Фильм өндірісіндегі "негативтік сатып алу" шарты: студия фильмді белгілі сомаға сатып алуға келіседі. Қаржы, құқықтар бөлісі, тәуекелдер туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фильм өндірісі шарты
Film production contract
Фильм өндірісінде "негативті сатып алу" – тәуелсіз өндіруші мен киностудиялардың біріккен компаниясы арасында жасалатын шарт. Осы шарт бойынша киностудия белгілі бір күні және белгіленген сомаға фильмді өндірушіден сатып алуға келіседі. Студия фильмнің құнының бір бөлігін немесе толық көлемін төлесе, фильмге қатысты ішкі және/немесе халықаралық құқықтарды (театрлық көрсету, теледидар, үй развлегі) иеленеді, ал таза табыс өндіруші мен студия арасында бөліседі. Бұл жағдайда "негатив" сөзінің мағынасы шатастыру тудыруы мүмкін, себебі ол сандық мәнмен байланысты емес (негатив – нөлден кем дегенді білдіреді), ал цифрлық технологиялар пайда болғанға дейінгі кезеңде кинофильмдер физикалық пленкалардың негативтері түрінде сақталғандықтан осылай аталады.
In film production, a negative pickup is a contract entered into by an independent producer and a movie studio conglomerate wherein the studio agrees to purchase the movie from the producer at a given date and for a fixed sum. Depending on whether the studio pays part or all of the cost of the film, the studio will receive the rights (theatrical, television, home entertainment) domestic and/or international to the film, with net profits split between the producer and the studio. The word "negative" in this context can be confusing because it does not relate to a numerical value (where negative means less than zero), but instead comes from the pre digital era in which a motion picture was embodied in physical film negatives.
Өмірбаян
Фильмді кері сатылымға жатпайтын аумақтарда тарату құқығын ("алдын ала сату") сату немесе өндіріске кепілдік беретін басқа келісімдер жасау арқылы продюсер әдетте өндіріс басталғанға дейін барлық шығындарын өтеуге және шағын пайда табуға мүмкіндік алады. Бірақ өндірісті аяқтау мерзіміне дейін қаржыландыру – продюсердің жауапкершілігі. Егер фильм бюджеттен асып кетсе, продюсер айырманы өзі төлеуі керек немесе студияға барып, келісімді қайтадан келісуі тиіс. Мұндай жағдай Супермен, Империяға қайырған соққы, Ешқашан ешқашан айтпа, Ұры мен аяқкиімші және Жалғыз аман қалған фильмдерінде болды. Көбінесе киностудиялар немесе телеарналардан алынатын негативті түсіру келісімшарттарын (банкке берілгенде) шамамен бірдей сомаға (түскен комиссияны ескере отырып) айналдыруға болады. Егер сізде негативті түсіру келісімшарты болса, сіз фильмді оларға тапсырған күніне дейін студиядан фильм құнына тең чек алған сияқтысыз. Демек, студия фильмнің негативін ресми түрде алғанға дейін продюсерге ақы төлемесе де ("негативті алу"), продюсер негативті алу келісімшартына сүйене отырып банк несиесі ала алады, бұл фильмнің өндірісін қаржыландыруға көмектеседі. Студиялар өз келісімшарттарын банктерге немесе тәуелсіз инвесторлар мен қаржыгерлерге ұсынуды ұнатпайды, себебі бұл продюсерге өндіріс бойынша маңызды шығармашылық еркіндік береді. Ақшаны қамтамасыз еткеннен кейін продюсер фильмді қалағанынша түсіруге құқылы, және ол тек инвесторларына жауапты болады, ал олар келісімшарт жасалған кезде студияға белгісіз. Студия мен продюсер арасында шығармашылық келіспеушіліктер туындаса, фильм ұзақтығы мен техникалық сапасы сияқты белгілі бір келісімшарт талаптарына сәйкес болған жағдайда студияның келісімшарт бойынша шағын құқығы ғана болады. Мұның мысалы – Терри Гиллиамның "Бразилия" фильмі, Арнон Милчанның Universal Pictures үшін түсірген негативті түсіруі. Бұл жағдайда студия режиссермен басты рөлге актер таңдау, мазмұн және ұзақтық мәселелері бойынша келіспеушіліктерге тап болды және негативті түсіру Милчанға соңғы монтаж құқығын бергендіктен, бұл мәселелерді қанағаттандыра алмады. Студиялар мен дистрибьюторлар бұл тәуекелді тек қаржыландырушылары, сценарийі және негізгі шығармашылық командасы, әсіресе режиссер мен жұлдыздары бар өндіріске ғана негативті түсіру келісімшартын ұсыну арқылы азайтады. Осылайша, фильмнің АҚШ-та таратылуына кепілдік берілмесе, көптеген инвесторлар мен шетелдік сатып алушылар фильмді алдын ала сатып алмайды, ал фильм қаржыландырылмаса, студиялар таратуға кепілдік беруге құлықсыз. Бұл "қос қиындық" көбінесе фильмге танымал актерді шақыру арқылы шешіледі; американдық киножұлдыздың аты фильм плакатында болғаны өзінің көптеген шетелдік нарықтардағы кассалық табысын қамтамасыз етуге жеткілікті.
By selling the rights to distribute the film in territories not covered in the negative pickup ("pre selling") or making other deals collateral to the production, a producer will usually cover all their costs and make a small profit before production has begun. But financing of the production up to its completion date is the responsibility of the producer—if the film goes over budget, the producer must pay the difference themselves or go back to the studio and renegotiate the deal. This happened on the films Superman, The Empire Strikes Back, Never Say Never Again, The Thief and the Cobbler, and Lone Survivor. Most negative pickup contracts, either from motion picture studios or television networks, are bankable at pretty much dollar for dollar (less fees); if one holds a negative pickup contract, one essentially holds a cheque from the studio for the cost of the film, post dated to the day one delivers the film to them. So, while the studio technically does not pay the producer until the film negative is officially delivered (thus "negative pickup"), the producer can nonetheless get a bank loan against a negative pickup contract, which helps them to pay for production of the film. Studios, on the other hand, typically do not like their contracts being factored at banks or shopped around to independent investors and financiers, as this ultimately gives the producer significant creative latitude over the production. With the money assured, a producer has a free hand to make the film however they please, and they are only answerable to their investors, which in this scenario are unknown to the studio at the time of the contract. If creative disagreements arise between the studio and the producer, the studio has little contractual recourse as long as the film meets certain general contractual requirements, such as duration and technical quality. An example of this is a Terry Gilliam's Brazil, a negative pickup for Universal Pictures produced by Arnon Milchan. In this particular case, the studio had creative disagreements with the director over choice of star, content, and duration, and failed to resolve these issues to its satisfaction, because the negative pickup had essentially granted Milchan final cut. The studios and distributors will contain this risk by offering the negative pickup contract only to a production that has financiers, a script, and key creative personnel, particularly the director and stars, already attached. Thus the conundrum: unless a film has U. S. distribution, a lot of investors and foreign buyers will not pre buy a film, and unless the film is already financed, the studios do not want to guarantee distribution. This catch 22 is often resolved by attaching a major actor to the film; the mere appearance of an American movie star's name on a film's poster is often enough to drive box office to cover distribution in many foreign markets.