Роберто Веккьони: Итальяндық әнші, ақын және жазушы

Кіріспе

Италиялық әнші, ән жазушы және лирик (1943 жылы туған)

Роберто Веккиони (; 25 маусым 1943 жылы туған) – итальяндық әнші, ән жазушы және лирик.

Өмірбаян

Веккиони Каратэ-Брианцада, қазіргі Монца және Брианца провинциясында, неаполитандық отбасында дүниеге келген. 1968 жылы Милан Католик университетінде классикалық әдебиет мамандығын бітірген, содан кейін екі жыл бойы дін тарихының ассистент-оқытушысы болып жұмыс істеген. Кейін Милан орта мектебінде әдебиет және тарих пәнінің профессоры болып тағайындалды, бұл қызметпен ол шамамен отыз жыл бойы айналысты және ол оның көптеген әндеріне әсер етті. Италия музыка индустриясындағы мансабы 1960-шы жылдардың соңында итальяндық поп-жұлдыздар Орнелла Ванони, Джильола Чинкуэтти, Мина, Ива Заникки және Nuovi Angeli тобының әндерін жазу арқылы басталды. Веккионидің алғашқы жеке альбомы "Parabola" 1971 жылы шықты. 1973 жылы ол "L'uomo che si gioca il cielo a dadi" әнімен Сан-Ремо фестиваліне қатысты. 1974 жылы жарық көрген "Il re non si diverte" альбомы итальяндық музыка сыншыларынан "Жылдың үздік альбомы" сыйлығын жеңіп алды. 1976 жылы "Elisir" альбомын шығарды. Веккиониге 1977 жылы "Samarcanda" альбомымен үлкен жетістік келді, онда ол көбінесе автобиографиялық тақырыптардан шабыттанды, олар арманды, әдеби, тарихи және мифологиялық сілтемелермен үйлесім тапқан. Анджело Брандуарди осы альбомда скрипкада орындады. Веккионидің шеберлігі "Calabuig, Stranamore e altri incidenti" (1978) және "Robinson" (1979) сияқты келесі жұмыстарында расталды, біріншісінде әдеби цитаталар басым болса, екіншісінде автобиографиялық шабыт үстемдік танытты. Соңғы альбомның "Signor giudice" және "Lettera da Marsala" әндері Веккионидің бұрынғы жылдарында туған мәселелерді қамтиды: тиісінше, марихуана иелігі үшін айыпталу (ол ақталды) және бұрынғы жазбалар компаниясымен болған дау. Келесі альбом, "Montecristo", ескі және жаңа лейблдардың екеуінің де күшімен жарық көрді. 1982 жылы шыққан "Hollywood Hollywood" альбомынан кейін, оның әндері кино әлемінен әсер алды, ал 1984 жылы Веккиони "Il grande sogno" ("Ұлы арман") атты қос альбомды шығарды, онда ол өзінің бұрынғы хиттерінің жаңа нұсқаларымен бірге жаңа әндерді жинады. Атау трегінде Франческо Де Грегори блюз гармоникасында орындады. Альбоммен бірге оның алғашқы әдеби тәжірибесі, сол аттас қысқа кітап жарық көрді. Бұл кезеңдегі Веккиони альбомдарының көптеген обложкаларын танымал итальяндық комикстер суретшісі және суретшісі Андреа Пациенца жасады. 1980-ші және 1990-шы жылдары танымал әнші-күйші ретінде сәтті мансабын жалғастыра отырып, Веккиони көбірек уақытын жазуға арнады. Оның прозалық шығармаларына "Viaggi nel tempo immobile" (1996) жинағы, сондай-ақ "Le parole non portano le cicogne" (2000) және "Il libraio di Selinunte" романдары кіреді. Ол сондай-ақ екі жылдық турда Италия әндерін жазу тарихы бойынша лекция оқыды және итальян әнші-күйшілері туралы "Enciclopedia Treccani" мақаласын жазуға шақырылды. Оның соңғы ең жақсы жұмыстарының қатарында 1999 жылғы "Sogna ragazzo sogna" ("Арман көр, жігіт") және 2002 жылғы "Il lanciatore di coltelli" ("Мықты пышақ тастаушы") тұр. 2011 жылдың 19 ақпанында ол "Chiamami ancora amore" ("Маған тағы да сүйіспеншілікпен шақыр") әнімен 61-ші Сан-Ремо музыка фестивалінің жеңімпазы атанды және "Mia Martini" сыншылар сыйлығын жеңіп алды.

Vecchioni was born in Carate Brianza, now in the province of Monza and Brianza, to a Neapolitan family. In 1968, he graduated in Classical Literature at the Catholic University of Milan, where he subsequently worked for two years as assistant lecturer of History of Religion. Later he was appointed professor of literature and history at a Milanese High School, an activity that he continued for almost thirty years and that would influence several of his songs. His career in the Italian music industry began in the late 1960s as songwriter for Italian pop stars such as Ornella Vanoni, Gigliola Cinquetti, Mina, Iva Zanicchi and the band Nuovi Angeli. Vecchioni's first solo album, Parabola was released in 1971. In 1973 he took part in the Sanremo Festival with "L'uomo che si gioca il cielo a dadi". His 1974 LP, Il re non si diverte, won the Best Year's Album Award from the Italian music critic. In 1976 he released Elisir. Vecchioni's breakthrough happened in 1977 with Samarcanda, an album where he drew inspiration mostly from autobiographical themes, intermingled with dreamy, literary, historical and mythological references. Angelo Branduardi played violin on the LP. Vecchioni's skills were confirmed in the following works, Calabuig, Stranamore e altri incidenti (1978), where the literary citations predominated, and in Robinson (1979), where instead the autobiographical inspiration prevails. The songs "Signor giudice" and "Lettera da Marsala" of the latter work deal with the problems Vecchioni had had in the preceding years: respectively, a charge for marijuana possession (from which he was acquitted) and a dispute with his former record label. The following album, Montecristo, was released indeed by both the old and the new labels. After Hollywood Hollywood of 1982, whose songs are influenced by the world of cinema, Vecchioni in 1984 released the double LP Il grande sogno ("The Great Dream"), in which he collected new songs together with new versions of his past hits. The title track featured Francesco De Gregori playing blues harp. The LP was accompanied by his first literary attempt, a short book with the same name. Many of the cover of Vecchioni's LPs of this period were created by the famous Italian comic book artist and painter Andrea Pazienza. While continuing a successful career as a renowned singer songwriter in the 1980s and the 1990s, Vecchioni spent more time writing. His prose includes the collection Viaggi nel tempo immobile (1996) and the novels Le parole non portano le cicogne (2000) and Il libraio di Selinunte. He also lectured on the History of Italian Songwriting in a tour lasting two years, and was called to author the Enciclopedia Treccani article about Italian singer songwriters. His best more recent works include Sogna ragazzo sogna ("Dream, boy, dream") of 1999 and Il lanciatore di coltelli ("The Knife Thrower") of 2002. On 19 February 2011, he won the 61st Sanremo Music Festival and the "Mia Martini" Critics' Award with the song "Chiamami ancora amore" ("Call me Love again").