Кіріспе

Пукапунял (ресми түрде Пукапунял әскери аймағы, сондай-ақ Пукапунял лагері немесе Пукапунял армия базасы деп те аталады, ал халық арасында "Пукка" деп белгілі) – Австралия армиясының оқу және базалық орны, Оңтүстік-Шығыс Австралиядағы Виктория штатының орталық бөлігінде, Сеймур қаласынан батысқа қарай 10 шақырым қашықтықта орналасқан.

Сипаттама

Пукапунял – Австралия қорғаныс күштерінің шамамен 280 отбасысы тұратын, кіруі шектеулі шағын қала. Оның аумағы 400 км² жуық бұталы жер мен бұрынғы жайылымдарды қамтиды, олар әскери далалық оқу-жаттығулар үшін пайдаланылады. Мұнда Австралия армиясының бронетехника мектебі, артиллерия мектебі және көлік мектебі орналасқан. Сонымен қатар, Біріктірілген қарулар оқу орталығы, бірлескен логистикалық бөлімше және екі көлік эскадрильясы да бар. Корольдік Австралия бронетанкі корпусының ескерткіші мен армиялық танк мұражайы база аумағында орналасқан. Әскери білім беру және оқу орындарынан басқа, тұрғын үйлердің көп бөлігі – арт жағында бағы бар бір қабатты кірпіш үйлер. Қаланың ішінде бастауыш мектеп, дүкендер, түрлі спорттық жабық және ашық алаңдар мен театр бар.

Әскери мақсатта

Бұл аймақ бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде мобилизация және жаттығу алаңы ретінде алғаш рет пайдаланылды. База екінші Австралия императорлық күштерін дайындау үшін қолданылды, себебі басқа әскери мекемелерде милиция бөлімдерін дайындауға мүмкіндік болды. Бастапқы аумақ соғыс уақытындағы жаттығулар үшін тым кішкентай болғандықтан, қосымша жерлер сатып алынды. Полк 1995 жылғы маусым айында Дарвинге көшкенге дейін Пуккапунялда орналасқан. Оларды 2-ші жаңа сарбаздық дайындық батальоны дайындады, Пуккапунялда бір уақытта 4000-қа дейін сарбаз болды. 1988 жылға қарай, келесі жерлерді сатып алулар жаттығу алаңын ұлғайтып, бронетехниканы сынау полигонына айналдырды.

Пукапунялдың қалпына келтіру және қорғау жобасы

1970 және 1980 жылдары Армия жерді қайта жаңарту бағдарламасын жүзеге асырды, себебі ондаған жылдық қарқынды пайдалану жердің күрт нашарлауына әкеп соқты. Ол кезде бұл «Австралияда және, мүмкін, басқа да елдерде жасалған ең ірі ландшафтты қайта өсімдікпен жабу операциясы» болды. Уилки жобаны былай сипаттайды: Жерді тарихи пайдаланудың салдары мен әскери қолдану, жерді басқаруға және күтуге назар аудармау, аймақты шөлге айналдырып, құнарсыз қалдырды. 1950 жылдары өсімдіктерді қайта өсіруге әрекеттер жасалса да, 1960 жылдары су толу және күшті эрозия салдарынан учаскенің бір бөлігіне өту мүмкін болмады. Бұл аймақтар бронетандық дивизияның танктері үшін қауіпті және қолдануға жарамсыз болды. Бір газет оны «Викториядағы ең шұғыласыз және құнарсыз әскери лагерь» деп атады. 1969 жылға қарай Армия екі таңдаудың алдында тұрды: «(1) аймақты қайта жаңарту, немесе (2) оны тастап кету, оның салдарынан инфрақұрылымды жоғалту және болашақта басқа жерлерде де ұқсас мәселелерге тап болу». Бірінші нұсқа қабылданды. Пукапуняльді қайта жаңарту және сақтау жобасы 1971 жылы жұмысын бастады. Ресми түрде Қорғаныс министрлігінің басшылығымен жұмыс істейтін жобаға ғылыми және зерттеу қолдауын Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO) көрсетті, ал Виктория топырақ сақтау басқармасы операцияларды басқарды және топырақ эрозиясы және жерді қайта жаңарту саласындағы тәжірибесін ұсынды. 1985 жылға қарай 20 000 гектар жерде топырақ жұмыстары, топырақ пен су эрозиясын бақылау және қайта өсімдікпен жабу жөніндегі кең ауқымды бағдарлама аяқталды. Шамамен 5 000 гектар құрғақ және құнарсыз жерлер жаңартылды, ал 16 000 гектар жақсартылған жайылымдық жерлер құрылды. Жоба аяқталғаннан кейін Пукапуняль учаскесін үнемі бақылау және зерттеу үшін жерді басқару және ғылыми қызметкерлер тағайындалды. Жерді қалпына келтіру және демалыс бағдарламасы іске асырылды, осы арқылы жердің тым көп пайдаланылған, жаңа өсімдіктер өсіп жатқан немесе қоршаған орта өзгерістеріне сезімтал болған, немесе зерттеулер жүргізіліп жатқан «кірмеу» аймақтары құрылды. Басқа жерде Уилки былай деді: «Консервациялық бағдарламалар қорғаныс талаптарына пайдалы екенін баса көрсетсе де, 1970 және 1980 жылдардағы қайта жаңарту жобасы іс жүзінде Пукапуняльді әскери оқу алабы және өсімдіктер мен жануарларға арналған табиғи ландшафт ретінде қайта қарастырды. Қайта жаңарту жобасы жергілікті жануарлар популяциясына оң әсер еткен сияқты, дәстүрлі консервациялық модельдерде жеткілікті қорғалмаған шөптік орман алқаптарына тән әртүрлі түрлерге орта және баспана ұсынды. Пукапуняль жануарларды сақтауға қатысты қорғаныс тәсілдерін сынау үшін полигон қызметін атқарды, олардың дамуы бүгінге дейін жалғасуда».

Қоршаған орта

Пукапуньяль әскери аймағында (ПМА) суық қыстар мен жылы, құрғақ жаздар бақыланады, жылдық жауын-шашынның орташа мөлшері 596 мм осы кезде жауады. Аймақ солтүстіктен оңтүстікке қарай созылған тасты төбелер мен қыраттармен сипатталады, ең биік нүктелері Пукапуньяль тауы (413 м) және Каппе тауы (384 м) маңында орналасқан. Топырақ көбінесе екі қабатты, табиғи құнарлылығы және суды ұстау қабілеті төмен, бірақ терең аллювиумды кіші аудандар да бар. Жер бетіндегі су ағысы солтүстік және солтүстік-шығысқа қарай бағытталған, жер бетіндегі су Гоулберн өзеніне құяды. ПМА-дағы барлық арналар маусымдық.

Флора мен фауна

PMA-да Викториядағы осы қорғалатын экожүйенің ең ірі бөлігінің бірі болып табылатын қораптық темірқұрт орманы орналасқан. 706 түрлі тамырлы және 170 түрлі тамырсыз өсімдік тіркелген. Екі түр – үш жапырақты глициния және иілгіш қурақ бұтасы – ұлттық деңгейде қорғауға алынған. 44 сүтқоректі, 18 бауырымен жорғалаушы, 12 бақа, 11 балық және 140-тан астам омыртқасыз жануарлардың тіркелгенін көрсетеді. Жалпы 207 түрдің арасынан осы жерде кездесетін маңызды құстарға регент және боялған балжегіштер, отты және қызғылт қызғалдақтар, австралиялық және қара арқалы сусарлар, күшті және үріккен сұрғырлар, ақ тамақ және дақты түнгі құстар жатады.

Танымал мәдениетте

Пукапунял Redgum тобының 1983 жылғы "Caught in the Act" альбомынан шыққан "Менде тек 19 жас еді" әнінде еске алынады. Сондай-ақ, ол "Тұтқын" (немесе "Тұтқын: H блогы") телесериалының 84-ші эпизодында да айтылады.