Адольфо Фарсари – Япон фотосуретінің шебері (1841-1898). Йокогамадағы ең ірі студияның иесі, сапалы портреттері мен пейзаждарымен танымал. Фотография дамуына үлкен әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иокогама, Жапонияда тұратын итальяндық фотограф (1841 – 1898)
Italian photographer based in Yokohama, Japan (1841 – 1898)
Адольфо Фарсари (11 ақпан 1841 – 7 ақпан 1898) – Жапонияның Иокогама қаласында тұратын итальяндық фотограф. Оның студиясы, Жапониядағы соңғы атақты шетелдік студия, елдің ең ірі және ең өнімді коммерциялық фотофирмаларының бірі болды. Фарсаридің жоғары техникалық стандарттары мен кәсіпкерлік қабілеттерінің арқасында, ол Жапониядағы фотосурет өнерінің дамуына маңызды үлес қосты. Америка Азамат соғысы да қамтылған, қысқа әскери қызметтен кейін, ол сәтті кәсіпкер және коммерциялық фотографқа айналды. Оның фотожұмыстары, әсіресе қолмен боялған портреттері мен пейзаждары жоғары бағаланды, оларды көбінесе елге келген шетелдік тұрғындар мен қонақтарға сатты. Фарсаридің суреттері кеңінен таралды, кітаптар мен журналдарда көрсетілді немесе есімдері аталды, кейде басқа орталардағы суретшілер оларды қайта жасайтын. Олар Жапония халқы мен жерлері туралы шетелдік көзқарастарды қалыптастырды және жапондықтардың өздері мен елдерін қалай көретініне белгілі бір дәрежеде әсер етті.
Adolfo Farsari (; 11 February 1841 – 7 February 1898) was an Italian photographer based in Yokohama, Japan. His studio, the last notable foreign owned studio in Japan, was one of the country's largest and most prolific commercial photographic firms. Largely due to Farsari's exacting technical standards and his entrepreneurial abilities, it had a significant influence on the development of photography in Japan. Following a brief military career, including service in the American Civil War, he became a successful entrepreneur and commercial photographer. His photographic work was highly regarded, particularly his hand coloured portraits and landscapes, which he sold mostly to foreign residents and visitors to the country. Farsari's images were widely distributed, presented or mentioned in books and periodicals, and sometimes recreated by artists in other media; they shaped foreign perceptions of the people and places of Japan, and to some degree affected how the Japanese saw themselves and their country.
Алғашқы жылдар
Адольфо Фарсари Ломбардияның Виченца қаласында (сол кезде Австрия империясының бір бөлігі, қазір Италия) дүниеге келді. Ол 1859 жылы Италия әскерінде қызмет етіп, 1863 жылы АҚШ-қа эмиграциялады. Шын күйешіл аболиционист болған Фарсари Америка Азамат соғысы аяқталғанға дейін Нью-Йорк штатының ерікті атты әскерінің құрамында Одақ армиясында қызмет етті. Ол американ қызына үйленді, бірақ некелері ажырасып, 1873 жылы әйелі мен екі баласын тастап Жапонияға көшіп кетті. Йокогамада орналасқан Фарсари Е. А. Саргентпен серіктестік құрды. Олардың "Sargent, Farsari & Co." фирмасы темекі тарту құралдарымен, кеңсе тауарларымен, визиткалармен, газеттермен, журналдармен, романдармен, жапон және ағылшын тілдеріндегі әңгіме кітаптарымен, сөздіктермен, жол көрсеткіштермен, карталармен және Жапонияның фотосуреттерімен сауда жасады. Бұл фотосуреттердің авторы әлі белгісіз, бірақ Фарсари кем дегенде бірнеше картаның, атап айтқанда Мияношита (Хаконе курорты аймағында) және Йокогама карталарының авторы болды. Саргентпен серіктестігі аяқталғаннан кейін, енді "A. Farsari & Co." компаниясы Килингтің Жапонияға арналған жол көрсеткішінің бірнеше басылымдарын жариялады, ал Фарсари өзі "Шет елдіктерге арналған жапон сөздері мен тіркестерін" жазып, басып шығарды. Компания 1880 жылдың шілдесіне дейін Жапонияға арналған алғашқы жол көрсеткішін шығарған, саяхатшыларға көмектесетін материалдарды ең көп жариялаған баспагерлердің бірі болды.
Adolfo Farsari was born in Vicenza, Lombardy–Venetia (then part of the Austrian Empire, now in Italy). He began a career in the Italian military in 1859 but emigrated to the United States in 1863. As a fervent abolitionist, Farsari served with the Union Army as a New York State Volunteer Cavalry trooper until the end of the American Civil War. He married an American, but the marriage failed and in 1873 he left his wife and two children and moved to Japan. Based in Yokohama, Farsari formed a partnership with E. A. Sargent. Their firm, Sargent, Farsari & Co., dealt in smokers' supplies, stationery, visiting cards, newspapers, magazines and novels, Japanese and English conversation books, dictionaries, guidebooks, maps, and photographic views of Japan. The creator of these photographs remains unknown, but Farsari was the maker of at least some of the maps, notably of Miyanoshita (in the Hakone resort area) and Yokohama. After his partnership with Sargent ended, the company, now A. Farsari & Co., published successive editions of Keeling's Guide to Japan and Farsari himself wrote and published Japanese Words and Phrases for the Use of Strangers. The firm was among the most prolific publishers of materials to aid travellers, having produced its first guidebook to Japan by July 1880.
Фотографиялық мансап және студия
Фарсари өзінің бизнес мүдделерін коммерциялық фотосуретке кеңейтті және 1883 жылы өзі фотосуретке үйретті. 1885 жылы ол фотограф Тамамура Козабуромен серіктестік құрып, 15 жапондық қызметкері бар Stillfried & Andersen студиясын (Жапония фотографиялық қауымдастығы деп те аталады) сатып алды. Студияның қорларына Феличе Беатоның 1877 жылы Беатоның студиясымен бірге сатып алған суреттері кірді. Тамамура мен Фарсаридің серіктестігі қанша уақытқа созылғаны белгісіз, өйткені бірнеше жыл ішінде олар бір-бірімен бәсекеге түсті. 1885 жылы Йокогама фотокомпаниясы (Дэвид Уэлшке тиесілі) жабылып, оның үй-жайын сатып алып, оған қоныс аударғаннан кейін, Фарсари өз ісін одан әрі кеңейтті. Йокогамадағы студиясынан басқа, Фарсаридің Кобе мен Нагасакиде агенттері болған. 1886 жылдың аяғында Фарсари мен қытайлық фотограф Тонг Чонг Жапонияда жұмыс істейтін жалғыз шетелдік коммерциялық фотографтар болды, ал келесі жылға дейін Тонг Чонг та кетті. 1886 жылы ақпанда өрттен Фарсаридің барлық негативтері жойылып, ол бес ай бойы Жапонияда болып, оларды алмастыру үшін жаңа фотосуреттер түсірді. Ол 1887 жылы студиясын қайта ашты. Өрттен зардап шеккеніне қарамастан, 1889 жылы Фарсаридің қорларында шамамен 1000 жапондық пейзаждар мен жанрлық портреттер болды. Феличе Беато мен Барон Раймунд фон Стиллфридтің жаңалықтарынан кейін Фарсари фотоальбомдар саудасын одан әрі дамытты. Оның студиясы әдетте қолмен боялған және альбом жапырақтарына орнатылған сепия монохромды альбом баспаларын шығарды. Бұл беттер көбінесе қолмен безендіріліп, жібек брокат немесе лакталған тақталардың арасында алтынмен, перл анасымен және пил сүйегімен қапталған. Өзінің замандастары сияқты Фарсари әдетте суреттерінде ақ әріптермен қара фонға жазылып, суреттерге нөмірлер қойылады. Фарсари көптеген фотоальбомдарды, әсіресе шетелдік тұрғындар мен қонақтарға сатты. Ол әрқайсысы күн сайын екі-үш рет қолмен боялған жоғары сапалы суреттер шығаратын керемет суретшілерді жұмысқа алды. Фарсари түстердің өмірге сай болуына және ең жақсы материалдардың қолданылуына көз жеткізді. Осыған сәйкес, оның жұмысы қымбат, бірақ танымал болды және оны клиенттер мен Жапонияға келген қонақтар жиі мақтады, тіпті 1889 жылы Йокогамаға келгеннен кейін Рудьярд Киплингтен жарқын пікір алды. Сол жылы Фарсари Италия короліне фотоальбом сыйлады. 1890 жылдары студияның жоғары беделі оған Токиодағы Императорлық бақтарды суретке түсіруге айрықша құқық берді. А.Фарсари & Co. компаниясының болашақ бояушыларымен сұхбат алған Фарсари олардың жапондық бояу техникасымен таныс екендігін растады. Олар жұмысқа қабылданғаннан кейін бірнеше ай бойы ақы төленбей оқытылады, содан кейін негізгі жалақысы артады, өйткені Фарсари олардың жұмысына қанағаттанды. Білікті және адал бояушы Йокогамадағы басқа студияларда ұсынылған бағадан екі есе көп табыс таба алады және жексенбі күндері жұмыс істеген үшін өз күндік ақысын екі есе көбейтеді. Түстершілерге үнемі сыйлықтар мен сыйлықтар берілді. Екінші жағынан, Фарсари өз қарындасына жазған хатында қызметкерлерін ынталандыру үшін ашулануға, сүгенуге және ұруға мәжбүр болғанын, бұл ретте ол белгіленген кестеге сәйкес әрекет еткенін айтты. 1891 жылы А.Фарсари & Co. компаниясында 32 адам жұмыс істеді, олардың 19-ы қол бояушы болды. 1885 жылы Фарсаридің Кику деген қызы болды. Ол өзін бизнеспен айналыспайтын адамдармен аз араласатын, адамгершілікке қарсы өмір сүрген адам ретінде сипаттады, ал оның хат-хабарлары Италияға қайта оралуға деген үміті арта түскенін көрсетеді. Ол Америка Құрама Штаттарына көшіп барған кезде жоғалтқан итальяндық азаматтығын қайта алуға тырысты, тіпті кавалере болуға үміттеніп, итальяндық аристократияға қосылды. Оның бұл әрекеттерінің сәттілігі анық емес. Дегенмен 1890 жылы сәуірде ол қызымен бірге Жапониядан Италияға кетті. 1898 жылы 7 ақпанда Фарсари Виченцадағы отбасылық үйінде қайтыс болды. 1890 жылы Фарсари Жапониядан кеткеннен кейін, оның студиясы жұмыс істеуді жалғастырды және тіпті оны 1901 жылға дейін меншік иесі ретінде тіркеді, содан кейін Тонокура Цунетаро иесі болды. Тонокура, оны Фарсари 1870-ші жылдардың ортасынан бастап білген, студияның күнделікті жұмысын ұзақ уақыт бойы басқарып келді. 1904 жылы Тонокура өз студиясын ашу үшін бизнестен кетіп, Фарсаридің бұрынғы қызметкерлерінің бірі Ватанабе Токутаро жаңа меншік иесі болды, тек оның орнын бұрынғы хатшы Фукагава Итомаро алды. 1906 жылы бизнес жапон компаниясы ретінде тіркелді және ол кемінде 1917 жылға дейін, және мүмкін 1923 жылға дейін жұмыс істеді, сол жылы Йокогама Ұлы Канто жер сілкінісінен көп зардап шекті. А.Фарсари & Co. Жапонияда жұмыс істеген соңғы атақты шетелдік меншікті фотостудия болды.
Farsari expanded his business interests into commercial photography and taught himself photography in 1883. In 1885 he formed a partnership with photographer Tamamura Kozaburō to acquire the Stillfried & Andersen studio (also known as the Japan Photographic Association), which had some 15 Japanese employees. The studio's stock included images by Felice Beato that it had acquired along with Beato's studio in 1877. It is not clear how long the partnership of Tamamura and Farsari lasted, for within a few years they were in competition with each other. Farsari further expanded his business in 1885, when the Yokohama Photographic Company (owned by David Welsh) folded and Farsari acquired its premises (next door to his own) and moved in. In addition to his Yokohama studio, Farsari likely had agents in Kobe and Nagasaki. By the end of 1886, Farsari and Chinese photographer Tong Cheong were the only foreign commercial photographers still operating in Japan, and by the following year, even Tong Cheong had gone. In February 1886, a fire destroyed all of Farsari's negatives, and he then toured Japan for five months, taking new photographs to replace them. He reopened his studio in 1887. Despite his losses in the fire, by 1889, Farsari's stock comprised about 1,000 Japanese landscapes and genre portraits. Following the innovations of Felice Beato and Baron Raimund von Stillfried, Farsari further developed the trade in photograph albums. His studio generally produced sepia monochrome albumen prints that were hand coloured and mounted on album leaves. These pages were often hand decorated and bound between covers of silk brocade or lacquer boards inlaid with ivory, mother of pearl and gold. Like his contemporaries, Farsari usually captioned and numbered his photographs in the images, often in white lettering on a black background. Farsari sold many of these photograph albums, particularly to foreign residents and visitors. He employed excellent artists who each produced high quality work at a pace of two or three hand coloured prints per day. Farsari ensured that the colours were true to life and that the best materials were used. Accordingly, his work was expensive yet popular and often praised by clients and visitors to Japan, even receiving a glowing reference from Rudyard Kipling following his 1889 visit to Yokohama. That same year, Farsari presented a deluxe photograph album to the King of Italy. By the 1890s, the studio's high reputation had earned it exclusive rights to photograph the Imperial Gardens in Tokyo. Prospective colourists at A. Farsari & Co. were interviewed by Farsari himself, who ensured they were familiar with Japanese painting techniques. Once hired, they were given unpaid instruction for several months, and then a basic salary that steadily increased as Farsari became satisfied with their work. A capable and loyal colourist could earn twice the rate offered at other Yokohama studios and double his own daily rate for work on Sundays. Colourists also received regular bonuses and gifts. On the other hand, Farsari complained in a letter to his sister that, to motivate his employees, he had to rage, swear and beat them, which he did according to a fixed schedule. By 1891 A. Farsari & Co. had 32 employees, 19 of whom were hand colouring artists. In 1885 Farsari had a daughter, Kiku, by a Japanese woman whom he may not have married. He described himself as living like a misanthrope, associating with very few people outside of business, and his correspondence indicates that he increasingly hoped to return to Italy. He tried to regain the Italian citizenship lost when he emigrated to the United States, and he even hoped to be made a cavaliere and thereby join the Italian aristocracy. His success in these endeavours is not clear. Nevertheless, in April 1890 he and his daughter left Japan for Italy. On 7 February 1898 Farsari died in his family home in Vicenza. Following Farsari's departure from Japan in 1890, his studio continued to operate and even listed him as proprietor until 1901, when Tonokura Tsunetarō became the owner. Tonokura, whom Farsari had known since the mid 1870s, had long managed the day to day operations of the studio. In 1904 Tonokura left the business to start his own studio and another of Farsari's former employees, Watanabe Tokutarō, became the new owner, only to be succeeded by the former secretary, Fukagawa Itomaro. The business was finally registered as a Japanese company in 1906 and it continued to operate until at least 1917 and possibly as late as 1923, the year in which Yokohama was largely destroyed by the Great Kantō earthquake. A. Farsari & Co. was the last notable foreign owned photographic studio to operate in Japan.
Фарсари және Йокогама шашиндері
Фәрсари фотосуретке деген көзқарасын әпкесіне жазған хатында: «Фотосурет түсіру – жай ғана механикалық нәрсе». Фотограф ретінде қалыптасуын сипаттағанда ол: «Менің нақты ұстаздарым болған жоқ, мен бәрін кітаптардан үйрендім. Барлық қажетті құрал-жабдықтарды сатып алып, ешкімнің көмегінсіз басып шығардым, суретке түсірдім және т.б. Содан кейін басқаларды да үйреттім». Фарсари оқшауланған күйде жұмыс істеген жоқ. 1860 жылдардан 1880 жылдарға дейін Йокогамада жұмыс істеген көптеген шетелдік және жапондық коммерциялық фотографтардың туындылары (әсіресе қолмен боялғандары) мен тәжірибелері «Йокогама шашин» (сөзбе-сөз «Йокогама фотосуреттері» немесе «фотография») деп аталды. Фарсари және оның басқа да тәлімгерлері – Беато, Стиллфрид, Тамамура, Кусакабе Кимбей, Огава Казумаса және Учида Куичи сияқтылар – батыс фотографиясының дәстүрлері мен әдістерін жапондық көркемдік дәстүрлермен, әсіресе укиё-эмен керемет үйлестіретін туындылар жасады. Бұл фотографтар Мейдзи дәуіріндегі Жапония мен жапон халқын басқа елдерде таныстырған маңызды суреттерді ұсынды. Олардың суреттері жапондықтардың өз еліне деген көзқарасын өзгертті. Шетелдік фотографтар өздерін қызықтырған жерлерді суреттері арқылы жариялады, кейде жапондықтардың назарын бұрын назарсыз қалған орындарға аударды. Солардың бірі – Камакурадағы Котокудегі «Дайбуцу» (үлкен Будда). Осыған ұқсас, Фарсари мен басқалардың Тосё-гуй кесенелерінің суреттері бұрын кіруге тыйым салынған орынды кең аудиторияға таныстырды. Фарсари және 19 ғасырдың басқа да коммерциялық фотографтары көбінесе екі тақырыпқа назар аударды: Жапонияның табиғаты және оның тұрғындарының «әдет-ғұрыптары мен мінез-құлқы». Мұндай тақырыптар мен олардың сөзбе-сөз және бейнелі түрде бейнеленуі шетелдік талғамға сай болу үшін таңдалды. Бұл себебі, фотографтың жеке эстетикасынан, көзқарасы мен алдын ала пікірлерінен бөлек, экономикалық жағдайлармен байланысты болды. Мұндай бағалардың салдарынан жапондықтардың көпшілігі фотосуреттерді алуға шамасы келмеді, ал фотографтардың клиенттері көбінесе Еуропа мен Америкадағы бекіністердегі шетелдік тұрғындардан – отаршылдық әкімшілерден, миссионерлерден, саудагерлерден және әскерилерден құралды. 1870 жылдардың басында туристер де олардың қатарына қосылды. Осы клиенттерге ұнайтын суреттерді түсіру үшін фотографтар көбінесе суретке түсірілетін жерлерді, әсіресе «әдет-ғұрыптар мен мінез-құлқы» бейнелейтін портреттерді сахналап, ойлап тапты. 1885 жылы Чарльз Дж. С. Макин өзінің «Күннің шығып тұрған жері» атты саяхаттық есебіне, яғни Жапония мен жапондықтар туралы қысқаша есепке, Фарсаридің кейбір көріністерін пайдаланды. Фотомеханикалық баспа әлі де жаңа болғандықтан, суретшілер мен иллюстраторлар үшін фотосуреттерден алынған туындыларды жасау жиі кездесетін жағдай еді. Мысалы, Чарльз Виргманның «Иллюстрацияланған Лондон жаңалықтары» үшін жасаған көптеген гравюралары Виргманның досы және кейде серіктесі Феличе Беатоның көріністерінен жасалған. Кейде өнер туындысы мен оның фотосуреттері арасындағы байланыс ашық болмады: Луи Жюль Дюмолиннің 1888 жылғы майлы суреті «Boys' Festival from the Bluff, Yokohama» (қазір Киотодағы Carp Banners деп аталады) Фарсаридің «Gionmachi, Киото» (қазір көбінесе «Shijō dōri, Kyoto көрінісі» деп аталады) суретіне көп сүйенеді. Суреттелген сурет фотосуретке қатты ұқсаса да, тақырыптың орналасқан жері атауда өзгертілген. Коллодиондық процесс дәуірінде, фотосурет технологиясының (желатин күміс процесі, фотопленка және кіші камералар) талаптары мен әуесқой фотосуретшіліктің өсуіне дейін, Фарсари сияқты коммерциялық фотографтар оқиғаларды және көріністерді жазу үшін ерекше маңызға ие болды. 1899 жылға дейін Жапонияда мұндай фотографтар одан да маңызды болды, өйткені үкімет шетелдіктерге ішкі аймаққа сапарға шығу үшін рұқсатнама алуды талап етті, ал Жапонияда орналасқан коммерциялық фотографтар кіруді жеңілдете алды және тыйым салынған аймақтардың сирек суреттерін ұсына алды. Алайда 1889 жылы Фарсари Йокогамаға келгендердің жартысы әуесқой фотографтар екенін болжады. Бұл асыра сілтеу болса да, әуесқой фотографтардың санының артуы коммерциялық фотография бизнесіне әсер етіп жатқаны анық болды. Әуесқой фотографтарды студиясына келіп, мүмкін, тауарын сатып алуға ынталандыру үшін Фарсари қараңғы бөлмені тегін пайдалануға ұсынды. 19 ғасырдағы фотографтар бір-бірінің суреттерін сатып алып, өздерінің атымен сататын болғандықтан, Фарсаридің суреттерін анықтау қиын. Бұл әртүрлі коммерциялық фотографтар арасындағы қор мен негативтерді ортақ алмасуға немесе өз жұмыстарын бірнеше студияға сатқан әуесқойлардың көптігіне байланысты болуы мүмкін. Сондықтан Фарсари деп танылған суреттің авторы Беато, Стиллфрид & Андерсен немесе Кусакабе болуы мүмкін. Мысалы, «Әскери қыздың суреті» Фарсари, Стиллфрид, Кусакабе немесе тіпті Судзуки Синъитиге жатқызылады. A. Фарсари & Co компаниясының өмірі жапондық фотографияның шетелдік фотографтардың ерте қатысуы мен ықпалынан бастап, тәуелсіз, жапондық фотографиялық үлгінің пайда болуына дейінгі кезеңді қамтыды. Бірінші буын фотографтардан кейін келген бұл фирма материалдардың сапасын арттыру, фотосуреттерді альбомдарда ұсыну тәжірибесін жетілдіру (өзіндік өнер нысанына айналған) және Фарсаридің туристерге бағытталған жарияланымдарын фотостудиясының жұмысын ілгерілету үшін тиімді пайдалану арқылы Жапониядағы коммерциялық фотографияның дамуына маңызды үлес қосты – вертикальды интеграцияның ерте, шағын мысалы.
Farsari expressed his view of photography in a letter to his sister, writing, "taking pictures is just a mechanical thing." In describing his development as a photographer, he wrote, "I have had no real teachers, I have learned everything from books. I bought all the necessary equipment and with no help from anyone, I printed, took photographs and so on. Then I taught others." Farsari did not work in isolation. The works (particularly those that were hand coloured) and practices of the many foreign and Japanese commercial photographers who operated in Yokohama from the 1860s to the 1880s have been termed Yokohama shashin (literally, "Yokohama photographs" or "photography"). Farsari and its other practitioners – notably Beato, Stillfried, Tamamura, Kusakabe Kimbei, Ogawa Kazumasa, and Uchida Kuichi – produced works that in their subject matter, composition and colouring present a striking combination of the conventions and techniques of Western photography with those of Japanese artistic traditions, particularly ukiyo e. These photographers also provided the key images by which Meiji era Japan and the Japanese were known to people in other countries. Their images also changed the ways in which Japanese saw their own country. Through their images, foreign photographers publicised sites that interested them, sometimes drawing Japanese attention to hitherto neglected locations. One was the now important "Daibutsu" (great Buddha) at Kōtoku in, Kamakura. In a similar vein, Farsari's and others' photographs of the mausoleums of Tōshō gū made the once restricted site familiar to a wider audience. Farsari and other 19th century commercial photographers generally concentrated on two types of subject matter: the scenery of Japan and the "manners and customs" of its inhabitants. Such subjects, and the ways in which they were literally and figuratively framed, were chosen to appeal to foreign taste; and the reason for this, apart from the photographer's individual aesthetics, vision and preconceptions, had much to do with economics. Given such pricing, few Japanese could afford photographs and a photographer's clientele was largely drawn from the foreign residents of the European and American enclaves: colonial administrators, missionaries, merchants and the military. By the early 1870s, tourists had joined their number. To appeal to this clientele, photographers often staged and contrived the scenes they photographed, particularly the portraits depicting "manners and customs". In 1885, Charles J. S. Makin used some of Farsari's views to illustrate his travel account Land of the Rising Sun, Being a Short Account of Japan and the Japanese. As photomechanical printing was still in its infancy, it was common for artists and illustrators to create works derived from photographs. For example, Charles Wirgman's numerous engravings for the Illustrated London News were made from views by Wirgman's friend and sometime partner Felice Beato. Occasionally the link between a work of art and its photographic source material was less overt: Louis Jules Dumoulin's 1888 oil painting Boys' Festival from the Bluff, Yokohama [sic] (now called Carp Banners in Kyoto) draws heavily from Farsari's photograph Gionmachi, Kioto (now often called View of Shijō dōri, Kyoto); although the painted image strongly resembles the photographic source, the location of the subject has been changed in the title. During the era of the collodion process, before the arrival of less demanding photographic technology (the gelatin silver process, photographic film, and smaller cameras) and the consequent rise of amateur photography, commercial photographers like Farsari had a particular importance for recording events and views. In Japan before 1899 such photographers were even more significant because the government required foreigners to obtain passes to journey to the interior, and commercial photographers based in Japan could more easily gain access and provide rare images of restricted areas. By 1889, however, Farsari estimated that about half of all visitors to Yokohama were amateur photographers; even if this was an exaggeration, the presence of increasing numbers of amateur photographers was obviously affecting the commercial photography business. To encourage amateur photographers to visit his studio and possibly buy his merchandise, Farsari provided free use of a darkroom. Attribution is often difficult with Farsari's photographs because 19th century photographers frequently acquired each others' images and sold them under their own names. This may be due to the commonplace exchange of stock and negatives between various commercial photographers, or due to the number of freelance amateurs who sold their work to more than one studio. Thus a photograph identified as by Farsari might actually be by Beato, Stillfried & Andersen or Kusakabe. A case in point is the photograph of an Officer's Daughter, variously attributed to Farsari, Stillfried, Kusakabe or even Suzuki Shin'ichi. The lifetime of A. Farsari & Co. spanned the transition of Japanese photography from the early involvement and influence of foreign photographers to the emergence of an independent, native Japanese photographic identity. Coming after the first generation of photographers, the firm made significant contributions to the development of commercial photography in Japan by emphasising the excellence of materials, refining the practice of presenting photographs in albums (which became art objects in themselves), and making effective use of Farsari's own tourist oriented publications to promote his photographic studio's work – an early, minor example of vertical integration.
Оның еңбегін бағалау
Өз уақытында А. Фарсари & Co. еңбектері жоғары бағаланып, танымал болды. Киплингтің қолдауымен қатар, фотограф және көптеген фотосурет туралы жазған В. К. Бертон 1887 жылы жариялаған мақаласында: "Түсті фотосуреттер саласында Фарсаридің кейбір туындыларынан жақсырақ жұмыс көрген емеспін" деген баға берді. Сол жылы "Фотографиялық Таймс" және "Американдық фотограф" журналында Фарсаридің еңбегіне арналған құрметті шолу жарияланды, онда оның жұмысы "техникалық тұрғыдан дерлік мінсіз" және тақырыптарды таңдауда "көркем пропорцияға" ие екені айтылды. Бұл фотосуреттер жапондық өмірді бейнелеген және американдықтарға жақсы таныс емес елдің табиғи сұлулығын көрсеткен. Кейінгі пікірлер қарама-қайшы болды. 1988 жылғы мақалада өнер және фотосурет тарихшысы Эллен Хенди А. Фарсари & Co. компаниясын "көптеген пейзаждық көріністерден тұратын альбомдарды көптеп шығарумен танымал болды, бірақ баспа сапасына және қолмен бояудың нәзіктігіне көңіл бөлмеді" деп сипаттады. Азияның ертедегі фотосуреттерінің маманы Терри Беннетт Фарсаридің жұмысын "тұрақсыз және Беато, Стилфрид немесе Кусакабе фотосуреттеріндегідей сапаға жетпейтін" деп атады. Бірақ Беннетт сонымен қатар Фарсаридің керемет суретшілерді жұмысқа алғанын, ең жақсы қағазды қолданғанын және "керемет түсті фотосуреттерді" жасағанын айтады. Тарихшы Себастьян Добсон үшін Фарсаридің (және оның дәуіріндегі басқа да Йокогама фотографтарының, әсіресе Кусакабе мен Тамамураның) еңбектерінің көркемдік және тарихи маңызы көп жылдар бойы "туристік сувенир" ретінде қарастырылып, "кейбір адамдар оны 19 ғасырдағы батыстың экзотикалық көзқарастарына ыңғайласу деп қабылдады" деген пікірде. Фарсаридің фотосуреттері мен альбомдары әлемнің көптеген мұражайлары мен жеке коллекцияларында сақталады, ал оның шығармаларының бір бөлігі 2004 жылы Бостонның Көркемсурет мұражайында көрмеге қойылды.
In its time, the work of A. Farsari & Co. was highly regarded and popular. Besides Kipling's endorsement, photographer and prolific photography writer W. K. Burton published an appraisal in an 1887 article: "I have seen no better work in the way of coloured photographs anywhere than some of Farsari's productions". In the same year, an admiring review of Farsari's work appeared in the journal Photographic Times and American Photographer, describing it as "technically almost perfect" and showing "artistic proportion" in the selection of subjects, depicting Japanese life and providing images of the natural beauty of a country that was admittedly unfamiliar to Americans. Later opinions have been divided. In a 1988 article, art and photography historian Ellen Handy described A. Farsari & Co. as having become "well known for issuing albums of landscape views in great quantity, but without regard for print quality and delicacy of hand colouring". Terry Bennett, a specialist in the early photography of Asia, refers to Farsari's work as "inconsistent and lacking the quality found in the photography of Beato, Stillfried or Kusakabe." But Bennett also notes that Farsari employed excellent artists, used the best paper and produced some "stunningly coloured photographs". For historian Sebastian Dobson, the artistic and historical significance of the work of Farsari (and other Yokohama photographers of his era, particularly Kusakabe and Tamamura) is rightly undergoing re evaluation after many years in which it was dismissed as tourist kitsch and "perceived by some as pandering to nineteenth century Western notions of exoticism". Farsari's photographs and albums are included in numerous museums and private collections around the world, and a selection of his works was exhibited at the Museum of Fine Arts, Boston in 2004.
Таңдалған фотосуреттер мен басқа да заттар
Фотосуреттер Фарсари берген тақырыптарымен, түсірілген күнімен, фотосурет түсіру әдісімен және сипаттамалық атаумен белгіленеді.
Photographs are indicated by Farsari's titles, followed by the date of exposure, the photographic process, and a descriptive title.