Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вест-Энд – Бостон қаласының, Массачусетс штатының (АҚШ) бір ауданы. Оңтүстік шекарасында Кембридж көшесі, батыс және солтүстік-батыс жағында Чарльз өзені, солтүстік және солтүстік-шығыс жағында Солтүстік Вашингтон көшесі, ал шығыс жағында Нью-Садбери көшесі орналасқан. Бикон Хилл оңтүстікте, Норт-Пойнт Чарльз өзенінің солтүстік жағында, Кендалл сквері Чарльз өзенінің батыс жағында, ал Норт-Энд шығыста жатыр. 1950 жылдардың соңындағы қалалық жаңару жобасы ірі итальяндық және еврей халқының шоғырланған жерін жойып, Вест-Эндтің көп бөлігін және көршілес Даунтаун ауданының бір бөлігін қайта құру мақсатымен 20 000-нан астам адамды қоныстандырды. Осыдан кейін, Вест-Энд бастапқыда тұрғын емес аймаққа айналды, оған бұрынғы Сколлей алаңы болған Үкімет орталығының бір бөлігі, сондай-ақ Массачусетс бас ауруханасының көп бөлігі және бірнеше жоғары қабатты кеңсе ғимараттары кірді. Дегенмен, соңғы кезде Вест-Эндте жаңа тұрғын үйлер, кеңістіктер мен жаңа саябақтар пайда болуда.
The West End is a neighborhood of Boston, Massachusetts, United States, bounded generally by Cambridge Street to the south, the Charles River to the west and northwest, North Washington Street on the north and northeast, and New Sudbury Street on the east. Beacon Hill is to the south, North Point is across the Charles River to the north, Kendall Square is across the Charles River to the west, and the North End is to the east. A late 1950s urban renewal project razed a large Italian and Jewish enclave and displaced over 20,000 people in order to redevelop much of the West End and part of the neighboring Downtown neighborhood. After that, the original West End became increasingly non residential, including part of Government Center (formerly Scollay Square) as well as much of Massachusetts General Hospital and several high rise office buildings. More recently, however, new residential buildings and spaces, as well as new parks, have been appearing across the West End.
География
Вест-Энд Шаммут түбегінің солтүстік-батыс бөлігін құрайды. Ауданның көп бөлігі жерді қайта жарату нәтижесінде пайда болған. 1807 жылдан бастап Бикон Хиллдің бір бөлігі Бикон Хилл мен Вест-Эндті Солтүстік Ендтен бөліп тұрған кішкентай шығанақ пен диірмен тоғанын толтыруға қолданылды. Бүгінде аудан негізінен биік тұрғын үйлерден тұратын үлкен блоктардан тұрады. Вест-Энд Лонгфеллоу көпірі мен Чарльз өзенінің бөгет көпірі арасындағы Чарльз өзенімен шектеседі. Чарльзбанк ойын алаңы өзен жағалауымен созылып жатыр, бірақ Storrow Drive – үлкен қалалық тас жолы арқылы ауданның қалған бөлігінен бөлініп жатыр.
The West End occupies the northwest portion of the Shawmut Peninsula. Much of the land on which the neighborhood lies is the product of land reclamation. Beginning in 1807, parts of Beacon Hill were used to fill in a small bay and mill pond that separated Beacon Hill and the West End from the North End. Today the neighborhood consists primarily of superblocks containing high rise residential towers. The West End borders the Charles River between the Longfellow Bridge and the Charles River Dam Bridge. The Charlesbank Playground runs along the bank of the river, but is separated from the rest of the neighborhood by Storrow Drive, a large crosstown expressway.
Алғашқы жылдары
18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында Бостонның жағалауы мен Солтүстік аймағы тығыз халқымен көзге түсе бастады, соның салдарынан қаланың әулетті тұрғындары қазір Вест-Энд деп аталатын аймақты дамытуға мүмкіндік алды. Сол кезде бұл аймақ ескі аудандардан шағын шығанақпен бөлініп жатты. Архитектор Чарльз Булфинч сол кездегі Бостон сәулетінің көп бөлігіне жауапты болды және Вест-Эндтің жаңа дамуында маңызды рөл атқарды. Булфинч өзінің мансабының басында, 1790 жылдары көптеген сарайларды жобалаумен айналысты, олардың көпшілігі Вест-Эндте және Бостонның басқа аудандарында салынды. Олардың ең танымал мысалы – алғашқы Харрисон Грей Отис үйі. Бұл тарихи ғимарат Булфинчтің бай заңгер Харрисон Грей Отис үшін жобалаған үш үйдің біріншісі болды және Вест-Эндтегі қала жаңарту кезеңінен аман қалған сирек ғимараттардың бірі. Булфинч жобалаған Вест-Эндтегі тағы бір маңызды орын – Массачусетс жалпы ауруханасының күмбезді граниттен тұрған ғимараты (1816–1825 жылдары салынған, қазір Булфинч павильоны деп аталады) және Гроув пен Кембридж көшелерінің қиылысында орналасқан Вест-Энд базары. 1810 жылы салынған бұл тарихи базар 1950 жылдардағы аймақтың қайта құрылуынан зардап шекті. Булфинчтің жаңа, ірі кірпіштен салынған ғимараттары мен бақтары Бостонның ең бай азаматтарын қызықтырды. 1810 жылға қарай Вест-Эндте бай бизнесмендер, саудагерлер мен заңгерлер тұратын. Біраз уақыттан кейін көптеген адамдар жақын орналасқан Бикон Хиллге көшіп кетті, осылайша Вест-Энд афроамерикандық қауымдастыққа айналып, жаңа иммигранттар үшін тоқтау орны болды.
In the late 18th and early 19th centuries, Boston's waterfront and North End were becoming overcrowded, and many of the city's well off residents took the opportunity to develop the area now known as the West End. At that time, the area was separated from the older neighborhoods by a small bay. The architect Charles Bulfinch was responsible for much of Boston's architectural character at the time, and played a large part in this new development of the West End. Bulfinch spent much of his early career in the 1790s designing mansions, many of them in the West End and other Boston neighborhoods. One of the most famous examples of these was the first Harrison Gray Otis House. This historic building was the first of three that Bulfinch designed for the affluent lawyer Harrison Gray Otis, and is one of the few buildings that survived Urban Renewal in the West End. Other West End landmarks designed by Bulfinch were the Massachusetts General Hospital's domed granite building, built 1816–1825 (today known as the Bulfinch Pavilion), and the West End Market on the corner of Grove and Cambridge Streets. Constructed in 1810, this historic market did not survive the area's redevelopment in the 1950s. Bulfinch's architecture of newer large brick buildings with gardens attracted many of Boston's wealthier citizens. By 1810, the West End was inhabited by wealthy business men, merchants, and lawyers. Many would soon move to the nearby Beacon Hill, turning the West End into an African American community and stopping point for new immigrants.
Африкалық америкалықтар тарихы
19 ғасырдың басында Вест-Энд, Бикон-Хиллдің солтүстік беткейімен бірге Бостонның афроамерикандық қауымының маңызды орталығы болды. Бикон-Хиллдің оңтүстік беткейіндегі көбінесе бай және ақ нәсілді тұрғындары күлліқанды түрде азат етуді қолдады. Бұл орта және жұмысшы табындағы еркін африкалық американдықтарды жақын маңдағы Солтүстік беткейге және Вест-Эндке қоныстануға ынталандырды. Азамат соғысынан кейін Вест-Энд афроамерикандық мәдениеттің маңызды орталығы болып қала берді. Ол кезде Америка Құрама Штаттарында африкалық американдықтардың саяси үні бар сирек орындардың бірі болды. 1876 және 1895 жылдар аралығында әр жылы Бостонның қауымдық кеңесінде кем дегенде бір қара нәсілді тұрғын отырды. Осы «қорыту қазандығына» үлес қоскан көптеген иммигранттардың ішінде армян, грек, ирланд, ливандық, итальяндық, еврей, литвалық, поляк, орыс, сириялық, украин және көптеген шығыс еуропалықтар мен оңтүстік еуропалықтар бар еді. Осы кезеңде ауданның халқы шамамен 23 000 тұрғынға жетіп, ең жоғары деңгейге жетті.
In the early 19th century the West End, along with Beacon Hill's north slope, became an important center of Boston's African American community. The mostly affluent and white inhabitants of Beacon Hill's south slope were strongly supportive of abolitionism. This encouraged middle and working class free African Americans to move into the nearby North slope and West End. After the Civil War, the West End continued to be an important center of African American culture. It was one of the few locations in the United States at the time where African Americans had a political voice. At least one black resident from the West End sat on Boston's community council during every year between 1876 and 1895. Among the many immigrant groups contributing to this melting pot were Armenians, Greeks, Irish, Lebanese, Italians, Jews, Lithuanians, Poles, Russians, Syrians, Ukrainians and many other Eastern Europeans and Southern Europeans. It was during this period that the neighborhood's population reached its peak at approximately 23,000 residents
Осы иммиграцияның нәтижесінде ауданның діни құрамы күрт өзгерді. Протестант шіркеулері жабылып немесе көшіп кетті, олардың орнына католик шіркеулері мен синагогалар ашылды. Мысалы, 1806 жылы салынған Ескі Батыс шіркеуі 1892 жылы жұртшылықтың жетіспеуіне байланысты жабылды. Ол екі жылдан кейін жаңа қауымға жақсы қызмет ету үшін кітапхана ретінде қайта ашылды.
As a result of this immigration, the religious make up of the neighborhood changed dramatically. Protestant churches moved away or shut down, to be replaced by Catholic churches and synagogues. For example, the old West Church, built in 1806 closed in 1892 due to lack of congregation. It reopened two years later as a library to better serve the new community.
Яһуди қауымы
XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында ирландтықтардың көші-қоны баяулап, Шығыс Еуропалық еврейлер Уэст-Эндке көптеп көшіп келе бастады. Олардың көптегені Литва, Ресей және Польшадағы қуғын-сүргіннен қашу үшін келді. Олар Уэст-Эндте қауым құрып, 1910 жылға қарай халықтың маңызды бөлігін құрады. Олар осы ауданда өз үйлерін жасап, денсаулық сақтау орталықтарын, кітапханаларды, еңбек одақтарын, несиелік қоғамдарды, жетімдер үйлерін және синагогаларды салды. Актер Леонард Нимой осы қауымда өсті. Жаңа Бостон синагогасы, 1919 жылғы Вильна Шюль және 1900 жылдан 1972 жылға дейін Анши Лубавичер қауымының ортасы болған Африкалықтардың жиналыс үйі – Уэст-Эндтегі сақталған жалғыз синагогалар. Бостон синагогасы жақында біріккен қауым, ал 16 Филипс көшесіндегі Вильна Шюль, қалалық жаңару аймағынан тыс жерде орналасқан, қазір синагога-мұражай, ал Африкалық американдықтардың жиналыс үйі – шіркеу-мұражай болып табылады. Вильна Шюльдің сандығының үстінде Коханимдердің – ежелгі израильдік дін қызметкерлерінің екі қол символы бейнеленген, ол «Жұлдызды жол» (Star Trek) фильміндегі вулкандық сәлемдемеге бастау берді. Вильна Шюльде бұрынғы Он екінші баптист шіркеуінен сақталған орындықтар бар, онда бір кезде 54-ші Массачусетс жаяу әскер полкінің афроамерикандық құлдары мен еріктілері отырған. Вильна 1985 жылы жабылып, шамамен жеті Уэст-Энд синагогасының соңғысы болды.
By the late 19th and early 20th centuries, the Irish immigration had slowed and Eastern European Jews began to immigrate into the West End in large numbers. Many came to escape persecution in Lithuania, Russia, and Poland. They formed a community in the West End and became a significant part of the population by 1910. They made their home in the neighborhood, constructing health centers, libraries, labor unions, loan societies, orphanages, and synagogues. Actor Leonard Nimoy was raised in this community. The new Boston Synagogue, the 1919 Vilna Shul, and the African Meeting House which was the home of Anshi Lubuvicher from 1900 to 1972 are the only surviving West End synagogues. The Boston Synagogue is a newly merged congregation; the Vilna Shul at 16 Philips Street, which was outside the urban renewal demolition area, is now a synagogue museum, and the African American Meeting House is now a church museum. Over the Vilna Shul's ark is the double hand symbol for the Kohanim, the ancient Israelite priests, which was the source for the Star Trek Vulcan salute. The Vilna Shul also has pews salvaged from the former Twelfth Baptist Church on which once sat former African American slaves and volunteers in the 54th Massachusetts Infantry Regiment popularized by the movie Glory. The Vilna was the last of the approximately seven West End synagogues to stay open, closing in 1985.
Қалалық қирату
1950 жылдары Бостонның Батыс бөлігі Солтүстік бөлігі сияқты, ирек-шанақ жолдары мен сиресіп орналасқан шағын кәсіпорындармен жұмыс істейтін, жағдайы төмен тұрғындардың тұратын айманына айналды. Көптеген тұрғындардың айтуынша, сол кезде Вест-Эндде өмір сүру жақсы еді, және халық саны шамамен 7500 адамға дейін азайды. 1950 жылдардың соңына қарай, ауданның жартысынан астамы үлкен қалалық жаңару жобасының бөлігі ретінде, тұрғын үйлердің көп қабатты үйлерімен алмастырылып, толығымен қиратылды.
By the 1950s, Boston's West End had turned into a working poor residential area with scattered businesses with small meandering roads much like the North End. According to most residents, the West End was a good place to live at this time. and the population had dropped to around 7,500 residents. By the end of the 1950s, over half of the neighborhood would be completely leveled to be replaced with residential high rises as part of a large scale urban renewal project.
Саяси ахуал
Вест-Эндтің кең ауқымды жаңаруы алғаш рет 1930 жылдары Натан Штраус-младший және басқалар тарапынан 1934 жылғы Ұлттық Тұрғын үй Заңы қабылданғаннан кейін ұсынылды. 1949 жылы Джон Б. Хайнс әкімшілігі билікке келген кезде қалалық шенеуніктер АҚШ Федералды үкіметінің 1949 жылғы Тұрғын үй Заңы Бостонның бір бөлігін қайта жаңартуға мүмкіндік беретінін түсінді. Бостон Тұрғын Үй Басқармасы (BHA) Бостон қаласын жаңарту жоспарларын жасауға жауапты болды және федералдық қаржыны басқару үшін қаланың жергілікті мемлекеттік органы ретінде бекітілді.
The large scale renewal of the West End was first proposed in the 1930s by Nathan Strauss Jr., among others, shortly after the National Housing Act of 1934 was passed. When the John B. Hynes administration came into power in 1949 city officials recognized that the federal government's Housing Act of 1949 presented the opportunity to remake parts of Boston. The Boston Housing Authority (BHA) held responsibility for developing Boston's urban renewal plans and was designated the city's local public authority for federal funds.
Қазіргі күн
Бүгінде Вест-Энд – коммерциялық және тұрғын үйлердің аралас аумағы. 1950 жылдардағы қала жаңартуынан бірнеше тұрғын емес аймақтар сақталып қалды, мысалы, Массачусетс бас ауруханасы, Чарльз көшесі түрмесі және Бульфинш үшбұрышы – Коузвей, Мерримак және Солтүстік Вашингтон көшелерімен шектелген шағын бөлік. Массачусетс бас ауруханасы мен Чарльз көшесі түрмесі солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан, ал Scollay Square орнындағы Үкімет орталығы оңтүстік бөлігін құрайды. Солтүстік бөлігінің көп бөлігін Солтүстік станциясы мен TD Garden алып жатыр. Қала жаңартуына дейінгі ауданның ерекшелігін Бульфинш үшбұрышындағы қолданыстағы коммерциялық және аралас мақсаттағы ғимараттарда көруге болады. Мұнда Фанюйл залы мен Garden бағына баратын және қайтатын жолаушыларға қызмет ететін бірнеше пабтар мен мейрамханалар бар. Жаңадан салынған тұрғын үйлер көбінесе жоғары деңгейлі биік ғимараттар, бірақ қазіргі уақытта аудан бұрынғыдай жақын қарым-қатынастағы қоғамды қайта құруға тырысып жатыр. Вест-Энд мұражайында ауданның және оның тұрғындарының тарихын баяндайтын тұрақты көрме бар, ал Вест-Энд қоғамдық орталығы жыл сайынғы Вест-Энд балалар фестивалін өткізумен қатар, сабақтар мен шараларды ұйымдастырады.
Today, the West End is a mixed use commercial and residential area. A few non residential areas were spared from the urban renewal of the 1950s, such as Massachusetts General Hospital, the Charles Street Jail, and the Bulfinch Triangle—a small section surrounded by Causeway, Merrimac, and North Washington Streets. Massachusetts General Hospital and the Charles Street Jail are located in the northwest section, while Government Center which was the former site of Scollay Square, comprises the southern section. Most of the northern section is covered by North Station and the TD Garden. The character of the area prior to the urban renewal can still be seen in existing commercial and mixed use building of the Bulfinch Triangle. Here there are a few pubs and restaurants that feed off the traffic traveling to and from Faneuil Hall and the Garden. The residential areas that have been rebuilt are primarily upscale highrises, though the neighborhood is currently making strides to re establish the close knit community that once was. The West End Museum currently has a permanent exhibition outlining the history of the neighborhood and its residents, while the West End Community Center hosts classes and events, in addition to putting on the annual West End Children's Festival.
42 Ломасни жолы
Вест-Эндтің қайта құру кезеңінен аман қалғандардың бірі – 42 Ломасни Уэй. 1870 жылдары салынған бұл ғимарат бірнеше қайта құру әрекеттерінен және екі өрттен де аман қалды. Вест-Эндтегі жалғыз пәтер үйі болып қалғандықтан "Соңғы пәтер" деп аталды, сонымен қатар бұл үй Ангиуло бауырлары қылмыстык тобының мүшесіне де пана болған.
One of the survivors of the West End's redevelopment phase is 42 Lomasney Way. Originally constructed in the 1870s, the building survived multiple redevelopment attempts, as well as two fires. Called "The Last Tenement" due to it being the only tenement structure still located in the West End, it also has been home to an associate of the Angiulo Brothers crime family.
Демография
Бостон қаласының мәліметінше, 2010 жылғы АҚШ халық санағы бойынша жалпы саны 4080 адамды құрады. Тұрғындардың 75,2%-ы еуропалық нәсілді, 16,2%-ы азиялық, ал 8,4%-ы басқа нәсілге жатады. Вест-Энд ауданындағы тұрғын үйлердің шамамен 89,3%-ы тұруға толыққанды иеленілген.
According to the city of Boston, the total population was 4,080 as of the 2010 United States Census. 75.2% of residents were white, 16.2% were Asian, and 8.4% were some other race. Housing in the West End was about 89.3% occupied.