Уильям Генри Бисселл: Иллинойс штатының 11-ші губернаторы

Кіріспе

Уильям Генри Бисселл (25 сәуір 1811 – 18 наурыз 1860) – 1857 жылдан өліміне дейін АҚШ-тың Иллинойс штатының 11-ші губернаторы. Ол АҚШ-тағы Республикалық партияның алғашқы табысты кандидаттарының бірі болды, партия құрылғаннан кейін екі жыл өткен 1856 жылғы сайлауда жеңіске жетті. Иллинойс штатының алғашқы республикалық губернаторы ғана емес, сонымен қатар алғашқы католик және лауазымында қайтыс болған бірінші адам болды.

Өмірбаян

Бисселл Нью-Йорк штатының Хартвик қаласында, Painted Post маңында, Лютер Бисселл мен Ханна Шепардтың ұлы ретінде дүниеге келді. Ол мемлекеттік мектептерде оқып, 1835 жылы Филадельфия медициналық колледжін бітірді. 1837 жылы Иллинойс штатының Монро округіне көшіп келді, онда 1840 жылға дейін мектепте сабақ берді және медицинамен айналысты. 1840-1842 жылдары Бисселл Иллинойс штатының өкілдер палатасының мүшесі болды. Ол құқық білімін алып, адвокаттық практикамен айналысып, Иллинойс штатының Сент-Клэр округіне қарасты Беллвилл қаласында заңгерлік қызметін бастады. 1844 жылы Сент-Клэр округінің прокуроры болды. Мексика соғысында Иллинойс штатының ерікті жаяу әскерінің екінші полкінің полковнигі ретінде қызмет етті, сол жерде, көптеген деректерге сүйенсек, оны мүгездеген және 48 жасында қайтысына себеп болған сифилис жұқтырды. Бисселл Демократтар партиясынан отыз бірінші және отыз екінші Конгрестерге, ал Тәуелсіз Демократтар партиясынан отыз үшінші Конгреске (4 наурыз 1849 – 3 наурыз 1855) сайланды; ол Әскери істер жөніндегі комитеттің төрағасы болды (отыз екінші және отыз үшінші Конгрестер). 1854 жылы қайта сайлануға түспеді. Құлдыққа қарсы нанымдарына адал Бисселл оңтүстік әріптестерін жек көріп, оларды «әдепсіз, үстем және түсініксіз зорлық көрсетуші» деп сипаттады. Вирджиния штатының Джеймс Седдонның Буэна-Виста шайқасы туралы бұрмаланған пікірлеріне жауап ретінде Палатадағы бір сағатқа жуық сөйлеген сөзі, Бисселлдің іллинойстық әріптестерінен мақұлдау алды, бірақ Джефферсон Дэвисті ашуландырды, ол сөзден жеке өзі қорланғанын сезінді. Дэвис Бисселлді жекпе-жекке шақырды, солтүстік конгрессмендері бұдан бас тартумен белгілі болды. Бисселл бұл шақыруды қабылдап қана қоймай, шақырылған тарап ретінде, жақын аралықтан оқ-дәрі және шашырқымен зарядталған армия мылтықтарын таңдау құқығын пайдаланды. Дэвис кейін Бисселлдің сөзіндегі көрінетін сөздерге қосымша түсіндіруді қабылдады, бірақ кейбіреулердің алдында беделін жоғалтты. Хоштиялықтар ешқашан «құрметті алаңда» басталмаса да, бұл оқиға 1848 жылғы штат Конституциясына сәйкес, Бисселлді Иллинойста мемлекеттік лауазымға ие болудан айырды. Барлық мемлекеттік лауазымды адамдар, қасамының бір бөлігі ретінде, ешқашан жекпе-жекке қатыспағанына, күрескеніне, шақыруды қабылдағанына немесе тіпті екінші болып әрекет еткеніне ант беруге міндетті болды. Иллинойсқа оралғаннан кейін, құлдықты кеңейту мәселесі бойынша Стивен А. Дугласпен байланысын үзген Бисселл Линкольн мен республикашылардың ықпалына ілікті, республикашылардың ерте қатарында сирек кездесетін католик ретінде көзге түсті. 1856 жылғы губернаторлық сайлауда Абрахам Линкольн бұрынғы демократтың демократиялық кандидат, Куинсидің Уильям Александр Ричардсонды жеңудің ең жақсы мүмкіндігі бар екенін анықтады, ол Дугластың бағыныстысы болды. 1850-ші жылдардың ортасында Бисселл ішінара сал болып, тек таяқпен және «достық қолдың көмегімен» ғана жүре алды. 1856 жылдың 29 мамырында Блумингтонда қарсылықсыз кандидат ретінде ұсынылды. Демократтар «жекпе-жек» мәселесін бүкіл науқан бойы және тіпті сайлаудан кейін де тиімді пайдаланды, нәтижесінде Бисселл үш үміткердің арасында 4 787 дауыспен жеңіске жетті. Шындық айқын болды: егер Бисселл жекпе-жекке қарсы ант берсе, онда ол жалған ант беруге мәжбүр болар еді. Бисселл жекпе-жекке келісімнің Колумбия округінде болғанын және сондықтан Иллинойс Конституциясына бағынбайтынын көрсетіп, айыптаудан шықты. Әрине, нағыз қылмыс – жалған куәлік беру, Бисселл Спрингфилдте ант бергенде, республикашылардың мазасыз, бірақ үндемей мақұлдауымен жасалған қылмыс. Бисселл енді тек қана таяқшамен жүре алатын болды, ол Иллинойс штатының атқарушы особнягінде тұңғыш рет инаугурацияланған жалғыз губернаторы болды; ол қызмет еткен үш жылдан астам уақыт ішінде Капитолийге кірген жоқ. Барлық ресми істер атқарушы особнягінің екінші қабатынан жүзеге асырылды. 1859 жылы Бисселл штат бұрын құнсыздаған арнайы облигацияларды, Макалистер Степбинс облигациялары деп аталатын, номиналды құнымен және пайызымен алмастыруды мақұлдады. Демократиялық баспасөзден қатты сынға ұшырағаннан кейін ол өз шешімінен бас тартты. Бұл операция штат үшін қаржылық шығынсыз сәтті кері қайтарылды, бірақ Бисселлдің беделіне нұқсан келді. Бисселл 1857 жылдың 12 қаңтарынан бастап қайтысына дейін губернатор болып қызмет етті. Ол Спрингфилдтегі Иллинойс штатының атқарушы особнягінде пневмониядан қайтыс болды және Оук Ридж зиратында жерленді. Ол Иллинойс штатының қызмет барысында қайтыс болған тұңғыш губернаторы болды.

Bissell was born in Hartwick, New York, near Painted Post, son of Luther Bissell and Hannah Shepard. He attended the public schools and was graduated from the Philadelphia Medical College in 1835. He moved to Monroe County, Illinois in 1837, where he taught school and practiced medicine until 1840. From 1840 to 1842, Bissell was a member of the Illinois House of Representatives. He studied law, was admitted to the bar and commenced practice in Belleville, St. Clair County, Illinois. He was prosecuting attorney of St. Clair County in 1844. He served in the Mexican War as colonel of the Second Regiment, Illinois Volunteer Infantry, where he most likely contracted the syphilis that crippled him and contributed to his death at age 48. Bissell was elected as a Democrat to the Thirty first and Thirty second Congresses and as an Independent Democrat to the Thirty third Congress (March 4, 1849 – March 3, 1855); he was chairman of the Committee on Military Affairs (Thirty second and Thirty third Congresses). He was not a candidate for re nomination in 1854. Bissell, true to his anti slavery convictions, held a very definite dislike for his Southern colleagues, whom he described collectively as "insolent, overbearing and bullying beyond all belief." A nearly hour long speech on the House floor, in retaliation for distortive comments made by James Seddon of Virginia, regarding the Battle of Buena Vista, in which Bissell fought, won approval from Bissell's fellow Illinoisans, but inflamed Jefferson Davis, who felt personally slighted by the speech. Davis challenged Bissell to a duel, which Northern Congressmen were known to refuse. Bissell not only accepted the challenge, but in his rights as the party challenged, specified army muskets, loaded with ball and buckshot, at close range. Davis then cleverly accepted further explanation for the seemingly offensive comments in Bissell's speech, but lost face with some in backing down. Though hostilities were never commenced on the field of honor, this incident disqualified Bissell from holding state office in Illinois, according to the state Constitution of 1848. All state officials, as a part of their inauguration oath, had to swear as to never having participated in a duel, either by fighting in one, accepting a challenge or even acting as a second. Once back in Illinois, Bissell, who had broken ties with Stephen A. Douglas over the slavery extension issue, came under the wing of Lincoln and the Republicans, emerging as a rare Catholic in early Republican ranks. In the gubernatorial election of 1856, Abraham Lincoln determined that a former Democrat stood the best chance of defeating the Democratic candidate, William Alexander Richardson of Quincy, a subordinate of Douglas'. Bissell, by the mid 1850s, was partially paralyzed, able to walk only with use of a cane and "the aid of a friendly arm". He was nominated unopposed, on May 29, 1856, at Bloomington. The Democrats made good work of the "duel" issue throughout the campaign and even after the election, which Bissell carried by 4,787 votes in a three candidate field. The facts were plain: If Bissell took the anti dueling oath, he was to therefore perjure himself. Bissell slipped the bonds of the charge by pointing out that the duel acceptance occurred in the District of Columbia, and was therefore not subject to the Illinois Constitution. The actual offense, of course, was the perjury itself, perpetrated when Bissell, with embarrassed but tacit approval from the Republicans, took the oath at Springfield. Bissell, able only now to walk with crutches, has been the only governor of Illinois to be inaugurated in the Executive Mansion itself; he never entered the Capitol during the three plus years he served. All official business was transacted from the second floor of the Executive Mansion. In 1859, Bissell approved the exchange of a special class of bonds the state had previously devalued, known as Macalister Stebbins bonds, at par plus interest. After receiving intense criticism from the Democratic press, he rescinded his decision. The transaction was successfully reversed without financial loss to the state, though Bissell's reputation suffered. Bissell served as governor from January 12, 1857, until his death. He died at the Illinois Executive Mansion in Springfield from pneumonia and was interred in Oak Ridge Cemetery. He was the first Illinois governor to die in office.

Жеке өмір

Бисселлдің бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін, 1854 жылы ол АҚШ-тың бұрынғы сенаторы Элиас Кейннің қызы Элизабет Кейнге үйленді.