Карл Людвиг фон Галлер: Швейцар заңгері, мемлекет қайраткері және саяси философ

Кіріспе

Швейцария заңгері (1768–1854)

Карл Людвиг фон Галлер (1 тамыз 1768 – 20 мамыр 1854) – швейцариялық заңгер, мемлекет қайраткері және саяси философ. Ол «Мемлекеттік ғылымды қайта жаңғырту» (1816–1834) кітабының авторы, бұл кітап Вена конгресінен кейінгі Реставрация кезеңіне атын берді және Георг Вильгельм Фридрих Гегель «Құқық философиясының элементтері» §258-де оны қатты сынға алды. Вартабург фестивалінде өртелген фон Галлердің еңбегі династиялық заңдылық және аумақтық билікке негізделген монархия принциптерін, сондай-ақ Швейцария қала-мемлекеттері сияқты көне республикаларды, әлеуметтік келісімшарт, мемлекеттік құқық және мемлекеттік егемендік туралы қазіргі заманғы саяси идеяларды дәйекті түрде жоққа шығарды.

Ерте өмір

Фон Халлер Берн мемлекет қайраткері және тарихшы Готлиб Эммануэль фон Халлердің ұлы, ақын және ғалым Альбрехт фон Халлердің немересі болды. Оның әулеті Иоганнес Галлерден (1487-1531) бастау алады, ол Капельдің екінші соғысында Гулдрих Цвинглимен бірге қаза тапқан реформат уағызшысы болған. Алайда, ол кең ауқымды білім алмады, тек жеке сабақтар мен гимназияда бірнеше сыныпқа қатысты. Бала кезінде Галлер Филипп Альберт Стейпфер басқаратын грек мектебінде оқыды, кейіннен ол Хельветикалық Республикада лауазымды тұлға болды. Он алты жасында Берн Республикасының канцеляриясына ерікті болып кірді. Әкесінің Landvogt (bailiff) лауазымына көтерілуіне байланысты отбасы Ньон қаласына көшті. Ол өздігінен оқып, білімінің жетіспейтін тұстарын толықтырды. 1786 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол оның мүлкінің де-факто қамқоршысы болды. Келесі жылы ол вице-канцлер болып сайланды және швейцариялық теолог Иоганн Самуил Ифтың дәрістеріне қатыса бастады. Он тоғыз жасында ол маңызды Kommissionsschreiber (мемлекеттік комиссия хатшысы) лауазымына тағайындалды. Осы қызметте ол үкіметтік әдістер, саясат және қылмыстық іс жүргізу туралы білім алды. Баден және Фрауенфельд қалаларында өткен Швейцария диетасының хатшысы ретінде ол Швейцария Конфедерациясының жағдайымен танысты. 1789 жылы ол француздық аннуитет жоспарына инвестиция жасады, бірақ екі жылдан кейін француз үкіметінің шіркеу мүлкін biens nationaux деп танып тәркілеуіне наразылық білдіріп, оны қайта сатты. Осы шарада ол Эммануэль Жозеф Сиестің еңбектерін оқып, конституциялық либерализмге бейімделді.

Саяхат

1790 жылы Парижге жасаған саяхаты оған жаңа революциялық идеялармен танысуға мүмкіндік берді, сондай-ақ ол Фете де ла Федерейшнге қатысты. Сол жылы ол Берннің Kornkammer-іне сайланды, ол қаланың астық қоймаларын басқаруға жауапты болды. 1792 жылы ол Берн экономикалық қоғамының мүшесі болды және өзінің алғашқы жазба жұмысын жариялады, ол майды экспорттауға тыйым салуға қарсы пікір білдірді. Ол бірнеше маңызды елшіліктерде хатшы ретінде қызмет етті, мысалы, 1792 жылы Женеваға, онда орналасқан швейцариялық әскерлер туралы; 1795 жылы Ульмге, Германияның оңтүстігінен астық импорттау туралы; 1797 жылы Лугано, Милан және Парижге, Швейцарияның соғысып жатқан державаларға бейтарап қатынасы туралы. Бұл сапарлар кезінде ол сол кездегі белгілі тұлғалармен, соның ішінде Наполеонмен және Талейранмен танысты. Ескі Швейцария Конфедерациясына қауіп төнгенде, оны жағдайды басу үшін Раштатқа жіберді. Алайда, тым кеш болды, ал 1798 жылдың ақпан айында ол қайтып оралған кезде француз әскері Берн аумағында болатын. Ол конституциялық ұсыныс, Projekt einer Constitution für die schweizerische Republik Bern жазып, билікті татуластыруға тырысты және 1798 жылы 1 наурызда генерал Гийом Брунмен соңғы рет келісімге келуге тырысты, бірақ Ескі Швейцария Конфедерациясының таралуын тоқтата алмады. Берн төрт күннен кейін Граухольц шайқасында түпкілікті құлап түсті. Фон Галлер көп ұзамай либералдық принциптерден мүлдем бас тартып, революцияның келісімсіз қарсыласына айналды. Осыдан кейін ол революциялық билік кезінде атқарған мемлекеттік қызметінен бас тартып, сәуірден қарашаға дейін 64 нөмірге шыққан Helvetische Annalen газетін шығарды. Онда ол Гелветтік Республиканың шектен шығулары мен заңнамалық жоспарларына қатты сарказммен шабуыл жасады, сондықтан газет жабылды, ал ол өзі тұтқындалудан қашуға мәжбүр болды. Оның тыйым салуына әкеп соққан нақты мақала Beiträge zum einem revolutionären Gesetzbuch (революциялық заң кодексіне үлес) болды, ол саяси сатира еді. "Кез келген билікті қаралау немесе құлату – патриотизм, ал патриоттарға адал болу керек, бірақ ‘олигарх’, немесе бұрынғы астананың азаматы, немесе өз міндетін орындаған адал судья адам емес, ол қалағанын істей алатын жабайы жануар", – деген сияқты сөздері бар бұл жұмыс Гелветтік билік органдарына әсер етпеді. Осыдан бастап фон Галлер реакциялық және жік салатын тұлғаға айналды. Швейцариялық физиогномист Иоганн Каспар Лаватер бұл уақытта Швейцарияда оның ең белсенді қорғаушысы болды, ал Галлер Лаватер қайтыс болғаннан кейін оған эсседе құрмет көрсетті.

A journey to Paris in 1790 provided him further acquaintance with new revolutionary ideas, and he was present at the Fête de la Fédération. The same year, he was elected to Bern's Kornkammer, responsible for managing the city's granaries. In 1792, he became a member of the Bernese Economic Society, and publishes his first written work, a report arguing against the export ban on butter. As secretary of legation he served several important embassies, for instance, one to Geneva in 1792, about the Swiss troops stationed there; to Ulm in 1795, regarding the import of grain from southern Germany; to Lugano, Milan, and Paris in 1797, regarding the neutral attitude of Switzerland towards the warring powers. These journeys acquainted him with some of the leading personalities of the day, including Napoleon and Talleyrand. When the Old Swiss Confederacy was threatened he was dispatched to Rastatt to allay the storm. It was too late, however, and by the time he returned in February 1798 the French army was already on Bernese territory. He tried to conciliate the authorities by penning a constitutional proposal, Projekt einer Constitution für die schweizerische Republik Bern, and attempted one last mediation with Gen. Guillaume Brune on March 1, 1798, but was unable to stay the dissolution of the Old Swiss Confederacy. Bern would fall definitively four days later at the Battle of Grauholz. Von Haller soon renounced any liberal principles entirely, and became an uncompromising opponent of the Revolution. Thereupon he resigned the government office he had held under the revolutionary authorities and established a paper, the Helvetische Annalen, running for 64 issues from April to November 1798, in which he attacked the excesses and legislative schemes of the Helvetic Republic with such bitter sarcasm that the sheet was suppressed, and he himself had to flee to escape imprisonment. The specific article that led to his being proscribed was Beiträge zum einem revolutionären Gesetzbuch (Contributions to a revolutionary code of law), a political satire. Featuring lines such as “To slander or overturn any authority means patriotism, and to the patriots one should be loyal, but an ‘oligarch,’ or a citizen from a former capital, or an honest magistrate who has done his duty, is not a man, but a wild animal with which one can do what he wants,” the work did not impress the Helvetic authorities. Henceforth, von Haller was a reactionary and a divisive figure. The Swiss physiognomist Johann Kaspar Lavater was his most vocal defender in Switzerland during this time, and Haller would pay tribute to him in an essay after Lavater's death.

Вена және католиктік дінге айналу

Көптеген саяхаттардан кейін ол 1801 жылдан 1806 жылға дейін соғыс кеңесінің кеңсе хатшысы болған Вена қаласына келді. 1806 жылы елдегі қоғамдық пікірдің нәтижесінде Берн үкіметі оны қайта шақырып алып, академияның жаңадан ашылған жоғары мектебінде конституциялық құқық профессоры етіп тағайындады. 1814 жылы ескі аристократиялық режим қайта орнатылғанда, ол егеменді Ұлы Кеңестің мүшесі болды, жақын арада Берн Республикасының құпия кеңесіне де кірді және 1817 жылы профессорлық қызметінен бас тартты. Бірақ 1821 жылы католицизмге қайта оралғаны белгілі болған соң, ол қызметтен босатылды. Бұл дін өзгертуі үлкен дау тудырды, ал Парижден отбасына жазған хатындағы қадамдарының себептерін түсіндірген хаты қысқа мерзім ішінде елуге жуық рет басылып, бірнеше рет аударылып, көптеген қарсы пікірлер мен кешірім сұрауларға әкелді. Ол бұл құжатта католик шіркеуіне қосылуға ұзақ уақыттан бері болған құштарлығын және саяси көзқарастарын діни нанымдарымен үйлестіру қажеттігіне жеткен сенімділігін жариялады. Ол жылдар бойы католиктік көзқарастарды білдіргенімен, 1819 жылы Лозанна епископы Пьер Тоби Йеннимен басталған хат алмасу оның дінге өтуіне тікелей түрткі болды. Халлер Саяси ғылымды жаңартудың төртінші томындағы шіркеулік мемлекеттер туралы кеңес сұрады, ал Йенни оның қасиетті теология және басқа да доктриналық мәселелер бойынша көзқарастарын түзетуге кірісті. Католик дініне өткеннен кейін, оның отбасы да оны еріп кетті; олармен бірге ол 1822 жылы Бернді мүлдем тастап, Венаға қайта оралу туралы Фридрих фон Гентцкеге жасаған алғашқы өтініштері сәтсіз аяқталғаннан кейін Парижде қоныстанды. 1824 жылы Сыртқы істер министрлігі оны конституциялық және халықаралық құқықтан дипломатиялық қызметке үміткерлерді оқытуға шақырды, бұл Чateaubriand кеткеннен кейін бос орынды толтырды. 1830 жылғы шілде революциясынан кейін ол Солотурнға барып, сол кезден бастап өмірінің соңына дейін Neue Preussische Zeitung және Historisch Politische Blätter сияқты саяси журналдарға материалдар жазды. 1833 жылы ол Солотурнның Ұлы Кеңесіне сайланды және сол кездегі өзекті мәселе болған шіркеу мәселелеріне маңызды ықпал етті, бұл лауазымды 1837 жылға дейін атқарды. 1844 жылы Рим папасы Григорий XVI оған Святого Сильвестра орденін берді.

After many wanderings, he came to Vienna, where he was court secretary of the council of war, from 1801 until 1806. Public opinion at home resulted in his being recalled by the Bernese Government in 1806, and appointed professor of constitutional law at the newly founded higher school of the academy. When the old aristocratic regime was reinstated in 1814, he became a member of the sovereign Grand Council, and soon after also of the privy council of the Bernese Republic, and he abandoned his professorship in 1817. But in 1821, when his return to Catholicism became known, he was dismissed. This change of religion caused great controversy, and the letter he wrote to his family from Paris, explaining his reasons for the step he had taken, went through about fifty editions in a short time, was translated a number of times, and called forth numerous rejoinders and apologies. In this document he made known his long felt inclination to join the Catholic Church and his growing conviction that he must bring his political opinions in harmony with his religious views. Though he had expressed philo Catholic sympathies for years, the immediate impetus for his conversion was a correspondence he started with Pierre Tobie Yenni, the bishop of Lausanne, in 1819. Haller was soliciting advice on the fourth volume of the Restoration of Political Science dealing with ecclesiastical states, whereupon Yenni began correcting his views on sacramental theology and other doctrinal subjects. After his conversion to Catholicism, his family soon followed him; with them he left Bern permanently and took up residence in Paris in 1822, after his initial requests to Friedrich von Gentz for settling back in Vienna were unsuccessful. In 1824 the Foreign Office invited him to assume the instruction of candidates for the diplomatic service in constitutional and international law, filling a vacancy left by Chateaubriand. After the July Revolution of 1830, he went to Solothurn and, from that time until the day of his death, was a contributor to political journals, including the Neue Preussische Zeitung and the Historisch Politische Blätter. In 1833 he was elected to the Grand Council of Solothurn and exercised an important influence in ecclesiastical affairs which constituted the burning question of the hour, and held this post until 1837. In 1844, he was awarded the Order of St. Sylvester by Pope Gregory XVI.

Бұрынғы еңбектері

Өзінің басқа жұмысына байланысты Галлер өзінің саяси көзқарастарын 1808 жылы «Handbuch der allgemeinen Staatenkunde, des darauf begründeten allgemeinen Rechts und der allgemeinen Staatsklugheit nach den Gesetzen der Natur» атты еңбегінде ұсынған және қорғаған. Кейбіреулер оның ең маңызды еңбегі деп санайтын бұл туынды Йоханнес фон Мюллерді Геттинген университетінің конституциялық құқық кафедрасын Галлерге ұсынуға итермеледі. Бұл ұсыныстың зор құрметке ие болуына қарамастан, ол одан бас тартты. «Келісімхаттың» өзі оның 1806 жылғы 2 қарашада жарық көрген және Бернге оралғаннан кейін көп ұзамай оқыған «Über die Nothwendigkeit einer andern obersten Begründung des allgemeinen Staatsrechtes» атты тұсаукесерлік лекциясының кеңейтілген нұсқасы болды. 1807 жылы тағы екі мақала жарық көрді: «Über den wahren Sinn des Naturgesetzes: dass der Mächtigere herrsche» – саяси биліктің негізі ретінде оның табиғи басымдық туралы доктринасын зерттейді; және «Über die Domainen und Regalien» – корольдік жерлерге иелік етуден туындайтын корольдердің егемендік құқықтарын қарастырады. Осы кезде Галлердің саяси доктринасы толыққанды қалыптасқан еді. Галлер үш мақаласын Фридрих Шлегельдің «Concordia» журналында (1820-1823) жариялады, ал оның түрлі жазбалары журналдар мен мерзімдік басылымдарда жиналып, 1839 жылы «Mélanges de droit public et de haute politique» деген атпен екі томдық жинақ ретінде басылды.

Үлкен шығарма

Алайда, Галлердің басты еңбегі — «Мемлекеттік ғылымның қайта жаңғыртуы немесе табиғи қоғамдық жағдай туралы теория, жасалма азаматтық қиялға қарсы» болды. Ол 1816–1834 жылдар аралығында Винтертурда алты томдық түрінде жарық көрді. Онда ол мемлекеттің революциялық түсінігін қабылдамай, үкіметтің табиғи және құқықтық жүйесін жасады, сонымен бірге мемлекет пен ресми бюрократияның құдіретіне негізделмей, одақ өмір сүре және дами алатынын дәлелдеді. 1816 жылы жарық көрген бірінші томда оның тарихы және ескі саяси теорияларды қабылдамауы, сондай-ақ оның үкімет жүйесінің жалпы принциптері баяндалған. Келесі томдарда ол осы принциптердің түрлі үкімет нысандарына қалай қолданылатынын көрсетеді: екінші томда монархияларға; үшінші томда (1818) әскери биліктерге; төртінші томда (1820) және бесінші томда (1834) шіркеу мемлекеттеріне; алтыншы томда (1825) республикаларға. Бұл еңбек негізінен Жан-Жак Руссоның «Әлеуметтік келісімшарт» еңбегіне қарсы тұру мақсатымен жазылған. Сонымен қатар, Галлердің үшінші томдағы «Құлдық туралы сырға салуы» шотланд тарихшысы Томас Карлайлға зор әсер етіп, оның «Негр мәселесі жөніндегі кездейсоқ ойларында» қайта пайда болды. Кітап толығымен итальян тіліне, бір бөлігі француз тіліне, ал қысқартылған нұсқасы латын және испан тілдеріне аударылды. Оның кейінгі жазбаларының барлығы осы жерде айтылған идеялардың ықпалында болды және сол кездегі революциялық тенденцияларға және шіркеу мен мемлекеттегі либерализмнің жақтастарына қарсы күресті. Галлердің саяси көзқарастарына оның Берн қаласының мемлекеттік қызметкері ретінде ұзақ жылдар бойы қызмет етуі зор әсер етті. 1716 жылға дейін өзін ресми түрде «республика» деп атамаған және 236 отбасынан тұратын патрициат басқарған қала-мемлекет, олардың мүшелері үлкен кеңеске сайлануға құқылы болды, бұл отбасылар «Берн қаласының сайлауға қабілетті рулары» деп белгіленді. 18 ғасырда Бернде тікелей салық салу, мемлекеттік қарыз және әскери шақыру іс жүзінде болған жоқ. Егемендік пен азаматтық қоғамның абстрактілі құқықтық түсініктерін жоққа шығарып, Галлер саяси билікті жеке билік пен мүліктің иесінен туындайтын құқықтардың үйлесіміне негіздеді. Табиғат күйін ішінара немесе толығымен жоққа шығаратын азаматтық мемлекеттің құрылуын алға тартқан көптеген теоретиктерден айырмашылығы, Галлер табиғат күйінің үздірілмейтін екенін алға тартты. 1808 жылғы «Нұсқауда» ол мемлекетті «еркін және құлдың арасындағы табиғи қоғамдық қарым-қатынас, ол басқа ұқсас қарым-қатынастардан тек басшысының тәуелсіздігімен ғана ерекшеленеді» деп түсіндірді. Ол «егемендік» терминін «тәуелсіздік» және «толық еркіндік» терминдерімен ауыстырып қолданды, оны кеңейтілген шаңырақтағы жеке қоғамдық қатынастардың жетілуі немесе көтерілуі ретінде анықтады, бұл осы қоғамдық байланыстардың өзінің бұрыннан бар құқықтарын жүзеге асыру құралдарын арттырды, бірақ ол жаңа құқықтарды бермеді. Галлердің теориясында мемлекеттердің өкіметі өз азаматтарына қатысты әкенің әйелі мен балаларына қатысты билігімен бірдей, әр байланыс әлсіздің күштіге тәуелділігіне негізделген. Жеке биліктің көзі жеке тұлғада немесе ойдан шығарылған тұлғада (корпорация) болғанына байланысты мемлекет монархия немесе республика болады. Өз кезегінде монархиялар жеке билікті жүзеге асырудың үш негізгі жолына бөлінді: жер иелігінен (патримониалдық мемлекеттер), әскерлер тобының билігінен (әскери мемлекеттер) немесе шәкірттер мен ізбасарларға ілімдік және оқыту билігінен (рухани мемлекеттер, басқаша айтқанда теократия). Ол Рим империясының ыдырауынан кейін пайда болған әлеуметтік қатынастарды жалған түрде тек республикаларға ғана қатыстыларға ұқсатып, оларды жасырып тастаған деп санайтын Еуропалық құқықтағы Рим құқығының ықпалына қатты сын айтты. Оның сөздерімен айтқанда, Рим империясы және оның мұра етіп қалдырған заң кодексі «монархияны да, республиканы да атауға болмайтын, екеуінен де шыққан сияқты, бірақ енді ешқандай негізде тұрмайтын, толық емес узурпацияның қорқынышты жағдайында болды; республиканың формалары мен сөздері сақталған, бірақ шын мәнінде тек әскери билікке негізделген абсолютті деспотизм ғана қалды» (I том, VII тарау).

Haller's magnum opus, however, was the Restauration der Staats Wissenschaft oder Theorie des natürlich geselligen Zustandes, der Chimäre des künstlich bürgerlichen entgegengesetzt. It was published in Winterthur in six volumes from 1816 to 1834. In this he uncompromisingly rejected the revolutionary conception of the State, and developed a natural and juridical system of government, arguing at the same time that a commonwealth can endure and prosper without being founded on the omnipotence of the state and official bureaucracy. The first volume, which appeared in 1816, contains his history and his rejection of the older political theories, and also sets forth the general principles of his system of government. In the succeeding volumes he shows how these principles apply to different forms of government: in the second to monarchies; in the third (1818) to military powers; in the fourth (1820) and fifth (1834) to ecclesiastical states; and in the sixth (1825) to republics. It was written primarily to counteract Jean Jacques Rousseau's The Social Contract. Moreover, Haller's "Digression on Slavery" in the third volume made a deep impact on the Scottish historian Thomas Carlyle and surfaced again in his polemical "Occasional Discourse on the Negro Question". The book in its entirety was translated into Italian, part of it into French, and an abridged version into Latin and Spanish. All his later writings are influenced by the ideas here set forth, and oppose vigorously the revolutionary tendencies of the times and the champions of liberalism in Church and State. Haller's political views were heavily influenced by his long tenure as a Bernese public official, a city state with dependent territorial possessions that did not officially call itself a "republic" until 1716, and which was governed by a patriciate of 236 families who were eligible for election in the grand council, known as 'regimentsfähigen Geschlechter der Stadt Bern.' Direct taxation, public debt, and military conscription were virtually absent in 18th century Bern. Repudiating the abstract juridical conceptions of sovereignty and civil society, Haller based political authority instead on a combination of personal power and acquired rights deriving from possession of property. Unlike most theoreticians who posited the formation of a civil state which partially or completely negated the state of nature, Haller posited an uninterrupted state of nature. In the Handbuch of 1808, he defined the state as "nothing more than a natural sociable relationship between free and servant, which differs from other similar relationships only in the independence of its head." He used the term "sovereignty" interchangeably with "independence" and "perfect freedom," defining it as a perfection or elevation of already existing private social relationships among extended households, one that increased the means for these social bonds to exercise their already existing rights, but which did not inherently confer any new ones. In Haller's theory, the authority exercised by states over their subjects is fundamentally alike to that exercised by a father over his wife and children, each bond being based on the dependence of the weaker on the stronger. Depending on whether the source of personal power was in a natural person or fictive person (corporation), the state would either be a monarchy or a republic. In turn, monarchies were subdivided into three principal ways of exercising personal power: from land ownership (patrimonial states), from authority over a retinue of troops (military states), or from doctrinal and teaching authority over disciples and followers (spiritual states, a. k. a. theocracies). He was strongly critical of the influence of Roman law on European jurisprudence for what he saw as obscuring the social relationships that had emerged following the dissolution of the Roman Empire by falsely analogizing them to ones that properly pertain to republics only. In his own words, the Roman Empire and the code of law it bequeathed was in a "monstrous state of incomplete usurpation, which one could call neither monarchy nor republic, which seemed to derive from both, but no longer rested on any basis; a state of affairs in which the forms and locutions of the republic had been preserved, but where, in fact, there remained only an absolute despotism, founded solely on military power." (vol. I, ch. VII of the Restauration der Staatswissenschaft).

Галлер шығармашылығына түсініктеме

Швейцариялық тарихшы Бела Капосси Галлердің ой-пікірін оның швейцариялық түбіне байланысты қарастырып, контекстуализациялайды және Рим құқығына қатысты сын-пікірін тұжырымдамалық тарих саласын алдын ала болжағандығын айтады. Капосси Галлердің сын-пікірінің мәнін былай келтіреді: text=Рим азаматтары қауым [Gemeinde], азаматтар, нағыз социоситас цивилис құрғандай болды: адамдардың басқа да қауымдастықтары мен қарым-қатынастары да социоситас цивилис немесе азаматтық қоғамдар деп аталуы керек еді. Көп ұзамай барлық мемлекеттер, тіпті княздықтар да civitates немесе respublikas (республикалар, мемлекеттік бірлестіктер) деп атала бастады, қызмет ететін адамдардың жиынтығы populum liberum (еркін халық) деп аталды, бір-бірімен ешқандай корпорация құрмаған және заңды түрде бір-біріне байланысты емес жеке тұлғалар енді cives (азаматтар) деп аталды, кеңеске шақырылған соттар, әскерилер және вассалдар comitia (халық жиналыстары) деп аталды, онда көпшіліктің дауысы шешуші болды; княздық иеліктер patrimonium populi (халықтың немесе мемлекеттің иеліктері) деп аталды, жекелеген иеленушінің қазынасы aerarium publicum болды, күшті және беделді иеленушілерге төленген жеке қызметтер munera publica (мемлекеттік қызметтер) деп аталды. "Patrimonial state" термині кейін Макс Вебердің социологиясында қолданыс тапты. Галлер қазіргі неміс құқық ғылымына және Киелі Рим империясының конституциялық формасы қазіргі мемлекет деп санауға бола ма деген пікірталасқа зор ықпал етті, осы туралы австриялық ортағасырлық зерттеуші Отто Бруннер өзінің "Жер мен иелік" (1939) еңбегінде баяндаған.

Қабылдау және ықпал

Галлердің еңбегі жарық көргеннен кейін қызу пікірталас туды. Немец тарихи мектебінің мүшелері сияқты, орташа консерваторлар Галлер әлеуметтік келісімді жоққа шығарған жоқ, керісінше, оған жаңа, одан да қатаң форма берді деп салып, оған қарсы шықты. Ал Галлердің еңбегі Герлах пен Фридрих Вильгельм IV басшылығындағы Пруссия үкіметі тарапынан ынталы түрде қолданылды.

Шығармалары

Жалпы мемлекеттер туралы нұсқаулық. Штайнершен Буххандлунг, Винтертур 1808 ж. Саяси дін немесе мемлекеттер туралы Киелі кітап ілімі. Штайнершен Буххандлунг, Винтертур 1811 ж. Бағыныштылық қатынастары қандай? 1814 ж. Мемлекеттік ғылымды қайта жаңғырту немесе табиғи қоғамдық жағдайдың теориясы, жасанды азаматтық қиялға қарсы. 6 томдық (екі басылымда), Винтертур 1817–1834 жж. Испан Кортестерінің Конституциясы туралы. 1820 ж. Берн Егемендік Кеңесінің мүшесі Чарльз Луи де Галлердің отбасына, католик, апостол және рим шіркеуіне оралуын жариялаған хаты. Париж/Лион 1821 ж. Еркін мұрагерлер және олардың Швейцарияға тигізген әсері. Хуртер, Шаффхаузен 1840 ж.