Америка Құрама Штаттарындағы Методист Епископ Шіркеуінің Тарихы

АҚШ-тағы әдістелік шіркеулер ұйымы: бақылаушылар, дін қызметкерлері, уақытша және жергілікті уағыздаушылар рөлі. Қызмет түрлері мен міндеттері.

20 мин оқу

100%

Дереккөз: Methodist Episcopal Church — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарындағы діни ұйым, метидистік епископалдық шіркеу деп аталатын жеке шіркеулер.

Конференция бақылаушылар, ақсақалдар, дьякондар, саяхатшы уағыздаушылар және жергілікті уағыздаушылардан тұратын ұйымды қабылдады. Уағыздаушылар уағыз айтуға рұхсат алған, бірақ дін қызметкері ретінде бекітілмеген және қасиетті рәсімдерді өткізе алмаған. Саяхатшы уағыздаушылар толық уақыт бойы миссионерлік қызметпен айналысып, қызмет еткен қауымдастықтардан қаржылық қолдау алған. Жергілікті уағыздаушылар күнделікті жұмыспен айналысса да, жексенбі күндері жергілікті қауымдарға уағыз айтқан. Дьякондар – бақылаушылармен бекітілген, үйлену тойларын өткізуге, жаназаны өткізуге, крещение беруге және ақсақалдарға Иеміздің соңғы кешкі асын өткізуге құқық берілген уағыздаушылар. Иеміздің соңғы кешкі асын өткізуге тек бекітілген ақсақалдар ғана құқылы болған, сонымен қатар олар округтерге жауапты болған. Шіркеу құрылған жылы 14 986 мүшесі мен 83 уағыздаушысы болды.

Өсу, бірінші Бас конференция және О'Келлидің шиғыры (17851792)

Кок 1785 жылы Ұлыбританияға оралды, бірақ 1787 жылы Уэслидің жазбаша нұсқауларымен Америка Құрама Штаттарына қайта келді. Уэсли конференция өткізуді және Ричард Уоткоатты суперинтендант етіп тағайындауды бұйырды. Конференцияда Джеймс О'Келли және Джесси Ли Кок пен Уэслинің билігіне қарсылық көрсетті. Көптеген пасторлар Кок пен Уэслидің шешім қабылдауды американдық шіркеудің қолынан алып жатқандай сезінді. Олар сондай-ақ Уоткоаттың тағайындалуы Асберидің қайтарылуына әкелуінен қорқып, конференция Уоткоатты тағайындаудан бас тартты (Уоткоат 1800 жылы сәтті сайланды). 1788 жылы суперинтендант лауазымы епископ лауазымына өзгертілді. Коктың американдық методистер арасындағы беделі оның епископтық шіркеумен (қазіргі американдық англикандар өздерін осылай атады) бірігу үшін құпия келіссөздер жүргізгені белгілі болғанда одан әрі төмендеді. Кок епископтық шіркеудің төрағасы Уильям Уайтқа хат жазып, кездесу өткізді. Олар епископтық пасторлық стандарттарды төмендету, методист пасторларын қайта тағайындау және Кок пен Асбериді епископтық епископтар ретінде қайта тағайындау мәселелерін талқылады. Асбери келіссөздер туралы білгеннен кейін, бірігу жоспарының қарастырылуын тоқтатты. Билік туралы дау-дамайларға қарамастан, методист епископальдық шіркеу өсуін жалғастырды. 1788 жылы 37 354 мүше болды, оның 6 545-і афроамерикандықтар еді. Аудан саны 85-ке, ал жылдық конференциялар саны 6-ға жетті. Бір жылдан кейін жылдық конференциялар саны он бірге дейін өсті. Шіркеудің қамтымы Аппалачи және Аллегей тауларынан тысқары да кеңейе бастады. 1791 жылы Уильям Лози Жоғарғы Канадада аудан құрды. Осы кезеңде Америкадағы алғашқы методист колледжі құрылды, ол Мэриленд штатындағы Коксбери колледжі болды. Бұл өсім шіркеудің шешім қабылдау процесіндегі мәселелерді көрсетті. Әр жылдық конференция заң қабылдамас бұрын заңға келісуі керек еді, бірақ конференциялар саны он бірге жеткенде бұл қиындыққа айналды. Орталықтандырылған саясатты қалыптастыру қажеттілігі 1789 жылы епископтар кеңесі мен ақсақалдар кеңесін (көп округтерді бақылайтын) құруға әкелді, бірақ бұл орган екі рет отырыс өткізгеннен кейін жабылды. Кеңес сәтсіз аяқталғаннан кейін 1792 жылдың қараша айында Балтиморде Бас конференция өтті. Бұл бірінші Бас конференция шіркеуке заң шығару билігін берді, әр төрт жылда бір рет жиналуға бел буды және жалпы және жылдық конференцияларға барлық ақсақалдардың, дьякондардың және саяхатшы пасторлардың кіретінін шешті. Жергілікті пасторлар мен басқа да мирян мүшелеріне дауыс беру құқығы берілмеді. Бас конференцияда епископтардың пасторларды аудандарға тағайындау билігі туралы дау туды. О'Келли мен оның жақтастары тағайындамаларға конференцияға шағымдану құқығын талап етті, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. Олар жауап ретінде Америка методизміндегі алғашқы жікшілдікті бастаған Республикалық методист шіркеуін құрды. Республикалық методистер өздерінің атауындағы «республикалық» терминін қолданудан көрініп тұрғандай, теңдікке негіделген шіркеуді қалады және методист епископальдық шіркеудің орталықтандырылған басқаруына және епископтық басқару жүйесіне қарсы болды. Методист епископальдық шіркеу мүшелерінің бес бөлігін жоғалтты және 1800 жылға дейін қайтадан өсімді сезінбеді. 1801 жылы Республикалық методистер методист атауынан бас тартып, кейіннен басқа топтармен бірігіп, Христиандық байланыс құрды. Бұл топ Біріккен шіркеудің алдыңғы қатарында болды.

Coke had returned to Britain in 1785 but arrived back in the United States in 1787 with written instructions from Wesley. Wesley ordered the holding of a conference and that Richard Whatcoat be appointed a superintendent. At the conference, James O'Kelly and Jesse Lee led opposition to Coke and to Wesley’s authority. Many preachers were offended that Coke and Wesley seemed to be taking decision making out of the hands of the American church. They also feared that Whatcoat's appointment would lead to the recall of Asbury, and this led the conference to reject Whatcoat's appointment (Whatcoat would successfully be elected in 1800). In 1788, the title of superintendent was changed to bishop. Coke's reputation among American Methodists further suffered when his secret negotiations for a union with the Episcopal Church (as American Anglicans now styled themselves) were discovered. Coke had written and met with William White, the Episcopal Church's presiding bishop, discussing the possible lowering of Episcopal ministerial standards, the reordination of Methodist preachers, and the reconsecration of Coke and Asbury as Episcopal bishops. When Asbury learned of the negotiations, he blocked the merger plan from being considered. Despite controversies over authority, the Methodist Episcopal Church continued to enjoy growth. By 1788, there were 37,354 members, of which 6,545 were African American. The number of circuits had grown to 85 and the number of annual conferences had grown to six. A year later, the number of annual conferences had increased to eleven. The church's reach also began to significantly expand beyond the Appalachian and Allegheny Mountain ranges. In 1791, a circuit was established in Upper Canada by William Losee. It was during this time that the first Methodist college in America was established, the short lived Cokesbury College in Maryland. This growth revealed problems with the church's decision making process. Each annual conference had to agree on legislation before it was enacted, but this became unwieldy when the number of conferences grew to eleven. The need for a centralized policy making body led to the creation of a council of bishops and presiding elders (who supervised multi circuit districts) in 1789, but this body was soon abolished after meeting only twice. After the failure of the council, a General Conference was held in November 1792 at Baltimore. This first General Conference gave itself legislative power over the church, determined to meet every four years, and decided membership for general and annual conferences would include all elders, deacons, and traveling preachers. Local preachers and other lay members were denied voting rights. At the General Conference, a dispute emerged over the power of bishops to assign preachers to circuits. O'Kelly and his supporters wanted the right to appeal assignments to the conference, but this proposal was defeated. In response, they left to form the Republican Methodist Church, initiating the first schism in American Methodism. As reflected in the use of the term republican in their name, Republican Methodists desired a more egalitarian church and objected to the centralized governance and episcopal polity of the Methodist Episcopal Church. The Methodist Episcopal Church lost one fifth of its members and would not begin to experience growth again until 1800. In 1801, the Republican Methodists rejected the Methodist label and later merged with other groups to become the Christian Connection. This group was a predecessor body to the United Church of Christ.

Конституцияны әзірлеу

Екінші Бас конференция 1796 жылдың қазан айында Балтимор қаласында өтті. Ол жылдық конференциялардың санын алтыға дейін азайтты және алғаш рет оларға географиялық шекаралар белгіледі. Нақты шекаралар салынғаннан кейін, уағыздаушылардың белгілі бір жылдық конференцияға жататыны түсінікті болды. Бас конференция сондай-ақ жергілікті шіркеу мүліктерінің Методист епископалдық шіркеуінің сенімділікпен иелігінде болуын талап етті. Жергілікті уағыздаушылар төрт жыл қызмет еткеннен кейін диакондыққа үміткер болатын. Кок Британияға жиі сапарлар жасағандықтан, Эсбериге көмек көрсету үшін тағы бір епископ қажет болды; Кок Британиядағы Веслиан методистік шіркеуінің жетекші тұлғасы саналды, ол Веслидің 1791 жылы қайтысынан кейін Англикан шіркеуінен бөлінген еді. 1800 жылдың мамыр айында өткен үшінші Бас конференцияда Ричард Уоткот сайланып, Методист епископалдық шіркеуінің үшінші епископы болып киеленді. 1796 жылы жылдық конференцияларға географиялық шекаралар берілгендіктен, олар штаттар сияқты әрекет ете бастады және Бас конференцияда пропорционалды өкілдік талап етті. Бас конференция Балтиморда жиі өткендіктен, Филадельфия және Балтимор конференциялары, осы қалаға жақын болғандықтан, оған үлкен ықпал етті. 1804 жылғы Бас конференцияда осы екі конференциядан 70 уағыздаушы қатысты, ал қалған бесеуінен барлығы 42 уағыздаушы келді. Бұл мәселені шешу үшін 1808 жылы Бас конференцияға делегаттық өкілдік жүйесі енгізілді. Әр жылдық конференция әрбір бесеу мүшесіне бір өкіл жіберуге құқылы болды. Осы кезде Шектеуші Ережелер де қабылданды. Бұл ережелер шіркеудің конституциясы ретінде қарастырылды және Бас конференцияға шіркеудің доктриналық нормаларын және епископалдық басқаруды өзгертуге тыйым салды, егер мұндай түзетулер барлық жылдық конференцияларда мақұлданбаса. Уильям Маккендри Методист епископалдық шіркеуінің төртінші епископы және қайтыс болған Уоткоттың орнын басатын алғашқы американдық епископ болып сайланды. 1812 жылғы Бас конференция 1808 жылы қабылданған жаңа ережелер бойынша алғаш рет шақырылды. Бұл конференция Нью-Йорк қаласында өтті және жергілікті диакондарды пресвитерлерге тағайындауға құқылы болды. Огайо және Теннеси конференциялары Батыс конференциясының орнына құрылды. Сонымен, барлығы тоғыз конференция болды, ал қалғандары – Нью-Йорк, Жаңа Англия, Геннеси (Жоғарғы және Төменгі Канададағы округтерді қоса алғанда), Оңтүстік Каролина, Вирджиния, Балтимор және Филадельфия конференциялары.

The second General Conference was held at Baltimore in October 1796. It reduced the number of annual conferences to six and, for the first time, gave them geographical boundaries. With the drawing of definite borders, it would become understood that preachers belonged to a specific annual conference. The General Conference also required that local church property be held in trust for the Methodist Episcopal Church. Local preachers were made eligible for ordination as deacons after four years of service. Another bishop was found necessary to aid Asbury due to Coke's frequent trips to Britain; Coke was regarded as a leading figure in Britain's Wesleyan Methodist Church, which itself split from the Anglican Church after Wesley's death in 1791. At the third General Conference held in May 1800, Richard Whatcoat was finally elected and consecrated the third bishop of the Methodist Episcopal Church. Since the annual conferences were given geographical boundaries in 1796, they increasingly acted like states, demanding proportional representation in General Conference. Because General Conference met frequently in Baltimore, it was often dominated by the conferences closest to that city, the Philadelphia and Baltimore conferences. At the 1804 General Conference, these two conferences together had 70 preachers present, while the other five conferences combined had only 42 preachers present. To solve this problem, delegated representation for General Conference was introduced in 1808. Each annual conference was entitled to send one representative for every five conference members. The Restrictive Regulations were also adopted at this time. These rules, which were regarded as the church's constitution, prohibited the General Conference from modifying the church's doctrinal standards and episcopal government unless such amendments were approved all the annual conferences. William McKendree was elected the fourth bishop of the Methodist Episcopal Church and the first American born bishop to replace the deceased Whatcoat. The 1812 General Conference was the first to convene under the new rules adopted in 1808. This conference, meeting in New York City, made local deacons eligible for ordination as elders. The Ohio and Tennessee Conferences were created to replace the Western Conference. This made nine in all, the others being the New York, New England, Genesee (including circuits in Upper and Lower Canada), South Carolina, Virginia, Baltimore and Philadelphia conferences.

1816 жылғы Бас конференция

1816 жылы МЭК үшін бір дәуір аяқталды. Асбери мен Джесси Ли сол жылы қайтыс болды, ал Кок 1815 жылы британдық конференция үшін миссионерлік жұмыс істеген кезде дүние салды. Бұл кісілердің барлығы уағыздау қызметінің көшпелі моделін жақтады. Асберидің қайтысынан кейін 1816 жылғы Бас конференция Енох Джордж пен Роберт Ричфорд Робертсті Маккендримен бірге епископтар етіп сайлады. Бас конференция қаржы жинау үшін орындықтарды жалға беруді мақұлдамады (бірақ көптеген методистік шіркеулер орындықтарды жалға беруді бастағандықтан бұл көбінесе назарсыз қалды). Сондай-ақ, конференция методистік тәртіп, доктрина, киім және қасиетті рәсімдердегі талаптардың әлсіздігіне қатысты алаңдаушылық білдірді. Кейбір жерлерде ариандық, социандық және пелагиандық сияқты бұрыс ілімдердің пайда болуына да алаңдаушылық туды. Министрлік қызметке үміткерлерді тиісті деңгейде дайындау үшін епископтарға бекітілген оқу тізімі бар Оқу жоспарын жасауға нұсқау берілді, бұл министрлік дайындыққа формалды процесті енгізуге жасалған алғашқы қадам болды. Оқу жоспары американдық методизмінің британдық теологтарға сенімділігін көрсетті. Оқу тізіміне Уеслидің уағыздары мен түсіндірмелері, Джон Флетчердің төрт томдық «Антиномиандыққа қарсы тексерулер», Джозеф Бенсонның түрлі мәселелер бойынша уағыздары және Коктың алты томдық «Қасиетті кітапқа түсініктемесі» кірді. Бұл еңбектер американдық методистердің келесі ғасырдағы сенімдерін басшылыққа алатын болады. Бас конференция Джошуа Суле мен Томас Мейсонды шіркеудің баспа үйі – Методист кітапханасының басшылары етіп тағайындады. Конференция сонымен қатар «Методист журналы» атты ай сайынғы мерзімді басылымды жариялауға бұйрық берді. Бұл журнал тез арада 10 000 тиражға жетті, ал сол кездегі танымал әлемдік мерзімді басылымдардың тиражы 4 000 мен 5 000 аралығында болды. Кейін «Методист тоқсандық шолуы» деп аталған «Методист журналы» 1818 жылдан 1932 жылға дейін үздіксіз жарық көрді және басқа діни басылымдарға қарағанда ұзақ өмір сүрді. Осы кезеңде шіркеу өсуін жалғастырды. Шамамен 1800 жылдар шамасында методизм Огайо штатының Цинциннати аймағына тарады, ал 1807 жылы қалада алғашқы методистік шіркеу салынды. 1809 жылы Уильям Кейс Мичиган аймағындағы Детройтке миссионер ретінде жіберілді, бір жылдан кейін Уильям Митчелл оның ізімен келді, ол бүгінгі Орталық Біріккен методистік шіркеуді және Мичигандагы ең көне протестанттық қауымды ұйымдастырды. 1808 жылы Мэтью П. Стердевант Алабама штатындағы Томбигби өзенінің жағалауында жаңа округ құрды. 1809 және 1810 жылдары Джон Крейн қазіргі Миссури штатының Жоғарғы Луизиана аймағында жаңа округтер құрды. 1812 жылғы соғыстан кейін Канада конференциялары американдық шіркеуден бөлініп, Канаданың методист епископтық шіркеуіне айналды.

The year 1816 marked the end of an era for the MEC. Asbury and Jesse Lee died that year, and Coke had died in 1815 while conducting missionary work for the British Conference. All of these men had championed the itinerant model of ministry. Following the death of Asbury, the 1816 General Conference elected Enoch George and Robert Richford Roberts to serve as bishops along with McKendree. The General Conference disapproved of pew rental as a means of raising funds (but this was largely ignored as more and more Methodist churches began charging pew rent). It also expressed concerns over perceived laxity in Methodist standards of discipline, doctrine, dress and sacramental practice. There was also concern over the appearance in some places of false doctrines, such as Arianism, Socinianism and Pelagianism. In order to provide adequate preparation to candidates for the ministry, the bishops were directed to create a Course of Study featuring a prescribed reading list, the first effort to introduce a formal process for ministry preparation. The Course of Study reflected American Methodism's continued reliance on British theologians. The reading list included Wesley's Sermons and Notes, John Fletcher's four volume Checks to Antinomianism, Joseph Benson's Sermons on Various Occasions and Coke’s six volume Commentary on the Holy Bible. These works would guide American Methodist belief for the next century. The General Conference placed Joshua Soule and Thomas Mason in charge of the Methodist Book Concern, the church's publishing house. The conference also ordered the publication of a monthly periodical, The Methodist Magazine. This magazine soon acquired a circulation of 10,000 at a time when popular secular periodicals had circulations between 4,000 and 5,000. The Methodist Magazine, later renamed the Methodist Quarterly Review, was published continually from 1818 until 1932 and had a longer life than any other religious publication. The church continued to grow during this period. Sometime around 1800, Methodism expanded into the region around Cincinnati, Ohio, and by 1807, the first Methodist church had been built in the city. In 1809, William Case was sent as a missionary to Detroit in the Michigan Territory and was followed a year later by William Mitchell, who organized what is today Central United Methodist Church and the oldest Protestant congregation in Michigan. In 1808, Matthew P. Sturdevant established a new circuit along the banks of the Tombigbee River in Alabama. In the years 1809 and 1810, John Crane established new circuits in Upper Louisiana in what is today the state of Missouri. After the War of 1812, the Canadian conferences withdrew from the American church to become the Methodist Episcopal Church of Canada.

Африкалық американдық методистер

Методист епископтық шіркеу құлдыққа қарсы күреске бел буған, бірақ методизм құл иеленуші аймақтарға тараған сайын бұл позицияны сақтау қиын болды. Оңтүстік штаттардың наразылығын болдырмау үшін 1808 жылғы Бас конференция жылдық конференцияларға құлдарды сатып алу және сату мәселесінде өз саясатын қалыптастыруға рұқсат берді. 1816 жылы шіркеу ережесіндегі (Дисциплина) шілтенің лауазым иелеріне құлдарға ие болуға тыйым салу тек құлдықты жойған штаттарда ғана қолданылатындай етіп өзгертілді. Тағы бір мәселе – MEC афроамерикандық мүшелеріне толыққанды теңдік пен шіркеуге қабылдауды қамтамасыз ете алмады. Бұл кемшілік нәтижесінде ақтардың бақылауындағы бөлек шіркеулер құрылды. 1800 жылы Бас конференция епископтарға афроамерикандық ер адамдарды жергілікті дьякондыққа бекітуге рұқсат берді. Филадельфиялық Ричард Аллен осы ереже бойынша бекітілген алғашқы адам болды. Одан бұрын, 1794 жылы Аллен ақ нәсілді мүшелердің нәсілдік дискриминациясына қарсы тұрып, басқа афроамерикандық мүшелерді Сент-Джордж шіркеуінен шығуға шақырды. Алленнің жетекшілігімен және Асберидің қолдауымен олар Бетел Африка методистік епископтық шіркеуін құрды. Аллен мен Дэниел Кокердің басшылығымен Бетел шіркеуі және басқа афроамерикандық қауымдар 1816 жылы Африка методистік епископтық шіркеуін (AME) құру үшін MEC-тен шықты. Нейтан Бангстің сөзіне сүйенсек, MEC өзінің алғашқы жылында AME шіркеуіне шамамен 900 афроамерикандық мүшесінен айырылған болуы мүмкін. Басқа афроамерикандық мүшелер де жеке шіркеулер құру үшін кетіп қалды. 1813 жылы Делавэр штатының Уилмингтон қаласындағы топ Африкалық Одақ шіркеуін құрды, ал Нью-Йорктегі афроамерикандық методистер Африка методистік епископтық Сион шіркеуін құрды. Бұл топтар өз нәсілдес ағайындарына берілген, мысалы, дін қызметкеріне бекіту, өкілдік құқығы және мүлікке ие болу сияқты артықшылықтардан айырылғандықтан кетіп қалды. Бірақ осы шығындарға қарамастан, афроамерикандық методистердің көпшілігі MEC-те қалды.

Құрметтілік іздеу

19 ғасырда методист епископаль шіркеуі АҚШ-тағы ең ірі және кең таралған діни ұйымға айналды, тіпті ол «Федералды үкіметтен басқа ең кең ауқымды ұлттық ұйым» деп мақтанатын. Антебеллум дәуірінде жаңа буын басшылары, қарқынды дамып келе жатқан уағыздаушылар мен діндарлар методист епископаль шіркеуін әлеуметтік құрметке жеткізіп, Американың протестанттық элитасына енгізуге ұмтылды. Осы процесте МЭК кейбір замандастары мен кейінгі зерттеушілер «тәртіптің әлсіреуі, дүниеге құмарлық, негізгі Веслиандық қағидалар мен тәжірибелерден бас тарту, қоғамның маргиналданған топтарына евангелистік миссияны тоқтату және методизмнің пророқтық күшін жоғалту» деп санаған өзгерістерді бастан кешірді. Бұл көшпелі уағыздау жүйесінен тұрақты қызметке өтуді де қамтыды. Методист уағыздаушыларының екінші буыны Уеслидің «өзіне шек қойған, құрбандыққа дайын, аскетикалық бауырластық» туралы бастапқы көзқарасын іске асыра алмады. Көбінесе уағыздаушылар екі жылдық мерзімге «станциялар» деп аталатын жекелеген қауымдарға тағайындалатын болды. Бұл стационарлық пасторларға бұрынғыдай екі, төрт немесе алты апта сайын қысқа сапарлар жасаудың орнына, бір қауымда күнделікті тұруға мүмкіндік берді. Мұндай жүйенің қалыптасуына пасторлар үйлерінің салынуы көмектесті. 1858 жылға қарай солтүстік МЭК 5 мыңнан астам саяхатшы уағыздаушының пайдалануына 2174 пастор үйі салды. Стационарлық уағыздаушылар мен олардың әйелдері методист қоғамдарының негізі болған сыныптық жиналыстар жүйесіне қиындықтар туғызды, және методистер 1820 жылдарға қарай сыныптардың азайып бара жатыр екенін байқады. Сыныптық жиналыстар мен сынып жетекшілері дәстүрлі түрде атқарған тәртіп пен рухани тәрбие функцияларын уағыздаушы мен оның әйелі өздеріне алды. Осыған балама ретінде кіші топтардағы жиналыстарды жексенбілік мектеп және жергілікті миссионерлік және насихаттау қоғамдары ұйымдастырды. Бұл ұйымдардың жиналыстарында дұға, ән, куәліктер мен насихаттар айтылды. Осы білім беру және миссионерлік күш-жігерді қолдау үшін методистер 1830 және 1840 жылдары, көбінесе қаланың орталық көшелерінде үлкен және әсерлі ғимараттар салуды бастады. 1830 жылдары діни ұйымның өзгеруіне қарсы күшті дауыстар естілді. Бұл дауыстар Асбери дәуірінің аяқталуына байланысты ностальгиялық және көңілі тоңған сезімдерді білдірді, ол дәуір үлкен діни құлшыныс, жаңарулар мен лагерьтік жиналыстармен ерекшеленді. Бұл дауыстар «мұңға батушылар» деп есептелді, өйткені олар шағымданудан ешқашан жалыққан емес, ол мінберде, конференциялық уағыздарда немесе методистік мерзімді басылымдардың беттерінде айтылған болатын.

In the 19th century, the Methodist Episcopal Church became the largest and most widespread denomination in the United States, boasting "the most extensive national organization other than the Federal government." In the Antebellum era, a new generation of leaders, upwardly mobile preachers and laity, would lead the Methodist Episcopal Church toward social respectability and inclusion within America's Protestant establishment. In the process, the MEC would experience what some contemporaries and later interpreters considered a "softening of discipline, embrace of the world, compromise of fundamental Wesleyan practices and precepts, abandonment of the evangelistic mission to society’s marginalized, and loss of Methodism’s prophetic nerve." This included the transformation of the itinerant system into a more settled ministry. A second generation of Methodist preachers were unable to realize Wesley's original vision of a "celibate, self sacrificing, and ascetic brotherhood". Increasingly, preachers were appointed for two year terms to single congregation charges called "stations". This allowed stationed pastors to live in the same community every day rather than making short visits every two, four or six weeks as in earlier years. Stationing was facilitated by the construction of parsonages. By 1858, the northern MEC had built 2,174 parsonages for the use of over 5,000 traveling preachers. Stationed preachers and their wives posed problems for the system of class meetings on which Methodist societies were based, and Methodists were noting the decline of the classes by the 1820s. The functions that class meetings and class leaders traditionally provided—discipline and spiritual formation—were taken over by the preacher and his wife. Alternative small group settings were provided by the Sunday school and the local missionary and tract societies. The meetings of these organizations featured prayer, hymns, testimony and exhortation. To accommodate these educational and missional efforts, Methodists began building larger and more impressive facilities, often on main streets, in the 1830s and 1840s. By the 1830s, loud voices had emerged against the transformation of the denomination. These voices were nostalgic and disappointed over the end of the Asbury era, which was characterized as one of greater religious enthusiasm, revivals and camp meetings. These voices were dismissed as "croakers" because it seemed they never missed an opportunity to complain, whether in the pulpit, through conference sermons or on the pages of Methodist periodicals.

Жаңа институттар

Нейтан Бангс құрметке лайық болу науқанына жетекшілік еткені үшін танымал. Денеапарияның кітап агенті және «The Methodist Magazine» мен апталық «Christian Advocate» журналының редакторы ретінде Бангс 1860 жылдарға дейін МЭК-тің ең көрнекті және ықпалды көшбасшысы болды. Оның басшылығымен «Christian Advocate» журналы әлемдегі ең көп таралған журналға айналды, ал «Book Concern» британдық қайта басылымдарды таратумен шектеліп қалмай, ересектерге, балаларға және жексенбілік мектептерге арналған әдебиеттерді ұсынатын толыққанды баспаханаға айналды, сондай-ақ 1817 жылы құрылған Методист трактаттар қоғамы үшін трактаттар шығарды. 1820 жылдарға қарай методистер жоғары білім беру орындарын салуға дайын болды. Кальвинистік емес колледждер мен семинариялардың жетіспеушілігін атап өткен 1820 жылғы Бас конференция жылдық конференцияларды методистердің бақылауындағы оқу орындарды құруға шақырды. Азамат соғысына дейін шамамен екі жүздей оқу орны құрылды. Олардың қатарында Аугуста колледжі (1822), Маккендри университеті (1828), Веслиан университеті (1831), Эмори университеті (1836), Эмори және Генри колледжі (1836), Депау университеті (алғашқыда 1837 жылы Индиана Асбери университеті) және болашақта Бостон университетінің теология мектебі (1839) болды. Бұған қоса, методистер 1833 жылы бұрыннан бар Дикинсон колледжі мен Аллегейни колледжімен байланыс орнатты. Мефодистер әйелдер біліміне де инвестиция жасады, Солтүстік Каролинадағы Гринсборо колледжі мен Джорджиядағы Веслиан колледжіне негіз салды.

Соғыс алдындағы миссиялар

Нейтан Бангс 1819 жылы шетелдік миссионерлік жұмысты қолдау үшін Методист епископальдық шіркеуінің миссионерлік қоғамын құруда маңызды рөл атқарды. Миссионерлерді епископтар тағайындап, олардың жұмысын қадағалап отырса, миссионерлік қоғам оларды қолдау үшін қаржы жинады. 1834 жылы Либерия жылдық конференциясы ұйымдастырылды. Либерияда саяхат жасау кезінде епископ Леви Скотт 1853 жылы алғашқы африкалық диакондар мен ақсақалдарды тағайындады. 1856 жылы Бас конференция шетелдік миссионерлік аймақтарды бақылау үшін миссионерлік епископ лауазымын құрды. Либерия конференциясы Фрэнсис Бернсті миссионерлік епископ етіп сайлады, ол 1858 жылы қасиеттілікке ие болып, Методист епископальдық шіркеудің алғашқы афроамерикандық епископы болды. Миссионерлік епископ ретінде Бернс шіркеудің бас бақылаушысы деп есептелмеді, ал оның епископтық билігі тағайындалған аймағымен шектелді. Ішкі салада Огайо штатының Вайандотт, Оңтүстік-Шығыстағы Крик, Чероки, Чоктау және Чикасау, Ұлы көлдер аймағындағы Ожибве, Онида және Чиппева сияқты Түпкілікті американдық тайпалар арасында жұмыстар жүргізілді. 1840 жылдардың соңында Евангелистік қауымдастық немесе Мәсіхтегі Біріккен бауырластар (кейін Евангелистік Біріккен бауырластар (EUB)) мүшелері болмаған Методист епископальдық шіркеудің неміс тілінде сөйлейтін мүшелері үшін жеке конференциялар құрылды. Олардың ішінде Сент-Луис неміс конференциясы болды, ол 1925 жылы Іллинойс конференциясымен бірге ағылшын тілінде сөйлейтін конференциялармен біріктірілді.

Қасиеттілік қозғалысының шығу тегі

1840 жылы Фиби Палмер Нью-Йорктегі әпкесі Сара бастаған әйелдер дұға жиынының басшылығын өз қолына алды. «Сейсенбілік қасиеттілікті жетілдіру жиыны» деп белгілі болған бұл жиынға қатысушылар христиандық кемелділік немесе толық қасиеттену нығматын алуға тырысты. Христиандық кемелділік – Уеслидің үйреткен доктринасы еді, бірақ дінтанушы Рэндалл Балмердің сөзімен айтқанда, методистер беделді болып, орта тапқа жатқанда «арқаға қарай ығысып» кеткен. Палмер өзі 1837 жылы өміріндегі барлық нәрсені Құдайға «толықтай бағыштағанда» толық қасиеттенуді сезінген. Өзінің уағыздауы мен жазбалары арқылы Палмер «құрбандық алтарының теологиясын» қалыптастырды, ол толық қасиеттенуге «қысқа жолдың» жолын көрсетті, ол дүниелік құштарлықтарды құрбан ету арқылы, өзін метафоралық алтарга қою арқылы қол жеткізіледі. Осы арнау толыққаннан кейін, христиан Құдай оларды қасиеттендіретініне сенімді бола алады. Тарихшы Джеффри Уильямс: «Палмер қасиеттенуді сенім арқылы іске асырылатын бірден болатын әрекет деп қарастырды», - деді. Оның басшылығымен ер адамдар да жиынға үнемі қатыса бастады, соның ішінде Нейтан Бангс, епископ Леонидас Хамлин және Стивен Олин сияқты танымал методистер де болды. 1850 жылдары дерлік барлық протестанттық конфессиядан адамдар жиынға қатысты және осыған ұқсас жиындар елдің әр жерінде ашылды, 1886 жылға қарай шамамен 200-ге жетті. Бұл жиындар «Христиандық кемелділікке нұсқаулық» сияқты басылымдар арқылы толық қасиеттенуді сезінгендердің жазбаша куәліктерін жариялаған жаңаконфессиялық қасиеттілік қозғалысына серпін берді. Бұл қозғалыстың көп бөлігі қалалық жерлерде болды және көбінесе қарапайым адамдар басқарды.

Епископтық саясат пен аболиционизмге қатысты қақтығыс

1820 жылдары методист епископ шіркеуінде реформа қозғалысы туды. Реформаторлар шіркеуге жетекшілік ететін ақсақалдарды епископтар тағайындамай, конференция сайлаулары арқылы сайлануын қалады. Олар сондай-ақ жергілікті уағыздаушылардың (барлық методист дін қызметкерлерінің үштен екі бөлігі) және мирянның жылдық және жалпы конференцияларда өкілдік етуін тіледі. Бұл ұсыныстар, әсіресе ақсақалдарды сайлау, шіркеудің епископтық басқару құрылысына қауіп деп есептелді және, демек, епископ Маккендри мен шектеу ережелерін жазған Джошуа Сульдің пікірінше, шектеу ережелерін бұзу болып саналды. 1824 жылғы Бас конференциядан кейін реформаны қолдау үшін бірнеше "бірлестік қоғамдары" құрылды, ал шіркеу басшылары шіркеудің епископтық басқару құрылысын өзгертуге жасалған кез келген әрекетті тоқтатуға шаралар қолданды. Балтимор конференциясындағы ақсақалдар реформаны жақтағандары үшін жиырма бес мирян мен он бір жергілікті уағыздаушыға қатысты тәртіптік шаралар қолданды. Сонымен қатар, бірлестік қоғамдарының саны артты. 1828 жылғы Бас конференцияның демократиялық реформаларды мақұлдамауы шіркеу ішіндегі түбегейлі бөлінуге және Методист протестант шіркеуінің құрылуына әкелді. 1820 жылы (Миссури келісімі жасалған жыл) Методист епископ шіркеуі дін қызметкерлері мен басшылардың құлдарға ие болуын тыйым салды. Сол кезде ол Американың отарлау қоғамымен және өзінің Либерия миссиясымен тығыз байланысты болды, ол босатылғандарды Африкаға уағыз тарату үшін жіберуді ұсынды. Тарихшы Дональд Мэтьюстың айтуынша, "Методист епископ шіркеуінен гөрі отарлаумен тығыз байланысты басқа діни ұйым болған жоқ". 1830 жылдары Методист епископ шіркеуіндегі құлдықты жоюшылар шіркеудің құлдыққа қарсы позициясын қайта жаңғыртуға тырысты. Құлдықты жоюға қатысты айқын қызмет Жаңа Англияның жылдық конференциясында болды, онда Оранж Скотт және басқалар лагерь жиындарында және конференция құрылымдарында құлдыққа шабуыл жасады, сондай-ақ шіркеу басылымдарында құлдыққа қарсы пікірлерді басуға қарсы тұрды. Олардың күш-жігеріне қарамастан, Натан Бангс аболиционистік хабарларды шіркеудің мерзімді басылымдарында жарияламады, ал епископтар шіркеу бірлігі үшін аболиционистерді басуға тырысты. Аболиционист дін қызметкерлері айыпталып, тәртіптік шараларға тартылып, жаза ретінде қиын қызметтерге тағайындалды. Оңтүстік методистер құлдықтың моральдық тұрғыдан дұрыстығын қорғап, құлдық саяси мәселе ретінде шіркеудің қарауына кірмейтін мәселе екенін мәлімдеді. 1840 жылғы Бас конференцияда құлдыққа қарсы күштер басымдық алғанда Скотт және оның одақтастары Ла Рой Сандерленд және Жотам Хортон шіркеуден шықты. МЭК-ті "құлдарды ұстап қана қоймай, құлдықты қорғайтын шіркеу" деп айыптап, бұл адамдар 1843 жылы Веслиандық методист шіркеуін құрды (осы атпен белгілі британдық шіркеумен шатастырмау керек).

In the 1820s, a reform movement emerged within the Methodist Episcopal Church to challenge its hierarchical structure. In particular, reformers wanted presiding elders to be chosen by conference elections rather than episcopal appointment. They also desired representation for local preachers (two thirds of all Methodist clergy) and lay people in annual and general conferences. These proposals, particularly election of presiding elders, were interpreted as a threat to the church's episcopal polity and, therefore, a violation of the Restrictive Regulations according to Bishop McKendree and Joshua Soule, author of the restrictive rules. In the aftermath of the 1824 General Conference, a number of "union societies" were formed to advocate for reform, while church leaders took actions to suppress any effort to alter the church's episcopal polity. Presiding elders in the Baltimore Conference began disciplinary proceedings against twenty five laymen and eleven local preachers for advocating reform. Meanwhile, the number of union societies grew. The refusal of the 1828 General Conference to endorse democratic reforms led to a definitive division within the church and the organization of the Methodist Protestant Church. In 1820 (the same year as the Missouri Compromise), the Methodist Episcopal Church ended its ban on preachers and leadership owning slaves. Around the same time, it became closely tied to the American Colonization Society and its own Liberian Mission, which proposed sending freedmen to evangelize Africa. According to historian Donald Mathews, "[T]here was no religious denomination more closely connected with colonization than the Methodist Episcopal Church". In the 1830s, abolitionists within the Methodist Episcopal Church sought to recover the church's antislavery witness. Notable abolitionist activity took place within the New England Annual Conference where Orange Scott and others used camp meetings and conference structures to attack slavery and the suppression of antislavery sentiments in church publications. Despite their efforts, Nathan Bangs kept abolitionist messages out of church periodicals, and the bishops also sought to suppress abolitionists for the sake of church unity. Abolitionist clergy were censured, brought up on disciplinary charges, and appointed to difficult assignments as punishment. Southern Methodists responded by defending the morality of slavery and asserting that, as a political matter, slavery was an issue that was outside of the church's authority to adjudicate. When pro slavery forces prevailed at the 1840 General Conference, Scott and his allies La Roy Sunderland and Jotham Horton left the church. Condemning the MEC as "not only a slave holding, but a slavery defending, Church," these men organized a new Methodist church on explicitly abolitionist grounds in 1843 called the Wesleyan Methodist Church (not to be confused with the British church of the same name).

1844 жылғы оңтүстік шика

Веслиан методистерінің бөлінуіне қарамастан, солтүстік методистер арасындағы құлдыққа қарсы қозғалыс өсуін жалғастырды, конференциялар 1844 жылғы Бас конференцияға дейін құлдыққа қарсы қаулылар қабылдады. Оңтүстік штаттардың наразылығына қарамастан, Бас конференция құлдық мәселесі бойынша комитет құрды, ол конференцияның «құлдықтан шіркеуді бөлу» үшін шаралар қабылдауын ұсынды. Шіркеу бірлігіне ең көп зиян келтіргені, Бас конференция құл иеленуші епископ Джеймс Осгуд Эндрюге «осы кедергі жойылғанша, лауазымын атқаруын тоқтатуға» бұйрық берді, себебі оның құл иеленуі солтүстікте епископ ретінде тиімді қызмет етуіне кедергі келтіретін еді. Шіркеудің татулықпен бөліну мүмкіндігін зерттеу үшін тоғыз адамнан тұратын комитет тағайындалды. Ол екі шіркеу арасындағы географиялық шекараны анықтау және Кітапханалық қоғам мен Хартиялық қордың зейнетақы қорлары сияқты мүлікті бейбіт бөлуді қарастыратын Бөлу жоспарын ұсынды. Бұл ұсыныс «шекаралық конференцияларда соғыс пен келіспеушіліктерге» әкелуі мүмкін деген алаңдаушылықтарға қарамастан, Бас конференцияда мақұлданды. Алайда, жоспарға Шектеуші ережелерге түзету енгізу қажет болғандықтан, оны жылдық конференциялардың үштен екісі бекітуі керек еді және солтүстік конференциялары қабылдамады. Дегенмен, оңтүстік конференциялары 1845 жылғы Луисвилл конвенциясында Бөлу жоспарын іске асырып, 1846 жылы Оңтүстік методист епископтық шіркеуінің (MECS) алғашқы Бас конференциясын өткізді. Бұл әрекет солтүстік және оңтүстік конференциялары арасында мүмкіндігінше көп шекаралық бекеттер мен округтерді, әсіресе Делмарва түбегінде, батыс Вирджинияда, Кентуккиде, Огайода және Миссуриде тарту үшін жарыс бастады. Осы уақытта 1848 жылғы MEC Бас конференциясы Бөлу жоспары қажетті дауыстарды алмағанын және оны шіркеуді заңды түрде бөлу үшін пайдалануға болмайтынын жариялады. Кітапханалық қоғамның мүлкін бөлудің заңдылығы туралы дау 1853 жылға дейін шешілмеді, ол кезде АҚШ Жоғарғы Соты Смит және Свормштедт ісі бойынша MECS құру заңды деп шешті.

Despite the Wesleyan Methodist secession, the anti slavery movement among northern Methodists continued to grow, with conferences passing anti slavery resolutions preceding the 1844 General Conference. Over the objections of southerners, General Conference created a committee on slavery that recommended the conference act to "separate slavery from the church". Most damaging to church unity, the General Conference ordered Bishop James Osgood Andrew, a slave owner, to "desist from the exercise of this office so long as this impediment remains" on the basis that his owning slaves would prevent him from effectively ministering as a bishop in the North. A committee of nine was appointed to study the possibility of an amicable separation of the church. It proposed a Plan of Separation that would provide for determining a geographic boundary between the two churches and a peaceful division of property, such as the Book Concern and the pension resources of the Chartered Fund. Despite concerns that this proposal would cause "war and strife in the border conferences", it was approved by General Conference. As it required an amendment to the Restrictive Regulations, however, the plan had to be ratified by three fourths of the annual conferences and was rejected by the northern conferences. Nevertheless, the southern conferences proceeded with the Plan of Separation at the Louisville Convention of 1845 and held the first General Conference of the Methodist Episcopal Church, South (MECS) in 1846. This action started a contest between northern and southern conferences to recruit as many border stations and circuits as they could, especially in the Delmarva Peninsula, western Virginia, Kentucky, Ohio and Missouri. Meanwhile, the 1848 MEC General Conference declared that the Plan of Separation had failed to receive the required conference votes and could not be used to legally divide the church. The dispute over the legality of separation and division of the Book Concern's property was not resolved until 1853 when the US Supreme Court rule in Smith v. Swormstedt that the creation of the MECS was legal.

1860 жылғы еркін методистік схизма

1850 жылғы қашқын құлдар заңына байланысты Солтүстіктің наразылығы MEC-ке одан әрі дағдарыс әкелді. Нью-Йорктегі Генсези конференциясы ең көп зардап шекті. Онда Б.Т. Робертс басқаратын реформалық методистер құлдыққа қарсылық білдірді, сондай-ақ мәдени ыңғайланудың басқа белгілеріне де қарсы шықты, мысалы, орындық ақысы (кедейлерді мүсіркемеушілік) және жаңару мен қасиеттілік туралы үйретімнің әлсіреуі. Конференция басшылығы Робертс пен оның жақтастарын мазақтау арқылы қуды, олар 1860 жылы Ерақыт Методист Шіркеуін құрды. Ерақыт методистерге келуден алаңдаған 1860 жылғы Бас конференция құл ұстауды "Құдай мен табиғат заңдарына қайшы" және шіркеу ережелерімен үйлеспейтін деп жариялады. Бұл құлдық мәселесінде бейтараптыққа оралуды талап ететін шекаралық конференциялардан петициялардың толқынына себеп болды. Балтимор жылдық конференциясы екіге бөлінді, құлдықты қолдаушылар MEC-тен шығып кетті. Кентукки мен Миссури тез арада методистердің Одақ және Конфедерация тарапына бөлінуіне байланысты діни шайқас алаңына айналды.

Азамат соғысы және қайта құру (18611877)

Мефодистердің құлдық мәселесі бойынша жарылысы ұлттық жарылысқа пара-пар болды. Құлдыққа қатысты дау-дамай Оңтүстік штаттарын Одақтан бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құруға итермеледі, бұл әрекеттер Америка Азамат соғысына әкеп соқты. Мефодист епископтық шіркеуінен басқа ешбір діни ағым Одақты қолдауға осыншалықты белсенділік танытқан жоқ. Тарихшы Ричард Карвардин көптеген мефодистер үшін 1860 жылы Авраам Линкольннің АҚШ президенті болып сайлануы Америкаға Құдайдың патшалығының келгенін жариялады деседі. Олар құлдарды азат ету, құлдарды жоюшыларды қорқыныштан құтқару, құл билігінің мемлекет билігіне тигізген зиянын жою және Одаққа жаңа бағыт беру туралы көріністерге шақырылды. Мефодистер Одақ армиясына көптеген капелланды жіберді және 1863-1865 жылдар аралығында әскерилерге діни қызмет көрсетіп, армияда жаңаруға ықпал еткен протестанттық ұйым – Христиандық комиссияның жұмысына белсенді қатысты. Әйелдер мен балаларға рухани көтерілу сыйлаған мефодисттік отбасылық журнал «Ladies’ Repository» христиандық отбасылық белсенділікті қолдады. Ол соғысты құлдықпен бүлінген Оңтүстік өркениетіне қарсы ұлы рухани күрес ретінде бейнеледі. Ол отбасы мүшелерінің Одақтың мүддесіне көмектесу үшін орындай алатын іс-әрекеттерін ұсынды. МЭК соғысқа толық қолдау көрсеткенімен, солтүстік мефодистерінің аз бөлігі шіркеудің саяси ұстанымымен келіспеді. Огайода соғысқа қарсы «Копперхедтермен» көңілдес болған мефодистер жаңа діни ағым – «Христиандық одаққа» бірікті. Конфедерацияның жеңілісінен кейін мефодистер ақ нәсілділерге қатысты қатал саясат ұстанатын Радикалдық республикашылдарға халық тарапынан зор қолдау көрсетті. Бостонның мефодист министрлер қауымдастығы Линкольннің қазасынан кейін екі апта өткен соң жиналып, Конфедерация басшылығына қарсы қатал шаралар қабылдауға шақырды: Солтүстік МЭК әскери күшті қолданып, Оңтүстік қалаларындағы мефодист шіркеулерін бақылауға алды, бұл Оңтүстік мефодист епископтық шіркеуінің қарсылығын тудырды. Тарихшы Ральф Морроу былай деп хабарлайды: "Қайта құру кезеңінде солтүстік діни ағымдары миссионерлер, ұстаздар мен белсенділерді азат етілген құлдарға көмектесу үшін Оңтүстікке жіберді. Алайда, тек мефодистер ғана көптеген жаңа мүшелерді дінге өткізе алды." Солтүстік мефодист шіркеуінің демеушілігімен белсенділер Фридмен бюросының жұмысына үлкен үлес қосты, әсіресе Вирджиния, Флорида, Алабама және Оңтүстік Каролина штаттарындағы бюроның штаттық инспекторы немесе білім беру жөніндегі көмекші инспекторы сияқты маңызды білім беру қызметтерінде. Әлеуметтік проблемаларға назар аудару бірнеше жылдан кейін Әлеуметтік Ізгі хабар қозғалысына жол ашты. Бұл мақсатқа жету үшін солтүстік мефодистерін жұмылдыруда белгілі епископ Мэтью Симпсон жетекші рөл атқарды. Оның өмірбаянын жазған автор оны "Радикалдық республикашылдардың бас діни қызметкері" деп атады. МЭК әйелдері соғыс кезінде алған басшылық және ұйымдастырушылық дағдыларын жетімдер үйі мен қарттар үйін құру үшін пайдаланды. Мұндай мекемелерді құрудың басты қозғаушы күші 1882 жылы құрылған Әйелдер үйіндегі миссионерлік қоғам болды.

The Methodist split over slavery paralleled a national split. The controversy over slavery led the Southern states to secede from the Union and form the Confederate States of America, actions that led to the American Civil War. No denomination was more active in supporting the Union than the Methodist Episcopal Church. Historian Richard Carwardine argues that for many Methodists, Abraham Lincoln's election as US president in 1860 heralded the arrival of the kingdom of God in America. They were moved into action by a vision of freedom for slaves, freedom from the terror unleashed on godly abolitionists, release from the Slave Power's evil grip on the state, and a new direction for the Union. Methodists contributed many chaplains to the Union Army and were heavily involved in the Christian Commission, a Protestant organization that provided religious services to soldiers and contributed to revivals within the army between 1863 and 1865. The Methodist family magazine Ladies' Repository, which provided moral uplift to women and children, promoted Christian family activism. It portrayed the War as a great moral crusade against a decadent Southern civilization corrupted by slavery. It recommended activities that family members could perform in order to aid the Union cause. While the MEC was overwhelmingly supportive of the war effort, a minority of northern Methodists disagreed with the church's political stance. In Ohio, Methodists who sympathized with the anti war Copperheads coalesced into a new denomination, the Christian Union. After the Confederacy's defeat, Methodists formed a major element of the popular support for the Radical Republicans with their hard line toward the white South. The Methodist Ministers Association of Boston, meeting two weeks after Lincoln's assassination, called for a hard line against the Confederate leadership:

In a highly controversial move, the Northern MEC used the army to seize control of Methodist churches in large Southern cities over the vehement protests of the Methodist Episcopal Church, South. Historian Ralph Morrow reports:

During Reconstruction, Northern denominations all sent missionaries, teachers and activists to the South to help the Freedmen. Only the Methodists made many converts, however. Activists sponsored by the northern Methodist church played a major role in the Freedmen's Bureau, notably in such key educational roles as the Bureau's state superintendent or assistant superintendent of education for Virginia, Florida, Alabama and South Carolina. The focus on social problems paved the way for the Social Gospel movement a few years later. Matthew Simpson, a famous bishop, played a leading role in mobilizing the Northern Methodists for the cause. His biographer calls him the "High Priest of the Radical Republicans." MEC women would use the leadership and organizational skills gained during the war to establish orphanages and old age homes. A major driver in the creation of such institutions was the Woman's Home Missionary Society, founded in 1882.

Азамат соғысынан кейінгі дивизиялар

1895 жылы XIX ғасырдағы қасиеттілік қозғалысы кезінде методист епископтық пастыры Финес Ф. Брези Джозеф Померой Виднидің көмегімен Лос-Анджелесте Назарет шіркеуін құрды. Назарет шіркеуі қаланың кедей халқына одан да көп көмек көрсету қажеттілігінен бөлініп шықты, осының нәтижесінде "Назарет" деген атау пайда болды. 1907 және 1908 жылдары Методист епископтық шіркеуінен бұрын бөлініп шыққан, шамамен 15 қасиеттілік конфессия Назарет шіркеуіне қосылды, осыдан кейін ол тез арада халықаралық деңгейге жетті. Жаңа Назарет шіркеуі методист епископтық білім беру дәстүрін сақтап, қазір әлемде 56 білім беру мекемесін басқарады, оның ішінде АҚШ-тағы сегіз гуманитарлық колледж, олардың әрқайсысы "білім беру аймағымен" байланысты.

Негізгі дереккөздер

Норвуд, Фредерик А., ред. Америка методизмінің дереккөздері (1982)
Ричи, Расселл Е., Роу, Кеннет Е. және Шмидт, Жан Миллер (ред.) Америкадағы методистік тәжірибе: дереккөздер жинағы, (2000) 756 бет түпнұсқа құжаттар.
Суит, Уильям Уоррен (ред.) Америка шекарасындағы дін: 4-том, Методистер, 1783–1840: Түпнұсқа материалдар жинағы, (1946) 800 бет Америка шекарасына қатысты құжаттар.