Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы 1804-1834 жылдар аралығында болған Уильям Джонсон кіші (1771 жылдың 27 желтоқсаны – 1834 жылдың 4 тамызы) – американдық адвокат, штат заң шығарушысы және заңгер. 32 жасында Джонсонды президент Томас Джефферсон АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындады. Ол Соттың алғашқы Джефферсондық республикашыл мүшесі және Оңтүстік Каролина штатынан шыққан екінші судья болды. Өкілеттігінің кезеңінде Джонсон жеке пікірлерді жазу тәжірибасын қайта жаңғыртты. Маршалл Соты кезінде ол наразылық білдірген пікірлердің шамамен жартысын жазды, соның салдарынан тарихшылар оны «алғашқы наразы» деп атады. Джонсон екі маңызды іс бойынша (соның ішінде АҚШ – Хадсон ісі) және шағын адмиралдік, жер және сақтандыру істері бойынша жүздеген көпшілік пікірлерді жазды. Ол экономикалық мәселелерде күшті федералды үкіметті қолдады, бұл оны Маккалок пен Мэриленд, Гиббонс пен Огден және Флетчер мен Пек сияқты істерде көпшілікке қосылуға итермеледі, бұл Джефферсон мен басқа республикашылдарды алаңдатты. Джонсонның Оңтүстік Каролина округі үшін апелляциялық судья ретіндегі федералистік көзқарастары оны туған штатында маргиналды тұлғаға айналдырды. 1834 жылы ол Бруклинге (Нью-Йорк штаты) көшіп, сол жылы хирургиялық араласудан туған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Маршалл Сотының көптеген судьялары сияқты, Джонсонның заңға қосқан үлесі Бас судья Джон Маршаллдың беделінің артында қалды. 1950-1960 жылдардан бастап Джонсонның құқықтанулық еңбектері шектеулі зерттеулердің нысанына айналды.
William Johnson Jr. (December 27, 1771 – August 4, 1834) was an American attorney, state legislator, and jurist who served as an Associate Justice of the Supreme Court of the United States from 1804 until his death in 1834. When he was 32 years old, Johnson was appointed to the Supreme Court by President Thomas Jefferson. He was the first Jeffersonian Republican member of the Court as well as the second Justice from the state of South Carolina. During his tenure, Johnson restored the act of delivering seriatim opinions. He wrote about half of the dissents during the Marshall Court, leading historians to nickname him the "first dissenter". Johnson wrote the majority opinion for two major cases (including United States v. Hudson) and hundreds of majority opinions in minor admiralty, land, and insurance cases. He supported a strong federal government in economic matters, leading him to join the majority in cases such as McCulloch v. Maryland, Gibbons v. Ogden, and Fletcher v. Peck to the dismay of Jefferson and other Republicans. Johnson's strong federalist opinions while sitting as a circuit justice for the District of South Carolina made him a social pariah in his home state. In 1834, he moved to Brooklyn, New York, where he died later that year from surgery complications. Like most justices on the Marshall Court, Johnson's contributions to the law were overshadowed by Chief Justice John Marshall. Beginning in the 1950s and 1960s, Johnson's jurisprudence became a topic of limited scholarship.
Ерте өмір
Джонсон Сент-Джеймс Гуз Крик округінде (қазіргі Беркли округінің бөлігі, Оңтүстік Каролина штаты) Нью-Йорк штатынан Оңтүстік Каролинаға көшіп келген темірші Уильям Джонсон аға мен Сара Джонсонның (құрметті Найтингейл) отбасында дүниеге келді. Оның екі ата-анасы да Америка революциясының қолдаушылары болды. Революция кезінде Джонсон аға британдық билік тарапынан «өңкейшілердің ең қауіпті және маңыздыларының бірі» деп есептелді. Джонсон кіші, ағасы мен анасымен бірге (ол да революционер болған) Нью-Йорк қаласына қашып кетті, олар революцияның соңына дейін онда тұрды. 1790 жылы Уильям Джонсон Принстон университетін үздік бітірді. Үш жылдан кейін Чарльз Котесворт Пинкнидің жетекшілігімен адвокаттық куәлік алды. Джонсон Демократиялық-республикалық партияның мүшесі болды және 1794 жылдан 1800 жылға дейін Оңтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасында Чарльстонды өкілдік етті. Соңғы мерзімінде, 1798 жылдан 1800 жылға дейін, ол Палата спикері қызметін атқарды. 1799 жылы Джонсон штаттың сот жүйесін қайта ұйымдастыру туралы заң қабылдауға көмектесті. Сол жылы ол штаттың Бас соттарының судьясы болып тағайындалды. Бұл соттағы қызметі сол кездегі ең жоғары сот – штаттың Конституциялық сотына кіруді де қамтыды. Олардың сегіз баласы болды, олардың алтауы тірі қалды. Сонымен қатар, олар Санто-Домингодан екі босқынды асырап алды. Жоғарғы сотта қызмет еткен кезеңде Джонсон құлдарға ие болды және 1804 жылдың 7 мамырында қызметке кірісті. Джефферсон 32 жастағы Джонсонды Мур сияқты географиялық аймақтан шыққандығына, Джонсонның денсаулығы оған үнемі саяхаттауға мүмкіндік беретініне (сол кездегі лауазымның талабы) және Джонсонның республикалық принциптерді ұстанатынына байланысты ұсынды. Ол Федералист емес Соттың алғашқы мүшесі болды. Өзінің қызметінің барысында Джонсон екі маңызды іс бойынша көпшілік пікірін жазды: 1812 жылғы АҚШ-қа қарсы Хадсон және Гудвин ісі және 1820 жылғы Александрия Механикалық банкіне қарсы Колумбия банкі ісі. Хадсонға қарсы істе Сот федералдық соттардың жалпы құқық бойынша қылмыстарды жасауға құқығы жоқ деп шешті, бұл шешім Джефферсондықтар тарапынан құпталады. Алайда, Механикалық банк ісінде Сот федералдық судьяға жазбаша шарттың мағынасы түсініксіз болған жағдайда, ауызша дәлелдерді тыңдай алуға мүмкіндік беретін федералдық құқықтық прецедент құрды. Джонсон сонымен қатар «күрделі жер, теңіз және сақтандыру істері» бойынша жүзден астам көпшілік пікірлер және көптеген келісімдер жазды.
Гилкрист Шарлстонның коллекторына қарсы (1808)
1807 жылы Чесапик-Леопард оқиғасынан кейін президент Томас Джефферсон «Эмбарго туралы заңға» қол қойды, ол «мемлекеттік порт коллекторларына ембаргоны бұзатын немесе бұзуға талпынған кез келген кемені ұстауға дискрециялық құқық берді». 1808 жылы кеме иесі Адам Гилкрист өзінің кемесі қазынашылық министрі Альберт Галлатиннің нұсқауымен ұсталғаннан кейін округтік сотқа мандамус талабымен жүгінді. 1808 жылы «Гилкристке қарсы Шарльстон коллекторы» ісінде Джонсон сот төрағасы ретінде «коллектордың әрекеттері Галлатиннің хатымен негізделмейді, өйткені эмбарго заңында Конгресс президентке (немесе Қазынашылық департаментіне) кемелерді ұстауға дискрециялық құқық бермеді» деп шешім шығарды. Бұл шешім дереу қарсылық тудырды. Федералистік баспасөз бұл шешімді құттықтаса да, ол азаматтардың көпшілігі үшін танымал болмады. 1808 жылдың шілдесінен қазан айына дейін Джонсон Чарльстон газеттерінде жарияланған хаттар сериясында Бас прокурор Цезарь Август Роднимен шешімді ашық түрде талқылады. Ақырында Джефферсон әкімшілігі округтік соттың мандамусты орындауға құқығы жоқ деп санды. Дегенмен, бұл іс сот тәуелсіздігін орнатуға көмектескен маңызды, бірақ көбінесе ұмытылатын сот кесімі болды. Бұл шешім, Джонсонның тәуелсіздікке қатысты алғашқы маңызды қадамы, Джефферсонның ризашылығын тудырмады. Екі адам Гилкрист ісінен кейін бірнеше жыл бойы хат алмаспады, ал олардың достығы Джонсон Джефферсонға «сирек кездесетін ботаникалық тұқымдарды» ұсынып, хат алмасуды жаңартқанға дейін жанданбады. Бұл Жоғарғы Соттың мемлекеттік заңды алғаш рет қараған ісі болды. Джонсон Флетчер ісінде келісім жазды. Ол Соттың жалпы шешімімен келіспесе де, тараптардың прецедент құру үшін ықтимал келісімге байланысты істі «сақтап» алуы мүмкін деп қорқытты. Джонсон бұл іс бойынша жеке пікір жазған жоқ. Грин Б. Биддл ісі дәуірдегі Жоғарғы Соттың ең маңызды келісімшарт ережелерінің бірі болды, бұл ереже 1792 жылғы Вирджиния-Кентукки келісімі сияқты қоғамдық келісімдерді де қамтыды. 1827 жылы Джонсон Огденге қарсы Сондерс (1827) ісінде судья Бушрод Вашингтонның көпшілік пікіріне қосылды. Пікірде келісімшарт ережесі тек келісімшарттарға әсер ететін ретроспективті заңдарға ғана тыйым салады, бірақ әлі қол қойылмаған келісімшарттарға әсер ететін болашақ заңдарға тыйым салмайды делінді. Бұл Бас судья Маршаллдың конституциялық істе қарсылық білдірген жалғыз жағдайы болды. Бұл жағдайда Жоғарғы Сот 1789 жылғы Сот актісінде берілген өкілеттіктерді пайдалана отырып, Вирджинияның отбасылық атақты дұрыс емес түрде алып тастағанын және мемлекеттік сотты кері бұзғанын айтты. 1816 жылы Жоғарғы Сот Вирджиния апелляциялық сотының Мартинге қарсы Хантердің жалға алушысына қарсылығына жауап берді. Мартинде судья Джозеф Стори бірауыздан қабылданған сотқа «АҚШ-тың апелляциялық өкілеттігі мемлекеттік соттарда қаралып жатқан істерге қатысты және сот актісінің 25-ші бөлімі, бұл құқық құзыретін қолдануды бекітетін, көрсетілген жағдайларда қателікпен, Конституцияның сөзі мен рухымен қолдау табады» деп жазды. МакКаллок штаттардың федералды үкіметтің конституциялық өкілеттіктерін жүзеге асыруына кедергі келтіре алмайтынын және Қажетті және Тиісті бап Конгресске АҚШ Конституциясында тікелей көрсетілмеген имплицитті өкілеттіктер беретінін анықтады. Екі жылдан кейін, 1821 жылы Джонсон Коэнс Вирджинияға қарсы іс-қимылында Бас судья Маршаллдың бірауыздан жазған пікіріне қосылды, онда Жоғарғы Соттың қылмыстық іс жүргізуді қайта қарау құқығы бар екені айтылды. Джонсон сот процесінің әділдігіне ашық түрде күмән келтірді. Джонсон өзінің сын-пікірінде жалғыз емес еді. Губернатор Томас Беннетт сот процестері әділсіз деп сынға алды, өйткені сот процестері жеке түрде өткізілді, ал айыпталушылар куәгерлер куәлік берген кезде қатысқан жоқ. Губернатор Беннетт пен судья Джонсонның сын-пікірлері соттың мүшелерін наразылыққа ұшыратты. 1822 жылдың шілдесінде мүшелері Чарльстон курьерінде қарсылық жариялады, ал тұтқындаулар мен өлім жазалары екі еседен астам өсті. Дания Вессидің тұтқындалуы мен сотталуынан кейін Оңтүстік Каролинаның заң шығарушы органы 1820 жылғы Негр теңізшілерінің заңын өзгертіп, «еркін негр немесе мулат теңізшілері» кемелері портта болған кезде уақытша тұтқындалып, түрмеге қамалуынан алып тастады. Джонсон бұл жағдайдың кредитор кеме иелеріне жалақы төлеуден аулақ болу үшін еркін теңізшілерді түрмеде қалдыруға әкелетінін, сондай-ақ нәсілдік жіктеуге негізделген басқа да тыйымдарға әкелетінінен қорқытты. Элкисонға қарсы Делиессилин (1822) ісінде Джонсон Оңтүстік Каролина округі үшін айналымдық сотта төрағалық етіп, «коммерция және шарттасу өкілеттіктерін ұлттық үкіметке беру штаттық заңнаманы қабылдау құқығын жойды» деп тапты және осылайша заңды жарамсыз деп жариялады. Бұл 1789 жылдан бері федералды соттың коммерция ережесімен қақтығыс тудырғандықтан штаттық заңнаманы жарамсыз деп таныған алғашқы жағдай болды және Оңтүстік Каролина шешімді жоққа шығарды.
Гиббонс Огденге қарсы (1824)
1824 жылы Маршалл соты «Гиббонсқа қарсы Огден» ісінде АҚШ Конституциясының Сауда туралы бабы федералды үкіметке сауда құралдарын реттеу құқығын береді деп бірауыздан шешім шығарды. Басым пікір бойынша Маршалл федералдық лицензиялау заңы Конгрестің бу кемелері саудасын реттеу ниетін білдіретінін айтты және ол Нью-Йорк штатының бу кемелерінен монополия құру туралы заңын жойды деп тапты. Ал Джонсонның келісетін пікірінде ол федералдық лицензиялау заңдарына қарамастан, бұл федералды үкіметтің эксклюзивті құқығы екенін қатаң түрде айтты. Ол сондай-ақ, «сауда, ең қарапайым мағынасында, тауарлардың айырбасталуын білдіреді» деп мәлімдеді, сондықтан қоғамның дамуы әртүрлі айырбас құралдарының (мысалы, еңбек және ақыл-ой) саудаға енуіне және осылайша «[федералды] коммерциялық реттеу нысандарына» айналуына әкеледі. 2018 жылы судья Энтони Кеннеди «Оңтүстік Дакотаға қарсы Уэйфер» ісіндегі басым пікірінде Джонсонның көзқарасы басым болған және штаттарға бірдей реттеу құқығы берілмеген болса, тарих ертерек штаттардың өз заңдарын және саясатын сынау мүмкіндігінен айырылған кең ауқымды федералдық реттеулерді көруі мүмкін еді деп жазды.
Американың түпкүллі халықтарының заңдары
1830-жылдардың басындағы Джорджиядағы алтын асығысы Джонсон сотта қараған түпкілікті американдықтардың егемендігіне қатысты екі маңызды іске әкелді. "Чероки ұлты vs. Джорджия" (1831) ісінде Чероки ұлты Грузияның өздерінің құқықтары мен жерлерін тартып алуға бағытталған бірқатар заңдарды қолдануын тоқтату туралы бұйрық беруді сұрады, сондай-ақ бұл заңдардың Ұлттың АҚШ-пен жасасқан келісімшарттарын бұзатынын мәлімдеді. Сот өзінің құзыреті жоқ екенін айтты, себебі "АҚШ-тағы үнді тайпасы немесе ұлты конституциялық мағынада шетел мемлекеті емес және АҚШ соттарында іс қозғауға құқығы жоқ". Джонсонның қосымша пікірінде ол үнді тайпаларының "тек қана қандық және әдеттік байланыстармен біріктірілген, жабайы жағдайда қажеттінен басқа ережелері мен үкіметтері жоқ көшпелі топтар" екенін айтты.
Сот философиясы
Джонсон сот төрешілігінің шектеулерін қолдаушының алғашқы өкілі болды және заң шығарушы және атқарушы биліктердің дамитын мәселелерді шешуде "жоғары құзыреттілікке және лайықтылыққа" ие екеніне сенді. Оның құқықтануы заңмен қамтамасыз етілген жеке егемендік идеясына негізделген. Ол тәуелсіз сот жүйесінің маңызды екенін қабылдаса да, заң шығарушы органның өзінің егемендігін қорғау үшін соттарды бақылауға құқылы екенін ойлады. Джонсонның федералдық юрисдикцияны кеңейтуге қатысты көзқарасы, Осборн мен АҚШ Банкіне қарсы (1824) істегі жалғыз қарсылығында көрініп, Бас судьяның пікірінен өзгеше болды. 1807 жылы Бас судья Маршалл, соттың көпшілігі атынан жазып, Бёрр қастандығына қатысы бар екі адамға «Хабеас корпустың» бұйрығын берді. Джонсон Маршаллдың пікірімен келіспеді, Жоғарғы Соттың бастапқы және апелляциялық юрисдикциясы жоқ екенін және Сот жүйесі туралы заң Сотқа бұйрық беруге қабілеттілік бермейтінін мәлімдеді. Бір тарихшының айтуынша, Джонсон «нақты аргументтерді, фактілер мен доктриналық дәлдікті, сенімді түсіндірмелерді және істің жағдайларын толық ашуды бағалады». Бұл том сол кезде қаржылық және сындық тұрғыдан сәтсіздікке ұшырады. Бір замандас сыншы оны «тақырыптарды нашар жазған, ұятты сөйлемдерді тиісінше қолданбаған және әсерлі тілді қолдануда сәтсіздікке ұшыраған» деп қысым жасады. Басқа бірнеше тарихшылар Джонсонның Джефферсонға деген саяси адалдығының себебі Джефферсонтың ұсыныстары мен баспагерлерге таныстыруының күшімен байланысты екенін болжады. Ол қайтыс болды.
Тарихи бағалау
Маршалл сотының көптеген судьялары сияқты, Джонсонның Жоғарғы Сотқа қосқан үлесі де бас судьясының ықпалымен көлеңкеде қалды. 1950-1960 жылдарға дейін Джонсон судьясы туралы ғылыми еңбектерге қатысты зерттеулер дерлік болған жоқ. Дегенмен, Джонсонды зерттеуге қатысты жұмыстарды жүргізуге Оңтүстік Каролина отбасыларындағы отбасылық құжаттардың сақталмауы себепті тарихи құжаттарға қол жеткізудің шектеулі болуы кедергі келтірді.