Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массимо Раниери (3 мамыр 1951 жылы Джованни Калоне болып туған) – итальяндық әнші, актер, тележүргізуші және театр режиссері.
Massimo Ranieri (born Giovanni Calone on 3 May 1951) is an Italian singer, actor, television presenter and theatre director.
Ерте өмір
Раниери Неаполь қаласында (Санта-Люсияда) дүниеге келді, отбасындағы жеті баланың бесіншісі болды. 10 жасында жас Джованни мейрамханаларда, тойларда және басқа да шараларда ән айтқан. Төрт жылдай соң оны музыка продюсері байқап, Нью-Йоркке ұшырып, «Джанни Рок» есімімен EP жаздырды.
Ranieri was born in Naples (at Santa Lucia), the fifth of eight children in the family. When he was 10, young Giovanni would sing at restaurants, wedding receptions, etc. He was discovered by a music producer about four years later and was flown to New York to record an EP under the name of Gianni Rock.
Әнші мансабы
1964 жылы Раниери төрт ән жазды: Tanti auguri signora, Se mi aspetti stasera, Non chiudere la porta және La Prima Volta. Жазбалардың ешқайсысы сәтті болмады, себебі жас Джаннидің дауысы өзгеріп жатты. Екі жылдан кейін ол жаңа сахналық аты – Массимо Раниери атымен қайта ортаға түсті. 1966 жылы «Bene Mio» әнін орындап, теледидарда алғаш рет өнер көрсетті. Бір жыл өткен соң, ол тағы да «Pietà per chi ti ama» әнімен теледидарда пайда болды. 1968 жылы ол тағы екі ән жазды: «Da Bambino», «Ma L'amore cos'è» және «Preghiera». 1969 жылы ғана ол «O Sole Mio» әнін тікелей эфирде орындап, сәттілікке жетіп, жасөспірімдердің сүйіктісіне айналды. Сол жылы оның бірнеше хиттері жарық көрді: «Rita», «Se bruciasse la citta», «Quando l'amore diventa poesia», «Il mio amore resta sempre», «Rose rosse» және «Zingara». 1970 жылы «Vent'anni», «Sogno d'amore», «Sei l'amore mio», «Aranjuez Amore Mio» және «Candida» әндері шықты. 1971 жылы Раниери «Adagio Veneziano», «Via del Conservatorio» және «Io e Te» әндерін жазды. Ол Италиядан 1971 жылғы «Евровидение» ән байқауына қатысып, Ирландияның Дублин қаласында 5-орынды иеленді. 1972 жылы «Ti Ruberei», «O Surdato 'nnamurato» және «Erba di Casa Mia» әндерін жариялады; 1973 жылы «Amo Ancora Lei» әні шықты. Ол сол жылы Люксембургте өткен «Евровидение» байқауында Италия атынан «Chi sarà con te» әнімен өнер көрсетіп, 13-орынды алды. 1974 жылы «Te Voglio Bene Assaie», «Immagina» және «Per Una Donna» синглдері жарық көрді. 1988 жылы ол «Perdere l'amore» әнімен әншілік мансабына қайта оралды және сол жылы Сан-Ремо фестивалінде жеңіске жетті. 1997 жылы «Ti parlerò d'amore» әнімен тағы да қайта оралды. 2007 жылдың ақпан айында ол Италия бойынша «Canto perché non so nuotare da 40 anni» атты концерттік турне бастады, ол екі жылдан астам уақытқа созылып, 500-ден астам концерттен тұрды, содан кейін CD және DVD шығарылды, ол платиналық статусқа ие болды. 2022 жылы Сан-Ремо фестивалінде Миа Мартини атындағы сыншылар жүлдесін жеңіп алды.
Ranieri recorded four songs in 1964: Tanti auguri signora, Se mi aspetti stasera, Non chiudere la porta, and La Prima Volta. None of the records were successful, primarily because young Gianni's voice was changing. Two years later, he would re emerge under his new stage name, Massimo Ranieri. In 1966, he made his TV debut singing "Bene Mio". A year later, he made another TV appearance singing, "Pietà per chi ti ama". In 1968, he recorded two more songs: "Da Bambino", Ma L'amore cos'è" and "Preghiera". It was not until 1969 when he achieved success and became a teen idol when he sang "O Sole Mio" on live TV. That same year, he had a string of hits: "Rita", "Se bruciasse la citta", "Quando l'amore diventa poesia", "Il mio amore resta sempre", "Rose rosse" and "Zingara". In 1970, "Vent'anni", "Sogno d'amore", "Sei l'amore mio", "Aranjuez Amore Mio", and "Candida". In 1971, Ranieri recorded the songs "Adagio Veneziano", "Via del Conservatorio", and "Io e Te". He represented Italy in the 1971 Eurovision Song Contest in Dublin, Ireland, where he placed 5th with the song "L'Amore E' Un Attimo. " In 1972, he released the songs "Ti Ruberei", "O Surdato 'nnamurato", and "Erba di Casa Mia"; in 1973, "Amo Ancora Lei". He returned to the Eurovision Song Contest that year, in Luxembourg, to represent Italy with "Chi sarà con te", where he placed 13th. In 1974, came the singles "Te Voglio Bene Assaie", "Immagina", and "Per Una Donna". In 1988, he made a comeback to his singing career with the song, "Perdere l'amore", which won the Sanremo Festival, that year. In 1997, he made another comeback with "Ti parlerò d'amore". In February 2007, he started a concert tour of Italy, titled "Canto perché non so nuotare da 40 anni" which lasted for more than two years, with more than 500 shows, was made into a CD and a DVD, which went platinum. In 2022, he won the Mia Martini critics award at Sanremo Festival.
Актерлік мансап
1970 жылы Раниери актерлік өнерге қадам басуға шешім қабылдады. Оның экрандағы тұңғыш дебюті – «Метелло» фильмі сыншылардың жоғары бағасын алды және оған атау рольдегі рөлін сомдағаны үшін «Ең жақсы актер» номинациясында «Дэвид ДиДонателло» сыйлығын жеңіп берді. Сол жылы ол Анна Магнанимен бірге «La Sciantosa» телефильмінде түсті. 1974 жылы «Сальво Д’Аквисто» фильмінде түсірілді, онда ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде нацистер тарапынан өлім жазасына кесілген карабинер рөлін ойнады. 1975 жылы әншілік карьерасының төмендеуімен Массимо актерлік карьерасына көбірек назар аударды, кинода да, ең бастысы, сахнада да өнер көрсетті: ол Мауро Болоньини, Джузеппе Патрони Гриффи, Джорджо де Лулло, Джорджо Стрехлер және Маурицио Скапарро сияқты режиссерлермен бірлесіп жұмыс істеді, қазіргі заманғы пьесалар мен мюзиклдерден бастап Мольер мен Шекспирдің шығармаларын орындады. 1996 жылы Раниери Диснейдің «Нотр-Дамның қасіреті» мультфильмінің итальян тіліндегі нұсқасында Квазимодоға дауыс берді. Ол кейіннен осы рөлді фильмнің жалғасында да қайта ойнады. 2004 жылы ол өзінің алғашқы француз фильмінде – «Париждіктер» трилогиясында көше суретшісінің рөлінде ойнады. 2005 жылы ол аурудан толыққанды жазылғаннан кейін «Accussì Grande» атты қойылыммен сахнаға оралды. 2007 жылы «Civico 0» деректі фильмінде Гвиано рөлін ойнады, ол анасының қазасынан кейін үйсіз қалған жеміс сатушы. 2008 жылы «L'Ultimo Pulcinella» фильмінде түсті. 2009 жылы Маурицио Скапарроның «Polvere di Baghdad» пьесасында әңгімеші рөлін ойнады. 2010 жылы Массимо итальяндық-американдық актер Джон Туртурроның режиссерлігімен түсірілген Италияның Неаполь қаласының музыка тарихы туралы «Passione» деректі фильмінде қатысты. 2010 жылдың қараша айында итальяндық RAI Uno телеарнасының өндірісімен классикалық пьесаның – «Filumena Marturano» мини-сериалының жаңа нұсқасында ойнады, онда Марианжела Мелато бас рөлді сомдады. Массимо Филуменаның күйеуі Доменико Сориано рөлін ойнады.
In 1970, Ranieri decided to venture into acting. His screen debut, Metello received rave reviews from critics, and won him the David DiDonatello award for best actor for portraying the title character. He co starred with Anna Magnani in the television film La Sciantosa later that year. In 1974, he filmed Salvo D'Acquisto, where he portrayed a carabiniere who was executed by the Nazis during World War II. When his singing career started to decline in 1975, Massimo concentrated on his acting career, both in the cinema and, most importantly, as a stage actor: he collaborated with the directors Mauro Bolognini, Giuseppe Patroni Griffi, Giorgio de Lullo, Giorgio Strehler and Maurizio Scaparro, performing a wide range of material from modern plays and musicals, to Molière and Shakespeare. In 1996, Ranieri provided the speaking and the singing voice of Quasimodo in the Italian Language version of Disney's The Hunchback of Notre Dame. He even reprised this role in the sequel. In 2004, he starred in his first French film, a trilogy series called Les Parisiens, where he played a street artist. In 2005, he returned on the stage with the show "Accussì Grande", after a long bout with illness, from which he fully recovered. In 2007, he was in a docu film called Civico 0, where he played Guilano, a fruit vendor, who becomes homeless after the death of his mother. In 2008, he starred in the film L'Ultimo Pulcinella. In 2009, he played the storyteller in the play, Polvere di Baghdad, directed by Maurizio Scaparro. In 2010, Massimo was featured in Passione, a documentary about the history of music from Naples, Italy, directed by Italian American actor, John Turturro. In November 2010, he took part in the miniseries remake of the classic play, Filumena Marturano, produced by Italian TV RAI Uno, with Mariangela Melato in the title role. Massimo portrayed Filumena's husband, Domenico Soriano.
Басқа кәсіпорындар
2002 жылдың 16 қазанында Массимо Раниери Біріккен Ұлттар Ұйымының Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымының (ФАО) ізгі ниет елшісі деп тағайындалды.
On 16 October 2002, Massimo Ranieri was nominated Goodwill Ambassador of the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO).
Жеке өмір
Раниери ешқашан үйленбеген. Бірақ 1971 жылы Франка Себастьянмен некеден тыс қызы Кристиана дүниеге келді. Ол қызын тәрбиелеуге қатыспады, өйткені ол әлі жас және тәжірибесіз екенін, сондай-ақ бұл оның мансабына зиян келтіретінін айтты. Одан кейін ол ешқандай әйелмен байланыс құрмады. Қызы 20 жасқа толғанға дейін олардың арасында ешқандай қарым-қатынас болған жоқ. 2007 жылдың басында ол ұзақ жылдар бойы жақын болмаған қызын ресми түрде мойындауға шешім қабылдады және оны алғаш рет тікелей эфирде құшақтады. Бұл әке мен қыздың көзбен көріп жылаған, құшақтап кездесуі болды. 2011 жылдың шілдесінде ол әке болды.
Ranieri never married. However, in 1971, he fathered a daughter, Cristiana, out of wedlock with Franca Sebastiani. He did not have anything to do with the raising of his daughter, saying that he was too young and inexperienced for fatherhood, and that it would be damaging to his career. He was never linked with any other woman thereafter. He did not have any contact with his daughter until they met when she was about 20 years old. At the start of 2007, he decided to publicly acknowledge his long estranged daughter, and embraced her for the first time on live TV. It was a tearful reunion between father and daughter. He also became a grandfather in July 2011.