Кіріспе
Американдық судья Исаак Ньютон Блэкфорд (6 қараша 1786 – 31 желтоқсан 1859) – Индиана Жоғарғы Сотының екінші бас судьясы, сотта ең ұзақ қызмет еткен судья және АҚШ тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен заңгерлердің бірі. Ол соттың алғашқы шешімдерін қамтитын "Блэкфордтың есептері" атты сегіз томдық еңбекті жазды. Бұл кітаптар Индиана заңгерлері үшін маңызды құралға айналды және жалпы құқық саласындағы стильі, дәлдігі, сапасы және айқындығы үшін ұлттық және халықаралық деңгейде мойынға алды. Индиананың бұрынғы бас судьясы Рэндалл Шепардтың айтуынша, Блэкфорд юрист ретінде Индиана соттарындағы ең ықпалды тұлға болды. Вашингтон Ирвингтің Блэкфордтың кітаптарының танымалдығына қатысты пікіріне байланысты оған "Индиананың Блэкстоны" деген лақап ат берілді. Өмірі бойы ол АҚШ-тың ең көрнекті заңгерлерінің бірі ретінде танылды. Принстон университетін бітіргеннен кейін, Блэкфорд 1812 жылы заңгерлікпен айналысу үшін Индиана территориясына көшті. Бірнеше мемлекеттік қызметтерде болғаннан кейін, ол округтік сот судьясы болып тағайындалды, бірақ 1816 жылы аумақтық үкімет таратылғанға дейін қызметтен бас тартты. Индиана Бас Ассамблеясының бірінші сессиясына өкіл ретінде сайланған ол Индиана Өкілдер палатасының бірінші спикері болып сайланды. 1817 жылы Индиананың бас судьясы Джон Джонсон қайтыс болғаннан кейін, Блэкфордты Индиана губернаторы Джонатан Дженнингс оның орнына тағайындады. Блэкфордтың алғашқы маңызды істерінің бірі – Поли Ласселге қарсы сот процесі, нәтижесінде Индианадағы барлық құлдар босатылды. 1825 жылы ол өзінің білімінен тыс және рұқсатынсыз губернаторлыққа виг партиясынан кандидат ретінде ұсынылды, бірақ жария науқан жүргізуден бас тартқандықтан сайлауда жеңілді. Ол қайтадан, өзі білмей, АҚШ сенаторы болуға ұсынылды, бірақ Индиана Бас Ассамблеясында бір дауыс айырмасымен жеңілді. 1820 жылдары Блэкфордты бірқатар жеке қайғылар қоршады. Әйелінің босанғанда қайтыс болуы, бірнеше жылдан кейін ұлының өлімі, анасының қазасы және өлімнен мүжілгеннен кейін, ол эмоционалды түрде күйзеліске ұшырады. Ол Индиана губернаторының резиденциясындағы бір бөлмелі пәтерде уақыттық тұруға көшті, онда жиырма жылдан астам уақыт тұрды. Ол тек қызметшісімен ғана бірге болды. Ол тамақтануға, сот отырыстарына және сирек жағдайларда іскерлік және діни істерге шығатын, ал қалған уақытта жабылып өмір сүрді. Осы жалғыздық кезеңінде ол өзінің атақты есептерін жаза бастады. Ол 1851 жылы қабылданған Индиана Конституциясына дейін төрт рет Жоғарғы Сотқа қайта тағайындалды, бұл оның лауазымын тағайындау емес, сайлау арқылы иеленуін қамтамасыз етті. Виг партиясының кандидаттығын жеңіп алғаннан кейін, ол 1852 жылы соттан кетті. 1853 жылғы сайлауда Жоғарғы Сот хабаршысы лауазымына да жеңілді, бұл оны заңгерлікпен қысқа ғана уақыт айналысқаннан кейін федералды соттарда лауазым іздеуге итермеледі. Президент Франклин Пирс тағайындаған ол 1855 жылдан бастап, өмірінің соңына дейін федералды үкіметке қарсы қаржылық талаптарды қарастыратын, жаңадан құрылған талаптар сотының судьясы болды. Өмірі бойы Блэкфорд өзінің есептерін сатудан түскен кіріс арқылы шағын қор жинады, ол оның жалғыз тірі туысы, жарты қарындасы Шарлотта Тереза Кунсқа қалдырылды.
Isaac Newton Blackford (November 6, 1786 – December 31, 1859) was the second Chief Justice of the Indiana Supreme Court, the court's longest serving Justice, and among the longest serving jurists in the history of the United States. He wrote an eight volume work entitled Blackford's Reports recording all the early decisions of the court. The books became a staple legal source among Indiana's lawyers and received national and international acclaim for their style, accuracy, quality, and concision in dealing with common law. As a jurist, Blackford was the most influential ever to serve on Indiana's courts, according to former Chief Justice of Indiana Randall Shepard. He was nicknamed the "Indiana Blackstone" because of a comment made by Washington Irving regarding the popularity of Blackford's books. During his lifetime he was nationally renowned as one of the most prominent jurists in the United States. After graduating from Princeton University, Blackford moved to the Indiana Territory to practice law in 1812. After holding several civil service positions, he was appointed a circuit court judge but resigned just before the territorial government was dissolved in 1816. Elected as a representative to the first session of the Indiana General Assembly, he was chosen to serve as the first Speaker of the Indiana House of Representatives. Following the death of Indiana Chief Justice John Johnson in 1817, Blackford was appointed as his replacement by Governor of Indiana Jonathan Jennings. Blackford's early important cases included Polly v. Lasselle, the decision in that case freed all slaves in Indiana. Nominated without his knowledge or permission, in 1825 he was the Whig candidate for Governor of Indiana, but was defeated in the election because of his refusal to campaign publicly. Again nominated without his knowledge to become a United States senator, he lost the election in the Indiana General Assembly by only one vote. Blackford was beset by a number of personal tragedies during the 1820s. Following the death of his wife in childbirth, his young son a few years later, his mother's death, and then narrowly escaping death himself, he became emotionally distraught. He began to live a reclusive lifestyle in a one room apartment in the Indiana Governor's Mansion, where he remained for over twenty years. There he spent his time with only the companionship of his servant. He left for occasional meals, to attend court sessions, and rarely for business and church, but otherwise remained locked away. It was during his solitude that he began writing the reports for which he became renowned. He was reappointed to his seat on the Supreme Court four times, serving until the adoption of the 1851 Constitution of Indiana, which made his position subject to election rather than appointment. Defeated for the Whig party nomination to run for his office, he left the court in 1852. He was defeated again in the 1853 election to become Supreme Court Reporter, which led him to seek a position on the federal courts after briefly attempting to practice law. Appointed by President Franklin Pierce, he served as a judge of the newly created Court of Claims dealing with financial claims against the federal government from 1855 until his death. During his lifetime Blackford accumulated a small fortune through the sale of his reports which was left to his only living relative, his half sister Charlotte Teresa Coons.
Отбасы және шыққан тегі
Исаак Блэкфорд 1786 жылғы 6 қарашада Нью-Джерси штатының Сомерсет округындағы Боунд-Брук қаласында Джозеф пен Мэри Стрейтс Блэкфордтың жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Джозеф табысты саудагер болған және Революциялық соғыс кезінде Нью-Джерси милициясында қызмет еткен. Мэри шаруаның қызы болды. Ол Американдық революция кезінде медбике болып жұмыс істеген, Трентон және Принстон шайқастарында американдық сарбаздарға көмектескен. 1780-1781 жылдардың қысында әскер арасында шешек ауруы тарағанда, оларға күтім жасауды жалғастырды. Ол дінге берілгендігімен және патриоттық сезімімен қоғамда танымал болды. Блэкфордтың екі ата-анасы да пресвитериан дінін ұстанды, ал ол өмір бойы шіркеудің мүшесі болып қалды. Блэкфорд жергілікті мемлекеттік мектептерде оқу мен жазуды үйреніп, негізгі білім алды. Әкесі 1800 жылғы 22 мамырда қайтыс болды, өзінің жер иеліктерінің жартысын және 7,220.99 доллар (2020 жылғы шамамен бағасы) сомасындағы жинақтарын анасына қалдырды, ал қалған жартысын Блэкфордқа білім алу үшін және мұра ретінде беруді бұйырды, егер ол ересек болғанша оған бағынуын жалғастырса. Мэри 1801 жылы Томас Кунға қайта тұрмысқа шықты, ал 1802 жылғы 3 тамызда Шарлотта Тереза есімді қызы дүниеге келді. Блэкфорд бастапқыда өгей әкесін ұнатпады, бірақ өскен сайын олардың қарым-қатынасы жақсарды. Отбасының жағдайы одан әрі жақсырды, және Блэкфорд әкесінің мүлкінен өз үлесін алғанда 5,550 доллар алды. Өгей әкесінің кеңесімен ол ақшаны ипотекаға беріп, пайсы алу үшін инвестициялады. Блэкфорд 16 жасында Принстон университетіне түсіп, 1806 жылы үздік бітірді. Тіркеу құжаттарында ол өзінің екінші есімін Ньютон деп көрсеткен, бірақ өмір бойы бұл есімді қайта қолданбады. Оның 54 сыныптасының арасында Джон Уильямс Уокер, Джеймс Айределл, Джон Джеймс Маршалл, Арнольд Науден және Патрик Нобл болды. Блэкфорд грек, латын және француз тілдерін жетік меңгерді, сонымен қатар тарих және математика пәндерінде жақсы нәтижелер көрсетті. Ол сонымен қатар ағылшын құқығы, әсіресе Уильям Блэкстоунның еңбектерін көп оқыды. Университетті бітіргеннен кейін ол Боунд-Бруктағы Революциялық соғыс батыры полковник Джордж Макдональдтың кеңсесінде бір жыл заңды оқыды. Бір жылдан кейін ол Морристаунға көшіп, Габриэль Фордтың заң фирмасында оқуын жалғастырды. Фордтың үйі Джордж Вашингтонның әскери штабы ретінде пайдаланылған. Блэкфорд Фордтың үйінде, соғыс кезінде Вашингтон қолданған бөлмеде тұрды, және бұл естелік оның өмір бойына жақсы сақталды. Блэкфордтың байланыстары оны жас кезінде көрнекті тұлғалармен таныстырды. Ол 10 жасында Джордж Вашингтонмен, ал Принстон университетінде оқып жүргенде Джеймс Мэдисонмен және Филипп Френомен кездесті. Ол 1810 жылы оқуын аяқтады және сол жылдың қараша айында Нью-Джерсидегі адвокаттық алқаға қабылданды. Ол тек бір істі өздігінен қабылдады және өмірлік табыс табу үшін заң фирмасына қосылу қажеттігін түсінді. Ол туған қаласына оралып, Макдональд фирмасының мүшесі ретінде заңгерлік қызметін бастады.
Индиана аумағы
1811 жылы Блэкфорд батысқа көшіп кетті. Нью-Джерсиді тастап кету себептері белгісіз. Ол шығыстағы өмірі гүлденуге мүмкіндік берген, себебі Форд федералды судья болуды және Блэкфордқа өзінің практикасын мұра етуге рұқсат беруді қарастырды. Ал Индиана штаты Типпекано шайқасы мен 1812 жылғы соғысқа байланысты зорлық-зомбылықты жақында ғана бастан өткерген еді. Нью-Джерсиде мүмкіндіктері болса да, Блэкфорд кетуге бел буды. Білім алуға қаражатының көп бөлігін жұмсағаннан кейін, Блэкфорд кезекті көлікті алуға шамасы келмеді және Нью-Джерсиден Алегани өзеніне дейін жаяу жүрді, онда Цинциннати, Огайоға дейін салмен өзен бойымен түсті, содан кейін Дейтон, Огайоға дейін аяқпен жалғастырды. Ол Дейтонда аз ғана уақыт тұрды және батысқа қарай жылжуын жалғастырып, Индиана территориясына көшіп, алдымен Бруквиллде қоныстанды. Ол өзімен бірге Джордж Макдональдтың досы, аумақтық судья Айзек Даннға жазылған ұсыныс хатын алып жүрді. Бұл хат оған аймақтағы шағын заңгерлер қауымдастығында тез танылуға көмектесті. Бруквилл аймақтың шығыс жартысының әкімшілік орталығы болды, бірақ Блэкфордтың заңгер ретінде айтарлықтай табыс табу мүмкіндігі шектеулі болды, сондықтан ол мемлекеттік қызметте жұмыс іздеді. Блэкфорд Индиана штатындағы алғашқы жылдары қаладан қалаға көшіп-қонып жүрді. Ол 1811 немесе 1812 жылы Коридонға қысқа уақытқа барды, бірақ жұмыс таба алмады. Содан кейін ол Индиана штатының Вевей қаласына көшіп, Винсенс аумақтық банкінің филиалында кассир болып жұмыс істеді. 1813 жылдың басында ол Салемге қайта оралды, онда губернатор Уильям Генри Харрисон оны жаңадан құрылған Вашингтон округінің клеркі және жазбашысы етіп тағайындады, ол бұл лауазымда бірнеше ай ғана болды. Бұл лауазым Блэкфордқа ұнамады, ол өзінің басты міндеті "малға қойылған белгілерді тіркеу" екенін айтты. Өзін асырау үшін жеткілікті табыс табуға тырысқан Блэкфорд одан да табысты лауазымдар іздеуді жалғастырды. 1813 жылы Блэкфорд аумақтық астана Винсенске сапар шекті. Ол досы Джон Тесттің көмегімен адвокаттық алқаға қабылданды және аумақта адвокаттық алқаға қабылданған отызыншы заңгер атанды. Сол жылдың желтоқсан айында ол Индиана территориясының Корридонда отырыс өткізген Өкілдер палатасының бас хатшысы болып сайланды. Оның бұл лауазымға сайлануының басты себебі органның спикері болған Айзек Данннің қолдауы болды. Ол 1814 жылдың тамызында қайтадан осы лауазымға сайланды. Коридон қаласында тұрып, ол Винсенс банкі филиалының кассирі болып қайта жұмыс істеді. Ол банктегі жемқорлық туралы білді, ол кейін 1819 жылғы үрейде құлап кетті; көптеген инвесторлар ақшаларын жоғалтты және жұртшылыққа қорқынышты заң бұзушылықтар әшкере болды. Бұл оқиға оған өмір бойы банктерге сенімсіздікпен қарауға және ешқандай ақшаны банктерге салмауға түрткі болды. Губернатор Томас Пози 1813 жылы аумақтық соттарды қайта ұйымдастырып, үш округ құрды және оларға төрағалық ету үшін судьяларды тағайындады. Бенджамин Парк судья 1-ші округке тағайындалды, бірақ ол 1814 жылы отставкаға кетті. Пози Блэкфордты танып білді, ол Өкілдер палатасының клеркі ретінде Джефферсонвиллде тұратын Пози мен Коридондағы Бас Ассамблея арасындағы байланысқа жауапты болды. Пози Блэкфордты Парктің орнына 1-ші округтік аумақтық соттың судьясы етіп тағайындады. Блэкфорд кеңсе қызметкері лауазымынан бас тартып, Позидің тағайындауын қабылдады. Сол кездегі бірінші округ аумақтың ең ірісі болды және аумақтың батысындағы сегіз округтен тұрды. Сол кезде аймақта жолдар аз болды, сондықтан Блэкфорд сотты өткізу үшін елді мекендер арасында көшпелі сапарлар жасады. Өкілеттігі кезінде ол алты рет айналма сапар жасап, қырық тоғыз істі қарады және тағы бірнешеуін қараусыз қалдырды. Индиана штатына 1816 жылдың 11 желтоқсанында штат мәртебесі берілді, аумақтық үкімет таратылды, соның ішінде Блэкфордтың лауазымы да. Блэкфорд жаңадан құрылған штатта заңгерлік қызметпен айналысу лицензиясын жаңартты және Индиана штатының адвокатурасына қабылданған алғашқы заңгер атанды. Ол өзінің округінің орталық бөлігінде тұру үшін судьялық қызметінде болған кезінде Винсенске көшіп келді. Соттан шыққаннан кейін ол алғашқы Индиана Өкілдер палатасына Демократиялық-республикалық партиядан сайланды және 1816-1817 жылдары Нокс округін өкілдік етіп, бір жылдық мерзімде қызмет етті. Палатада ол Палатаның бірінші спикері болып тағайындалды және сайланды. Джеймс Нобл оның сайлануы туралы былай деді: "Оның үлкен әділдігі мен берік адалдығы, оның тәжірибесі мен табиғи қабілетін айтпағанда, біздің барлығымыздың құрметі мен ықыласын жеңіп алды және оған қарсы шығуға біздің жүрегіміз көнбеді". Ол штаттың батыс және құлдарды қолдайтын аймағынан келсе де, ол құлдарға қарсы болған Дженнингстің фракциясымен бірге болды. Штатта бір ғана саяси партия болғандықтан, штаттық Демократиялық-республикалық партияның фракциялары билік үшін күресті. Блэкфордтың кез келген заңнамаға тигізген нақты әсері туралы ешқандай жазба жоқ, бірақ ол штат үкіметінің негізін қалауға белсенді қатысқан болуы керек, оның құрылымы ассамблеяның алғашқы сессиясында құрылды. Блэкфордтың спикерлігін еске алған Нобл одан әрі Блэкфордтың органның танымал мүшесі болғанын және оның барлық ұсыныстары көпшілік тарапынан қолдау тапқанын айтты.
Бас судья
1817 жылдың 10 қыркүйегінде Блэкфорд губернатор Джонатан Дженнингс тарапынан Индиана Жоғарғы Сотының бас судьясы болып тағайындалды. Джонсон сотта бір жылға жетпей қызмет еткен соң, сот ешқандай шешім шығармай тұрып қайтыс болды. Дженнингс Блэкфордқа өз шешімін хабарлады, екеуі Джонсонның жерлеу рәсімінен кейін оның қабірінен қол ұстасып бірге шықты. Блэкфорд бастапқыда өте жас және тәжірибесіз екенін айтып, бас тартты. Алайда, сол кезде штатта барлығы жетпістен аз заңгер болды, олардың көпшілігі партияның басқа топтарына жатты немесе штатқа жұмыс істеуге лайықты болу үшін жеткілікті уақыт өмір сүрмеді. Блэкфорд Дженнингстің ең қолайлы таңдауы болды. Дженнингс пен Блэкфорд Нью-Джерсиден келген үкімет мүшелерінің жалғыз екеуі болды, бұл Дженнингстің Блэкфордты тағайындауға деген ықыласын арттырды. Блэкфордтың бас тартуына қарамастан, Дженнингс оны сотқа тағайындады және ол штат Сенатымен алғашқы жеті жылдық мерзіміне оңай бекітілді. Блэкфорд тез арада әділ және бейтарап болып танылды және сот тарихындағы ең ықпалды және маңызды мүшелердің бірі саналады. Бас судья Рэндалл Шепардтың айтуынша, ол штаттық соттарда қызмет еткен ең маңызды судья болды және штаттың құқықтық негізін қалауға жауапты болды. Үш мүшеден тұратын сотта ол төрағалық еткен 2300-ге жуық істің 845-і бойынша көпшілік пікірін жазды. Бұл сот тарихындағы кез келген басқа судья жазған шешімдер санынан екі есе көп және рекордты құрайды. Оның қасында тағы жеті адам қызмет етті, олардың ішінде Джеймс Скотт, Джесси Холман, Стивенс, Джон Маккинни, Еремия Салливан, Чарльз Дьюи, Сэмюэл Перкинс және Томас Смит болды. Бас судья ретінде ол соттың күнделікті көптеген функцияларын қадағалауға жауапты болды және 1825 жылы Капитолийді Коридоннан Индианаполиске көшіру кезінде соттың жұмысын бақылады. 1831 жылы штаттық палатада орын жетіспеуіне байланысты Бас Ассамблея сотқа Индианаполисте кез келген жерде отырыстар өткізуге рұқсат берді. Блэкфорд Индиана губернаторының үйінде кеңсе ретінде пайдаланылатын бөлме беру туралы өтініш жасады. Ол 1839 жылы жаңа Индиана штатының ғимаратына төртінші рет көшуді қадағалады. Сот оның қызметінің соңына дейін сонда қалды. Блэкфордтың сот судьясы ретіндегі стилін сипаттап, Оливер Х. Смит былай деп жазды: "Оның санасының басты ерекшелігі – сақтық. Ол ешқашан болжай қоймайды, ол нағыз кітапхана судьясы. Ол үшін сөздердің мәні жоқ, тек прецеденттер мен дұрыс заңдық негіздер ғана маңызды". Оның ағылшын ортақ құқығына және әсіресе Вестминстер Холлындағы прецеденттерге сүйенуі басқа шекаралық штаттармен салыстырғанда ерекше болды. Канцлер Кент: "Индиана штатында 1820 жылға дейін ағылшын ортақ құқығының lex mercatoria-сы ғана емес, сонымен қатар ағылшын теңдік жүйесінің жетілдірілуі қабылданғанын және күшіне енгенін табу қызықты факт, егер біз сол елдің жақында ғана жабайыдан өсіп, өркендеген және өркениетті қоғамға айналғанын ескерсек".
Белгілі оқиғалар
Блэкфорд басқарған көптеген істердің бірі – 1820 жылғы Поли Ласселлге қарсы сот ісі. Осы іс бойынша ол штат конституциясының Индианадағы құлдыққа тыйым салатын және барлық құлдарды босататын ережесін ретроспективті түрде қолданды. Оның ең маңызды және әсерлі шешімдерінің бірі – «Мемлекетке қарсы Типтон» ісі. Бұл шешім жоғары соттарға шағымдану мүмкіндігін қатты шектеді, бірақ Жоғарғы соттың іс жүктемесін айтарлықтай азайтты. Бастапқы штат конституциясына сәйкес, Индианада апелляциялық сот болған жоқ, ал округтік соттардан түскен барлық шағымдар тікелей Жоғарғы сотқа келіп түсті. Блэкфорд шешімінде: «Тіркелген соттар қорлық жасағандарға қатысты айыптамаларды толық бақылайды, ал олардың кінәлі деп танылуы немесе ақталуы соңғы және шешуші болып табылады. Бұл үлкен билік осы соттарға олардың беделін және тәуелсіздігін сақтау үшін сеніп тапсырылған; ол юрисдикция тарихының ең ерте замандарынан бері қалыптасқан және бірнеше партиялық зорлық-зомбылық жағдайларын қоспағанда, ғасырлар бойы тәжірибемен бекітілген және нығайтылған» деп жазды. Бұл шешім 49 жыл бойы Индиана штатында прецедент ретінде мойындалды. Блэкфорд сілтеме жасаған прецедентті зерткен және негізгі шешімді (Лондонның Лорд-мэрі, 3 Wils. 188) «мүлдем орынсыз екенін, ал қазіргі заманғы шешімдердің барлығы апелляция мен қайта қарауды қолдайтынын» анықтағанға дейін ол жарамды болды. «Демингке қарсы Буллит» ісінде Блэкфорд тараптар төлем жасалған жағдайда да, төленген ақшаны қайтарып берсе, сату шартын бұзуға құқылы екенін шешті. Блэкфорд ақырында «Каннингхемге қарсы Флинн» ісінде өзінің бұрынғы прецедентін жоққа шығарды. «Шенклинге қарсы Купер» ісінде ол Индианада жасалған, бірақ штаттың шегінен тыс жердегі мүлікке қатысты шарттар Индиананың сот юрисдикциясында қалатынын шешті, бірақ «Хантқа қарсы Стандарт» ісінде өзінің бұрынғы прецедентін күштен шығару туралы шешім қабылдады. Индиана жаңа штат болғандықтан, он тоғызыншы ғасырда азаматтық және қылмыстық кодексі өте шектеулі болды, сондықтан Блэкфорд өзінің шешімдерін негіздеу үшін ағылшынның жалпы құқық трактаттарына, соның ішінде Коктың еңбектеріне және Блэкстоунның түсіндірмелеріне көп сүйенді. Өмірі бойында ол заңдық еңбектердің 2000-ға жуық кітабынан жеке кітапхана жинады.
Жеке басының қайғысы
Джордж Макдональд, оның қолында Блэкфорд заңгерлік мамандықты оқыды, шығыстағы заңгерлік практикасын тастап, 1818 жылы Индианаға көшіп барды. Блэкфорд өзінен он төрт жас кіші қызына, Каролинаға, ғашық бола бастады. Олар 1819 жылдың 23 желтоқсанында Винсенс қаласында пастор Сэмюэл Т. Скотттың куәлігінде үйленді. Каролина той-думандарды ұйымдастыруды жақсы көріп, Блэкфордтың лауазымының нәтижесінде пайда болған жоғары қоғамда жүргенді ұнататын, ал Блэкфорд оңаша өмір сүруді артық көрді. Олардың некесі жас айырмасының кесірінен қысқа ғана уақыттан кейін шиеленістің құрсанына іледі. 1821 жылдың 3 мамырында олардың Джордж есімді ұлы дүниеге келді. Каролина бала туғанда қайтыс болды, Блэкфорд бұл оқиғадан ешқашан толыққанды қалпына келмеді, соның салдарынан ол ұлына өте қамқорлықпен қарады және оған көп көңіл бөлді. Блэкфорд анасына некедегі бақытсыздығы туралы жазды және әйелінің өлімінен кейін енді үйленбеуге уәде берді. Блэкфордтың ұлы, әдетте безгекпен ауыратын, бірақ аурудың нақты күні мен егжей-тегжейі белгісіз. Блэкфорд оны Лексингтонға (Кентукки штаты) емделуге алып барды, бірақ ол көп ұзамай қайтыс болды. Джордж 1827 жылға дейін қайтыс болған, және ол алты жастан кіші болған. Джордж Блэкфордтың қайтыс болған жылы белгісіз, себебі Блэкфорд оқиғадан соншалықты күйзеліп, өмірінің соңына дейін ешкіммен бұл туралы сөйлесуден бас тартты. Оның өлімі Блэкфорд үшін ауыр эмоционалдық соққы болды. Ұлын Кентуккиде жерлеп, Винсенске оралды, ол түнде келіп, досы Джон Кобёрнның үйіне кірді. Ол еденге жатып, таң атқанша жылады. Содан кейін ол Кобёрнның үйіндегі бөлмеде екі апта бойы өзін-өзі құлыптап, еш сөйлемей, тек тамақ алу үшін ғана шықты. Блэкфорд 1830 жылға дейін Винсенсте тұрды. Кейін ол Винсенстегі мүлігін сатып, ақшасын жерге салды және Индианаполиске көшіп келді. Бас Ассамблея Индианаполисте болған кезде Жоғарғы Сот судьяларының пайдалануы үшін Индиана губернаторының резиденциясында қонақ бөлмелерін берді. Блэкфорд Винсенстен шығып, резиденциядағы бөлмесіне көшіп барды. Ол өзінің бөлмесін тазалап, тамақ әкеліп беру үшін азат етілген құлдардың баласы Уильям Франклинді жалдады. Көбінесе эмоционалдық күйзелісіне байланысты Блэкфорд жиырма жыл бойы жалғасқан шөлмешілдік өмір салтын бастады. Франклин Блэкфордтың ең жақын досы болды және өмірінің соңына дейін онымен бірге болды. 1827 жылы 18 тамызда Блэкфордтың анасы қайтыс болды. Блэкфорд алты ай бойы өзін-өзі құлыптап, тіпті сот отырыстарына қатысуды тоқтатты. Ол анасының шашының бір торын алып, өмірінің соңына дейін өзімен бірге алып жүрді. Одан кейін, Винсенстегі жұмысты аяқтағаннан кейін Индианаполиске қайтып келе жатып, Мартинсвиллге жақындағанда, ағысы күшті Ақ өзеннен атпен өтуге тырысты. Өзен тым тез ағып, оны да, атын да алып кетті. Ол аралға қашып құтыла алмады. Ол екі күн бойы тамақсыз қалғаннан кейін, бір шаруа оны тауып алып, құтқарып алды. Ол Франклиннің күтімімен пәтеріне жеткізілді, және денсаулығы қалпына келгенше күтім алды.
Блэкфордтың есептері
Блэкфордтың жалақысы жылына 600 доллардан басталып, конституция оның қызмет мерзімі ішінде төмендеуіне мүмкіндік бермеді. Ол кездегі жалақысы қарапайым өмір сүруге ғана жететін. Ол үнемдеген ақшасының бір бөлігін штат бойынша жер сатып алуға инвестициялап, бастапқы инвестициясынан үлкен пайда тапты. Ол осы табысқа 1824 жылы Индианаполисте үш квартал сатып алды. Бір кварталда ол 1820-жылдардың соңында салынған төрт қабатты кірпіш ғимарат салды және оны кеңсе ретінде жалға беріп кіріс тапты. 1830 жылдары ол алған жалдама ақысы өмір сүруіне жеткілікті болды, сондықтан ол сот жалақысынан бас тартты, оны 6% жылдық пайызымен мемлекеттік қазынада қалдырды. Қызметтен кеткен кезде ол мемлекеттен жылына 1,500 доллар табатын еді, ал қызмет ішіндегі уақытында, пайыздарды есептегенде, барлығы шамамен 50,000 доллар тапқан. (2020 жылғы шамамен бағасы) Ол ақшасына өте ұқыпты болды және өмірі бойы шағын қор жинады, қайтыс болғанда 250,000 доллар (2020 жылғы шамамен бағасы) мүлік қалдырды. Бастапқыда сот шешімдері аз болды. 1816 жылы сот ешқандай шешім қабылдамады, 1817 жылы екі іс қарастырылды, ал 1818 жылы үш іс болды. Бірақ 1822 жылы істердің саны арта бастағанда Блэкфорд шешімдерді тіркеуші болмауынан туындаған мәселелерді байқады. Ол Индиана Бас Ассамблеясы ресми есеп жасау үшін қаржы бөледі деген үмітпен Жоғарғы Сот шешімдерінің жеке жинағын жасауды бастады. Жеке басына қасіреттер тигеннен кейін, бөлмесіне жабылып, Блэкфорд Жоғарғы Соттың маңызды шешімдері туралы есеп беру үшін және штаттың адвокаттары мен судьяларына құқықтық анықтама беру үшін кітап жазуға кірісті. Ол жазғанда мұқият және дәл болды. Биограф Уильям Торнтон оның қысқаша жазу қабілетін заңгерлікпен көп айналыспағанымен және ұзақ аргументтер жазу әдеті қалыптаспағанымен, бірақ ойларының анық және нақты болғанымен байланыстырды. Оның әр томы он жылдық сот шешімдерін қамтыды және он жылдық аяқталғаннан кейін төрт жыл өткен соң жарияланды. Блэкфорд жұмыстың сапасы мен дәлдігіне соншалықты мұқият болды, бірнеше том басылғаннан кейін тапқан қателерді түзету үшін баспаны үнемі тоқтататын. Ол кітаптарды Индианадағы заңгерлерге сату үшін өзінің жинаған ақшасын пайдаланды. Кітаптарды сатудан Блэкфорд едәуір табыс тапты, ал ол авторлық құқықтан жылына 1,500-2,000 доллар табады. Блэкфордтың есептері Блэкфордтың оларды дәл ұстауға салған күш-жігерінің арқасында толық және егжей-тегжейлі болды. Оның дәлдігімен танымал болғаны белгілі болды. Бірде сотта сөйлеген адвокат Блэкфордтан "женни" сөзінің жазылуы туралы сұрақ қойды, ол есектің анасын, оның есепте болатынын білген. Блэкфорд оны қалай жазу керектігін айтты, ал адвокат одан бұл сөз "женни" деп жазылмағанына сенімді ме деп сұрады. Қате жазылған сөзді жазбаға енгізуге асықпай, Блэкфорд шешімді екі күнге кейінге қалдырды, ал сарапшылар дұрыс жазу туралы кеңес берді. Жауап келгенге дейін сот отырысы аяқталып, шешім бірнеше айға кейінге қалдырылды. Блэкфорд өзінің сегіз томдық "Блэкфордтың есептері" кітабын 1830 жылы басып шығарды, онда 1816 және 1826 жылдар аралығындағы сот істері қамтылған. Бұл кітап бірден штаттың сот мекемелерінде сұранысқа ие болды, өйткені сол кезде Жоғарғы Сот шешімдері үшін басқа қол жетімді көздер болмаған. Кейін Индиана Бас Ассамблеясы екі томдық Индиана есептерін жариялауға рұқсат берді және қаржыландырды, оны сот баяндамашысы жазды және Жоғарғы Соттың барлық шешімдері туралы хабарлады. Блэкфордтың есептері әлі де жоғары стилі мен сапасы үшін танымал болды. Оның баяндамалары оқырмандар арасында қысқалығымен, дәлдігімен және сөздік қорымен танымал болды. Көп ұзамай олар АҚШ-тың басқа штаттарында да танымал болды, онда жалпы құқық қолданылды. Он жыл ішінде оның баяндамалары халықаралық деңгейде тарады; оның баяндамалары Ұлыбритания мен Канадада жарияланды, онда олар құқықтық анықтама ретінде пайдаланылды. Оның баяндамаларының танымалдылығын көрсететін Вашингтон Ирвинг, Сент-Джеймс сотында Ұлыбританияда АҚШ дипломаты болып қызмет еткенде, Вашингтондағы басшыларына Блэкфорд туралы ақпарат сұрады. Ол Блэкфордтың есептері Вестминстерде жақсы танымал және сот жүйесімен тұрақты түрде пайдаланылатынын хабарлады, ал Ирвинг оны Уильям Блэкстоунмен салыстырды. Бұл лақап Блэкфордқа жабысты және оған "Индиана Блэкстоун" деген ат берді. Сол кезде оның баяндамалары заң факультеттерінде негізгі болып, АҚШ-тағы көптеген заң фирмаларында қажеттілікке айналды. Кітаптар басылып шыққан уақыттан бастап 1930 жылға дейін оның есептері Индиана соттарында 4,000-нан астам рет, басқа АҚШ штаттарының соттарында 3,000-нан астам рет, федералдық соттар мен АҚШ Жоғарғы Сотында 1,400-нен астам рет, Канада соттарында 350-ден астам рет және Ұлыбритания соттарында 75-тен астам рет сот шешімдерінде сілтеме жасалды. Сонымен қатар, оның шешімдері Индиана есептерінен 400-ден астам рет сілтеме жасалды. Оның есептерін заң факультеттерінде пайдалану 1900 жылдардың басында азайды, өйткені көптеген штаттардың азаматтық кодекстері дамыды және жалпы құқыққа тәуелділік азайды. Дегенмен, оның есептері әлі де жалпы құқық қолданылатын жағдайларда жиі қолданылатын құрал болып табылады. Блэкфорд 1838 жылдан 1841 жылға дейін Индиана колледжінің (қазіргі Индиана университеті Блумингтон) қамқорлық кеңесінің мүшесі болды. Ол қызмет еткен кезеңде колледж оның есептерін өз баспаханасында басып шығарды.
Тағайындаулар мен сайлаудағы сәтсіздіктер
1825 жылы Блэкфорд өзінің білмеуімен Индиана губернаторына вигтік кандидат ретінде ұсынылды. Соттағы қызметіне байланысты ол өзінің қарсыласына қарсы үгіт-насихат жүргізуден бас тартты. Сайлауда ол Джеймс Б. Рейден 13,140 дауысқа қарсы 10,418 дауыспен жеңілді. Келесі жылы ол қайтадан өзінің білмеуімен АҚШ Сенатына ұсынылды. Индиана Бас Ассамблеясында бір дауыс айырмасымен жеңіліп, бұрынғы губернатор Уильям Хендрикстен жеңілді. Блэкфорд сотта қызмет еткен кезде саяси лауазымға ұмтылмады, бірақ оның саяси көзқарастары жасырын қалған жоқ. 1824 жылы ол Джон Адамсқа сайлау бюллетенінде болды, ал 1832 жылы Генри Клэйге дауыс беріп, оны ашық қолдады. 1836 жылы ол Мартин Ван Бюренды қолдады, себебі ол Эндрю Джексонға қарсы болды. Ол сондай-ақ, алғаш Индиана аумағының губернаторы болған Уильям Генри Харрисонның президенттікке сайлануына қарсы болды; оның қарсылығы оның басқару стилімен және құлдықты қолдауымен байланысты болды. Ол саяси ұстанымдарын білдіргенімен, сайлау науқанына, митингтерге қатыспады және партия басшылығына кірмеді. Губернатор Рей 1826 жылы Блэкфордты бас судья етіп қайта тағайындады, вигтерден сайлауда қолдау алу мақсатында, ол бірнеше заңдарды қабылдауға ұсыныс жасады. Блэкфорд 1833 жылы губернатор Ноа Ноубл және 1840 жылы Сэмюэл Биггерлермен, екеуі де Блэкфорд сияқты бір партиядан болғандықтан қайта тағайындалды. Демократ губернатор Уиткомб 1847 жылы Блэкфордтың жасының қарттығына байланысты оны қайта тағайындаудан бас тартты. Ол Блэкфордқа ауыстыратын төрт кандидатты ұсынды, бірақ Индиана Сенаты оларды бекітпеді, соның салдарынан Уиткомб Блэкфордты қайта тағайындауға мәжбүр болды. Уиткомб сондай-ақ соттың тағы екі мүшесін қайта тағайындаудан бас тартты, нәтижесінде губернатор Бас Ассамблеямен дауласқан кезде Блэкфорд сотта жалғыз судья болып қалды. 1826 және 1847 жылдары Блэкфорд өзінің танымалдылығы мен оның шешімдерінің мәшһүрлігіне байланысты сотқа қайта тағайындалған жалғыз мүше болды. Оның әріптес судьялары жасының ұлғайғандығына немесе шешімдерді кешіктіруіне байланысты қызметтен шығарылды. Соттағы соңғы жылдары істердің саны күрт өсті және сот іс жүктемесімен күресе алмады. Блэкфорд сотының істерді жеделдетудегі сәтсіздігі оның беделіне нұқсан келтірді, себебі кейбір штат басшылары оның жасын артта қалудың себебі деп айыптады. Өсіп келе жатқан штатқа апелляциялық сот қажет болды, ол 1851 жылғы жаңа Конституциямен құрылатын болды. Тағы бір маңызды өзгеріс – штаттың сот іс жүргізу заңының қабылдануы, ол көптеген ортақ құқық прецеденттерін жойып, Блэкфордтың әдеттегі іс жүргізу әдістерін айтарлықтай өзгертті. Блэкфорд 1851 жылғы жаңа штат Конституциясы судья лауазымын сайланатын қызметке айналғанға дейін Жоғарғы Сотта қызмет етуді жалғастырды. Ол өзінің орнын сақтап қалу үшін вигтік конвенцияда кандидаттыққа түсуге тырысты, бірақ саяси тәжірибесінің жетіспеуі оның жеңіліске ұшырауына себеп болды. Барлығында ол Жоғарғы Сотта отыз бес жылдан астам уақыт қызмет етті, бұл штат тарихындағы басқа судьяларға қарағанда жеті жарым жылға ұзақ болды. 1930 жылға дейін ол АҚШ-та кез келген лауазымда ең ұзақ қызмет еткен заңгер болып қала берді, сотта 12 899 күн қызмет етті.
Кейінгі жылдар
Блэкфорд сотқа қатысуды жалғастыруға ниеттенді, себебі ол сот есептерін жазуды қалаған. 1853 жылы ол Whig партиясынан сот хатшысы лауазымына сәтті ұсынылды, бірақ сайлауда АҚШ-тың болашақ вице-президенті Томас Хендрикс жеңіске жетті. Соттан кеткен соң екінші рет сайлауда жеңілгеннен кейін ол қысқа мерзімге жеке өміріне қайта оралды. 1854 жылы ол Конгресске үміткерлікке түсуге тырысты, бірақ Демократиялық партиясының ішкі сайлауында тағы да Томас Хендрикске есе жіберді. Оның орнына партия оны Индиана штатының Сенатына үміткер етіп көрсетті, бірақ ол жалпы сайлауда Халық партиясының өкіліне жеңілді; кейін Халық партиясы жаңа құрылған Республикалық партиямен бірікті. Ол заң кеңсесін ашып, судья Дэвид Уоллес алдында бір іс бойынша қорғауға кірісті. Көпшілік алдында сөйлеу тәжірибесі болмағандықтан, өзінің аргументтерін тиімді жеткізе алмады және істі ұтырып алды. Ол лауазымын өзгертуге ұялды және кейде қоғам мен сот жүйесінің өзіне лайықты құрмет көрсетпегеніне ренжіді. Істі ұтырғаннан кейін ол заң кеңсесін жапты.
Федералды сот қызметі
Достарының көмегімен ол тағы да сотқа оралуға тырысты. Ол еліне баяндамаларымен әйгілі болған еді, және оның федералды судья болуға мүмкіндігі туралы президент Франклин Пирске хабарланды. 1855 жылы Конгресс Вашингтон қаласында отырыс өткізу үшін Талаптар сотын (кейіннен АҚШ Талаптар соты) құрды. Президент Пирс Блэкфордты ұсынды, ол 3 наурыз күні 1855 жылы, 10 Stat. 612 бойынша жаңадан ашылған орынға тағайындады. 3 наурыз күні 1855 жылы АҚШ Сенаты оны мақұлдады және сол күні өкімхатын алды.