Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондық құтқару корпусы Лондонның өрттен қорғау компанияларымен ұсталды. Корпус алғаш рет 1865 жылы құрылып, 1866 жылдың наурыз айында қызметін бастады. Ол 1842 жылы құрылған Ливерпуль құтқару корпусының үлгісімен құрылды, мақсаты – өрт салдарынан туындаған шығын мен зиянды азайту, өрттің және өрт сөндіру шараларының әсерін жеңілдету, сондай-ақ өрттен зардап шеккен ғимараттар мен мүлікті сақтап қалу болды.
The London Salvage Corps was maintained by the fire offices of London. The corps was first formed in 1865 and began operations in March 1866. It was inspired by the Liverpool Salvage Corps which had been formed in 1842, to reduce the loss and damage caused by fires, to help mitigate the effects of fire and of fire fighting and to salvage both premises and goods affected by fire.
Тарих
Лондондық құтқару корпусы (LSC) Лондонның алғашқы ресми ұйымдастырылған өрт сөндіру бригадасымен бірге қалыптасты. Лондон өрт сөндіру машинасы Лондонның ірі өртке қарсы сақтандыру кеңселерi арқылы құрылып, ұсталды. 1833 жылы Джеймс Брейдуд басшылығымен құрылған Лондон өрт сөндіру машинасы, өрт сөндірудің күнделікті жұмыстарының аясында құтқару жұмыстарын жүзеге асырды. 1861 жылы Тоули көшесінде болған үлкен өртте Брейдудтың қазасы мен капитан Эйр Масси Шоудың келуінен кейін Лондонға жаңа өрт сөндіру бригадасы қажет болды. Ол 1866 жылы құрылып, Метрополитен өрт сөндіру бригадасы деп аталды, және капитан Шоу оның алғашқы бас офицерi болып қалды. Алайда, 1865 жылғы Метрополитен өрт сөндіру бригадасы туралы заң, сол кезде жаңа бригаданы басқарған Метрополитен жұмыс кеңесіне, төлемсіз кез келген құтқару жұмыстарына жауапкершіліктен бас тартуға мүмкіндік берді. Метрополитен жұмыс кеңесі бұл қызмет үшін сұраған сома, өрт сөндірушілердің өздері тәуелсіз құтқару корпусын ұстауына жұмсалатын қаражаттан асып кетті. Сондықтан, 1865 жылдың 22 желтоқсанында Лондон өрт сөндіру машинасының отырысында Метрополитен өрт сөндіру бригадасынан тәуелсіз құтқару корпусын құру туралы шешім қабылданды. Лондондық құтқару корпусын Корольдік сақтандыру компаниясының Джон Брукс Джонстон құрды. Лондондық құтқару корпусы 1866 жылдың қаңтарында жұмысын бастады. Лондондық құтқару корпусының алғашқы қатысушылары Альянс, Атлас, Глобус, Империал, Лондон, Протектор, Корольдік биржа, Күн, Одақ және Вестминстер өрт сөндіру кеңселері болды, бірақ мүшелік кейін өзгерді. Лондондық құтқару корпусы Лондонның өрт сөндіру кеңселерімен ұсталды және бақыланды. Корпустың алғашқы құрамында 64 құтқарушы және офицерлер болды. Осы уақыттан бастап, құтқару жүйесіне енгізілген көптеген жақсартулар мен атқарылатын жұмыстың көлемінің артуына байланысты корпус нығайтылды және 1970 жылдардың басына қарай штат саны 112 адамға дейін артты. LSC-тің түрлі станциялары стратегиялық тұрғыдан орналастырылды, ал "Метрополис картасы жасалған, сондықтан өрт болған кезде оған мүмкіндігінше жылдам араласуға болады". Корпустың алғашқы жұмысшылары (өрт сөндіру бригадасының әріптестері сияқты) негізінен теңіз флотынан таңдалды. Олардың құрамында әр құтқару станциясындағы бас (құтқару) офицері, суперинтендант, бригадир және жұмысшылар тобы болды. Бастапқыда корпус станциялары телеграф арқылы байланыстырылды, бірақ кейіннен өрт сөндіру станцияларынан келіп түсетін қоңыраулар бойынша телефон арқылы байланыс орнатылды. Станция қызметкерлерімен қатар, күндіз доктарды, кемежайларды, жүктерді және Лондон қоймаларын тексерумен айналысатын құтқару қызметкерлері де жұмыс істеді, олар апта сайын сақтандыру комитетіне есеп берді.
The London Salvage Corps (LSC) had been around for as long as London's first properly organised fire brigade. The London Fire Engine Establishment had been created and maintained by the principal fire insurance offices of London. The London Fire Engine Establishment, established in 1833 under the command of Superintendent James Braidwood, had undertaken salvage work as part of its normal everyday fire extinguishing duties. Following Braidwood's death at the great Tooley Street fire in 1861, and the arrival of Captain Eyre Massey Shaw, a new fire brigade for London was required. It was created in 1866 and called the Metropolitan Fire Brigade, still with Captain Shaw as its first Chief Officer. However, the Metropolitan Fire Brigade Act 1865 was vague enough to enable the Metropolitan Board of Works, who controlled the new brigade at the time, to refuse responsibility for any salvage work without payment. The amount sought by the Metropolitan Board of Works for this service exceeded that for which an independent salvage corps could be maintained by the fire offices themselves. Therefore, it was decided at a meeting of the London Fire Engine Establishment on 22 December 1865 to establish a salvage corps independent of the Metropolitan Fire Brigade. The London Salvage Corps was founded by John Brookes Johnston of the Royal Insurance Company. The London Salvage Corps commenced operations during January 1866. The original subscribers to the London Salvage Corps were the Alliance, Atlas, Globe, Imperial, London, Protector, Royal Exchange, Sun, Union and Westminster fire offices, but membership varied subsequently. The London Salvage Corps was maintained, and overseen by the fire offices of London. The staff of the corps, when formed, consisted of 64 salvagemen and officers. Since that time, owing to the many improvements that had taken place in the system of dealing with salvage, and the increase in the work to be done, the corps was strengthened, and the staff increased to 112 by the early 1970s. The various stations of the LSC were strategically placed, and "the Metropolis has been mapped out so that when a fire takes place it may be attended to at the earliest possible moment." The early working staff (like its fire brigade counterparts) were mainly recruited from the navy. They consisted of the chief (salvage) officer and a superintendent, foreman and crew of men at each salvage station. The stations of the corps were initially connected by telegraph but were later connected by telephone with the fire brigade stations from whence the calls were received. In addition to the station staff, there were also salvage staff constantly employed during the daytime in inspecting docks, wharves, goods and London warehouses, with regular reports made weekly to the Insurance Committee.
Штаб-пәтерлер мен станциялардың орналасуы
№1 станция (Б ауданы) штаб-пәтері Уотлинг көшесінде орналасқан. Ол Эустон жолы, Тоттенхэм Корт жолы, Сити жолы және Темза өзенімен қоршалған Лондон қаласын қорғады.
No. 1 Station (B District) headquarters situated at Watling Street protected the City of London enclosed by Euston Road, Tottenham Court Road, City Road and the river Thames
Жабылу
1980 жылдардың басында сақтандыру кеңсесінің өкілдері, орталық үкімет және Лондон өрт сөндіру бригадасы арасында корпуспен атқарылатын қызметтерді Лондон өрт сөндіру бригадасына біріктіру мақсатында кездесулер өтті. Құтқару дағдыларын жоғалтуға қарамастан, келісімге қол жеткізілді және корпус 1984 жылдың сәуірінде таратылды. LSC жабдықтарының, көлік құралдарының және бас кеңсесінің барлығы Лондон өрт сөндіру бригадасына ұсынылды, олардың бір бөлігі қабылданды және пайдаланылды. Жасы, жұмысқа қабылдау шарттары және штаттық шығындарға байланысты, құтқарушылардың өте аз бөлігі қайта оқытылып, Лондон өрт сөндіру бригадасына қосылды. Қалғандарына (жасы мен қызмет мерзіміне байланысты) ерте зейнет беру ұсынылды, ал қалғандары жұмыстан босатылды.
In the early 1980s meetings took place between the insurance office representatives, central government and the London Fire Brigade with a view to incorporating the services undertaken by the corps into the London Fire Brigade. Regardless of the loss of salvage skills an agreement was reached and the corps was disbanded in April 1984. All of the LSC equipment, vehicles and Headquarters premises were offered to the London Fire Brigade, some of which was accepted and used. Due to reasons of age, recruiting conditions and staffing costs, very few of the salvagemen undertook retraining and were absorbed into the London Fire Brigade. Those remaining were offered early retirement (depending on their age and service) and the rest were made redundant.