Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отто Штайнбринк (19 желтоқсан 1888 – 16 тамыз 1949) – Бірінші дүниежүзілік соғыста көптеген наградалар алған теңіз офицері және неміс өнеркәсіпшісі, кейін Нюрнберг Флик процесінде айыпталған және кінәлі деп табылған. Бірінші дүниежүзілік соғыста U-кеме командирі ретінде өте табысты мансапқа ие болған, оның ішінде ол аса құрметті Pour le Mérite орденін жеңіп алды, Штайнбринк 1920 жылдары өнеркәсіпте де табысқа жетті. «Френдескрейс рейхсфюрер СС» арқылы ол Үшінші рейхтің жетекші топтарымен байланыс орнатты. Штайнбринктің Флик конгломератындағы жетекші лауазымы және оккупацияланған Батыс Еуропадағы көмір шахталары мен ауыр өнеркәсіпті Германияның соғыс экономикасына интеграциялаудағы рөлі оны Нюрнберг сотына жеткізді.
Otto Steinbrinck (19 December 1888 – 16 August 1949) was a highly decorated World War I naval officer and German industrialist who was later indicted and found guilty in the Nuremberg Flick Trial. Having had a very successful career as a U boat commander in World War I, during which he won the much coveted Pour le Mérite, Steinbrinck had a highly successful career in industry in the 1920s. Through the Freundeskreis Reichsführer SS, he cultivated relationships with the Third Reich's leading circles. Steinbrinck's leading position within the Flick conglomerate and his role in integrating coalmines and heavy industry in occupied West Europe into the German war economy were what in the end brought him before the court at Nuremberg.
Су асты қайығының командирі
Мектеп мұғалімінің ұлы 1907 жылдан бастап Германия Императорлық Әскери-теңіз флотында кәсіби әскер болды, ал 1911 жылдан бастап бірнеше су асты кемелерінде қызмет етті. Оның кіші інісі Эрих Штайнбринк те 1916 жылы Ютландия шайқасында қаза тапқанға дейін Теңіз флотында қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыста Штайнбринк ең табысты U-кеме командирлерінің бірі болды; 1916 жылы ол «Pour le Mérite» орденімен марапатталды. Ол барлығы 204 сауда кемесін, сондай-ақ қорғалған крейсерді және E22 су асты кемесін баттырды. Алайда, 1919 жылы Германия империясы соғысты жоғалтқаннан кейін, қайта құрылған Рейхсмаринде оны пайдалану мүмкіндігі болмады, сондықтан ол капитан-лейтенант шенімен отставкаға жіберілді.
The schoolteacher's son was from 1907 a professional soldier in the German Imperial Navy, and as of 1911 saw service on several submarines. His younger brother, Erich Steinbrinck, also served in the Navy until he was killed during the Battle of Jutland in 1916. In World War I, Steinbrinck was one of the most successful U boat commanders; in 1916, he was decorated with the Pour le Mérite. He eventually sank 204 merchant ships totalling , as well as the protected cruiser and the submarine E22. However, in 1919, after the German Empire had lost the war, no further use could be found for him in the reconstituted Reichsmarine, and so he was discharged with the rank of Kapitänleutnant.
Соғыстан кейінгі іскерлік мансап
Штайнбринк 1924 жылы Флик конгломератында жаңа қызметке орналасқанға дейін Германия темір және болат өнеркәсібінің ұйымдары директоры болып қызмет етті. 1925 жылға қарай ол Фридрих Фликтің жеке хатшылығындағы бірінші орынбасары болды, кейін вице-президентке дейін көтерілді. Штайнбринк көптеген компаниялардың директорлар кеңесінде де жұмыс істеді.
Steinbrinck served as a company director of the Organization of German Iron and Steel Industrialists, until he found a new post in 1924 at the Flick conglomerate, where he became First Associate in Friedrich Flick's private secretariat by 1925 and later rose to vice president. Steinbrinck also worked as a board member in many companies.
Нацистік мансап
1933 жылы мамыр айында Штайнбринк Ұлттық-социалистік неміс жұмысшы партиясына (НСДАП) қосылды және көп ұзамай СС-те Standartenführer болды, кейіннен 1935 жылы сәуірде СС Oberführer дәрежесіне көтерілді. Одан кейін ол Вильгельм Кепплер басқарған, өте эксклюзивті «Рейхсфюрер СС-тің достық үйірмесі» (Freundeskreis des Reichsführers SS) мүшесі болды. Ол Генрих Гиммлерге «арнайы мақсаттар» үшін 100 000 рейхсмарка қаржылай көмек көрсетті. 1937-1939 жылдар аралығында Штайнбринк Flick конгломератының толық өкілі ретінде қызмет етті. Бұдан өзге, ол түрлі функцияларды атқарды, 1938 жылдың сәуірінде Германияның қару-жарақ өнеркәсібі үшін маңызды өнеркәсіпшілерге берілетін Wehrwirtschaftsführer (Соғыс экономикасының басшысы) атағын алды, ал 1939 жылдың қаңтарынан бастап СС бригадасы болды. 1939 жылдың жазында ол Flick компаниясынан кетіп, сол жылдың желтоқсанынан бастап Krupp компаниясында сенімді тұлға ретінде жұмыс істеді. Осыған дейін ол фрегат капитаны қызметіне қайта шақырылған болатын. 1940 жылдың мамырынан 1942 жылдың наурызына дейін Штайнбринк Люксембург, Бельгия және Франциядағы болат өнеркәсібінің толық өкілі болып жұмыс істеді және 1941 жылдың сәуірінде Рейхсколе (Рейх Көмiр Ассоциациясы) президиумының мүшесі болды. 1942 жылдың наурызынан бастап 1944 жылдың күзінде батыс оккупациялық аймақтардан эвакуацияланғанға дейін Штайнбринк Нидерланды, Бельгия және Франциядағы кен өндіру және көмір экономикасы бойынша Рейхсколе толық өкілі болды, сонымен қатар «Беко» (Befehlskommando) West деп аталған ұйымда жұмыс істеді. Бұл ұйым құл еңбегін пайдаланды. 1945 жылдың сәуірінде – Екінші дүниежүзілік соғыс бұрыннан-ақ ұтылған болатын – Штайнбринк Рур индустриясы мен генерал-фельдмаршал Уолтер Модель басқаратын «В» армия тобы арасында байланысшы ретінде жұмыс істеді.
In May 1933, Steinbrinck joined the National Socialist German Workers Party (NSDAP) and soon became a Standartenführer in the SS, later becoming an SS Oberführer in April 1935. Soon after that, he was a member in the so called Freundeskreis des Reichsführers SS, a rather exclusive circle whose leader was Wilhelm Keppler. He contributed 100,000 Reichsmarks to Heinrich Himmler for "special purposes". Between 1937 and 1939, Steinbrinck ferved ned as a general plenipotentiary for the Flick conglomerate. Moreover, he carried out various other functions, becoming in April 1938 a Wehrwirtschaftsführer (War Economy Leader) – a title given industrialists who were important to Germany's armament industry – and as of January 1939 a SS Brigadeführer. In the summer of 1939, he resigned from Flick and as of December of the same year began work as a trustee at Krupp. Shortly before this, he had also been remobilized as a frigate captain. From May 1940 until March 1942, Steinbrinck worked as a general plenipotentiary for the steel industry in Luxembourg, Belgium and France, and functioned in April 1941 as an associate in the presidium of the Reichsvereinigung Kohle (Reich Coal Association). From March 1942 until the evacuation of the western occupation zones in the autumn of 1944, Steinbrinck was also general plenipotentiary for the Reichsvereinigung Kohle for mining and coal economy in the Netherlands, Belgium and France, the so called Beko (Befehlskommando) West. This organization employed the use of slave labour. In April 1945 – World War II had by now long ago been lost – Steinbrinck operated as a link between Ruhr industry and Army Group B under Generalfeldmarschall Walter Model.
Фильмге қатысты сот
1945 жылдың тамызында Штайнбринкті американдықтар қамауға алып, Нюрнбергте өткен Флик процесінде оған айып тағылды. 1947 жылдың 22 желтоқсанында ол 5 жылға түрмеге кесілді. Штайнбринк 1949 жылдың 16 тамызында Ландсберг түрмесінде жазасын өтеу кезінде қайтыс болды.
In August 1945, Steinbrinck was arrested by the Americans and faced charges at the so called Flick Trial in Nuremberg. On 22 December 1947, he was sentenced to 5 years in prison. Steinbrinck died while serving his sentence at Landsberg Prison on 16 August 1949.