Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс тарихшысы және саясаткері (1811–1886)
German historian and politician (1811–1886)
Максимилиан Вольфганг Дункер (15 қазан 1811 – 21 шілде 1886) – неміс тарихшысы және саясаткері.
Maximilian Wolfgang Duncker (15 October 1811 – 21 July 1886) was a German historian and politician.
Өмір
Дункер Берлинде, Бранденбург провинциясында, баспагер Карл Дункердің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Ол 1834 жылға дейін Бонн және Берлин университеттерінде оқыды, содан кейін үкімет таратуға тырысқан студенттік қоғамдарға қатысқаны үшін айыпталып, алты жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ мерзімі кейін алты айға қысқартылды. Ол тарихшы ретінде жұмыс іле бастаған, бірақ 1837 жылы жазасын өтегеннен кейін 1839 жылға дейін Галледегі білімін аяқтауға тыйым салынды, ал 1842 жылы профессорлық қызметке ие болды. 1848 жылы Франкфурт Парламентіне сайланған ол Оң орталық партиясына қосылды және жобаланған конституцияның баяндамашысы болып тағайындалды. 1850 жылы Эрфурт ассамблеясында, ал 1849 жылдан 1852 жылға дейін Пруссияның екінші палатасында отырды. 1850 жылы Шлезвиг және Холштейндегі дағдарыс кезінде ол герцогтықтардың күресіне жеке басымен көмектесуге тырысты. Мантейффель саясатының ашық қарсыласы болғандықтан, Пруссия үкіметі оның жоғарылауын қабылдамады және 1857 жылы Тюбингендегі тарих профессоры лауазымын қабылдады. Бірақ 1859 жылы ол Берлинге шақырылып, Гогенцоллерн князі Карл Антонийдің кабинетінде мемлекеттік министрліктің көмекшісі болды. Сол кезде портфелі жоқ министр Рудольф фон Ауерсвальд, іс жүзінде үкіметке жетекшілік етті. 1861 жылы тәж мұрагерінің кеңесшісі болып тағайындалды. 1867 жылы Пруссия мұрағатының директоры болды, оның міндеті Ганновер, Гессен және Нассау мұрағаттарын біріктіру болды. 1875 жылдың 1 қаңтарында зейнетке шығып, Ансбахта қайтыс болды.
Duncker was born in Berlin, Province of Brandenburg, as the eldest son of the publisher Karl Duncker. He studied at the universities of Bonn and Berlin till 1834, was then accused of participation in the students' societies, which the government was endeavouring to suppress, and was condemned to six years' imprisonment, afterwards reduced to six months. He had already begun his labours as a historian, but after serving his sentence in 1837, found himself debarred till 1839 from completing his course at Halle, where in 1842 he obtained a professorship. Elected to the Frankfurt Parliament in 1848, he joined the Right Centre Party, and was chosen reporter of the projected constitution. He sat in the Erfurt assembly in 1850, and in the second Prussian chamber from 1849 to 1852. During the crisis in Schleswig and Holstein in 1850 he endeavoured in person to aid the duchies in their struggles. An outspoken opponent of the policy of Manteuffel, he was refused promotion by the Prussian government, and in 1857 accepted the professorship of history at Tübingen. In 1859, however, he was recalled to Berlin as assistant in the ministry of state in the cabinet of Charles Anthony, Prince of Hohenzollern. At that time, Rudolf von Auerswald, a minister without portfolio, led the government in all but name. In 1861 was appointed councillor to the crown prince. In 1867 he became director of the Prussian archives, with which it was his task to incorporate those of Hanover, Hesse and Nassau. He retired on 1 January 1875, and died at Ansbach.