты болды; ал Херндон партияның жас, халыққа жақын бөлігінің жетекшілерінің бірі еді. Линкольн мен Херндонның серіктестігі Линкольннің президенттік сайлауына дейін жалғасты, және Линкольн өмірінің соңына дейін серіктес ретінде тіркелді. Херндонмен серіктестікке дейін Линкольн көршілес қалалардағы сот отырыстарына тұрақты түрде қатыспаған. Бірақ 1854 жылға дейін ол айналымдағы ең белсенді адвокаттардың біріне айналды, оның Конгрестегі екі жылдық қызметінен басқа. Сегізінші округ 28 490 шаршы километрді (11 000 шаршы миль) қамтыды. Линкольн әр көктем мен күзде тоғыз-он аптаға дейін округті аралап, әрбір он апталық сапардан шамамен 150 доллар табатын. Сапарда адвокаттар мен судьялар арзан қонақүйлерде тұратын, бір төсекке екі адвокаттан, ал бір бөлмеге алты-сегіз адамнан орналасатын. Линкольннің адалдығы мен әділдігіне байланысты оның клиенттер мен жергілікті адвокаттар тарапынан үлкен сұранысқа ие болды, оларға көмек қажет болды. Осы сапарларында ол "Адал Эйб" деген есіммен танылды. Ол өкілдік еткен клиенттер, бірге сапарлағандар және жолда кездескен адвокаттар Линкольннің ең адал саяси қолдаушыларына айналды. Олардың бірі – Дэвид Дэвис, Линкольн сияқты ұлттық экономикалық бағдарламаларды қолдаған және құлдыққа қарсы болған, бірақ оны толық жоюға ұмтылмаған виг. Дэвис 1848 жылы судья болып округке келді және кейде Линкольнді оның орнына тағайындады. Олар он бір жыл бойы айналымда бірге жұмыс істеді, содан кейін Линкольн оны АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындады. Тағы бір жақын серіктесі – Иллинойс штатының Данвилл қаласындағы адвокат Уорд Хилл Ламон. Ламон Линкольнмен ресми жұмыс келісіміне қол қойған жалғыз жергілікті адвокат еді және 1861 жылы Линкольнмен бірге Вашингтонға барды.

Lincoln's partnership with Logan was dissolved in the fall of 1844 when Logan entered into a partnership with his son. Lincoln, who probably could have had his choice of more established attorneys, was tired of being the junior partner and entered into a partnership with William Herndon, who had been reading law in the offices of Logan and Lincoln. Herndon, like Lincoln, was an active Whig, but the party in Illinois at that time was split into two factions. Lincoln was connected to the older, "silk stocking" element of the party through his marriage to Mary Todd; Herndon was one of the leaders of the younger, more populist portion of the party. The Lincoln Herndon partnership continued through Lincoln's presidential election, and Lincoln remained a partner of record until his death. Before his partnership with Herndon, Lincoln had not regularly attended court in neighboring communities. This changed as Lincoln became one of the most active regulars on the circuit through 1854, interrupted only by his two year stint in Congress. The Eighth Circuit covered 11000 square miles (28,490 km2). Each spring and fall Lincoln traveled the district for nine to ten weeks at a time, netting around $150 for each ten week circuit. On the road, lawyers and judges lived in cheap hotels, with two lawyers to a bed; and six or eight men to a room. Lincoln's reputation for integrity and fairness on the circuit led to him being in high demand both from clients and local attorneys who needed assistance. It was during his time riding the circuit that he picked up one of his lasting nicknames, "Honest Abe". The clients he represented, the men he rode the circuit with, and the lawyers he met along the way became some of Lincoln's most loyal political supporters. One of these was David Davis, a fellow Whig who, like Lincoln, promoted nationalist economic programs and opposed slavery without actually becoming an abolitionist. Davis joined the circuit in 1848 as a judge and would occasionally appoint Lincoln to fill in for him. They traveled the circuit for eleven years, and Lincoln would eventually appoint him to the United States Supreme Court. Another close associate was Ward Hill Lamon, an attorney in Danville, Illinois. Lamon, the only local attorney with whom Lincoln had a formal working agreement, accompanied Lincoln to Washington in 1861.

Істер жүктемесі мен кіріс

Басқа адвокаттардан айырмашылығы, Линкольн табысын жылжымайтын мүлікпен, бизнеспен немесе фермамен айналысып толықтырмады. Оның табысы көбінесе заңгерлік практикасынан түскен ақша болды. 1840 жылдары ол жылына 1500-2500 доллар, 1850 жылдардың басында 3000 доллар, ал 1850 жылдардың ортасында 5000 доллар көлемінде табыс тапқан. 1850 жылы фирма Сангамон округінің істерінің он сегіз пайызымен айналысты, ал 1853 жылы бұл көрсеткіш отыз үш пайызға жетті. АҚШ Өкілдер палатасындағы бір мерзімінен кейін Линкольн Чикагодағы заң фирмасының серіктестік ұсынысынан бас тартты. Линкольн федералды соттарда да сұранысқа ие болды және Иллинойс штатының Жоғарғы соты мен Чикагодағы Федералды округ сотында бірнеше маңызды патенттік, теміржол және коммерциялық істерде кеңесші болып жұмыс істеді. Линкольн құлдыққа қатысты кем дегенде екі іске қатысты. 1841 жылы Иллинойс Жоғарғы сотындағы Бейли Кромвеллге қарсы істе Линкольн Иллинойста "заң бойынша әр адамның түсіне қарамастан бос екендігі болжамдалды" деген аргумент келтіріп, құл деп айыпталған әйелдің сатылуын сәтті тоқтатты. 1847 жылы Авраам Линкольн құлдары қашып кеткен құл иесі Роберт Мэтсонды қорғады. Мэтсон Кентуккидегі плантациясынан құлдарын Иллинойстағы жеріне жұмыс істеуге әкелді. Құлдарды Орландо Фиклин, Ашер Линдер және Чарльз Х. Констебл өкілдік етті. Құлдар Иллинойсқа келгеннен кейін еркін болады деп сенгендіктен қашып кетті, себебі Солтүстік-Батыс жарлығы Иллинойс кіретін аумақта құлдыққа тыйым салған. Бұл істе Линкольн транзиттік құқықты қолданды, ол құл иелеріне құлдарын уақытша еркін аумаққа әкелуге мүмкіндік берді. Линкольн сонымен қатар Мэтсон құлдарды Иллинойста тұрақты қалдыруға ниеттенбегенін атап өтті. Осы аргументтерге қарамастан, Коулс округінің судьялары Линкольнге қарсы шешім шығарды және құлдар босатылды. Дональд: "Мэтсон ісі де, Кромвель ісі де Линкольннің құлдыққа қатысты көзқарасын көрсетпейді; оның қызметі заң, емес мораль еді". Транзиттік құқық – кейбір еркін штаттар мойындаған заңдық теория, ол құл иелеріне құлдарын еркін штатқа әкелуге және еркін штатқа тұрақты қоныстанбаса, меншік құқығын сақтап қалуға мүмкіндік берді. 1850 жылдары теміржолдар Иллинойста маңызды экономикалық күшке айналды. Олар кеңейген сайын "шартерлер мен франшизалар, жол құқығына қатысты мәселелер, бағалау және салық салу мәселелері, жалпы тасымалдаушылардың міндеттері мен жолаушылардың құқықтары, бірігу, шоғырландыру және банкротқа түсу мәселелері" сияқты көптеген құқықтық мәселелер тудырды. Линкольн және басқа адвокаттар теміржолға қатысты сот процестері табыстың маңызды көзі екенін білді. Құлдық істеріндей, Линкольн кейде теміржолдарды, ал кейде олардың қарсыластарын өкілдік етті. Оның клиенттерді таңдауында заңдық немесе саяси күн тәртібі болған жоқ. Герндон Линкольнді "таза және толыққанды заңгер" деп сипаттады. 1851 жылғы бір маңызды істе Линкольн акционер Джеймс А. Барретпен дау кезінде Алтон және Сангамон теміржолын өкілдік етті. Баррет теміржолға берген кепілінің қалдығын төлеуден бас тартты, себебі ол бастапқы жоспарланған бағытын өзгерткен. Линкольн корпорация өзінің бастапқы шартына байланысты емес, егер бұл шартына қоғамдық мүдде үшін түзетулер енгізілуі мүмкін болса, деп мәлімдеді. Линкольн сонымен қатар Алтон мен Сангамон ұсынған жаңа бағыт артықшылықты және арзан екенін, сондықтан корпорация Барреттен оның төлемеген сомасын өндіріп алуға құқылы екенін айтты. Линкольн бұл істі жеңіп алды және Иллинойс Жоғарғы сотының шешімі кейіннен басқа АҚШ соттарымен келтірілді. Линкольн үшін ең маңызды азаматтық іс – Хёрд пен Рок-Айленд көпір компаниясы арасындағы оқиға, сондай-ақ Эффи Афтон ісі болды. Линкольн қатты қолдаған Американың батысқа қарай кеңеюі, негізінен Миссисипи өзені бойымен солтүстіктен оңтүстікке қарай өтетін өзен саудасына экономикалық қауіп ретінде қарастырылды. 1856 жылы пароход Рок-Айленд теміржолының Рок-Айленд пен Айова штатының Давенпорт аралығында салған көпіріне соқтығысты. Бұл Миссисипи өзенін аралап өтетін алғашқы теміржол көпірі болды. Пароход иесі көпір кеме қатынасына қауіп төндіретінін айтып, зиянды өтеу үшін сотқа жүгінді, бірақ Линкольн теміржол үшін сотта сөйледі және жеңіске жетті, батыс кеңістігіне кедергі келтіретін құрылысты алып тастады. Қылмыстық құқық Линкольн мен Херндонның іс жұмысының шағын бөлігін құрады. Мүмкін, Линкольннің адвокаттық мансабындағы ең танымал қылмыстық іс 1858 жылы Линкольннің досы Джек Армстронгтың ұлын қорғаған кезде болды. Уильям "Дафф" Армстронгқа қастандық жасау айыпталды. Іс Линкольннің сотқа хабарлауды пайдалануымен әйгілі болды – сол кезде сирек кездесетін тактика, куәгер жалған куәлік бергенін көрсету үшін. Куәгер айғақтық бергеннен кейін, айдың жарығымен қылмысты көргенін айтқаннан кейін, Линкольн шаруалардың күнтізбесін көрсетті, сол күні айдың бұрышы соншалықты төмен болғанын, ол ештеңені анық көруге жеткіліксіз жарық бермейтінін көрсетті. Негізінен осы дәлелдерге сүйене отырып, Армстронг ақталды. Бірнеше жылдардан кейін Линкольн күнтізбеге өзгеріс енгізгені туралы әңгіме пайда болды, бірақ бұл Абрам Бергенмен жоққа шығарылды, ол жас адвокат ретінде сотқа қатысып, кейіннен Жаңа Мексиканың жоғарғы сотының судьясы болды. Бергеннің естеліктерінен прокуратура Линкольннің күнтізбесін көрсеткен кезде наразылық білдіргенін және оны өздерінің күнтізбесімен салыстырғанын, бірақ Линкольннің күнтізбесінің шынайы екенін анықтағанын айтады. Линкольн 23 жылдық заңгерлік мансабында Иллинойс штатында 5100-ден астам іске қатысты. Бұл істердің көптегені тек қана тіркеуден тұрса, ал кейбіреулері маңыздырақ және күрделі болды. Линкольн мен оның серіктестері Иллинойс штатының Жоғарғы сотында 400-ден астам рет пайда болды.

Unlike other attorneys on the circuit, Lincoln did not supplement his income by engaging in real estate speculation or operating a business or a farm. His income was generally what he earned practicing law. In the 1840s this amounted to $1,500 to $2,500 a year, increasing to $3,000 in the early 1850s, and $5,000 by the mid 1850s. In 1850 the firm was involved in eighteen percent of the cases on the Sangamon County Circuit; by 1853 it had grown to thirty three percent. On his return from his single term in the U. S. House of Representatives, Lincoln turned down an offer of a partnership in a Chicago law firm. Lincoln was also in demand on the federal courts and was counsel in several important patent, railroad, and commerce cases before the Illinois State Supreme Court and the Federal District Court in Chicago. Lincoln was involved in at least two cases involving slavery. In an 1841 Illinois Supreme Court case, Bailey v. Cromwell, Lincoln successfully prevented the sale of a woman who was alleged to be a slave, making the argument that in Illinois "the presumption of law was that every person was free, without regard to color." In 1847 Abraham Lincoln defended Robert Matson, a slave owner who was trying to retrieve his runaway slaves. Matson brought slaves from his Kentucky plantation to work on land he owned in Illinois. The slaves were represented by Orlando Ficklin, Usher Linder, and Charles H. Constable. The slaves ran away because they believed that once they were in Illinois they were free since the Northwest Ordinance forbade slavery in the territory that included Illinois. In this case, Lincoln invoked the right of transit, which allowed slaveholders to take their slaves temporarily into free territory. Lincoln also stressed that Matson did not intend to have the slaves remain permanently in Illinois. Even with these arguments, judges in Coles County ruled against Lincoln, and the slaves were set free. Donald notes, "Neither the Matson case nor the Cromwell case should be taken as an indication of Lincoln's views on slavery; his business was law, not morality." The right of transit was a legal theory recognized by some of the free states that a slaveowner could take slaves into a free state and retain ownership as long as the intent was not to permanently settle in the free state. Railroads became an important economic force in Illinois in the 1850s. As they expanded they created myriad legal issues regarding "charters and franchises; problems relating to right of way; problems concerning evaluation and taxation; problems relating to the duties of common carriers and the rights of passengers; problems concerning merger, consolidation, and receivership." Lincoln and other attorneys would soon find that railroad litigation was a major source of income. Like the slave cases, sometimes Lincoln would represent the railroads and sometimes he would represent their adversaries. He had no legal or political agenda that was reflected in his choice of clients. Herndon referred to Lincoln as "purely and entirely a case lawyer." In one notable 1851 case, Lincoln represented the Alton and Sangamon Railroad in a dispute with James A. Barret, a shareholder. Barret refused to pay the balance on his pledge to the railroad on the grounds that it had changed its originally planned route. Lincoln argued that as a matter of law, a corporation is not bound by its original charter when that charter can be amended in the public interest. Lincoln also argued that the newer route proposed by Alton and Sangamon was superior and less expensive, and accordingly, the corporation had a right to sue Barret for his delinquent payment. Lincoln won this case and the Illinois Supreme Court decision was eventually cited by other U. S. courts. The most important civil case for Lincoln was the landmark Hurd v. Rock Island Bridge Company, also known as the Effie Afton case. America's expansion west, which Lincoln strongly supported, was seen as an economic threat to the river trade, which ran north to south, primarily along the Mississippi River. In 1856 a steamboat collided with a bridge built by the Rock Island Railroad between Rock Island, Illinois, and Davenport, Iowa. It was the first railroad bridge to span the Mississippi River. The steamboat owner sued for damages, claiming the bridge was a hazard to navigation, but Lincoln argued in court for the railroad and won, removing a costly impediment to western expansion by establishing the right of land routes to bridge waterways. Criminal law made up a small part of Lincoln and Herndon's casework. Possibly the most notable criminal trial of Lincoln's career as a lawyer came in 1858 when he defended the son of Lincoln's friend, Jack Armstrong. William "Duff" Armstrong had been charged with murder. The case became famous for Lincoln's use of judicial notice—a rare tactic at that time—to show that an eyewitness had lied on the stand. After the witness testified to having seen the crime by moonlight, Lincoln produced a Farmers' Almanac to show that the moon on that date was at such a low angle it could not have provided enough illumination to see anything clearly. Based almost entirely on this evidence, Armstrong was acquitted. A story arose many years later that Lincoln had modified the almanac, but this was refuted by Abram Bergen, who had witnessed the trial as a young attorney and later served as a justice of the New Mexico territorial supreme court. From Bergen's recollection, the prosecution had objected upon Lincoln's demonstration from the almanac and compared it to an almanac in their possession, only to find that Lincoln's was genuine. Lincoln was involved in more than 5,100 cases in Illinois alone during his 23 year legal career. Though many of these cases involved little more than filing a writ, others were more substantial and quite involved. Lincoln and his partners appeared before the Illinois State Supreme Court more than 400 times.

Линкольн өнертапқышы

Авраам Линкольн – өнертабысына патент алған АҚШ-тың жалғыз президенті. Жастығында Линкольн Нью-Салемнен Нью-Орлеанға дейін Миссисипи өзенімен жүк тасыған кемемен сапар шекті. Бірде кеме бөгетке шағылысып, батырлық күш-жігермен ғана құтылды. Кейінірек, Ұлы көлдерде саяхаттап жүргенде Линкольннің кемесі құмға тұрып қалды. Осыдан туындаған өнертабыс – кеме корпусының су сызығының астына бекітілген, ауа толтырылатын қаптар жиынтығынан тұрады. Кеме суы аз жерге жеткенде, қаптар ауамен толтырылып, кеме осылайша көтеріліп, құмнан босап шығады деп күтілген. Бұл өнертабыс ешқашан өндіріске енбеген, себебі қосымша салмақ кеменің құмға тұрып қалу мүмкіндігін арттырған болар еді. Линкольн патенттік өтінімге арналған модельді өзінің қолымен жасаған. Ол Смитсонов институтының Америка тарихы ұлттық мұражайында көрсетіліп тұр. 1849 жылдың 22 мамырында "Кемелерді жағалаудың шалқақ жерлерінен өтуге арналған құрылғы" үшін №6469 патент берілді. 1858 жылы Линкольн патенттік заңдардың қабылдануын "әлем тарихындағы" үш ең маңызды оқиғаның бірі деп атады. Оның "Патенттік жүйе – гений отына жанар май құйды" деген сөздері АҚШ Сауда министрлігінің солтүстік кіреберісінде жазылған.

Закари Тейлордың науқанын өткізу (1848)

1848 жылғы президенттік сайлауда Линкольн соғыс батыры Закари Тейлорды Уиг партиясының кандидаттығына және жалпы сайлауда президенттікке қолдады. Клейді қолдаудан бас тартып, Линкольн Тейлордың ғана сайлану мүмкіндігі бар екенін айтты. Линкольн Филадельфияда өткен Уигтердің ұлттық конвенциясына Тейлордың делегаты ретінде қатысты. Тейлордың сәтті кандидат атанғаннан кейін Линкольн оған жеке қасиеттерін баса көрсетуге және даулы мәселелерді Конгресс шешуіне қалдыруға шақырды. Конгресс отырыс кезінде Линкольн Тейлорды қолдап, палата төңірегінде сөз сөйледі, ал тамыз айында отырыс аяқталған соң, ол науқанға көмектесу үшін Вашингтонда қалды. Қыркүйек айында Линкольн Бостон және Жаңа Англияның басқа да аймақтарында сайлауалды сөздер сөйледі. 1844 жылғы сайлауды еске алып, Линкольн еркін топырақтың сайлаушыларына Уигтердің де құлдыққа қарсы екенін, мәселе тек құлдықтың кеңеюіне қарсы қалай тиімді дауыс беруде екенін түсіндірді. Линкольн еркін топырақ кандидаттығына, бұрынғы президент Мартин Ван Бюренге берілген дауыс құлдыққа қарсы дауысты бөліп, сайлауды демократ кандидат Льюис Кассқа табыстайды деді. Тейлордың жеңісінен кейін, жаңа әкімдік, мүмкін Линкольннің Мексика-Америка соғысы кезінде Тейлорды сынағанын еске түсіріп, Линкольнге тек шалқар Орегон территориясының губернаторы лауазымын ұсынды. Оны қабылдауы Иллинойс штатындағы өркендеп келе жатқан мансабын аяқтауға әкелер еді, сондықтан ол бас тартты және Иллинойс штатының Спрингфилд қаласына оралды, онда заңгерлік практикасына көбірек көңіл бөлді.