Жаңа Либералдық партия: Жаңа Зеландиядағы араздасқандар тобы
New Liberal Party (New Zealand)
Жаңа Зеландияның Жаңа Либералдық партиясы 1905 ж. құрылды. Ричард Седдон саясатына наразы болған либералдардан бөлініп, прогрессивтік бағыт ұстанды. Томми Тейлор жетекші болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жаңа Зеландияның Жаңа Либералдық партиясы – түпнұсқа Либералдық партиядан бөлініп шыққан топ. Ол 1905 жылғы маусымда Крайстчерч қаласының Папануи шағын ауданында өткен жиында Либералдық бағыттағы екі тәуелсіз саяхатшының бастамасымен құрылды. Олар Либералдық партияның көшбасшысы Ричард Седдон ұстанған саясаттан гөрі, көбірек "прогрессивті" саясатты қолдауды көздеді және 1896 жылғы Радикалдық партияға ұқсас болды.
The New Liberal Party of New Zealand was a splinter group of the original Liberal Party. It was formed at a meeting in the Christchurch suburb of Papanui in June 1905 by two Liberal aligned independents who sought a more "progressive" policy than that followed by the Liberal leader, Richard Seddon, and was similar to the Radical Party in 1896.
Өмірбаян
Жаңа либералдық партияны Гарри Бедфорд пен Фрэнсис Фишер құрды, бірақ тағы да бірқатар депутаттарды өздеріне тартты. Джордж Лоуренсон, Фредерик Баум, Александр Хогг, Уильям Таннер және Уильям Барбер – барлығы либералдық оппозициядағы депутаттар, партиямен байланыс жасады. Бұрынғы бос оппозициялық топпен байланысы бар екі тәуелсіз депутат, Эвен Элисон мен Альфред Хардинг та қосылды. Радикал тәуелсіз, отты сөзді шешен ретінде танымал Томми Тейлор Жаңа либералдық партияның жетекшісі болды. Дегенмен, кейбір либералдық диссиденттер жаңа партияға қатысудан бас тартты, олардың ішіндегі ең белгілілері – Джон Миллер, Джордж Фаулдс және Роберт МакНаб. Седдонды сынаған көптеген саясаткерлер Жаңа либералдар либералдық дауысты бөліп, консервативтік үкіметтің құрылуына мүмкіндік береді деп санады. Жаңа либералдық партия 1905 жылғы сайлауға қатысу ниетін жариялады, бірақ партияның нақты мәнісі туралы пікірталас болды. Кейбіреулер Жаңа либералдарды Либералдық партияға толықтырушы (немесе тіпті оның бір бөлігі) деп қарады, оны алға жылжытып, бірақ тікелей қарсы тұрмады. Ал басқалары Жаңа либералдарды түпнұсқа либералдарға қарсы тұрып, соңында оларды ығыстыратын толыққанды тәуелсіз топ ретінде көрді. Осы келіспеушілік салдарынан Жаңа либералдық партия парламенттен тыс партиялық ұйым құрмады және тұрақты жиналыстардан аспады. Жаңа либералдық партия «ваучерлік оқиға» деп аталған жағдайдан қатты зардап шекті, онда Фрэнсис Фишер Ричард Седдонның ұлы үкіметтік мекемеден істемеген жұмысы үшін ақы алғанын мәлімдеді. Бұл айыптамалар жоққа шығарылды, ал Жаңа либералдық партия көпшіліктен қарсылық көріп, беделін жоғалтты. Фишер айыптау жасамас бұрын әріптестерімен кеңеспегендіктен, партия мүшелері арасындағы қарым-қатынас шиеленісті. Уильям Барбер мен Александр Хогг Седдонмен келісуге тырысты, ал басқалары да қарым-қатынастың суынуын көрсетті. Сайлау жақындағанда Жаңа либералдық партияға Бедфорд, Фишер және Тейлор ғана кірді. Партия енді өзін либералдардан толыққанды бөлек деп есептейтін, бірқатар мандаттарға, соның ішінде либералдық депутаттардың мандаттарына талас жасады. Партияның үш депутатының екеуі жеңіліске ұшырады, Фишер ғана парламентте қалды. 1908 жылғы сайлауда Жаңа либералдық партия таратылды, ал Фишер тәуелсіз кандидат ретінде қайта сайланды. Кейін ол либералдарға қарсы құрылған Реформа партиясына қосылды.
The New Liberal Party was launched by Harry Bedford and Francis Fisher, but attracted a number of other MPs as well. George Laurenson, Frederick Baume, Alexander Hogg, William Tanner, and William Barber, all dissident Liberal MPs, associated themselves with the party, and two independents who had formerly been aligned with the loose opposition block, Ewen Alison and Alfred Harding, also joined. Tommy Taylor, a radical independent with a reputation as a firebrand, became the New Liberal Party's leader. Some Liberal dissidents, however, refused to be involved in the new party the most notable being John Millar, George Fowlds, and Robert McNab. Many critics of Seddon believed that the New Liberals risked splitting the liberal vote and allowing a conservative government. The New Liberal Party announced an intention to contest the 1905 elections, but there was debate as to the exact nature of the party. Some saw the New Liberals as being complementary to (and possibly even a part of) the Liberal Party, spurring it forward but not directly challenging it. Others saw the New Liberals as a completely independent group that would stand against and eventually supplant the original Liberals. As a result of this disagreement, the New Liberals never developed a party organisation outside Parliament, and did not institute block voting the party consisted of little more than regular caucus meetings. The New Liberals suffered considerable damage from the so called "voucher incident", in which Francis Fisher alleged that Richard Seddon's son had been received payment from a government department for work he had not done. The allegations were disproven, and the New Liberals suffered a considerable public backlash. As Fisher had not consulted his colleagues before making the accusation, it also strained relations between party members. William Barber and Alexander Hogg sought rapprochement with Seddon, and others also appeared to distance themselves. As the election approached, the New Liberal Party comprised only Bedford, Fisher, and Taylor. The party, which now considered itself fully separate from the Liberals, contested a number of seats, including those held by Liberal MPs. Of the party's three MPs, two were defeated — Fisher was the only one to remain in Parliament. By the 1908 elections, the New Liberal Party was defunct, and Fisher was re elected as an independent. He later joined the Reform Party, established in opposition to the Liberals.