Эдинбургтағы Bedlam театры – бұрынғы шіркеу, қазір студенттік театр. 1848 ж. салынған, Fringe фестивалінің 49-шы алаңы. Тарихы, миссиясы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдинбургтегі театр, Шотландия, бұрынғы шіркеу
Theatre in Edinburgh, Scotland, a former church
Бедлам театры – Шотландияның Эдинбург қаласының Ескі қаласындағы театр. Ғимарат 1848 жылы Жаңа Солтүстік еркін шіркеуі үшін салынған. 1941 жылы шіркеу ретінде жабылғаннан кейін, ғимарат Эдинбург университетінің діни орталығы, содан кейін Эдинбург университетінің қоймасы ретінде пайдаланылды. 1980 жылы ол Эдинбург университетінің театр компаниясының (EUTC) студенттік театры ретінде қайта ашылды, Эдинбург фринжі фестивалі кезінде 49-шы алаңша ретінде жұмыс істейді. Жаңа Солтүстік еркін шіркеу 1843 жылғы бөліністен туындады, сол кезде Жаңа Солтүстік шіркеуінің пасторы Чарльз Джон Браун көптеген жамағаттарын Шотландия шіркеуінен алып, жаңадан құрылған еркін шіркеуге өткізді. Шіркеу белсенді миссионерлік қызметімен және студенттерге көмектесуімен танымал болды. 1941 жылы жамағат Грейфриарспен біріккеннен кейін, Эдинбург университеті ғимаратты діни орталық ретінде, ал 1975 жылдан бастап қойма ретінде пайдаланды. Университет ғимаратты EUTC-ге сыйға тартты, ол 1980 жылы Бедлам театры ретінде қайта ашты. Оның аты бір кезде жақын жерде орналасқан қалалық Бедлам есімді психиатриялық ауруханадан алынған. 90 орындық ғимарат Ұлыбританиядағы ең көне студенттік театр болып табылады, жыл сайын шамамен 40 EUTC қойылымын, ал Эдинбург фринжі кезінде күніне сегіз қойылымға дейін қояды. Ғимаратты Томас Гамильтон Готика стилінде жобалаған. Ол Ескі қаланың панорамасында маңызды орынды құрайды және Джордж IV көпірінен оңтүстікке қарайғы көріністі аяқтайды. 2012 жылы қайта жаңартылған театр 2001 жылдан бері B санатындағы ескерткіш ретінде қорғалып келеді.
Bedlam Theatre is a theatre in the Old Town of Edinburgh, Scotland. The building was completed in 1848 for the New North Free Church. After closing as a church in 1941, the building served as a chaplaincy centre and then a store for the University of Edinburgh before reopening in 1980 as the student run theatre of Edinburgh University Theatre Company (EUTC), operating during Edinburgh Fringe festival as venue 49. The New North Free Church originated in the Disruption of 1843, when Charles John Brown, minister of the New North Church, led many of his congregation out of the Church of Scotland and into the newly established Free Church. The church was noted for its active mission and its ministry to students. After its congregation united with Greyfriars in 1941, the University of Edinburgh used the building as a chaplaincy centre and then, from 1975, as a store. The university gifted the building to EUTC, who reopened it as the Bedlam Theatre in 1980. It is named for the city bedlam, which once stood nearby. With a capacity of 90, the building remains the United Kingdom's oldest student run theatre, hosting around 40 EUTC productions each year as well as up to eight shows a day during the Edinburgh Fringe. The building was designed in the Decorated Gothic style by Thomas Hamilton. It forms an important part of the Old Town cityscape, terminating the view south along George IV Bridge. The theatre, restored in 2012, has been protected as a Category B listed building since 2001.
Тарих
Қауым ғимаратты босатқаннан кейін, Эдинбург университеті оны 1957 жылдан бастап діни қызмет орталығы ретінде пайдаланды. Осы кезеңде ғимарат 1969 жылы Солтүстік Ирландия тақырыбындағы талқылауларға (teach-in) аламат болды, бұл қиын кезеңнің басында болған оқиға. 1973 жылы Поттерроу студенттік орталығында арнайы салынған жай дайын болғаннан кейін, діни қызмет орталығы екі жыл өткен соң бұрынғы Жаңа Солтүстік шіркеуін тастап кетті, ал университет ғимаратты қойма ретінде пайдаланды. Ғимаратты пайдалану жөніндегі қазіргі ұсыныстар медбикелік студенттеріне арналған кітапхананы құруды қамтиды. Діни қызмет орталығы ғимаратты тастағаннан кейін, ол кейде студенттік театрлық қойылымдар үшін және жыл сайынғы Эдинбург фринжі кезінде Траверс театры үшін қосымша аламат ретінде қолданылды. Осы кезеңдегі ең әйгілі қойылымдардың бірі – 1977 жылғы Фринджде Брэдфорд университетінің драмалық үйірмесінің «Шайтанның досы» (Михаил Булгаковтың «Мастер және Маргарита» романының негізінде қойылған) қойылымы болды. Университет ғимаратты Тирон Гатри есімімен аталатын, көрерменге жақын сахналық театрға айналдыру жобасын қолдады. Осы мақсатта 1979 жылы 150 000 фунт стерлинг көлемінде қаржы жинау науқаны басталды, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Университет орнына ғимаратты Эдинбург университетінің театр труппасына (EUTC) ұсынды. Сол жылы EUTC президенті Адриан Эванс ғимараттың оңтүстігінде орналасқан қалалық Bedlam психиатриялық ауруханасына сілтеме жасай отырып, Bedlam деген атты ұсынды. Ғимараттың ішкі құрылымы бірнеше рет өзгертілді, соның ішінде 1990 жылы «Перикл» және 1998 жылы «Гамлет» қойылымдарына дайындық жұмыстары жүргізілді. 2002 жылдың наурыз айында қалалық кеңес Bedlam-ды алып тастауды және оның артындағы 18 ғасырға жататын ғимараттарды бұзуды көздеген жаңартылған қонақ үй жобасын қабылдамады. Осыған байланысты 2003 жылы Bedlam достары қоры құрылды. Қор – EUTC түлектерінің қауымдастығы, ол театрды қолдайды. 500 000 фунт стерлинг инвестициясымен қолдау көрсеткен қор 2008 жылдан бастап ғимараттың толыққанды ішкі және сыртқы жөндеу жұмыстарын жүргізді. Жұмыс 2012 жылы ғимараттың сыртқы тас қабырғаларын тазалау және қалпына келтірумен, сондай-ақ ғимарат периметріне орнатылған қоршауларды қайта орнатумен басталды, бұл қоршаулар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде металл жинау үшін алынып тасталған еді.
After the congregation vacated the building, the University of Edinburgh used it as a chaplaincy centre from 1957. In this period, the building was the site of a teach in on Northern Ireland in 1969, during the early days of the Troubles. After the completion of a purpose built space within the Potterrow Student Centre in 1973, the chaplaincy vacated the former New North Church two years later and the university used the building as a store. Contemporary suggestions for the building's use included a library for nursing students. After the chaplaincy vacated the building, it was occasionally used for student dramatic performances and as an overspill venue for the Traverse Theatre during the annual Edinburgh Fringe. One notable production in this period was Bradford University Dramatic Society's Satan's Ball (an adaptation of Mikhail Bulgakov's The Master and Margarita) at the 1977 Fringe. The university supported a project to convert the building into a thrust stage theatre named in memory of Tyrone Guthrie. To this end, an appeal for £150,000 was launched in 1979 but proved unsuccessful. The university instead offered the building to the Edinburgh University Theatre Company (EUTC). Adrian Evans, EUTC's president for that year, suggested the name Bedlam in reference the city bedlam, which stood immediately south of the building. Internal rearrangements of the building have been carried out on occasions including a 1990 production of Pericles and a 1998 production of Hamlet. In March 2002, the council rejected revised hotel plans, which would have excluded Bedlam while involving the demolition of a collection of 18th century buildings to its rear. In this context, the Friends of Bedlam formed in 2003. The friends are an association of EUTC alumni which supports the theatre. Backed by an investment of £500,000, the friends supported the first comprehensive internal and external renovation of the building from 2008. Work commenced in 2012 with the cleaning and restoration of the external stonework and the reintroduction of railings around the building, the originals having been removed for scrap during the Second World War.
Бүгін
Аудитория 90 адамға арналған. Театрда бар және кафе де бар. Бұл ғимарат Ұлыбританиядағы толық студенттер басқаратын ең көне театр және Эдинбургтің жетекші шағын ареналарының бірі. EUTC жыл сайын шамамен 40 қойылым қоюмен қатар, Эдинбург фринжі кезінде күніне сегіз қойылымға дейін қабылдай алады, бұл орын 49 нөмірімен белгіленеді. 2012 жылдан бері театр Creative Carbon Scotland ұйымының «Жасыл өнер» бастамасына қатысып, қойылымдар арқылы экологиялық мәселелер туралы хабардар етуді және тұрақты тәжірибелерді қолдануды ілгерілетуде. Бастамамен жұмыс 2013 жылы «Драмалық әсер: жасыл театр фестивалі» жобасын қамтыды. 2015 жылы театр қоршаған ортаны қорғау мақсатында электронды билеттерді пайдалануға көшті.
The auditorium can accommodate 90 patrons. The theatre also has a bar and cafe. The building is the United Kingdom's oldest fully student run theatre and one of Edinburgh's leading smaller venues. In addition to around 40 productions staged each year by EUTC, it can host up to eight shows a day during the Edinburgh Fringe, when it is numbered Fringe Venue 49. Since 2012, the theatre has been part of Creative Carbon Scotland's Green Arts Initiative and has promoted awareness of environmental issues through shows as well as using sustainable practices. Work with the initiative has included, in 2013, Dramatic Impact: a green theatre festival. In 2015, the theatre adopted e ticketing as an environmental measure.
Ғимарат
Тосқауыл кезінде еркін шіркеу мүмкіндігінше жылдам ғимараттар салуға көшті, онда жайлылық пен қауіпсіздік – жалғыз талаптар болды. Осы орайда Томас Гамильтон жаңа дін үшін сәулеттік талғамның төрешісі ретінде көзге шықты. Жаңа Солтүстік еркін шіркеуі үшін ол Дэвид Кузин мен Джордж Смитпен шіркеу дизайнын таңдау бойынша бәсекелестікке түсті. Оның дизайны қабылданғаннан кейін Гамильтон ғимаратқа мұнара қосуды ұсынды, бірақ бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Эдинбургтегі ғимараттар туралы нұсқаулықта айтылғандай, нәтижесіндегі ғимарат – «жұқа ғарышталған ерте тіктөртбұрыш». Шіркеу кең кемеден тұрады, үстінде тік шатыр орналасқан. Сыртқы қабырғаларындағы ауыр тіреулер кеменің бес бөлігін бөліп тұрады, ал үстіңгі жағында сәл көтеріңкі парапет созылып жатыр. Қалыптаудың бір қатары әр бөлікті екі қабатқа бөледі, жоғарғы қабатта қарапайым ою-өрнектер, ал төменгі қабатта екі кішкентай терезелер бар. ғимараттың оңтүстік жағын жасылшақ апсида белгілейді. Солтүстік жақтағы фасады екі қабатты, жартылай сегізбұрышты екі баспалдақ мұнарасынан тұрады, олардың арасында алға шығыңқы кіреберіс орналасқан. Бұл мұнаралардың төменгі қабаттарын ауыр тіреулер ұстап тұрады, ал жоғарғы қабаттары соқыр ою-өрнектермен безендірілген, ол қақпалы есіктің үстіндегі ашық жұмыспен жалғасады. Солтүстік фасадының кең қалқасында ою-өрнекті терезе бар, екі жағында сегізбұрышты мұнаралар мен шыңдар орналасқан. Қалқаның жоғарғы бөлігінде ниша бар, ал оның үстінде шың орналасқан. Ішкі кеңістікте галерея сақталған, ол құйма темір бағаналарға тіреледі, ал апсидада әлі де орган және готикалық экрандар бар. Кеме үстінде бір ғана қанатты ағаш шатыр орналасқан. Театр 2001 жылдың 4 шілдесінен бастап B санатындағы қорғалатын мұражай ретінде тіркелген. Шіркеу тарихшысы А. Иан Данлоп бұл ғимаратты «кішкентай, ыңғайсыз және сәулеттік жағынан ұнамсыз» деп сипаттады. Сәулет тарихшысы Джо Рок Гамильтонның готикалық шіркеу дизайндарының қарапайымдылығы қабырғалардың дөңгелек тастармен толықтырылған сыртқы жағымен ең жақсы үйлесетінін айтты, мысалы, Free St John's және Roxburgh Free шіркеулеріндегідей. Рок Нью-Норт-Фридің тас қабырғасының бұл шіркеулерге қарағанда «сәтті болмағанын» айтты.
With the Disruption, the Free Church moved to erect buildings as quickly as possible with comfort and safety being the only requirements. In this context, Thomas Hamilton emerged as an arbiter or architectural taste for the new denomination. At the New North Free Church, he was pitched against David Cousin and George Smith in a competition to choose the design of the church. After his design was accepted, Hamilton argued unsuccessfully for the addition of a spire to the building. The resulting building is, in the words of the Buildings of Scotland guide to Edinburgh, "a thinly detailed early Dec rectangle". The church consists of a wide nave under a pitch roof. At the exterior side walls, heavy buttresses divide the nave's five bays while a shallow parapet runs along the top. A couse of moulding divides each bay into two storeys, with a simple traceried in the top storey and smaller twin lancets in the bottom. A shallow, polygonal apse defines the building's southern end. The front elevation at the northern end consists of twin, two storey, semi octagonal stair towers on either side of a projecting porch. Heavy buttresses support the lower storeys of these towers while the upper storeys are decorated with blind tracey, which is continuous with an openwork screen above the arched doorway. The wide gable of the north elevation contains a traceried window and is flanked by octagonal turrets with pinnacles. The apex of the gable includes a niche and is capped by a pinnacle. The interior retains its gallery, supported on cast iron columns; while the apse still contains the organ loft and Gothic screens. Over the nave is a single span timber roof. The theatre has been protected as a Category B listed building since 4 July 2001. Church historian A. Ian Dunlop described the building as "small, inconvenient and in no way architecturally pleasing". Architectural historian Joe Rock stated the simplicity of Hamilton's Gothic church designs was best complemented by exteriors of rough masonry: as at Free St John's and Roxburgh Free. Rock argued that, in contrast to these, the ashlar of New North Free is "not so successful".