Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бірлескен емтихан – Біріккен Корольдікте Біріккен емтихан комиссиясы жүргізген негізгі медициналық біліктілік болды. Қазір ол берілмейді. 1994 жылы Бірлескен комиссия Біріккен емтихан комиссиясымен алмастырылды, ол 1999 жылдан кейін медициналық біліктілікті растау емтихандарын өткізуге рұқсатын жоғалтты. Лондонның оқыту ауруханаларында медициналық білім беру Лондон университетінде медициналық дәрежелерді беруге дейін ғасырлар бұрын басталды. Оксфорд немесе Кембриджде BA алғандар, немесе кейде клиникаға дейінгі білімін басқа университеттерде бастағандар, медициналық емтихандарды тапсыру үшін қайта орала алатын, бірақ Лондонның медициналық корпорацияларының емтихандарын алу мүмкіндігі көптеген адамдарға берілген. 19-ғасырдың басында британдық әскерде медициналық қызметке орналасу үшін медицина және хирургия саласындағы біліктілік талап етілгендіктен, әртүрлі ұйымдардан дипломдар алу қажеттігі туды. Сондықтан Аптекагерлер қоғамының (LSA) лицензиясын және Англия Корольдік хирургтар колледжінің (MRCS) мүшелігін алу әдетке айналды. Бұл корпорациялар бір-бірінен бөлінді: Аптекагерлер қоғамы медицина және хирургия бойынша лицензия (LMSSA) беру үшін емтихандарына хирургияны қосты, бұл толық біліктілік саналды. Содан кейін хирургтар Лондонның Корольдік дәрігерлер колледжімен бірігіп, 1884 жылы ағылшын бірлескен дипломын құру үшін олардың лицензиялық дипломын (LRCP) MRCS-пен біріктірді. Лондондық LRCP бұрын Оксфорд пен Кембридждің медицина бакалаврлары немесе лицензиаттары (және басқа жерлердегі бірнеше MD) Лондонда дәрігер ретінде (ішкі медицина мамандары, хирургтар мен аптекалардан өзгеше) практикаға түсуге құқылы болды. Ескі LRCP иеленушіге университет докторы болмай-ақ «дәрігер» деп аталуға мүмкіндік берді, бұл артықшылық 19-ғасырда барлық лицензиаттар мен медицина бакалаврларына тарады. Дипломдардың атауы жалпы практикадағы дәрігерлердің өзін «Дәрігер және хирург» деп атауының ескіргеніне себеп болуы мүмкін, себебі бұрын олар көбінесе аптекагерлер деп есептелген. Шотландия мен Ирландияда да бірлескен біліктіліктер болды, ал біріншісі «Үштік біліктілік» деп аталды. 19-ғасырда Лондон университетінің жаңа медицина және хирургия бакалавры дипломдары Корольдік колледждердің дипломдарынан гөрі академиялық саналды, сондықтан көптеген адамдар біліктілік алып, бір-екі жылдан кейін М.Б. және Б.С. алғанға дейін бірлескен емтиханмен тәжірибе бастады. Бұл кейбір еуропалық елдердегі мемлекеттік медициналық емтиханды университет дипломынан бөлек немесе оның орнына тапсыру тәжірибесіне ұқсас болды. Ағылшын провинциялық қалаларында кейбір медициналық мектептер жаңа Редбрик университеттерінен бөлек дамыды, сондықтан бастапқыда бірлескен дипломдарды алу әдеттегідей болды. Қарулы күштер офицерлері курсанттары біліктілік алғанда, екінші лейтенанттан лейтенантқа көтерілді, оған бірлескен біліктілік кіретін. Екі емтихан арасындағы жалақы айырмашылығы емтиханға түсу ақысын өтеуге жететін, ал офицерлер корпусындағы өтілі бірнеше айға ұзартылды. Лондон Корольдік колледждерінің (Англия Корольдік хирургтар колледжі мен Лондон Корольдік дәрігерлер колледжі) бірлескен дипломы сол кезде беделді болды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол университеттік емтиханға дейінгі сынақ ретінде қарастырылды. Бұл медициналық студенттерге, емтиханды өткізе алатындарына сенімсіз болған жағдайда, екі мүмкіндік берді. Соңғы жылдары бірлескен және ұқсас біліктіліктердің ең көп қолданылуы – шетелдік медицина түлектерінің британдық біліктілікті алуы, бұл олардың Ұлыбританияда тіркелу және жұмысқа орналасу мәселелерін жеңілдетті, сондай-ақ үшінші елдерде жұмыс істеуді жеңілдетті. Емтихан схемасы клиникалық пәндердің толық жиынтығын (анатомия, физиология, фармакология, патология және т.б.) қамтыды, онда университет бітіргендер немесе басқа медициналық білімі барлар босатылды, бірақ ақы төлеуге тура келуі мүмкін. Бұл мүмкіндіктің жабылуы, сондай-ақ, жас дәрігерлердің студент емес, жұмысшы мәртебесіне жатқызылуына байланысты иммиграциялық талаптардың өзгеруі Ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің үшінші әлемнің медицина мамандықтарын бітіргендерге тәуелділігін азайтып, Еуропалық Одақ дәрігерлеріне көшуына ықпал етуі мүмкін, оларға қосымша емтихан тапсыру талап етілмейді. Британдық медициналық біліктілік жүйесінің бұл нюанстары пациенттерге көбінесе белгілі болмады, олар «MB BS MRCS LRCP» деген жазуы бар мыс қоңыршадан «MD FRCP» деген жазуы бар қоңыршаға қарағанда көбірек әсерленуі мүмкін.
The conjoint was a basic medical qualification in the United Kingdom administered by the United Examining Board. It is now no longer awarded. The Conjoint Board was superseded in 1994 by the United Examining Board, which lost its permission to hold qualifying medical examinations after 1999. Medical education at the London Teaching Hospitals began centuries before there was a university in London to award medical degrees. Those who had taken BAs at Oxford or Cambridge, or occasionally started their pre clinical education at universities further afield, could return there to take medical examinations, but it was open to most to take the examinations of the London medical corporations. As the early 19th century law restricting medical employment in the British military to those who had qualifications in both medicine and surgery was taken to require diplomas from different organisations, it became customary to take both the Licence of the Society of Apothecaries (LSA) and the Membership of the Royal College of Surgeons of England (MRCS). These corporations diverged: the Society of Apothecaries added surgery to their examination, to grant a Licence in Medicine and Surgery (LMSSA) as a complete qualification. The surgeons then teamed up with the Royal College of Physicians of London who paired their Licentiate diploma (LRCP) with the MRCS to create the English Conjoint Diploma in 1884. The London LRCP had previously been a means for Bachelors or licentiates in medicine from Oxford and Cambridge (and a few MDs from elsewhere) to qualify to practise in London as physicians (i. e. internal medicine specialists, as distinct from surgeons or apothecaries). The old LRCP also allowed the holder by custom to be addressed as "doctor" without holding a university doctorate: this privilege became generalised in the 19th century to all licentiates and Bachelors of Medicine. The nomenclature of the diplomas may have contributed to the nearly obsolete practice of general practitioners styling themselves as "Physician and Surgeon": previously they were mostly regarded as Apothecaries. There were also Scottish and Irish conjoint qualifications: the former became known as the Triple Qualification. In the 19th century, the new University of London Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery degrees were regarded as more academic than the Royal Colleges' diplomas, so many people qualified and started practice with the Conjoint before taking the M. B. and B. S. a year or two later. This paralleled the practice in some European countries of taking a state medical examination separately from or instead of a university degree. In the English provincial cities, some medical schools developed separately from the new Redbrick universities, so the Conjoint diplomas were at first usually taken. Armed forces officer cadets would be promoted from second lieutenant to lieutenant on qualifying, which included the conjoint qualification. The difference in pay between the times of the two exams would more than pay for the entry fee, and seniority in the officer corps was enhanced by those few months. The conjoint diploma of the London Royal Colleges (Royal College of Surgeons of England and Royal College of Physicians of London) was more reputable in its day, but after World War II, it was regarded as a practice exam before university finals. It provided a safety net in that medical students unsure whether they would pass or fail would have two chances if they took both. By far the greatest use of the Conjoint and similar qualifications in recent years was as a means for foreign medical graduates to obtain British qualifications, which eased their problems of obtaining registration and employment in the U. K., and also made it easier to go on to work in third countries. The scheme of examinations included a notional full set of pre clinical subjects (anatomy, physiology, pharmacology, pathology, etc.) from which those who had university passes or another final medical qualification would be exempted: but fees might still have to be paid. The closure of this portal, along with the recent recategorisation of junior doctors from student to worker status for immigration purposes, may hasten the changeover of the National Health Service's dependence from Third World medical graduates to European Union doctors, who may not be asked to submit to further examination. These subtleties of the British system of medical qualifications were rarely known to patients, who may have been more impressed to see "MB BS MRCS LRCP" on a brass plate than "MD FRCP".