Кіріспе

Молекулалық эволюцияның бейтарап теориясы — 1983 жылы жапондық эволюциялық биолог Мотоо Кимура жазған ықпалды монография. Молекулалық эволюцияның бейтарап теориясы 1968 жылғы мақаласынан бері қалыптасқан болғанымен, Кимура өз теориясының эволюциядағы маңыздылығын көрсететін жаңа ақпарат пен дәлелдермен монография жазу қажеттігін сезінді. Эволюция — уақыт өте келе популяциядағы аллельдер жиілігінің өзгеруі. Мутациялар кездейсоқ болады және дарвиндік эволюция модельде табиғи іріктеу осы мутациялар арқылы туындаған популяцияның генетикалық вариациясына әсер етеді. Бұл мутациялар пайдалы немесе зиянды болуы мүмкін және осы факторға байланысты іріктеуге ұшырап немесе одан қашып құтылуы мүмкін. Бұл теория бойынша, әрбір эволюциялық оқиға, мутация және ген полиморфизмі (фенотип немесе генотиптегі бейтарап айырмашылықтар) оң немесе теріс іріктеуге ұшырауы керек және көптеген буын бойында қандай да бір өзгеріс көрсетуі керек. Егер осы генетикалық айырмашылықтар әртүрлі популяциялар арасында арта түссе, түрлену оқиғалары орын алуы мүмкін. Бұл теория ғылыми қауымдастыққа алғаш рет ұсынылған кезде, генетикалық дрейф немесе синонимдік мутация сияқты генетикалық принциптер түсініксіз болды. Мотоо Кимура (1979) сияқты молекулалық биологтар ДНК дәлелдерін зерттей бастағанда, протеин емес кодтаушы аймақтарда немесе кодтаушы аймақтардағы синонимдік мутацияларда (протеин құрылымын немесе функциясын өзгертпейтін) әлдеқайда көп мутациялар болатынын анықтады және олар организмнің тіршілік ету қабілетіне әсер етпейтіндіктен, іріктеуге қатыспайды. Бұл зерттеулер дарвиндік эволюциядағы оң немесе теріс іріктеудің барлық эволюциялық процестерді сипаттауға тым қарапайым екенін көрсетті. Молекулалық дәлелдер ДНК бастапқыда күтілгеннен гөрі жиі өзгеріп отыратынын көрсетті және ешқандай нақты үлгі табылмады. Функцияға әсері жоқ протеиндердегі полиморфизмдер бейтарап немесе дерлік бейтарап болып табылады және оларға іріктеу жасалмайды немесе одан қашып құтылмайды. Генетикалық дрейф, яғни шектеулі популяция мөлшерінің салдары, уақыт өте келе аллель жиіліктерін өзгертуі мүмкін, бұл дарвиндік эволюцияға ұқсауы мүмкін, бірақ шын мәнінде толығымен кездейсоқ немесе Кимура айтқандай, «бейтарап» процесс. Мұндай жағдайда салыстырмалы түрде шағын популяция кездейсоқ өлім немесе оларды иеленген адамдардың көшіп кетуі арқылы бейтарап аллельдерді жоғалта алады. Сырттан қарағанға бір белгінің екіншісінен артық іріктеліп жатқандай көрінуі мүмкін, бірақ шындығында бұл дарвиндік эволюциядағыдай міндетті түрде іріктеуге ұшырамайтын бейтарап процесс.

Имектілердің гендеріндегі селекциялық шектеу

Бейтарап теория бойынша, селективті шектеу – популяцияларда кездесетін теріс таңдаудың бір түрі. Белгілі бір локуста селективті шектеуге жеткен кезде, теріс таңдау соншалықты әлсіздейді де, ол тиімді түрде бейтарапқа айналады. Бұл тұжырым (Мотоо Кимура (1979) молекулалық эволюцияның бейтарап теориясын кеңейтуде (1979) осы идеяны алға тартқан, және ол сүтқоректілердің гендерін зерттеуде қолданылды. Кеміргіштер мен приматтардың нақты бейтарап эволюцияда күтілетін синонимді емес және синонимді мутацияларды имитациялайтын псевдогендерде гуанин/цитозин жұптарының саны пайдаланылды. Олардың зерттеулері көрсеткендей, кеміргіштерде псевдогендер бейтарап жағдайда күтілетіндей эволюцияланып дамыды, ал приматтарда тазартушы таңдау сынақтан өткен псевдогендердің 20%-на әсер етті. Осы есептеулер бойынша, приматтардың 20-40% гендері бейтарап модельде селективті шектеуге тап болуы мүмкін.