Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық биолог (1879–1967) Ральф Вари Чемберлайн. Оның тегі кейде "Чемберлейн" деп жазылады, мысалы.
American biologist (1879–1967)
Ralph Vary Chamberlinefn|His surname is sometimes spelled "Chamberlain" in print, e. g.
Ерте өмір және білім
Ральф Вари Чемберлин 1879 жылдың 3 қаңтарында Юта штатының Солт-Лейк-Сити қаласында Уильям Генри Чемберлин, белгілі құрылысшы және мердігер, және Элиза Фрэнсис Чемберлин (қыз есімі Браун) отбасында дүниеге келді. Чемберлин әкесінің әулетін 1638 жылы Массачусетс шығанағындағы колонияға қоныс аударған ағылшын иммигранттарына, ал анасының әулетін ескі Пенсильвания голланд отбасына жегізді. Мормон ата-анасының ұлы болған жас Чемберлин соңғы күнгі қасиеттілердің орта мектебінде білім алды. Оның ағасы Уильям, 12 баланың үлкені, Ральфтің ғылыми қызығушылықтарын бөлісіп, кейіннен онымен бірге оқытуға мүмкіндік алды. Ральф Юта университетін бітіріп, 1898 жылы білімгер атанды, содан кейін төрт жыл бойы орта мектепте және колледж деңгейінде биология, геология, химия, физика, латын және неміс тілдерін оқытты. Ол Гамма Альфа қауымдастығының және Сигма Си құрметті қоғамының мүшесі болды. Энтомолог Джон Генри Комстоктан дәріс алғаннан кейін 1904 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Зоолог Томас Х. Монтгомери Чемберлиннің монографиясын педипальптердің (еркек репродуктивті мүшелер) құрылымын пайдаланып туыстарды анықтаудағы және түрлердің егжей-тегжейлі сипаттамаларындағы «маңыздылығы жоғары» деп бағалады. Монтгомери жиырма түрлі қасқыр өрмекшісін атады, ал Чемберлин олардың тек екеуін ғана мойындады. Чемберлинге сын айтып, өзінің түрлерін қорғай келе: «Оның қайта қарауындағы негізгі кемшілік – жеткіліксіз типтік материал болған сияқты», - деп жазды. Ол омыртқалы жануарлар гистологиясы және эмбриологиясы бойынша жаңа курстар ашты. 1905-1907 жылдары Юта университетінің медицина мектебінің алғашқы деканы болды. 1906 жылдың жазында Чикаго университетінде эмбриологиядан жазғы курс оқыту жоспары, құлап, екі аяқ сүйегін сындырып, аяғындағы артериясын жарақаттағаннан кейін тоқтатылды. 1907 жылы университет басшылары медицина мектебін бар болған кафедрамен біріктіруге шешім қабылдады, бұл Чемберлиннің деканаттығын қажетсіз етті. 1907 жылдың мамырында декандық қызметінен кетіп, бірақ факультет мүшесі болып қалды. Кардифф пен Чемберлин бірге жазу машинасы компаниясы тарапынан 70 доллардан астам сомаға талап арыз берілген жеке сот ісінде айыпталушы болды. Олар бір-бірінен суық қарым-қатынас жасап, байланысты үзіп қойды. Олардың арасында бұрыннан шиеленіс болған еді – Чемберлиннің жақтастары Кардиффтің декандық қызметтен босатылуына қатысы бар екенін мәлімдеді, ал Солт-Лейк Трибьюн «екі адам арасындағы қаржылық мәселелерге байланысты емес, басқа сипаттағы үйкеліс профессор Кардифф тағайындалғанға дейін пайда болды» деп жазды. Шілдеде апелляциялық сот шешімімен талап арыз қабылданбады және Кардиффке сот шығындарын төлеуге бұйырылды. Ол кезде Чемберлин Бригам Янг университетінде жұмысқа орналасқан еді.
Ralph Vary Chamberlin was born on January 3, 1879, in Salt Lake City, Utah, to parents William Henry Chamberlin, a prominent builder and contractor, and Eliza Frances Chamberlin (née Brown). Chamberlin traced his paternal lineage to an English immigrant settling in the Massachusetts Bay Colony in 1638, and his maternal lineage to an old Pennsylvania Dutch family. Born to Mormon parents, the young Chamberlin attended Latter day Saints' High School, His brother William, the eldest of 12 children, also shared Ralph's scientific interests and would later teach alongside him. Ralph attended the University of Utah, graduating with a B. S. degree in 1898, and subsequently spent four years teaching high school and some college level courses in biology as well as geology, chemistry, physics, Latin, and German at Latter day Saints' University. and was a member of the Gamma Alpha fraternity and Sigma Xi honor society. He studied under entomologist John Henry Comstock and earned his doctorate in 1904. Zoologist Thomas H. Montgomery regarded Chamberlin's monograph as one of "decided importance" in using the structure of pedipalps (male reproductive organs) to help define genera, and in its detailed descriptions of species. efn|Montgomery, who named twenty wolf spider species of which Chamberlin recognized only two, in critiquing Chamberlin and defending his own species wrote "the main deficiency in [his] revision seems to have been insufficient type material." to collegiate standards, and introduced new courses in vertebrate histology and embryology. He was the first dean of University of Utah School of Medicine, serving from 1905 to 1907. During the summer of 1906, his plans to teach a summer course in embryology at the University of Chicago were cancelled when he suffered a serious accident in a fall, breaking two leg bones and severing an artery in his leg. In 1907, University officials decided to merge the medical school into an existing department, which made Chamberlin's deanship obsolete. He resigned as dean in May, 1907, although remained a faculty member. efn|Cardiff and Chamberlin were simultaneously co defendants in a separate lawsuit filed by a typewriter company, over $70. The two became estranged and uncommunicative. There had been tension between them for some time—Chamberlin's supporters claimed Cardiff was involved in his dismissal as dean—and the Salt Lake Tribune noted "friction between the two men, of a different nature and not entirely due to financial matters, arose even before Professor Cardiff received his appointment". In July, upon appeal, the suit was overturned and Cardiff ordered to pay costs. Chamberlin had by then secured a job at Brigham Young University.
Бригам Янг университеті
1908 жылы Чемберлин Бригам Янг университетінің (BYU) биология кафедрасын басқаруға шақырылды. Бұл университет Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуіне (LDS Church) тиесілі және оның басқаруында болды. ЛДС колледжінің профессоры Дж. Х. Пол Бримхоллға жазған хатында Чемберлинды «әлемдегі ең көрнекті табиғат зерттеушілерінің бірі, бірақ менің ойымша, ол шамамен 28 жаста. Біз оны қалыс қалдырмауға тиіспіз» деп жазды. Чемберлин биология курстарының кеңейтілген тізімін қадағалады және студенттермен бірге жәндіктерді жинауға саяхаттар ұйымдастырды. Чемберлин психология және білім беру пәндерін оқытқан, жаңадан тағайындалған профессорлар Джозеф пен Генри Петерсонға қосылды. Чемберлин және екі Петерсон университеттің ғылыми деңгейін көтеру үшін жұмыс істеді. 1909 жылы Чемберлиннің інісі Уильям Х. Чемберлин философиядан сабақ беру үшін шақырылды. Шіркеудің белсенді мүшелері болған төрт ғалым заманауи ғылыми және философиялық идеяларды оқытуымен және жандаған пікірталас пен талқылауға ынталандыруымен белгілі болды. Чемберлиндер мен Петерсондар эволюция теориясының діни көзқарастармен үйлесімді екеніне сенді және Киелі кітапты тарихи тұрғыдан сын тұрғысынан қарастыруды қолдады, яғни жазылған мәтіндерді сол заманғы контексте қарау қажеттігін айтты. Ральф Чемберлин BYU студенттік газеті «White and Blue»-да еврей аңыздары мен тарихи жазбаларды сөзбе-сөз қабылдамау керек екенін дәлелдейтін мақалалар жариялады. «Еврейлердің ертедегі кейбір аңыздары» деген мақаласында Чемберлин: «Ескі өсиеттегі көптеген мәтіндер поэзиялық сипатқа ие және кейбір оқиғалар тарихи жағынан нақты емес екенін білуде, тек балалық және жетілмеген сана ғана зиян көруі мүмкін» деген қорытынды жасады. 1911 жылдың басында Ральф Чемберлин мен Петерсон бауырластарға эволюцияны оқытуды тоқтату немесе жұмыстан босату мүмкіндігі ұсылды. Бұл үш профессор студенттер мен оқытушылар арасында өте танымал болды, олар эволюция ілімінің өздерінің сенімін жоятынын жоққа шығарды. Профессорларды қолдау білдіретін және студенттердің 80%-дан астамы қол қойған петиция әкімшілікке, содан кейін жергілікті газеттерге жіберілді. Үш профессор өз оқыту әдістерін өзгертпей, 1911 жылы қызметінен кетті, ал Уильям Чемберлин тағы бес жыл қызмет етті. 1910 жылы Чемберлин Америка ғылымды дамыту қауымдастығының мүшесі болып сайланды.
In 1908, Chamberlin was hired to lead the Biology Department at Brigham Young University (BYU), a university owned and operated by the Church of Jesus Christ of Latter day Saints (LDS Church), during a period which BYU president George H. Brimhall sought to increase its academic standing. LDS College professor J. H. Paul, in a letter to Brimhall, had written Chamberlin was "one of the world's foremost naturalists, though, I think, he is only about 28 years of age. I have not met his equal We must not let him drift away". Chamberlin oversaw expanded biology course offerings and led insect collecting trips with students. Chamberlin joined a pair of newly hired brothers on the faculty, Joseph and Henry Peterson, who taught psychology and education. Chamberlin and the two Petersons worked to increase the intellectual standing of the University. In 1909 Chamberlin's own brother William H. Chamberlin was hired to teach philosophy. The four academics, all active members of the Church, were known for teaching modern scientific and philosophic ideas and encouraging lively debate and discussion. The Chamberlins and Petersons held the belief that the theory of evolution was compatible with religious views, and promoted historical criticism of the Bible, the view that the writings contained should be viewed from the context of the time: Ralph Chamberlin published essays in the White and Blue, BYU's student newspaper, arguing that Hebrew legends and historical writings were not to be taken literally. In an essay titled "Some Early Hebrew Legends" Chamberlin concluded: "Only the childish and immature mind can lose by learning that much in the Old Testament is poetical and that some of the stories are not true historically." In early 1911 Ralph Chamberlin and the Peterson brothers were offered a choice to either stop teaching evolution or lose their jobs. The three professors were popular among students and faculty, who denied that the teaching of evolution was destroying their faith. A student petition in support of the professors signed by over 80% of the student body was sent to the administration, and then to local newspapers. Rather than change their teachings, the three accused professors resigned in 1911, while William Chamberlin remained for another five years. In 1910, Chamberlin was elected a fellow of the American Association for the Advancement of Science.
Пенсильвания мен Гарвард
Бригам Янг университетін қалдырғаннан кейін Чемберлин 1911 жылдан 1913 жылға дейін Пенсильвания университетінде лекция оқыды және Джордж Лейб Харрисон қорының ғылыми зерттеушісі болды. 1913 жылдың наурыз айынан 1925 жылдың 31 желтоқсанына дейін ол Гарвард университетінің Салыстырмалы зоология музейінде өрмекшілер, көп аяқтылар және құрттар бөлімінің кураторы болып жұмыс істеді, осы жерде оның көптеген ғылыми еңбектері жарық көрді. Оның жарияланымдарында Орталық Америка және Батыс Кариб аймарындағы барлық белгілі мыңаяқтылар туралы зерттеулер, сондай-ақ 1913-1916 жылдардағы Канада Арктикалық экспедициясы, Оңтүстік Америкаға Стэнфорд және Йель экспедициялары, және USS Albatross кемесінің түрлі экспедицияларынан жиналған жануарлардың сипаттамалары кірді. 1914 жылы ол Америка табиғаттанушылар қоғамы мен Америка зоологтар қоғамының мүшесі болып сайланды, ал 1919 жылы Америка энтомологиялық қоғамының екінші вице-президенті қызметін атқарды. 1923 жылдан 1930 жылдардың ортасына дейін ол АҚШ Бау-бақша кеңесі мен АҚШ Биологиялық зерттеулер басқармасының техникалық сарапшысы болып жұмыс істеді.
After leaving Brigham Young, Chamberlin was employed as a lecturer and George Leib Harrison Foundation research fellow at the University of Pennsylvania from 1911 to 1913. From March 1913 to December 31, 1925, he was the Curator of Arachnids, Myriapods, and Worms at the Museum of Comparative Zoology at Harvard University, where many of his scientific contributions were made. Here his publications included surveys of all known millipedes of Central America and the West Indies; and descriptions of animals collected by the Canadian Arctic Expedition (1913–1916); by Stanford and Yale expeditions to South America; and by various expeditions of the USS Albatross. He was elected a member of the American Society of Naturalists and the American Society of Zoologists in 1914, and in 1919 served as second vice president of the Entomological Society of America. He served as a technical expert for the U. S. Horticultural Board and U. S. Biological Survey from 1923 until the mid 1930s.
Ютаға оралу
Чемберлин 1925 жылы Юта университетіне оралып, зоология және ботаника кафедраларының меңгерушісі болды. Ол келгенде факультетте бір зоолог, бір ботаник және бір оқытушы жұмыс істеді. Ол көп ұзамай биология бағдарламасының көлемін және түрлілігін кеңейте бастады, ал зейнетке шыққан кезде факультетте 16 профессор, жеті оқытушы және үш арнайы лектор болды. Стерлинг М. Макмерриннің айтуынша, ол университеттің ең танымал ғалымы болды, ал оның эволюция курсы кампуста ең сүйікті курстардың біріне жатты. Ол Юта университетінің «Биологиялық сериялар» журналын құрды және Уиллис Дж. Гертч, Уилтон Айви, Уильям Х. Бель және Стивен Дюрант сияқты болашақта үлкен жетістіктерге жететін бірнеше студенттердің дипломдық жұмыстарын жетекшілік етті; соңғы үшеуі кейіннен Чемберлинмен бірге факультет құрамына қосылды. 1938-1939 жылдары ол бір жылдық демалысқа шықты, осы уақытта ол еуропалық университеттер мен мұражайларда оқыды, Берлинде өткен Халықаралық энтомология конгресінің бір бөлімін төрағалық етті, содан кейін Мексика мен Оңтүстік Америкада биология мен археологияны зерттеді. 1942 жылы ол Юта университетінен құрметті ғылым докторы дәрежесін алды. 1948 жылы зейнетке шықты, ал 1957 жылы Юта Фи Сигма қоғамы Чемберлиннің суретін (суретті Альвин Л. Гиттинс салған) университетке сыйға тартты және естелік хаттар жинағын жариялады. 1960 жылы Юта университетінің түлектер қауымдастығы Чемберлинге университеттің ең жоғары наградасы – Құрылтайшылар күні сыйлығын табыс етті. Ютадағы әріптестері Чемберлиннің өмір бойы ғылыми әдісті қолдап, студенттеріне адамның өмір сүруін түсіндіру үшін табиғи процестерді пайдалану қажеттігін сіңіргенін атап өтті. Ангус және Грейс Вудбери оның ең маңызды мәдени үлесі – «діни сенімдері бекінген жаңа студентті оны жаттығудан өткен ғылыми ойлаудан бөлетін үлкен алшақтықтан ақырындап алып өту қабілеті болды, оны үмітсіздік пен адасқандыққа итерместен». Оның студенттері оқытушыларға айналған сайын оның ықпалы жалғасты, нәтижесінде эволюция және табиғаттанулық көзқарасқа қоғамдық түсінік біртіндеп артты. Оның әріптесі және бұрынғы студенті Стивен Дюрант: «Ол сөз арқылы, әсіресе өсиет арқылы, бізге еңбекқорлықты, ізгілікті іздеуді, шындықты сүюді және, әсіресе, ғылыми адалдықты үйретті» деді. Дюрант Чемберлиннің ғылымға қосқан үлесінің ауқымымен Спенсер Фуллертон Бейрд және К. Харт Мерриам сияқты көрнекті биологтармен салыстырды.
Chamberlin returned to the University of Utah in 1925, where he was made head of the departments of zoology and botany. When he arrived, the faculty consisted of one zoologist, one botanist, and an instructor. He soon began expanding the size and diversity of the biology program, and by the time of his retirement the faculty consisted of 16 professors, seven instructors, and three special lecturers. He was the university's most celebrated scientist according to Sterling M. McMurrin, and his course on evolution was among the most popular on campus. He established the journal Biological Series of the University of Utah and supervised the graduate work of several students who would go on to distinguished careers, including Willis J. Gertsch, Wilton Ivie, William H. Behle and Stephen D. Durrant; the latter three would later join Chamberlin as faculty members. From 1938 1939 he took a year long sabbatical, during which he studied in European universities and museums, presided over a section of the International Congresses of Entomology in Berlin, and later studied biology and archaeology in Mexico and South America. In 1942 he received an honorary Doctor of Science from the University of Utah. He retired in 1948, and in 1957, an honor ceremony was held by the Utah Phi Sigma Society in which a portrait of Chamberlin painted by Alvin L. Gittins was donated to the University and a book of commemorative letters produced. In 1960 the University of Utah Alumni Association awarded Chamberlin its Founders Day Award for Distinguished Alumni, the university's highest honor. Chamberlin was noted by colleagues at Utah for being a lifelong champion of the scientific method and instilling in his students ideas that natural processes must be used to explain human existence. Angus and Grace Woodbury wrote that one of his greatest cultural contributions was his ability "to lead the naive student with fixed religious convictions gently around that wide gulf that separated him from the trained scientific mind without pushing him over the precipice of despair and illusion." His influence continued as his students became teachers, gradually increasing societal understanding of evolution and naturalistic perspectives. His colleague and former student Stephen Durrant stated "by word, and especially by precept, he taught us diligence, inquisitiveness, love of truth, and especially scientific honesty". Durrant compared Chamberlin to noted biologists such as Spencer Fullerton Baird and C. Hart Merriam in the scope of his contributions science.
Жеке өмір және өлім
1899 жылдың 9 шілдесінде Чемберлин Солт-Лейк-Ситидегі Дейзи Фергюсонға үйленді, олардың төрт баласы болды: Бет, Ральф, Делла және Рут. Оның алғашқы некесі 1910 жылы ажырасып кетті. 1922 жылдың 28 маусымында ол да Солт-Лейкте тұратын Эдит Саймонсқа үйленді, олардың алты баласы болды: Элиот, Франсис, Хелен, Ширли, Эдит және Марта Сью. Оның ұлы Элиот математик болып, Юта университетінде 40 жыл профессор болып жұмыс істеді. Чемберлиннің екінші әйелі 1965 жылы қайтыс болды, ал Чемберлин өзі 1967 жылдың 31 қазанында Солт-Лейк-Ситиде қысқа аурудан кейін 88 жасында қайтыс болды. Биолог Ральф Крэбилл-младший Чемберлиннің қайтыс болғанын 31 қазанда тізімдеген. Чемберлин омыртқасыз жануарлардың белгілі таксономисі болды, ол 4000-нан астам түрді атап, сипаттады, арахидтерді (арақандар, бұрандалар және олардың туыстары) және мириаподтарды (мыңжапырақтар, мыңаяқтар және олардың туыстары) зерттеуге маманданған, сонымен қатар моллюскалар, теңіз құрттары және жәндіктер туралы жариялаған. 1941 жылы ол кем дегенде 2000 түрді сипаттады, ал 1957 жылы барлығы 4225 жаңа түрді, 742 жаңа туысты, 28 жаңа отбасыны және 12 орденді сипаттады. Чемберлиннің таксономиялық жарияланымдары кем дегенде 1966 жылға дейін жарияланып тұрды. Чемберлин тарихтағы ең көп еңбек еткен арахнологтардың қатарында. 2013 жылы ең көп таралған жәндіктер жүйесін зерттеуде Чемберлин сипатталған түрлердің жалпы саны бойынша бесінші орынды иеленді (1475) және әлі де жарамды түрлердің саны бойынша сегізінші орынды иеленді (984), яғни бұрын сипатталған түрлердің таксономиялық синонимдері емес. Юта университетінде Чемберлин өзінің студенттері Уилтон Айви және Уиллис Дж. Гертчпен бірнеше жұмысты бірлесіп жазды, олар екеуі де белгілі жәндік ғалымдары болды: Чемберлин мен Айвидің "танымал дуэті" жүздеген түрді бірге сипаттады. Чемберлин өзінің туған жері Ютада кездесетін 621 жәндіктің үштен бірінен астамын сипаттады немесе бірлесіп сипаттады. Чемберлин сонымен қатар Солтүстік Американың 60 түрін сипаттаған тарантулалар бойынша жетекші сарапшы болды. Чемберлин басқа арахнидтер тобымен де жұмыс істеді, соның ішінде шаяндар, орақшылар және шизомидтер, және өзінің немере інісі Джозеф Ч. Чемберлинмен бірнеше псевдоскорпиондарды сипаттады, ол өзі танымал арахнолог. Арахнологтар арасында Чемберлин ықпалды деп есептелді, бірақ оны көпшілік жақсы көрмеді: Айвимен бірлесіп жазған көптеген еңбектерінде Айвидің өзі көп бөлігін жинап, сипаттады, ал Чемберлин бірінші автор болып қалды, ал 1947 жылы танылу туралы дау Айвиді арахнологиядан көп жылдар бойы бас тартуға әкелді. Чемберлин ертеректе Эрнст Майрдың бұйрығымен Салыстырмалы зоология мұражайына кірмейтін болды, ал Чемберлин қайтыс болғаннан кейін оның бұрынғы студенті Гертш "оның табиғи жамандығы соңында оны жеңіп алды" деді. Сонымен қатар, ол мыңнан астам мыңжапырақ түрлерін атады, бұл тарихтағы ең көп сандаған мыңжапырақ таксономистерінің үштігіне кіреді. Чемберлин, Карл Аттмс және Карл В. Верхофф әрқайсысы 1000-нан астам мыңжапырақ түрлерін сипаттады. Оның 1958 жылғы "Солтүстік Американың мыңжапырақтарының тізімі" Мексиканың солтүстігіндегі барлық жазбалар мен түрлерді жинақтауға сегіз жыл жұмсалды, бұл 50 жыл бұрын жарияланған алдыңғы осындай тізімде тіркелген түрлердің шамамен 600% -ға өсуін білдірді, бірақ жұмыстың өзі жаңа түрлерді сипаттамады. Чемберлин 1961 жылы шыққан "Британ энциклопедиясына" мыңжапырақтар, пауроподтар және симфиландар туралы мақалалар жазды. Көптеген түрлерді сипаттаған болса да, оның мириаподтар таксономиясына қалдырған мұрасы аралас. Ол Орталық Американың мириаподтары бойынша таксономиялық жұмысы "өнерге жетуден гөрі көптеген проблемаларды тудырды, бұл үлгі көптеген онжылдықтар бойы сақталды" деп мәлімдеді. Хоффман Чемберлиннің "жаңа түрлерді атаумен негізгі қызығушылығы болған" деп жазды, бірақ Чемберлиннің тас жүзбелектермен жасаған жұмысының ізашарлық екенін және Чемберлиннің кейінгі жұмысында теңдесі жоқ сапаны мойындады. Ол "Biological Abstracts" академиялық журналының базасында сипункулидтер мен мириаподтар бойынша бөлім редакторы болды. Дуррант пен Бель Юта университетінің орнитология мамандығының алғашқы екі аспиранты, олар негізінен Чемберлиннің басшылығымен жұмыс істеді, бірақ олар Ангус М. Вудберидің студенттері ретінде тіркелді. Сол сияқты, оның мыңжапырақтар жинағы Вашингтондағы Ұлттық табиғи тарих мұражайына қойылды, бұл мұражайға әлемдегі ең үлкен мыңжапырақтар жинағын жасауға көмектесті - түрлерді сипаттау үшін қолданылатын жеке үлгілер.
On July 9, 1899, Chamberlin married Daisy Ferguson of Salt Lake City, with whom he had four children: Beth, Ralph, Della, and Ruth. His first marriage ended in divorce in 1910. On June 28, 1922, he married Edith Simons, also of Salt Lake, and with whom he had six children: Eliot, Frances, Helen, Shirley, Edith, and Martha Sue. His son Eliot became a mathematician and 40 year professor at the University of Utah. Chamberlin's second wife died in 1965, and Chamberlin himself died in Salt Lake City after a short illness on October 31, 1967, at the age of 88. efn|name=deathdate| Biologist Ralph Crabill Jr. lists Chamberlin's death as October 31.]] Chamberlin was a prolific taxonomist of invertebrate animals who named and described over 4,000 species, specializing in the study of arachnids (spiders, scorpions, and their relatives), and myriapods (millipedes, centipedes, and relatives), but also publishing on molluscs, marine worms, and insects. By 1941 he had described at least 2,000 species, and by 1957 had described a total of 4,225 new species, 742 new genera, 28 new families, and 12 orders. Chamberlin's taxonomic publications continued to appear until at least 1966. Chamberlin ranks among the most prolific arachnologists in history. In a 2013 survey of the most prolific spider systematists, Chamberlin ranked fifth in total number of described species (1,475) and eighth in number of species that were still valid (984), i. e. not taxonomic synonyms of previously described species. At the University of Utah Chamberlin co authored several works with his students Wilton Ivie and Willis J. Gertsch, who would both go on to become notable spider scientists: the "famous duo" of Chamberlin and Ivie described hundreds of species together. Chamberlin described or co described more than a third of the 621 spiders known to occur in his native Utah. Chamberlin was also a leading expert in North American tarantulas, describing over 60 species. Chamberlin worked with other groups of arachnids as well, including scorpions, harvestmen, and schizomids, and described several pseudoscorpions with his nephew Joseph C. Chamberlin, himself a prominent arachnologist. Among fellow arachnologists, Chamberlin was regarded as influential but not particularly well liked: in many of his papers co authored with Ivie, it was Ivie himself who did most of the collecting, and describing, while Chamberlin remained first author, and a 1947 quarrel over recognition led to Ivie abandoning arachnology for many years. Chamberlin is said to have eventually been banned from the Museum of Comparative Zoology by Ernst Mayr in his later years, and after Chamberlin's death his former student Gertsch said "his natural meanness finally got him". In addition, he named more than 1,000 species of millipedes, ranking among the three most prolific millipede taxonomists in history. efn|Chamberlin, Carl Attems and Karl W. Verhoeff each described over 1,000 millipede species. His 1958 "Checklist of the millipeds of North America", a compilation eight years in the making of all records and species north of Mexico, represented nearly a 600% increase in species recorded from the previous such list published over 50 years earlier, although the work itself described no new species. Chamberlin contributed articles on millipedes, pauropods and symphylans to the 1961 edition of the Encyclopædia Britannica. Although a prolific describer of species, his legacy to myriapod taxonomy has been mixed. and stated his taxonomic work on Central American myriapods "introduced far more problems than progress, a pattern which was to persist for many decades to come". Hoffman wrote Chamberlin was "an admitted 'alpha taxonomist' whose main interest was naming new species", although recognized Chamberlin's work with stone centipedes as pioneering, and of a quality unmatched in Chamberlin's later work. He was section editor on sipunculids as well as myriapods for the academic journal database Biological Abstracts. efn|Durrant and Behle, the first two graduate students in ornithology at the University of Utah, worked primarily under Chamberlin, although are on record as students of Angus M. Woodbury. Similarly, his collection of millipedes was deposited in the National Museum of Natural History in Washington, D. C., helping to make that museum the world's largest single collection of millipede type specimens—the individual specimens used to describe species.
Ұлы бассейннің мәдени зерттеулері
Мансабының басында, Эфн Бакей Чемберлин 1901 жылдың көктемінде Гошуттардың арасында болғанын жазды. Оның "Юта штатындағы Госиут үндістерінің этноботаникасы" атты жарияланымы Ұлы Бассейн халықтарының бір тобына қатысты алғашқы маңызды этноботаникалық зерттеу болып есептеледі. Ол сонымен қатар гошуттардың жануарлар мен анатомиялық терминдері, жер-су аттары мен жеке есімдері, және уте халқының өсімдік атауларының жинағын жариялады. Чемберлиннің Юта университетіндегі кезіндегі әріптестерінің бірі – мәдени экологияның негізін қалаушы ретінде танымал Джулиан Стюард болды. Стюард Чемберлиннің жұмысын "керемет" деп бағаласа, антрополог Вирджиния Кернс Чемберлиннің Ұлы Бассейннің жергілікті мәдениеттерімен болған тәжірибесі Стюардтың мәдени зерттеулеріне көмектескенін жазады: "экологиялық білім жағынан [Стюардтың жас дерек көздері] Чемберлинге сабақ берген ақсақалдармен салыстыруға келмейді. Осы себепті Чемберлиннің гошут этноботаникасы бойынша зерттеулері Стюард үшін одан да құндырақ болды". Чемберлин Гошут тілінен алынған атауларды өзі сипаттаған кейбір организмдерге берді, мысалы, "үлкен аяқтар" деген мағынаны білдіретін Пимао кенесі және "көптеген ілгектер" деген мағынаны білдіретін Сонатса құрты.
Early in his career,efn|Chamberlin wrote he was among the Goshutes in the spring of 1901. His resulting publication, "The Ethno botany of the Gosiute Indians of Utah", is considered the first major ethnobotanical study of a single group of Great Basin peoples. He also published surveys of Goshute animal and anatomical terms, place and personal names, and a compilation of plant names of the Ute people. One of Chamberlin's later colleagues at the University of Utah was Julian Steward, known as the founder of cultural ecology. Steward himself described Chamberlin's work as "splendid", and anthropologist Virginia Kerns writes that Chamberlin's experience with indigenous Great Basin cultures facilitated Steward's own cultural studies: "in terms of ecological knowledge, [Steward's younger informants] probably could not match the elders who had instructed Chamberlin. That made his research on Goshute ethnobotany all the more valuable to Steward." Chamberlin gave Goshute derived names to some of the organisms he described, such as the spider Pimoa, meaning "big legs", and the worm Sonatsa, meaning "many hooks", in the Goshute language.
Басқа жұмыстар
Чемберлиннің еңбектері биология және антропологиядан асып, тарихи, философиялық және теологиялық жазбаларды қамтыды. Брайан университеті студенттерінің газетінде ол Киелі кітапқа тарихи сын, эволюция теориясының діни сенімдермен байланысы сияқты тақырыптарда бірнеше мақала жариялады. 1925 жылы ол бірнеше жыл бұрын қайтыс болған философ және теолог ағасы Уильям Чемберлиннің өмірбаянын жазды. Юта философы Стерлинг Макмеррин бұл өмірбаянның өзінің өміріне "қолданылған әсері болғанын" айтты және "кітап В. Х. Чемберлиннің философиялық ойларын толық және нақты жеткізгені Ральф Чемберлиннің философиялық біліктілігін көрсетеді" деп атап өтті. 1948 жылы зейнетке шыққаннан кейін Чемберлин Юта университетінің тарихына көп көңіл бөлді. Мансабының кейінгі кезеңінде Чемберлин "Юта университеті, оның алғашқы жүз жылдығы" атты авторитетті кітап жазды, оны BYU тарихшысы Юджин Э. Кэмпбелл "бұл маңызды батыс оқу орнының тамаша тарихы" деп сипаттады. Юта университеті сонымен қатар Юта университетінен бұрын құрылған, LDS шіркеуінің негізін салған Дезрет университетінің толық есебін де қамтиды.
Chamberlin's work extended beyond biology and anthropology to include historical, philosophical, and theological writings. At BYU he published several articles in the student newspaper on topics such as historical criticism of the Bible and the relationship of evolutionary theory with religious beliefs. In 1925, he wrote a biography of his brother William H. Chamberlin, a philosopher and theologian who had died several years earlier. Utah philosopher Sterling McMurrin, stated the biography "had a considerable impact" on his own life, and noted "the fact that the book adequately and persuasively presents W. H. Chamberlin's philosophic thought shows the philosophical competence of Ralph Chamberlin" After retiring in 1948, Chamberlin devoted significant attention to the history of the University of Utah. Later in his career, Chamberlin produced an authoritative book, The University of Utah, a History of its First Hundred Years, which BYU historian Eugene E. Campbell called "an excellent history of this important western institution." The University of Utah also contains an extensive account of the University of Deseret, the LDS Church founded university that preceded the University of Utah.