Сент-Винсент аралы: Флорида Панахандағы ежелгі тарих пен археологиялық қазбалар. 13 мың жылдықPaleo-үндістердің іздері табылды. Апалачикола өзені маңы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Винсент аралы – Флорида шығанағының солтүстік-батыс жағалауындағы төрт тосқауыл аралдың ең батысы, олардың қатарында Кейп-Сент-Джордж аралы, Сент-Джордж аралы және Дог аралы бар. Арал Флорида штатының Франклин округінде, Кейп-Сан-Блас мүйісінің оңтүстік-шығысында және Кейп-Сент-Джордж аралының солтүстігінде, Апалачикола өзенінің сағасына жақын және Флорида Панахендесіндегі Апалачикола қаласының жанында орналасқан.
St. Vincent Island is the westernmost of four barrier islands in the northwestern Florida Gulf coast which include Cape St. George Island, St. George Island and Dog Island. The island is located just offshore in Franklin County, Florida south southeast of Cape San Blas and north of Cape St. George Island close to the mouth of the Apalachicola River and the town of Apalachicola on the Florida Panhandle.
Тарих
Аралдағы археологиялық қазбалар нәтижесінде шамамен 13 000 жыл бұрынғы палеоинділік сүйектен жасалған ұштар табылды. Бұл материалдарды плейстоцен дәуірінде өмір сүрген адамдар қалдырған болуы мүмкін, сол кезде теңіз деңгейі төмен болғандықтан, бұл аймақ арал емес, құрлықтың ішкі бөлігінде орналасқан еді. Аралдың солтүстік жағалауында 4000 жыл бұрынғы керамика сынықтары да табылды, бірақ олар арал пайда бола бастаған кезде осы жерге келген болуы мүмкін. 1633 жылы францискан монахтары аймақтағы апалачи тайпаларын аралап, аралға ат қойды. 1750 жылы крик тайпасының ұрпақтары – индейлер мен семинолдар бұл аймаққа келіп, аралда қоныстанды. 1812 жылғы соғыс кезінде британдықтар Флинт өзені (Грузия) арқылы АҚШ-қа шабуыл жасауға дайындық ретінде әскери жабдықтарды түсіру үшін аралды пайдаланды (Николлз бекінісін қараңыз). 1868 жылы Джордж Хатч аралды сатып алды. 1908 жылы доктор Рэй В. Пирс аралға Еуропалық жануарларды әкелді. 1920 жылы арал Апалачикола нарықтарына сатылатын мал жаюға пайдаланылды. 1940 жылы алғашқы устрицаны жалға беру шарты жасалды. Пирс иелігі алғашқы қарағай ағашын сатты. Сент-Джо ағаш компаниясы ағаштарды тасымалдау үшін аралға уақытша көпір салды. 1948 жылы Лумис ағалары – Альфред және Генри аралды сатып алып, зебра, елланд, қара бұғы, сақиналы фазан, азиялық жабайы тауық, ақ кеуделі бөдене және жартылай жабайы түйеқұстарды әкелді. 1968 жылы Сент-Винсент аралды Табиғатты қорғау қоры 2,2 миллион долларға сатып алды. АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі, қазан таңбаларын сатудан түскен қаражатпен қорғау қорына төледі және аралды Сент-Винсент ұлттық жабайы табиғат қорығы деп жариялады.
Archeological digs on the island resulted in the discovery of Paleo Indian projectile points that date back to around 13,000 years ago. These materials would have been deposited by people living during the Pleistocene when, because of lower sea levels, the area was well inland and not an island. Pottery fragments dating back 4000 years ago were also observed on the north shore of the island, but these may have been deposited there while the island was forming. In 1633, Franciscan Friars named the island while visiting Apalachee tribes in the area. In 1750, Creek Indians and Seminoles, offshoots of the Creek nation, entered area and inhabited the island. During the War of 1812, the British used it to unload military supplies, preparatory to invading the United States via the Flint River (Georgia) (see Nicolls' Outpost). In 1868, George Hatch bought the island. In 1908, Dr. Ray V. Pierce imported Old World game animals to the island. In 1920 the island was used to graze beef cattle sold to Apalachicola markets. In 1940, the first oyster lease was granted. The Pierce Estate sold first pine saw timber. St. Joe Lumber Company built a temporary bridge to the island for timber removal. In 1948, the Loomis brothers, Alfred, Jr. and Henry, bought the island and imported zebras, elands, black buck, ring necked pheasants, Asian jungle fowl, bobwhite quail, and semi wild turkeys. In 1968 St Vincent was purchased by the Nature Conservancy for $2.2 million. U. S. Fish and Wildlife Service repaid the Conservancy with money from Duck Stamp sales and established the island as St. Vincent National Wildlife Refuge.
География
Бұл арал тірі емен мен басқа да қатты ағаштар басып тұрған құм қыртыстары мен ойыстардан тұрады. Ең көне құм қыртысы шамамен 3000 жылдық. Аралда сондай-ақ таяды марштары және 49 км² аумақты тұщы сулы көлдер мен өзендер бар.
The island is made up of ridges and swales of sand dominated by live oak and other hardwoods. The oldest sand ridge is about 3000 years old. The island also has tidal marshes and 18 sq. miles (49 km2) of freshwater lakes and streams.
Жабайы табиғат
Сент-Винсентте көптеген жағалау құстары, көптеген аллигаторлар, ұя салатын оспрейлер мен аққалқан бұрқұттар, саяшы соқырлар, орман шұбарлары, Оңтүстік-Шығыс Азияға тән самбар бұғылары және жергілікті аққұйрықты бұғылар қоныстанды. Арал құрып бара жатқан түрлер үшін де пана болып табылады, мысалы, теңіз тасбақалары, индиго жыландары, гофер тасбақалары және қызыл қасқыр.
St. Vincent is home to numerous shore birds, an abundance of alligators, nesting ospreys and bald eagles, peregrine falcons, wood storks, sambar deer (native to Southeast Asia) and the native white tailed deer. The island is also a haven for endangered species such as loggerhead sea turtles, indigo snakes, gopher tortoises and the red wolf.
Іс-шаралар
Сент-Винсентке тек қайықпен ғана баруға болады, бірақ аралға келгендерге көптеген мүмкіндіктер ұсынылады. Арал теңіз каягингі мен қайықпен жүзуге танымал орын, жағалау бойында балық аулауға және құстарды бақылауға мол мүмкіндік бар. Аралдың ішкі бөлігінде жаяу және велосипедпен жүруге арналған 90 мильден астам картаға түсірілген жолдар бар. Барлық жолдар қазір қолданылмайды, тек негізгі жол (B жолы) аралдың құмды топырағымен оңай жүру үшін острицтермен жиектелген. Аралда жануарларды қарау, сондай-ақ, үлкен ауызды шабақ пен көкқұйрықпен толтырылған төрт көлдің бірінен балық аулау да танымал. Жылдық қарапайым аң аулаулар Самбар бұғысы, аққұйрықты бұғы, жабайы шошқа және енот популяциясын бақылауға көмектеседі. Аң аулауға лицензиялар лотерея арқылы тағайындалады және Флорида Балық және жабайы табиғат комиссиясы басқарады.
While only accessible by boat, St. Vincent offers a wide array of activities for visitors once they arrive. The island is a popular sea kayaking and boating destination, with fishing and birding opportunities abundant along the shore. The interior of the island has over 90 miles of mapped roads open to hiking and biking. Not all roads are still in use, and only the main road (B Road) is lined with oyster shells for easier travel over the sandy soil of the island. Wildlife viewing as well as fishing from one of the four lakes stocked with largemouth bass and bluegill are also popular on the island. Annual primitive hunts help keep the population of Sambar deer, White tailed deer, feral hogs, and raccoons in check. Licenses for hunts are awarded by lottery and are managed by the Florida Fish and Wildlife Commission.