Биармозух: жойылып кеткен орташа денелі жыртқыш, Пермь кезеңінде (267 млн жыл бұрын) өмір сүрген. Ресейде табылған, еуропалық терапсидтер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрып кеткен терапсидтер туысы
Extinct genus of therapsids
Биармосух – Орта Перм кезеңінде, шамамен 267 миллион жыл бұрын өмір сүрген биармосухид терапсидтерінің құрып кеткен туысы. Биармосух Ресейдің Пермь облысында табылды. Алғашқы үлгісі жас Урал тауларынан келген тасқын суларымен шөгіндірген құмтастан табылған.
Biarmosuchus is an extinct genus of biarmosuchian therapsids that lived around 267 mya during the Middle Permian period. Biarmosuchus was discovered in the Perm region of Russia. The first specimen was found in channel sandstone that was deposited by flood waters originating from the young Ural Mountains.
Сипаттама
Биармосух – орташа өлшемді жыртқыш, шамамен үлкен итке ұқсас, ұзындығы 2 метрге дейін жеткен, ал бас сүйегінің ұзындығы (жас ересектерде) 2 метрге дейін болған. Бұл жеңіл денелі, болжам бойынша, епті жануар болған, кішкентай төрт аяқты жануарлармен қоректенген. Оның аяқтары өте ұзын болған, сондықтан денесінің үлкендігіне қарамастан, жануарлар өте жылдам қимылдаған. Көздің үлкен ойығы және алғашқы сүтқоректілерге тән кішкентай жақша аймағы, тістеудің күшін азайтады, бірақ оның қалай жегені туралы нақты мәлімет жоқ, тек болжамдар бар. Тістерінің жоғарғы жағында сегіз кішкентай кескіш тіс, бір қанатын тіс және тағы бес қанатын тіс болған. Осылайша, бұл түрдің жоғарғы жағында он төрт, ал төменгі жағында он екі кішкентай тісі болған.
Biarmosuchus was a medium sized predator, similar in size to a large dog, grew up to to in length with a skull length (immature) to It was a lightly built, probably agile animal that would have fed on smaller tetrapods. Their legs are quite long, and the animals were probably quite agile in spite of their size. A large opening for the eye and a small temple opening common in primitive stem mammals, this lends to a weak bite but how it ate is pure speculation. The teeth contained eight small incisors on the palate, followed by a canine tooth and a further five canine teeth. So together the species contained fourteen upper teeth and twelve lower teeth of small size.
Ашық жерлер мен түрлер
Biarmosuchus tener 1960 жылы Чудинов Ресейдің Удмуртиясындағы Ежово жерінен сипаттады. Ол көне скандинав әдебиетіндегі Ақ теңіз аймағын білдіретін Бярмаланд атымен аталған. Biarmosuchus tener екі әртүрлі бас сүйегі және бас сүйегінен қалған материалдар, соның ішінде бірнеше толық қаңқалар бойынша белгілі. 1999 жылы Ивахненко Ресейдің Удмуртиясындағы Сокол жерінен табылған Biarmosuchus tchudinovi деген жаңа түрді сипаттады.
Biarmosuchus tener was described by Chudinov in 1960 from the Ezhovo locality, Udmurtia, Russia. It was named for Bjarmaland, the name for the White Sea region in Old Norse literature. Biarmosuchus tener, known from two assorted skulls and post cranial remains, including several complete skeletons. In 1999, Biarmosuchus tchudinovi, a new species, was described by Ivakhnenko from the Sokol locality, Udmurtia, Russia.
Жіктеу
Биармосух биармосухиялардың ең алғашқы түрлерінің бірі болып көрінеді және басқа, көбінесе кейінгі, формалар үшін жақсы жалпыланған модель ретінде қарастырылуы мүмкін. Бұл туыс кең таралған, бірақ көптеген үлгілер толыққанды дайындалмаған және анатомиялық және функционалдық талдау үшін қолданылмаған. Палатин сүйектерінің құрылымы сияқты егжей-тегжейлі мәліметтер, сондай-ақ мидан кейінгі қаңқаның көптеген ерекшеліктері белгісіз. Бірнеше таксон болуы мүмкін, бірақ қазіргі біліміміздің деңгейінде оларды анықтау мүмкін емес. Биармозавр алдыңғысы холотипке қарағанда үлкен (206 мм-ге қарсы 153 мм) бас сүйегіне негізделген, бұл жетілген дарақ екенін көрсетеді. Бұл жануардың мөлшері Фтиносухқа ұқсас, бірақ екі форманың қаншалықты ерекше екені туралы пікірлер қарама-қайшы. Көз ұңғысының (орбитаның) үлкендігі ең айқын айырмашылықты құрайды. Очер локaлитетінен үш монотиптік туыс – Биармосух, Эотитаносух және Ивантозавр белгілі, олардың мөлшері айқын түрде ерекшеленеді. Ивахненко (1999) бұл формалардың бір жануардың әртүрлі өсу сатыларын көрсететінін айтады, бірақ қазір бұл үш форманың мүлдем ерекше екеніне сеніледі.
Biarmosuchus would seem to represent one of the most primitive of the Biarmosuchia, and could be taken as a good generalized model for the other, mostly later, forms. This genus is abundantly represented, but most of the specimens remain inadequately prepared and have not been used for an anatomical and functional analysis. Such details as the configuration of the palatines are unknown, as well as numerous characteristics of the postcranial skeleton. It may be that several taxa are represented, but in the present state of our knowledge, it is not possible to define them. Biarmosaurus antecessor is based on a larger (206 mm as opposed to 153 mm) skull than the holotype, representing a mature individual. This animal is similar in size to Phthinosuchus, but opinions differ as to how distinct the two forms are. The large size of the orbit (eye socket) constitutes the most notable difference. Three monospecific genera, Biarmosuchus, Eotitanosuchus, and Ivantosaurus, are known from the Ocher locality, differing dramatically in size. Ivakhnenko (1999) argues that these represent different growth stages of the same animal but it is now believed the three forms appear to be quite distinct.