Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық епископ (1811–1883)
American bishop (1811–1883)
Джесси Трусделл Пек (4 сәуір, 1811 – 17 мамыр, 1883) – 1872 жылы сайланған, американдық методист епископы.
Jesse Truesdell Peck (April 4, 1811 – May 17, 1883) was an American bishop of the Methodist Episcopal Church, elected in 1872.
Тууы және отбасы
Ол 1811 жылдың 4 сәуірінде Нью-Йорк штатының Отсего округіндегі Миддлфилд-Центр қаласында дүниеге келген. Оның отбасы ағылшын тегінен тараған, 15 ғасырға дейін тамырлары бар және геральдикада танымал болған. Генри Пек 1637 жылы Америкаға келген. Джесси Пектің әкесінің әкесі, сондай-ақ Джесси есімді, Вашингтон армиясында қаза тапқан. Джесси Пектің әкесі Лютер темірші болған және өмірі бойы сынып жетекшісі қызметін атқарған, оның бес ұлы (соның ішінде Жесси Т. ең кішісі) методист уағыздаушылары болған. Оның отбасында методист дініне бейімділік болғандықтан, оның шөбересі Стивен Крейн былай деген: "Ана тарапынан баршамыз, жүре бастағаннан-ақ методист дін қызметкеріне айналдық, жылдам атпен, ыдыс-аяқпен, уағыз айтуға құштар."
He was born on April 4, 1811, in Middlefield Center, Otsego County, New York. His family was of English heritage, traceable back to the 15th century and known in heraldry. Henry Peck came to America in 1637. Jesse Peck's grandfather, also named Jesse, died in Washington's army. Jesse Peck's father, Luther, was a blacksmith and lifelong class leader, whose five sons (of whom Jesse T. was the youngest) all became Methodist preachers. The trend in his family toward the Methodist ministry led his great nephew, Stephen Crane, to say: "Upon my mother's side, everyone in my family became a Methodist clergyman as soon as they could walk, the ambling nag, saddlebag, exhorting kind."
Діни қызмет
Пек 16 жасында христиан дініне өтті. Ол дерлік бірден уағыз айтуға шақырылғанын сезінді. 1832 жылы М.Е. шіркеуінің Онейда жылдық конференциясындағы аудандық миссионер ретінде саяхаттап, жайылып жүрді. Оны епископтар Илья Хединг және Беверли Во киялады. Епископ сайлануына дейін Пек пастор және пресвитер болып қызмет етті. Епископ ретінде ол 1881 жылы Бірінші Экуменикалық конференциясына делегат ретінде қатысты.
Peck was converted to the Christian faith at the age of 16. He sensed a call to preach almost immediately. He entered the traveling ministry as a circuit rider of the Oneida Annual Conference of the M. E. Church in 1832. He was ordained by bishops Elijah Hedding and Beverly Waugh. Prior to his election to the episcopacy, Peck served as a pastor and a presiding elder. As a bishop, he was a delegate to the First Ecumenical Conference, 1881.
Дикинсондағы төрағалық
1848 жылы Пенсильвания штатының Карлайл қаласындағы Дикинсон колледжінің оныншы президенті болып сайланды. Президенттік қызметін атқару кезінде Пек студенттердің арасында беделді болмады. Бір рет студенттер жасаған әзіл салдарынан ол Вирджиния штатының Стаунтон қаласындағы психиатриялық ауруханаға қамалды, себебі ол шіркеу конференциясына қатысу үшін сол қалаға сапарлаған еді. Студенттер Пекті бір түнге пойыз вагонына құлыптап қойды, ал тағы бір рет оның итін атып өлтірді. Студенттермен болған осы мәселелердің үстіне, Пек колледж үшін жеткіліксіз қаржы жинады; 1851 жылдың маусым айында ол келесі жылы мекемеден кету ниеті бар екенін хабарлады, өйткені бұл жұмысқа қабілетсіз екеніне сенді. 1852 жылдың шілдесінде ол бітірушілерге "Білім беруде Құдай" тақырыбында лекция оқыды.
In 1848, he was elected the tenth president of Dickinson College, in Carlisle, Pennsylvania. During his presidency, Peck was unpopular with the students. In one student prank, he was detained in an insane asylum in Staunton, Virginia, where he had traveled for a church conference. Students locked Peck in a railroad boxcar overnight and another time, shot, and killed, his dog. On top of all of these problems with the students, Peck proved to be an inadequate fundraiser for the college; in June 1851, he announced his intention to leave the institution the following year, citing his belief that he was ill suited to the tasks associated with the job. In July 1852, he gave the address to the graduating class, entitled God in Education.
Сиракуза университеті
Пек өзі колледжді бітірмегенімен, Сиракуз университетінің бастапқы қадамдарында маңызды рөл атқарды, оның қамқоршылар кеңесінің алғашқы төрағасы болып қызмет етті. Ол университеттің алғашқы бас жоспарын жасады: Джордж Ф. Комстоктың сыйлаған жеріне жеті ғимарат салу жоспары, ол да кеңес мүшесі болған. Әр ғимарат әртүрлі академиялық салаға арналды. Пектің жаңа кампусқа қатысты көзқарасы стильдік эклектизмді білдірді; ол бірде жаңа университет "ескі және жаңаның барлық құнды нәрселерінің толық үйлесімділігі мен бөлгісіз бірлігін көрсетуі керек" деп мәлімдеді. Осы жоспар бойынша салынған алғашқы ғимарат – Сиракуздағы Университет даңғылының ең биік нүктесінде орналасқан Тілдер залы. Бұл француздық Екінші Империя стиліндегі құрылыстың авторы – жалпыұлттық деңгейде танымал сәулетші Хорацио Нельсон Уайт. Пек 1883 жылдың 17 мамырында Сиракузда қайтыс болды және Оуквуд зиратында жерленді.
Though not a college graduate himself, Peck was prominent in the beginnings of Syracuse University, serving as the first chairman of its board of trustees. He developed what became, in effect, the university's first master plan: a scheme for the construction of seven buildings on land donated by George F. Comstock, also a member of the Board. Each building was to be dedicated to a different academic discipline. Peck's vision for the new campus was one of stylistic eclecticism; on one occasion declaring that the new university should "demonstrate the perfect harmony and indissoluble oneness of all that is valuable in the old and the new." The first building completed under this plan was the Hall of Languages, built at the summit of University Avenue in Syracuse. Nationally renowned architect Horatio Nelson White was the designer of this French Second Empire structure. Peck died May 17, 1883, in Syracuse and is buried there in the Oakwood Cemetery.
Таңдалған жазбалар
Хабар: «Талант», Кларк, Д. В., «Методисттік мінберде», 1897 ж. «Христиан дінінің орталық идеясы», 1857 ж. Сондай-ақ, 1876 ж. және одан кейін қайта қаралып жаңартылған. Осы кітаптың V тарауы, сондай-ақ осы тақырыптағы памфлет, 1902 ж. «Нағыз әйел», 1857 ж. «Құтқарылу үшін не істеуім керек?», 1858 ж. Хабар: «Өмір күресі», «The New York Pulpit in the Revival of 1858», Естелік том. Мекенжай: Бостон, 1866 ж., Конвенция материалдары. «Ұлы республика тарихы», 1868 ж. Мэри Брисонның өмірбаяны, «Біздің көрнекті әйелдеріміз», Джеймс Миллер басылған, 1872 ж. Штаттық конвенциялардағы сөздер, Н. Дж., 1870 ж., саяси; Н. Й., 1870 ж., Мемлекеттік мектептер, Н. Й., 1871 ж., Саяси реформа. Бауырластық лагерьдегі уағыздар, Раунд Лейк, 1875 ж. Бірінші Экуменикалық методистік конференциясы жариялаған Жолдаудың оқырманы, Сити Роуд, Лондон, 1881 ж. Осы материалды дайындаудың көп бөлігі оның еңбектерімен байланысты болды.
Sermon: Talent, in Clark, D. W., The Methodist Pulpit, 1897. The Central Idea of Christianity, 1857. Also, revised, 1876 and later. Also Chapter V of this book a pamphlet with the same topic, 1902. The True Woman, 1857. What Must I Do to Be Saved?, 1858. Sermon: The Life Battle, in The New York Pulpit in the Revival of 1858, A Memorial Volume. Address: Centenary Conv., Boston, 1866, Proceedings. History of the Great Republic, 1868. Biography of Mary Brison, in Our Excellent Women, pub. by James Miller, 1872. Addresses State Convs, N. J., 1870, political; N. Y., 1870, Public Schools, N. Y., 1871, Political Reform. Sermon in Fraternal Camp Meeting Sermons, Round Lake, 1875. Reader of the Address published by the First Ecumenical Methodist Conference, City Road, London, 1881. The preparation of the paper was largely in his hands.
Өмірбаяндары
Пек, пастор Дж. К., Лютер Пек және оның бес ұлы, 1897 жыл.
Peck, Rev. J. K., Luther Peck and His Five Sons, 1897.