Джозеф Мур Диксон: Монтана саяхатшысы және прогрессивті қозғалыстың көшбасшысы
Joseph M. Dixon
Джозеф Мур Диксон (1867-1934) – Монтана штатының саяхатшысы, губернаторы және сенаторы. Прогрессивтік қозғалыстың көшбасшысы, экономикалық қиындықтарға қарсы күрескен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозеф Мур Диксон (31 шілде 1867 – 22 мамыр 1934) – Монтана штатының американдық республикалық саясаткері. Ол өкіл, сенатор және Монтананың жетінші губернаторы қызметтерін атқарды. Квакер дәстүлінің жаңғыртушысы болған Диксон, Монтанадағы және жалпыұлттық прогрессивтік қозғалыстың жетекшісі болды. 1912 жылы ол Прогрессивтік партиядан президенттікке кандидат болған Теодор Рузвельттің ұлттық төрағасы болды. Оның 1921–1925 жылдардағы губернаторлық мерзімі сәтсіз аяқталды, себебі ауыр экономикалық жағдай штат үкіметінің іс-қимыл мүмкіндіктерін шектеді, ал оның басты қарсыласы «Анаконда Коппер» компаниясы реформаны жеңу үшін барлық ресурстарын жұмылдырды.
American politician (1867–1934)
Joseph Moore Dixon (July 31, 1867May 22, 1934) was an American Republican politician from Montana. He served as a Representative, Senator, and the seventh Governor of Montana. A businessman and a modernizer of Quaker heritage, Dixon was a leader of the Progressive Movement in Montana and nationally. He was the nation chairman for Theodore Roosevelt running for the presidency as the candidate of the Progressive Party in 1912. His term as governor, 1921–1925, was unsuccessful, as severe economic hardship limited the opportunities for action by the state government, and his great enemy the Anaconda Copper company mobilized its resources to defeat reform.
Ерте өмір
Диксон Солтүстік Каролина штатының Snow Camp қаласында квакер отбасында, Флора Аделайн (Мурчисон) мен Хью В. Диксонның ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі ферма және кішкентай фабриканы басқарды. Диксон квакер колледждерінде – Индиана штатындағы Эрлхэм колледжінде және Солтүстік Каролина штатындағы Гилфорд колледжінде оқыды, 1889 жылы бітірді. Ол тарих, дебаттар және шешендік өнерде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Диксон 1891 жылы Монтана штатының Миссула қаласына көшіп, заңды оқыды және 1892 жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол квакер дінінен бас тартса да, квакерлік принциптерді ешқашан ұмытқан жоқ.
Dixon was born in Snow Camp, North Carolina, to a Quaker family, the son of Flora Adaline (Murchison) and Hugh W. Dixon. His father operated a farm and a small factory. Dixon attended Quaker colleges, Earlham College in Indiana and Guilford College in North Carolina, graduating in 1889. He excelled at history, debate and oratory. Dixon moved to the frontier town of Missoula, Montana, in 1891, where he studied law and was admitted to the bar in 1892. Although he left the Quaker faith, he never abandoned Quaker ideals.
Ерте мансап
Диксон 1893 жылдан 1895 жылға дейін Миссула округінің прокурорының көмекшісі, ал 1895 жылдан 1897 жылға дейін прокурор болып қызмет етті. 1900 жылы Монтана штатының Өкілдер палатасында сайланды. 1896 жылы ол Миссула қаласының белгілі кәсіпкері Фрэнсис Лайман Уорденнің қызы Каролина М. Уорденге үйленді. Олардың жеті баласы болды: Вирджиния, Флоренс, Дороти, Бетти, Мэри Джо, Пегги және Франк. Франк туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Диксон заңгерлік тәжірибесі мен жылжымайтын мүлікке салған инвестициялары арқылы байлыққа ие болды; саяси мақсаттарын ілгерілету үшін 1900 жылы Миссула газетін – «Missoulian» газетін сатып алды.
Dixon served as assistant prosecuting attorney of Missoula County from 1893 to 1895 and prosecuting attorney from 1895 to 1897. In 1900, he served in the Montana House of Representatives. He married Caroline M. Worden, daughter of prominent Missoula businessman Francis Lyman Worden, in 1896. They had seven children: Virginia, Florence, Dorothy, Betty, Mary Joe, Peggy, and Frank. Frank died shortly after birth. Dixon grew wealthy through his law practice and his investments in real estate; to further his political ambitions in 1900 he bought a Missoula newspaper, the Missoulian.
Саяси мансап
Диксон Демократиялық партиясының бәсекелес фракциялары арасындағы ішкі келіспеушілікті пайдаланып, саясатта жылдам өркендеді. 1902 және 1904 жылдары конгресс сайлауларында жеңіске жетті, ал 1907 жылы Монтана заң шығарушы органы оны АҚШ Сенатына тағайындады. Ол президент Теодор Рузвельттің жақтаушысы болды және партияның прогрессивті қанатына қосылып, консерваторлармен күресті. 1912 жылы қайта сайлануға үміткер болғанмен, сол жылы Рузвельттің сайлау штабының жетекшісі болды және Рузвельтті үшінші партияның – Прогрессивті партиясы ("Бұл Моос") тізімі бойынша ұсынған Ұлттық прогрессивті конвентке төрағалық етті. Бұл кезде Республикалық партия прогрессивтер мен консерваторларға бөлінді. Демократ Вудро Вильсон үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Диксон Монтанаға оралды, газеттеріне қарайтын болды және екі партияның да саясатына ықпал ететін, сыбайлас жемқорлықпен әрекет ететін "Амалгамат Коппер Компанисімен" күресті. Ол Республикалық партияға қайта оралды. Соңында газеттерін сатты, оларды "Амалгамат" компаниясы сатып алды. 1920 жылы Диксон Монтана губернаторы лауазымына кандидат болды. Фермерлердің наразылығы мыс компаниясын әлсіреткеннен кейін, Диксон республикалық партияның жалпыұлттық жеңісімен губернатор болып сайланды, демократ Бёртон К. Уилерді айқын басымдықпен жеңді. Диксон көптеген реформалық ұсыныстар жасады, бірақ штаттың ауыр экономикалық дағдарысы мен "Анаконда Коппер" компаниясының қарсылығынан оларды жүзеге асыра алмады. 1924 жылы Джон Э. Эриксонға қайта сайлануда жеңіліп, 1928 жылы Сенатқа сайлауда, бұрынғы қарсыласы Уилерге ұтылды. 1929 жылы ол Ішкі істер министрінің бірінші орынбасары болып тағайындалды және 1933 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1930 жылы ол Флэтхед үнді резервациясында су электр станциясын салу жобасына қатысты, сонымен қатар резервация үшін су құқықтарының күрделі жүйесін әзірледі. 1934 жылдың 22 мамырында жүрек ауруынан Монтана штатының Миссула қаласында қайтыс болды. Ол Монтана штатының Миссула қаласындағы Миссула зиратында жерленген.
Dixon took advantage of the internal dissension among rival factions of the Democratic party to rise rapidly in politics. In 1902 and 1904 he won congressional races, and in 1907 the Montana legislature chose him for a U. S. Senate seat. He became an ardent admirer of President Theodore Roosevelt, and joined the progressive wing of the party, fighting the conservatives. He unsuccessfully ran for reelection in 1912, but that year, he was the campaign manager for Roosevelt and chaired the National Progressive Convention that nominated Roosevelt on the third party Progressive Party ("Bull Moose") ticket as the GOP split between progressives and stand patters. Democrat Woodrow Wilson won in a landslide. Out of office, Dixon returned to Montana to look after his newspaper properties, and to battle the Amalgamated Copper Company, the behemoth that dominated both political parties through its corrupt spending. He returned to the Republican Party. He finally sold his newspapers, and they were taken over by Amalgamated. In 1920, Dixon ran for Governor of Montana, and, following farmer unrest that weakened the copper company, Dixon was carried by the national Republican landslide into office as governor, defeating Democratic nominee Burton K. Wheeler comfortably. Although Dixon had many reform proposals, he was unable to enact them because of the severe economic depression in the state, and the systematic opposition of Anaconda Copper. He was defeated for reelection in 1924 by John E. Erickson and for the Senate in 1928, losing to his one time foe, Wheeler, in the general election. In 1929 he was appointed First Assistant Secretary of the Interior, and served in that position until 1933. In 1930, he was involved with a project to develop water power on the Flathead Indian Reservation, and with it, a complex network of water rights for the Reservation. He died in Missoula, Montana, on May 22, 1934, due to heart problems. He is interred at the Missoula Cemetery in Missoula, Montana.