Луций Квинт Цинциннат Ламар: Өмірі мен қызметі

Кіріспе

АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1888 жылдан 1893 жылға дейін, АҚШ Жоғарғы Сотының мүшесі

Люциус Квинтус Цинциннатус Ламар II (17 қыркүйек 1825 – 23 қаңтар 1893) – Конфедерация әскерінің сардары, американдық саясаткер, дипломат және заңгер. Демократиялық партияның мүшесі, ол Конгрестің екі палатасында Миссисипи штатын өкілдік етті, АҚШ Ішкі істер министрі қызметін атқарды және АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы болды. Ол сонымен қатар Америка Конфедерациялық Штаттарының лауазымдарында қызмет еткен. Грузияда туып, білім алған ол заңгерлік тәжірибе ашу үшін Миссисипи штатының Оксфорд қаласына көшті. 1856 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1861 жылдың қаңтарына дейін қызмет етті, ол Миссисипи штатының бөліну туралы жарлығын дайындауға көмектесті. Ол 19-шы Миссисипи жаяу әскер полкін құруға көмектесті және әйелінің туысы, генерал Джеймс Лонгстриттің штабында жұмыс істеді. 1862 жылы Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Ламарды Ресейге арнайы Конфедерация комиссары лауазымына тағайындады. Азамат соғысынан кейін Ламар Миссисипи университетінде оқытумен айналысты және бірнеше штаттық конституциялық конвенцияларға делегат болды. Ламар 1873 жылы АҚШ Өкілдер палатасына қайта оралды, ол Азамат соғысы аяқталғаннан бері Палатаға сайланған алғашқы Миссисипи демократы болды. Ол 1877 жылға дейін Палатада қызмет етті, ал 1877-1885 жылдар аралығында Миссисипи штатының Сенатында өкілдік етті. Ол Реконструкцияға және афроамерикандықтардың дауыс беру құқығына қарсы болды, бірақ кейіннен қаралардың сайлау құқығын қолдады және 1890 жылғы Миссисипи конституциясына қарсы шықты. 1885 жылы ол Гровер Кливлендтің Ішкі істер министрі лауазымын қабылдады. 1888 жылы Сенат Ламардың Жоғарғы Сотқа тағайындалуын бекітті, осылайша Ламар Азамат соғысынан бері сотқа тағайындалған алғашқы оңтүстік өкілі атанды. Ол 1893 жылы қайтыс болғанға дейін сотта қызмет етті.

Отбасы және білім

Ламар 1825 жылғы 17 қыркүйекте Джорджия штатының Путнам округінде, Ейттон қаласына жақын орналасқан, отбасылық плантациясы – "Фейрфилд" деп аталатын үйінде дүниеге келді. Оның ата-анасы Люциус Квинтус Цинциннатус Ламар мен Сара Бёрд болды; ол бес бауырдың арасында өсті. Ламар АҚШ өкілдері Абессалом Харрис Чаппелл мен Уильям Бейли Ламармен туыс болды. 1837 жылдан 1840 жылға дейін Ковингтондағы қолмен жұмыс істейтін мектепте оқығанға дейін, Ламар Милледжвилл мектеп жүйесінде қысқа ғана білім алды. 1840 жылы мектеп жақын маңдағы Оксфорд қаласындағы Эмори колледжімен (қазір Эмори университеті) бірікті, нәтижесінде Ламардың анасы мен бір ағасы сол қалаға көшіп кетті. Ламар орташа білімді студент болды, жақсы көретін пәндерін жақсы оқып, ұнамайтын пәндері нашар болды. Оқудан бөлек, ол кампустағы пікірсайыстарға қатысып, көпшілік алдында сөйлеу тәжірибесін жинады және құлдық сияқты сол кездегі маңызды мәселелер туралы білім алды. Ол 1845 жылы оқуын аяқтады. Эмориде Ламар колледж президенті Август Болдуин Лонгстриттің қызы Вирджиния Лонгстритпен танысты. Олар 1847 жылғы шілдеде үйленді және төрт балалары болды: Л. К. К. Ламар III, Вирджиния, Сара және Фрэнсис. 1850 жылғы маусымда Ламар Миссисипиде заңгерлік тәжірибе жасауға лицензия алды, ал шілдеде университетте математика профессорының көмекшісі болды. 1850 жылғы қарашадағы федералдық санақта Ламардың Оксфорд маңында 14 құлы болған (көбінесе әйелдер мен қыздар), ал Лонгстриттің 10 құлы болған (көбінесе ересектер). Он жылдан кейін, төменде сипатталған Грузияға қысқа қайтарылғаннан кейін, Ламар Миссисипи штатының Лафайет округінде 31 құлға ие болды, олардың 14-і әйел, 17-сі еркек, оның ішінде 9 ұл және 10 жасқа дейінгі 4 қыз болды. Ламардың Миссисипидегі саяси мансабы 1850 жылғы мамыр айында Лафайет округінің құлдық мәселесіне арналған конвенциясында сөз сөйлеген кезде басталды. 1851 жылғы наурыз айында ол Оксфордта Оңтүстік құқықтары партиясының жергілікті бөлімшесін ұйымдастыруға көмектесті және көп ұзамай Джексондағы штаттық партиялық съезге делегат болды. Ламар губернаторлыққа партиялық кандидат Джефферсон Дэвистің үгіт-насихатын жүргізді және Оксфордтағы оппоненті Генри Футпен өткен пікірсайыста партияның өкілі болды. Ламардың күш-жігеріне қарамастан, Фут Дэвисті 999 дауыспен жеңді.

Lamar was born on September 17, 1825 in Putnam County, Georgia, near Eatonton, at the family's plantation home known as "Fairfield". His parents were Lucius Quintus Cincinnatus Lamar and Sarah Bird; he had five siblings. and was related to U. S. Representatives Absalom Harris Chappell and William Bailey Lamar. Lamar was briefly educated in the Milledgeville school system before being enrolled at the Manual Labor School in Covington, Georgia, from 1837 to 1840. The school consolidated with Emory College (now known as Emory University) located in nearby Oxford, Georgia, in 1840, leading to Lamar's mother and one of his uncles moving to the town. Lamar was an average student, faring well in subjects he enjoyed and poorly in those he did not. Beyond his studies, he participated in campus debating activities, where he gained experience in public speaking and knowledge of important issues of the time such as slavery. He completed his studies in 1845. At Emory, Lamar began a relationship with Virginia Longstreet, the daughter of Augustus Baldwin Longstreet, president of the college. The couple married in July 1847, and they had four children: L. Q. C. Lamar III, Virginia, Sarah, and Frances. In June 1850, Lamar received a license to practice law in Mississippi, and in July, he became the university's assistant professor of mathematics. In the November, 1850 federal census, Lamar owned 14 slaves near Oxford (almost all women and girls) compared to Longstreet's 10 slaves (almost all adults). A decade later, after his brief return to Georgia described below, Lamar owned 31 slaves in Lafayette County, Mississippi, of whom 14 were female and 17 male, including 9 boys and 4 girls under 10. Lamar's political career in Mississippi began in May 1850, when he addressed a Lafayette County convention on the topic of slavery. In March 1851, he helped organize a local branch of the Southern Rights party in Oxford and soon became its delegate to the statewide party convention in Jackson. Lamar campaigned on behalf of party candidate Jefferson Davis for governor and was the party's spokesman in a debate in Oxford with Unionist opponent Henry Foote. Despite Lamar's efforts, Foote defeated Davis by 999 votes.

Грузияға заңгер және заң шығарушы ретінде оралу

Үйін сағынып, саясаткер ретінде қанағаттанбаған Ламар 1852 жылдың жазында Ковингтонға оралып, досымен заң серіктестігіне кірісті. Ламар Грузияның Ньютон округінен Демократиялық партия мүшесі ретінде Грузияның Өкілдер палатасына сайланып, Грузия саясатына қайта оралды, бұл округ әдетте вигтердің кандидаттарын қолдаған. Ламар Республиканың жағдайы жөніндегі комитеттің төрағасы болды, сондай-ақ Ауыл шаруашылығы және ішкі жақсартулар, Әділет, және Баспа комитеттерінде, екі арнайы комитетте де жұмыс істеді. 1853–1854 жылдары ол Батыс және Атлантика теміржолы, партиялық саясат және құлдық мәселелеріне баса назар аударды. 1854 жылдың ақпан айында, заң шығару мерзімі аяқталғаннан кейін, Ламар Мейкон қаласына көшіп, заң кеңсесін ашты. Бұрынғы конгрессмен А. Х. Чаппеллдің қолдауымен Ламар 1855 жылы Грузияның 3-ші округінен Демократиялық партияның кандидаттығына түсуге тырысты, бірақ партиялық съезде кандидат болу үшін жеткілікті дауыс жиная алмады.

Миссисипиге қайту және конгрессмен (18571860)

Джорджиядағы конгресс сайлауында жеңілгеннен кейін, қаржылық қиындықтарға және отбасылық жауапкершіліктерге тап болған Ламар Джорджияны соңғы рет тастап, Миссисипи штатының Лафайетт округіне қайтып келді. Эббивилл қаласының солтүстігіндегі Таллахатчи өзенінің жағасында Ламар "Уединение" (Solitude) атты мақта шаруашылығын құрды, ол 1857 жылға қарай 26 құлға ие болды, бірақ шаруашылық толыққанды дамытылмады. Ламар сонымен қатар жақын орналасқан Холли-Спрингс қаласында С.М. Мотт және Джеймс Л. Аутри есімді екі белгілі жергілікті адвокатпен бірге заңгерлік тәжірибемен айналысты. 1857 жылы Демократ партиясынан сайланған конгрессмен Дэниел Райт Миссисипи штатының 1-ші сайлау округінен қайта сайлануға түспеуді шешті. "Мемфис Daily Appeal" газеті Ламарды Демократтардың ықтимал кандидаттарының бірі ретінде қарастырды, бірақ ол бұрынғыда Одақ қозғалысының жетекшісі Хауэлл Коббты қолдағандықтан қиындықтарға тап болды. Дегенмен, аталған съезде көптеген нәтижесіз дауыс берулерден кейін Миссисипи штатының демократтары Ламарды өз кандидаттары етіп тағайындады, ал Ламар бұл жеңіс үшін ескі досы Джейкоб Томпсонға алғыс айтты. Ламар Виг партиясының өкілі Джеймс Люск Алкорнға қарсы күресте Канзас-Небраска заң жобасын қатты қолдауын баса көрсетіп, үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, содан кейін екі жыл өткен соң қарсыласы болмағандықтан оңай қайта сайланды. Ламардың соғысқа дейінгі конгресс мансабының басты назарында секционизм мәселелері, әсіресе құлдық саласында Оңтүстік штаттарының мүдделерін қорғау тұрды. Ламар Канзастағы Лекомптон конституциясын қолдады, бірақ ол халықтың бекітуін алмады, бұл 1858 жылдың 6 ақпанында палатада өткен пікірталас тақырыбы болды. Оңтүстік Каролина штатының конгрессмені Пенсильвания штатының республикашыл конгрессменіне шабуыл жасағанда, төбелес шықты, Ламар Иллинойс штатының конгрессмені (және дін қызметкері) Оуэн Лавджойға шабуыл жасады, ол құлдықты жақтаушылардың бауырын өлтіргеннен кейін белгілі бір құлдыққа қарсы күрескерге айналды. Ламар оңтүстік штаттары мен президент Бьюкенен жасаған келісімдік Англия заң жобасын қолдады. Ламар 1860 жылы сөйлеген сөзінде құлдықты институт ретінде ауызша қорғады, оның барысында ол барлық адамдар тең емес екенін мәлімдеді. Ламар тікелей бөлінуді жақтамаса да, Оңтүстік үкіметтегі бостандықты жою идеясын басып тастау мүмкіндігін жоғалтса, бұл мүмкін екенін айтты. 1860 жылдың қараша айында өткен президенттік сайлауда республикашыл кандидат Авраам Линкольннің жеңісі анық болғаннан кейін, Ламар 12 желтоқсанда Вашингтондан Миссисипи штатының болашақ бөліну конвенциясына қатысу үшін аттанды. 1861 жылдың 12 қаңтарында Ламар Миссисипи штатының делегациясының барлық мүшелерімен бірге Конгрестен кетті.

After losing that Georgia congressional campaign, and facing financial troubles as well as family responsibilities, Lamar left Georgia for the final time and returned to Lafayette County, Mississippi. Along the Tallahatchie River north of Abbeville, Lamar established his "Solitude" cotton plantation that by 1857 had 26 slaves, though the plantation was never fully developed. Lamar also practiced law in nearby Holly Springs with two local prominent lawyers, C. M. Mott and James L. Autrey. In 1857, Democratic Congressman Daniel Wright decided not to seek reelection in Mississippi's 1st congressional district. The Memphis Daily Appeal suggested Lamar as a possible candidate under the Democratic ticket, though he faced difficulties due to his prior support of Howell Cobb, a leader of the Union movement. Nevertheless, at this convention, after numerous indecisive ballots, Mississippi Democrats made Lamar their candidate, and Lamar credited his old friend Jacob Thompson for the win. Lamar campaigned against Whig opponent, James Lusk Alcorn by stressing his strong support of the Kansas Nebraska bill, and won by a comfortable margin, then two years later faced no opponent and thus easily won reelection. Lamar's antebellum congressional career primarily focused on sectionalist issues, especially protecting Southern interests in slavery. Lamar supported the proslavery Lecompton Constitution in Kansas without popular ratification, which was the subject of a debate on the House floor on the morning of February 6, 1858. When a South Carolina congressman attacked a Pennsylvania Republican congressman, a brawl ensued, with Lamar attacking Illinois congressman (and Congregational minister) Owen Lovejoy, who had become a prominent abolitionist after a pro slavery mob killed his brother. Lamar supported the compromise English Bill created by southerners and President Buchanan. Lamar again defended slavery as an institution verbally in an 1860 speech, during which he argued that not everyone is equal. While Lamar never directly advocated for secession, he mentioned it as possible if the South lost the ability to check the majority abolitionist opinion in the government. After the victory of Republican candidate Abraham Lincoln in the November 1860 presidential election was clear, Lamar left Washington on December 12, 1860, to canvass for a seat in the upcoming Mississippi secession convention. On January 12, 1861, Lamar resigned from Congress, as did all other members of the Mississippi delegation.

Бөлек болу

Ламар 1860 жылғы Демократиялық конвенцияға қатысу үшін Чарльстонға, Джефферсон Дэвистің конгрестен шығудың орнына солтүстік демократ Стивен Дугласты жеңуге бағытталған хабарының елшісі ретінде барды; алайда, бұл шақыру конвенция залын қалдырған Миссисипи делегациясына көп әсер етпеді. Кейін ол оңтүстікке жақын тұратын үлкен топқа сөз сөйлеп, Дугласты сынап, Демократиялық партияның қайта келтірілмейтіндей жарылғанын мәлімдеді. Ол Дэвиспен бірге Миссисипи делегаттарын Балтиморда қайтадан шақырылған ұлттық конвенцияға қатысуға көндірді. Миссисипи делегаттары қатысты, бірақ кейіннен солтүстік демократтардың құлдыққа қатыстығындағы орташа ұстанымына наразылық білдіргендіктен, басқа оңтүстік делегаттарымен бірге конвенциядан шығып кетті; оңтүстік демократтары өз конвенциясында Джон К. Брекинриджті президенттікке ұсынды. Конвенциялардан кейін Ламар Миссисипи университетінде ақыл-ой және моральдық философиядан профессорлық қызметке қабылданып, сессия соңында Конгрестен зейнетке шығуды жоспарлады. Авраам Линкольннің жеңісімен Миссисипи губернаторы Джон Дж. Петтус штаттың конгресс делегациясын шақырып, бөліну саясатын ұсынуды сұрады. Ламар және сенаторлар Дэвис пен Альберт Г. Браун басқа оңтүстік штаттарымен бірлесіп бөлінуді ұсына отырып, орташа көзқарасқа бейім болды, бірақ олар басқа конгресс мүшелерімен дауыс беруде жеңіліске ұшырады; Ламар және басқалары оны бірауыздан қабылдау үшін резолюцияға қосылды. Губернатордың кеңесінен бір күн өткен соң, ол Брэндонда (Миссисипи штаты) өткен жаппай жиынға конфедерация құру жоспарын ұсынды, бірақ ол басқа оңтүстік көшбасшыларынан қолдау таппады. 1861 жылдың 7 қаңтарында Миссисипидің бөліну конвенциясы ұйымдастырылды, Ламар Лафайет округынан делегат ретінде жіберілді. Ламар дереу бөліну жарлығын дайындау үшін комитет құрды және келесі күні оның төрағасы болып тағайындалды. 9 қаңтарда комитет Ламар конвенцияға дейін жазған Миссисипидің бөліну ережесін ұсынды; 70 дауыспен 29 қарсы құжат қабылданды. 10 қаңтарда Ламар Оңтүстік Конфедерация комитетіне мүше болып тағайындалды, онда ол Оңтүстік Каролинаның бөлінуіне қолдау білдіріп, басқа бөлінген штаттармен конфедерация құру үшін кездесуді бастауға ұсыныс жасады. Ламар сондай-ақ себептерді жариялау туралы декларацияны әзірлеу жөніндегі комитетте жұмыс істеді. 1861 жылдың 29 наурызында конвенция қайтадан жиналғанда, ол Конфедеративтік штаттардың Уақытша Конституциясын қабылдауға дауыс берді.

Lamar travelled to Charleston to participate in the 1860 Democratic Convention as an emissary for Jefferson Davis's message to focus on defeating northern Democrat Stephen Douglas instead of withdrawing from the convention; however, this appeal had little effect on the Mississippi delegation who had already left the convention hall. He later spoke to a large group of southern sympathizers, denouncing Douglas and stating that the Democratic party had irremediably split. He worked with Davis to convince Mississippi's delegates to attend the reconvened national convention in Baltimore. The Mississippi delegates attended, though would later withdraw with other southern delegates because of discontent with the northern Democrat's moderate position on slavery; the southern Democrats would instead nominate John C. Breckinridge for the presidency at their own convention. Following the conventions, Lamar accepted a professorship of mental and moral philosophy at the University of Mississippi and planned to retire from Congress at the session's end. With the victory of Abraham Lincoln, Mississippi Governor John J. Pettus convened the state's congressional delegation to recommend a policy on secession. While Lamar and Senators Davis and Albert G. Brown favored a moderate approach, urging cooperative secession with other southern states, they were outvoted by the other congressional members; Lamar and the others joined the resolution to make it unanimous. A day after the governor's conference, he proposed a plan for the creation of a confederacy at a mass meeting in Brandon, Mississippi, though it attracted little support by other southern leaders. On January 7, 1861, Mississippi's secession convention organized, and Lamar was sent as a delegate from Lafayette County. Lamar swiftly moved to establish a committee to prepare an Ordinance of Secession, and by the next day, he was appointed chairman of it. On January 9, the committee presented the Mississippi Secession Ordinance which Lamar had authored prior to the convention; by a vote of 70 to 29, the document passed. On January 10, Lamar was appointed to the Committee on Southern Confederacy, where he introduced resolutions sympathetic to South Carolina's secession and to accept an initiation to meet with other seceding states to form a confederacy. Lamar also worked on a committee to draft a declaration of causes. When the convention reconvened on March 29, 1861, he voted to pass the Provisional Constitution of the Confederate States.

Конфедерациядағы рөлі

Азамат соғысына дейінгі айларда ол Миссисипи университетінде студенттерге сабақ беруді жалғастырды, бірақ 1861 жылдың маусым айында университет студенттердің жеткіліксіз санына байланысты жұмысын тоқтатты. Ламар Конфедерация армиясының қатарына қосылып, заң серіктесі Ч. Х. Моттпен бірге Оксфордта еріктілерден 19-шы Миссисипи полкін құрды. Полк 1861 жылдың 14 мамырында Конфедерация соғыс департаментіне тіркелді, содан кейін Ричмондқа аттанды. Мотт полковник, ал Ламар подполковник болып тағайындалды. Ричмондта Ламар Джефферсон Дэвис басқарған шарада сөз сөйледі, онда былай деді: "Бұл түнде мен осы сүйікті еліміз үшін – Құдайға шүкір, енді бізде ел бар! – өмір сүруге, дұға етуге, күресуге және қажет болса, өлмеуге дайынмын". Оның полкі майданға аттанбас бұрын, Ламар бас айнуға шалдығып, 1861 жылдың шілде айының ортасында Оксфордқа емделуге мәжбүр болды. Қарашада Ричмондқа оралған ол Дэвистің кеңесшісі ретінде генерал Джозеф Джонстонмен қарым-қатынасты жақсартуға көмектесті. Оның бөлімшесі Уильямсбург шайқасына қатысты, онда Мотт қаза тапты. Ламар полк басшылығын өз қолына алып, көшбасшылық қабілеті үшін мақтау алды. Келесі шайқасқа дайындалып жатқанда, Ламар күшті ұстамаға түсіп, соғыстан шығып, Ричмондқа емделуге кетті. Сонымен қатар, Ламар кіші інісі мен туысының шайқаста қаза табуына байланысты жеке қиындықтарға тап болды. Рухани қолдау іздеп, шілде айында методист шіркеуіне қосылды. Денсаулығы жақсарғаннан кейін, 1862 жылдың 19 қарашасында ол қызметке қайта оралды, ал Дэвис оны Ресей империясының үкіметіне дипломат ретінде тағайындады. 1863 жылдың 1 наурызында Еуропаға жеткен ол император Наполеон III-тен Ресейге барудың нәтижесіз болатыны туралы кеңес алды. Ламар Франция мен Англиядағы басқа конфедерациялық шенеуніктерге көмектесті, бірақ екі елдегі аудиторияны Конфедерацияны мойындауға көндіре алмады. Ол Мемлекеттік хатшы Джуда Бенджаминден Конфедерация Сенатының оны Ресейге комиссар етіп бекітуден бас тартқаны туралы хат алды. Хатты алғаннан кейін, Ламар 1863 жылдың 1 қарашасында Ливерпульден аттанды, бұрын бірнеше ай Еуропада болды. 1864 жылдың қаңтар айының басында Ричмондқа келді. Отанына оралғаннан кейін Ламар соғыстың соңғы жылының көп бөлігін Дэвистің атынан сөз сөйлеумен өткізді. 1864 жылдың 3 желтоқсанында ол Конфедерация армиясында полковник болып тағайындалды, Ричмондта әскери судья болып қызмет етті. 1865 жылы Конфедерацияның капитуляциясы кезінде генерал Джеймс Лонгстриттің көмекшісі болды. Ол шартты түрде босатылып, бостандыққа жіберілді.

During the months preceding the Civil War, he continued teaching students at the University of Mississippi, though by June 1861, the university suspended operations because of too few students. Lamar entered active service in the Confederate army, where he and his law partner C. H. Mott organized the 19th Mississippi Regiment of volunteers in Oxford. The regiment registered to the Confederate War Department on May 14, 1861, and subsequently left for Richmond. Mott was commissioned as a colonel with Lamar as a lieutenant colonel. While in Richmond, Lamar gave a closing address to an event headed by Jefferson Davis, where he proclaimed:"This very night I look forward to the day when this beloved country of ours— for, thank God! we have a country at last— will be a country to live for, to pray for, to fight for, and if necessary, to die for." Before his regiment moved to the front, Lamar suffered vertigo, forcing him to return to Oxford to recover in mid July 1861. He returned to Richmond in November, and once there he acted as an adviser for Davis, in which he assisted him with an attempt to mend relations with General Joseph Johnston. His unit participated in the Battle of Williamsburg, where Mott was killed in action. Lamar assumed control of the regiment and was praised for his leadership. While preparing for another engagement, Lamar suffered a violent seizure, forcing him to quit combat and head to Richmond to recover. At the same time, Lamar was facing personal issues with his younger brother and his cousin dying in combat. Seeking spiritual help, he joined the Methodist Church in July. Following improvements to his health, on November 19, 1862, he returned to service, with Davis appointing him as a diplomat to the Russian Imperial Government. He reached Europe on March 1, 1863, though he was eventually given advice by Emperor Napoleon III that a mission to Russia would be fruitless. Lamar assisted other confederate officials in France and England, though he failed to convince audiences in either country to recognize the Confederacy. He received a letter from the Secretary of State Judah Benjamin that the Confederate Senate had refused to confirm him as commissioner to Russia. After receiving the letter, Lamar spent several more months in Europe before leaving on November 1, 1863, from Liverpool. He arrived in Richmond in early January 1864. With his return home, Lamar spent much of the last year of the war giving speeches on Davis' behalf. On December 3, 1864, he was commissioned as a colonel in the Confederate Army with duty as a judge advocate in Richmond. He acted as an aide to General James Longstreet at the time of the Confederacy's surrender in 1865. He was paroled and released after his surrender.

Соғыстан кейінгі кезең

Соғыстан кейін Ламар отбасымен қайта қосылу үшін Оксфордқа оралды. Соғыста оның екі бауыры және екі заңгер серігі қаза тапты. Ламардың плантациясы зақымданды, құлдары босатылды; жері де оның қайын атасына қайтарылды, себебі ол соғыс кезінде төлемдерді төлей алмады. Ламар Коффивилл ауылында досы Эдвард С. Уолтоллмен заңгерлік серіктестік құрды. Жетістікті практика денсаулығының нашарлауына байланысты таратылды, бұл Ламарды 1866 жылдың күзінде Миссисипи университетінде профессорлық лауазымды, талаптары аз қызметті қабылдауға итерді. Ол бастапқыда этика және метафизика пәндерін оқытты, бірақ 1867 жылы заң факультетінің деканы болды. 1865 жылы ол Сигма Альфа Эпсилон студенттік қауымдастығының мүшесі болды және Миссисипи университетіндегі осы қауымдастықтың алғашқы мүшелерінің бірі болды. 1867 жылы Миссисипи орталық теміржол компаниясының директоры болып тағайындалды және 1868 жылдың күзінде Оксфордта Э. Д. Кларкпен заңгерлік серіктестік құрды. 1868 жылдан 1872 жылға дейін теміржол компаниясына заңдық қызметтер көрсетті, бірақ 1877 жылы ол Иллинойс орталық теміржолына қосылғанда үлесін жоғалтты. 1870 жылы ол университеттің радикалданғанынан және жаңа басқару кеңесі құрылғаннан кейін қара студенттерді қабылдау мүмкіндігінен сескеніп, профессорлық қызметінен кетті. Ламар 1870 және 1880 жылдары Миссисипидегі Республикалық партияның көп ұлтты құрамына Демократиялық партияның қарсылығын қалыптастырудағы жетекші мемлекеттік қайраткер ретінде танылды. Алайда, 1871 жылдың жазында Конгресс пен АҚШ Сенаты шақырған «Клан комитеті» алдындағы куәліктері Ламардың Оңтүстік өмірінің дәстүрлерін және 14-ші және 15-ші Конституцияға енгізілген түзетулерге жауап ретінде пайда болған Ку-Клукс-Клан құпия қоғамын ынтамен қорғағанын көрсетті. 1871 жылдың 21 маусымында комитет алдындағы бірнеше куәгерлер Ламардың Оксфордтағы федералды сотта қорғаушы адвокат ретінде Кланның афроамерикандықтарды, миссионерлік қоғам мұғалімдерін және республикалық сайлаушыларды ұйымдастырып, қорқытқандығы туралы айыптауларға қатысқан 27 адамды анықтай алатын куәгерге қарсылық білдіргенін айтты. Куәгер сот залына кіргенде, Ламар оның қатысуына қарсылық білдірді, содан кейін куәгерге орындық лақтырды, судьяны, сотты және оның барлық қызметкерлерін, сондай-ақ АҚШ федералды үкіметін қарғыды, ал галереядағы Миссисипи университетінің студенттері оның сөздеріне қолдау көрсетті. Федералды маршал куәгерді қорғауға тырысқанда, бірнеше адам оның маршалдың басына соққы бергенін байқады. Федералды судья Голсон Ламардың заңгерлік лицензиясын уақытша жойды. Ол үш айлық тоқтатқаннан кейін заңгерлік практикасын жалғастыруға рұқсат алды. 1868 жылы Ламар Оксфордта жер сатып алып, 1869 және 1870 жылдар аралығында алты бөлмелі коттедж салды. Бұл үй қазір L. Q. C. Lamar House Museum деп аталады және 1975 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде тағайындалды.

After the war, Lamar returned to Oxford to reunite with his family. The war had claimed two brothers and both of his law partners. Lamar's plantation had suffered damage and had its slaves freed; the land was also returned to his father in law as he could not maintain payments during the war. Lamar entered into a law partnership with his friend Edward C. Walthall in the Coffeeville hamlet. The successful practice was dissolved following health troubles, leading Lamar to accept a less demanding professorship position at the University of Mississippi for the fall term of 1866. He taught ethics and metaphysics initially, though by 1867, he was the chair of the law department. He became a member of the Sigma Alpha Epsilon fraternity in 1865 and was among the first initiates in that fraternity's chapter at the University of Mississippi. He became a director of the Mississippi Central Railroad Company in 1867 and entered into a law partnership with E. D. Clark in Oxford in the fall of 1868. From 1868 to 1872, he provided legal services for the railroad company, but by 1877, he had lost his stake when it was absorbed by the Illinois Central Railroad. In 1870, he resigned from his professorship, fearing radicalization of the university and the possibility of admitting Black students after a new governing board was installed. Lamar had developed a reputation during the 1870s and 1880s as a leading statesmen in forming the Democratic Party's opposition to the racially mixed membership of the Republican Party in Mississippi. However, testimony before the "Klan committee," convened by Congress and the U. S. Senate in the summer of 1871, demonstrates that Lamar was a passionate defender of the Southern way of life and the Ku Klux Klan secret society that was developing in response to the Fourteenth and Fifteenth Amendments to the U. S. Constitution. On June 21, 1871, several witnesses before the committee testified that Lamar as a defense attorney in federal court in Oxford objected to a witness who could identify 27 men appearing on charges for Klan organizing and terrorizing African Americans, missionary society teachers, and Republican voters. When the witness entered the courtroom, Lamar objected on his presence, then threw a chair at the witness, cussed the judge, the court and all of its officers, and the United States federal government as University of Mississippi students in the gallery cheered his statements. A federal marshal attempted to protect the witness when several people noted he punched the marshal in the side of the head. The federal judge, Gholson, revoked Lamar's law license, but only temporarily. He was allowed to continue practicing law after a three month suspension from the bar. In 1868, Lamar purchased in Oxford and built a six room cottage between 1869 and 1870. The house is now known as the L. Q. C. Lamar House Museum and was designated a National Historic Landmark in 1975.

Конгресс мансабы (1873-1885)

Ламар 1873 жылы АҚШ Өкілдер палатасына қайта оралды, Азамат соғысынан бері Миссисипи штатынан палатаға сайланған алғашқы демократ болды. Ол 1877 жылға дейін онда қызмет етті. Ламар штат заң шығарушы органымен (сол кездегі заңға сәйкес) 1877 жылдан 1885 жылға дейін Миссисипи штатын АҚШ Сенатында өкілдік етуге сайланды. Ламар Реконструкцияға қарсы күрестің белсенді жақтасы болды және босатылған негрлер мен басқа да афроамерикандықтарды дауыс беруге лайық деп санамады. Ол "жаулап алынбаған және жеңіске жете алмайтын саксон нәсілінің басымдығын" жақтады.

Жоғарғы Сот (18881893)

1887 жылдың мамырында республикалық судья Уильям Б. Вудс қызметін атқап жатқанда қайтыс болды, ал Конгресс қайта жиналғаннан кейін Ламар 1887 жылдың 12 желтоқсанында Кливлендтің ұсынысымен, айқын бәсекелестіксіз тағайындалды. Ламар, қайтыс болған судья сияқты, Оңтүстіктен шыққан. Республикалықтар басымдығы бар Сенаттың Әділет комитеті заң тәжірибесінің жетіспеуі және жасының қарттығына байланысты оның кандидатурасына қарсы пікір білдірді; ол сол кездегі екінші ең үлкен жастағы үміткер еді. Партиялық басшылықтан бөлінген бірнеше батыс республикашылдарының дауыстарының арқасында Ламар 1888 жылдың 16 қаңтарында 32-28 дауыспен бекітілді. Кейбір адамдар оның соттағы қызметін көзге түспейтін деп санайды.

Өлім және мұра

Ламар 1893 жылғы 23 қаңтарда Джорджия штатының Вайнвилл қаласында қайтыс болды. Ол бастапқыда Джорджия штатының Макон қаласындағы Риверсайд зиратында жерленген, бірақ 1894 жылы Миссисипи штатының Оксфорд қаласындағы Санкт-Петер зиратына қайта жерленді. Ламар кейін Джон Ф. Кеннедидің «Profiles in Courage» (1957) Пулитцер сыйлығымен марапатталған кітабында 1874 жылы Массачусетс штатының сенаторы Чарльз Самнерге (R) айтқан сөздері, сондай-ақ 1876 жылғы даулы президенттік сайлау бойынша тараптық конгресс комитетінің шешімдерін қолдағаны және 1878 жылғы Блэнд-Эллисон заңына қарсы дауыс бергені үшін ерекше аталып өтті.

Ескерткіштер мен атаулар

Ламардың құрметіне бірнеше жер аталды, соның ішінде АҚШ-тың үш округі: Ламар округі, Алабама; Ламар округі, Джорджия; және Ламар округі, Миссисипи. Арканзас, Висконсин, Небраска, Колорадо, Миссисипи және Миссури штаттарында оның есімімен бірнеше елді мекен аталған. Миссисипи штатының Оксфорд қаласында Миссисипи университетінің кампусындағы Ламар Холл ғимараты және қаланың басты көшесі – Ламар даңғылы оның есімімен аталады. Мемфисте де бір көше оның құрметіне аталған. Мердиандағы Ламар мектебі, бұрынғы сегрегациялық академия, Л. К. К. Ламардың есімімен аталған. Йеллоустон ұлттық паркіндегі Йеллоустон өзенінің шығыс саласы 1884–85 жылдарғы геологиялық зерттеулер кезінде геолог Арнольд Хейгтің ұсынысымен Ламар өзені деп аталды. Сол сияқты, Ламар аңғары және парктегі басқа да жерлер Ламардың Ішкі істер министрі қызметінде болған кезінің құрметіне аталған. Ыстық бұлақтар ұлттық паркіндегі Ламар моншасы оның есімімен аталған. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бір "Либерти" кемесіне оның есімі берілді. Эмори университетінің құқық мектебінде Ламардың есімімен аталған екі профессорлық қызмет болды. 2022 жылдың сәуір айында Эмори университеті Ламардың атын профессорлық қызметтерден алып тастады, себебі Эморидің атаулар жөніндегі комиссиясы оның құлшылықты қорғауына байланысты атауды өзгертуді ұсынған болатын.